+Ιερομόναχος Πετρώνιος: Ερμηνεία περί του σφραγίσματος του Αντιχρίστου.

 

+Ιερομόναχος Πετρώνιος

Στη συνέχεια αναφέρεται στην Αποκάλυψη ότι το Θηρίο θα εξαναγκάση όλους τους ανθρώπους να τους σφραγίση με τον αριθμό του στο μέτωπο ή στο δεξί χέρι (13,16-17). Μήπως εδώ πρέπει να ερμηνεύσουμε το ότι το Θηρίο θα εξαναγκάση τους ανθρώπους να γράψη στο μέτωπο ή στο χέρι τον αριθμό 666; Ποιο είναι το νόημα αυτού του πράγματος;

Το μέτωπο δείχνει τη λογιστική δύναμη του ανθρώπου∙ το δεξί χέρι δείχνει την ενεργητική δύναμη για την πραγμάτωση του αγαθού. Η σφράγιση του χεριού και του μετώπου με τον αριθμό του Θηρίου σημαίνει την διάθεση του μετώπου και του χεριού, της σκέψεως και της εργασίας στην υπηρεσία του κακού. Με άλλα λόγια, το Θηρίο θα πιέση τους ανθρώπους να το υπηρετήσουν με αφοσίωση, να κάνουν το κακό με ολόκληρη την ύπαρξή τους, με το σώμα και την ψυχή, την σκέψη και την πράξη. Το θέμα πρέπει να κατανοηθή έτσι, γιατί μια απλή αναγραφή ενός αριθμού στο  μέτωπο ή το χέρι ή και του αριθμού 666 τι κακό μπορεί να προξενήση σε κάποιον; Προφανώς κανένα! Αντιθέτως! Αν κανείς αγωνίζεται να εκπληρώση τις εντολές του Θεού και προφυλάσσεται με όλη την ψυχή του από την αμαρτία∙ αν προσπαθή να ζη με χριστιανική συνέπεια, τότε ο αριθμός 666 για τον άνθρωπο δεν έχει πια νόημα κακό, αλλά καλό. Επομένως δεν είναι ο αριθμός του Θηρίου ή η αναγραφή του στο χέρι ή στο μέτωπο αυτό που φανερώνει αν ένας άνθρωπος είναι ενάρετος ή υποδουλωμένος στην υπηρεσία του Θηρίου.

Η επιμονή του Θηρίου να σφραγίση με τον αριθμό του όλους τους ανθρώπους δεν είναι δύσκολο να κατανοηθή. Το αγαθό και το κακό είναι αντίθετα μεταξύ τους και δεν μπορούν ποτέ να υπάρχουν μαζί συγχρόνως, όπως δεν συμβιβάζεται το φως με το σκοτάδι. «ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά», λέγει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός (Ματθ. Β, 24). Όπως ο Θεός, ο οποίος είναι το Ύψιστο Αγαθό και η πηγή παντός αγαθού, ζητεί από τους μαθητάς του να Τον υπηρετήσουν μ’ όλη τους την καρδιά, την ψυχή και την σκέψη (Ματθ. 22, 37)∙ έτσι και ο διάβολος, ο οποίος είναι η ενσάρκωση του κακού, δεν μπορεί να ζητήση από τους ανθρώπους τίποτε άλλο από το κακό. Εις το τέλος, όταν το Θηρίο θα έχη δύναμη μεγάλη πάνω στους ανθρώπους και θα πολεμήση τους αγίους, δεν θα πολεμήση πλέον τους ανθρώπους μόνο με το ψέμα και την απάτη, αλλά θα χρησιμοποιήση τον καταναγκασμό, την καταπίεση, θα καταπιέση τους ανθρώπους να κάνουν την αμαρτία για χάρι του, ακόμη και χωρίς να το θέλουν.

Όσοι στην εποχή μας πέρασαν σε αθεϊστικές φυλακές, ομολογούν ότι υποχρεώνονταν να εμπαίξουν τις ιερές εικόνες, τα άγια Μυστήρια, τις ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας∙ να βλασφημούν και να αρνηθούν τον Θεό με λόγια και πράξεις, με καθαρή την πρόθεση να τους οδηγήσουν στη διάπραξη βαρέων αμαρτημάτων, με σκοπό να χάσουν την ψυχή τους. Αλλά αυτοί οι εξαναγκασμοί απέβησαν μαρτυρικά βασανιστήρια, αφορμή για στεφάνωμα και όχι για ψυχική απώλεια, γι’ αυτούς που τα υπέμειναν χωρίς να προσκυνήσουν το Θηρίο.

Επί πλέον ένα μέσο, λέγει η Αποκάλυψη, που χρησιποποιεί το Θηρίο, για να εξαναγκάση όλους να αποδεχθούν τον αριθμό, θα είναι το ότι θα καταντήσουν «… μη τις δύναται αγοράσαι ή πωλήσαι ει μη ο έχων το χάραγμα, το όνομα του Θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού» (13, 17). Στην περίπτωσι αυτή η πώληση και η αγορά πρέπει να ερμηνευθούν, επίσης, πνευματικά και όχι κατά γράμμα. Για να το καταλάβουμε καλύτερα θα πάρουμε αφορμή από ένα συγκεκριμένο πράγμα, που γίνεται στις μέρες μας.

Στα αθεϊστικά κράτη, όπου ο αθεϊσμός έγινε δεκτός επίσημα, νόμιμα, η Θρησευτική δραστηριότητα είναι απαγορευμένη με νόμο. Είναι απαγορευμένα κατηγορηματικά: η θρησκευτική διδασκαλία στα σχολεία, στις εκκλησίες, στην οικογένεια∙ επίσης είναι απαγορευμένη η εκτύπωση και κυκλοφορία θρησευτικών βιβλίων, βιβλίων χριστιανικής διδασκαλίας. Παράλληλα απαγορεύεται ή βάπτιση των παιδιών, ο θρησκευτικός γάμος των νέων στην Εκκλησία, η συχνή παρακολούθηση των ι. ακολουθιών, η εξομολόγηση, η θ. Κοινωνία και κάθε τι που σχετίζεται με τη θρησκευτική ζωή των Χριστιανών. Αλλά όλα αυτά συνθέτουν την πνευματική τροφή των Χριστιανών την οποία αυτοί δεν μπορούν να την αγοράσουν, να την προμηθευτούν και η Εκκλησία (δεν μπορεί) να την πουλήση, να την προσφέρη λόγω των καθιερωμένων επισήμως καταναγκασμών.

Αντιθέτως αυτοί που είναι σφραγισμένοι με την σφραγίδα του Θηρίου μπορούν να αγοράσουν χωρίς εμπόδια, φανερά ότι τους πουλάει το Θηρίο, δηλαδή η αμαρτία με όλες τις μορφές της. Κατ’ αυτό τον τρόπο, καθ’ ην στιγμή τα πράγματα που είναι συνδεδεμένα με τη θρησκεία είναι απηγορευμένα, τα μέσα επιτελέσεως και διαδόσεως της αμαρτίας βρίσκονται παντού σε αφθονία: τα πορνογραφήματα, τα αισχρά θεάματα κ.λ.π. οι αποθήκες του Θηρίου είναι γεμάτες και ο κόσμος τα αγοράζει χωρίς απαγορεύσεις. Με άλλα λόγια αυτοί που είναι σφραγισμένοι από το Θηρίο, αυτοί που διάγουν βίο άσωτο, αμαρτωλό, μπορούν να αγοράσουν και να πουλήσουν ανεμπόδιστα το απαραίτητα για την επιτέλεση της αμαρτίας υλικό. Ενώ αυτοί που δεν είναι σφραγισμένοι, οι δούλοι του Χριστού, δεν μπορούν να αγοράσουν και να πουλήσουν τα απαραίτητα για την χριστιανική τους ζωή.

Συμπερασματικά, η ίδια η Αποκάλυψη, με την υπόδειξη: «ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν του Θηρίου» (13,18), μας οδηγεί να κατανοήσουμε ότι και ο αριθμός του Θηρίου 666 και η σφράγιση και η πώληση και η αγορά δεν πρέπει να κατανοηθούν κατά γράμμα, αλλά συμβολικά, πνευματικά.

Σύμφωνα με το πνευματικό νόημα των αριθμών που φανέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, ο αριθμός 666 σαν αριθμός του ανθρώπου, με κακή έννοια, δείχνει τον άνθρωπο τον πεσμένο στα πάθη, αυτόν που κάνει την αμαρτία από συνήθεια και ασταμάτητα, επειδή ο αριθμός του Θηρίου 666 δείχνει το διάβολο, ύπαρξη εντελώς διεστραμμένη, ενσάρκωση του κακού. Η σφράγιση στο χέρι και στο μέτωπο σημαίνει την ολοκληρωτική τοποθέτηση στην υπηρεσία του κακού, με την σκέψη και την πράξη. Η αδυναμία να αγοράσουν και να πουλήσουν όσοι δεν είναι σφραγισμένοι με τον αριθμό του Θηρίου, ρίχνει περισσότερο φως στην μέχρι θανάτου μανία του διαβόλου για τον άνθρωπο. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ύπαρξη ευγενή, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή Του, και τον προίκισε με το θείο δώρο της ελευθερίας, την οποία ούτε ο ίδιος ο Θεός περιφρονεί. Ο διάβολος από την αρχή μέχρι το τέλος παρουσιάζεται σαν φονιάς του ανθρώπου: σ’ όσους τον ακούνε χαρίζει πλουσιοπάροχα τα μέσα της πνευματικής απωλείας. Σ’ όσους του εναντιώνονται, αυθαιρετεί πάνω στην ελευθερία τους με καταναγκασμούς και κάθε είδος περιορισμούς και κάθε είδος περιορισμούς, όπως θα κάνη ιδιαίτερα στο τέλος, για να εξαναγκάση, ει δυνατόν και τους εκκλεκτούς, να χάσουν την ψυχή τους.

Μια απλή αναγραφή του αριθμού 666 στο χέρι ή στο μέτωπο δεν έχει καμία επίδραση στην σωτηρία του ανθρώπου, επειδή η αρετή και η αμαρτία δεν εξαρτώνται από εξωτερικά σχήματα, επιγραφές, αλλά από την εσωτερική διάθεση (φρόνημα), από την ελευθερία και την συνείδηση του ανθρώπου.

Ιερομόναχος ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ

Άγιον Όρος

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, ΑΡ. ΦΥΛ. 725/1986

ΠΗΓΗ: https://entoytwnika1.blogspot.com

Πρόσεχε, μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα (Άγιος Αντώνιος της Όπτινα)

 

Ἄκουσα, ὅτι ἡ οἰκογενειακή σας ζωή, τό σπίτι σας, δέν εἶναι ἔξω ἀπό ἀρρώστιες καί ἀπό ἄλλες λυπηρές καταστάσεις, καί λυπήθηκα πολύ. Καί παρακάλεσα τόν Κύριο, νά σᾶς ἐπισκεφθῆ μέ εὐσπλαχνία καί ἔλεος· καί νά θεραπεύσει τίς ἀσθένειές σας.

Τί νά κάμωμε;

Ἔτσι τό θέλησε ὁ Κύριος: νά μή περνάει ἡ πρόσκαιρη αὐτή ζωή χωρίς πίκρες καί θλίψεις.

* * *

Ἡ ἁγία Γραφή λέγει: «πᾶσα κεφαλή εἰς πόνον καί πᾶσα καρδία εἰς λύπην» (Ἠσ. 1,5). Δηλαδή: Δέν θά βρεῖς στόν κόσμο κεφάλι χωρίς σκοτοῦρες- καρδιά χωρίς πόνο καί στενοχώριες.

Καί αὐτό ἰσχύει ὄχι ἁπλά γιά κάθε ἄνθρωπο· ἀλλά καί γιά τούς ἁγίους!

Δέν ὑπάρχει ἅγιος, ποὺ – ὅσο ἅγιος καί τέλειος καί ἄν ἦταν – νά πέρασε στή ζωή του χωρίς πόνο καί θλίψη, χωρίς νά ὑποφέρει.

Γιατί ὅμως; γιατί;

Ἀπαντάει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ἵνα μή ὑπεραίρομαι». Γιά νά μή πάρουν τά μυαλά μου ἀέρα! Γιατί, ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τά ἔχει ὅλα καλά, μεγαλοπιάνεται (Β\’ Κορ. 12,7).

Καί ὅποιος μεγαλοπιάνεται, σκέφτεται ἀπάνθρωπα· καί μιλάει καί ἐνεργεῖ ἀπάνθρωπα!

Ἄν λοιπόν ἅγιοι σάν τόν ἀπόστολο Παῦλο ὑπόφεραν πολλά, γιά νά μήν πάρουν τά μυαλά τους ἀέρα, πόσο πιό πολύ εἶναι γιά μᾶς εὐεργεσία θεϊκή, ὅταν ὑποφέρουμε!

Πότε εἶναι γιά μᾶς ὁ πόνος εὐεργεσία;

Ὅταν μᾶς κάνει καί ψάχνουμε νά ἰδοῦμε, πῶς περπατᾶμε.

Ὅταν αὐτό δέν τό κάνουμε, ἀπό μόνοι μας, μᾶς χρειάζονται οἱ θλίψεις· γιατί εἶναι ὁ μόνος τρόπος ποὺ μπορεῖ νά μᾶς κάμει νά ξυπνήσουμε.

 

Μετάφραση: +ὁ Ν. Μ.

 

(Περιοδικό “Λυχνία”, Ἱ. Μ. Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης)

 

Πηγή: http://paterikos.blogspot.com/

 

+π. Τιμόθεος Βλάχος: "Τί ποιήσω ίνα ζωήν αιώνιον κληρονομήσω" Κυριακή ΙΓ Λουκά 24-11-2003 π.η.

Κήρυγμα του μακαριστού π. Τιμοθέου Βλάχου στην ευαγγελική περικοπή "Τί ποιήσω ίνα ζωήν αιώνιον κληρονομήσω" Κυριακή ΙΓ΄Λουκά που εκφωνήθηκε στον Ι. Ν. Ευαγγελισμός της Θεοτόκου Χαλκίδος στης 24-11-2003 π.η.

ἀγαπᾶτε ἀλλήλους

 

Ιω. 13,34           ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.

Ιω. 13,35           ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.

Ιω. 15,12           αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς.

Ιω. 15,17           ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.

Ρωμ. 12,10         τῇ φιλαδελφίᾳ εἰς ἀλλήλους φιλόστοργοι, τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι,

Α Θεσ. 3,12        ὑμᾶς δὲ ὁ Κύριος πλεονάσαι καὶ περισσεύσαι τῇ ἀγάπῃ εἰς ἀλλήλους καὶ εἰς πάντας, καθάπερ καὶ ἡμεῖς εἰς ὑμᾶς,

Α Πε. 1,22          Τὰς ψυχὰς ὑμῶν ἡγνικότες ἐν τῇ ὑπακοῇ τῆς ἀληθείας διὰ Πνεύματος εἰς φιλαδελφίαν ἀνυπόκριτον, ἐκ καθαρᾶς καρδίας ἀλλήλους ἀγαπήσατε ἐκτενῶς,

Α Ιω. 3,11          ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ ἀγγελία ἣν ἠκούσατε ἀπ᾿ ἀρχῆς, ἵνα ἀγαπῶμεν ἀλλήλους,

Α Ιω. 3,23          καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ αὐτοῦ, ἵνα πιστεύσωμεν τῷ ὀνόματι τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους καθὼς ἔδωκεν ἐντολήν.

Α Ιω. 4,7           Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν.

Α Ιω. 4,11          Ἀγαπητοί, εἰ οὕτως ὁ Θεὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ἀλλήλους ἀγαπᾶν.

Α Ιω. 4,12          Θεὸν οὐδεὶς πώποτε τεθέαται· ἐὰν ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν μένει καὶ ἡ ἀγάπη αὐτοῦ τετελειωμένη ἐστὶν ἐν ἡμῖν.

Β Ιω. 1,5            καὶ νῦν ἐρωτῶ σε, κυρία, οὐχ ὡς ἐντολὴν γράφων σοι καινήν, ἀλλὰ ἣν εἴχομεν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ἵνα ἀγαπῶμεν ἀλλήλους.

Συγχαρητήρια κύριε Άρη Σερβετάλη για το ήθος σας!

 Η ανάρτηση στο instagram του κυρίου Άρη Σερβετάλη για τον λόγο της αποχώρησής του από την θεατρική παράσταση όπου πρωταγωνιστούσε.

Ο Επίσκοπος έδωσε ρύζι αλλά δεν είχαν νερό για να το βράσουν

 Σχόλιο Blog: Ότι πιο συγκλονιστικό έχω διαβάσει ή ακούσει τα τελευταία χρόνια! 

“Πρωινή εξόρμηση στο κέντρο της χώρας. Φορτηγό γεμάτο σακιά ρύζι. Κούραση, ζεστή, λακούβες, ζαλάδα και οι παράγκες ξεπροβάλουν. Κόσμος τρέχει κατά πάνω μας. Γνώριμη αίσθηση. Αγωνία για να μοιράσουμε δίκαια, μη φύγει κανείς δίχως να πάρει μην υπάρξουν εντάσεις για ένα κιλό ρύζι” αναφέρει ο Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδασκάρης κ. Πρόδρομος σε επίκαιρη ανάρτησή του.

Ο Θεοφιλέστατος συνεχίζει στη διήγησή του:

“Η πείνα κάνει τον άνθρωπο να σβήνει πολλά από αυτά που μυρίζουν ευγένεια. Κατεβήκαμε από το όχημα, ανοίξαμε την πόρτα και εμφανίστηκε το φορτίο. Παγωμένη ατμόσφαιρα. Ούτε φωνές, ούτε σπρώξιμο, ούτε τίποτα. Σάστισα. Ρωτώ τον πρόεδρο τι συμβαίνει. “Τίποτα!”, απάντησε. “Και τότε γιατί δεν πλησιάζει κανείς;”, Συνεχίζω εγώ. “Διότι, εδώ και μήνες το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!”. Αμήχανη σιωπή. Τηλεφώνημα στην υδροφόρα να σπεύσει στην περιοχή. Το άχρηστο φορτίο μπήκε στην αποθήκη. Ζήτησα από όλους συγγνώμη. Δεν περίμενα στη ζωή μου ότι για κάποιους αδελφούς υπάρχει χειρότερο βιοτικό πρόβλημα από την έλλειψη φαγητού.

ΠΗΓΗ: https://www.orthodoxianewsagency.gr/

Ο Παλαμάς και ο Κομμουνισμός

 

 

Γράφει ο Γεώργιος Διον. Κουρκούτας. Φιλόλογος-Συγγραφέας

Μία απάντηση του Εθνικού Ποιητή στον Γιάννη Κορδάτο

Ο Κωστής Παλαμάς υπήρξε για άνω του ημίσεος αιώνος μια εμβληματική μορφή των Ελληνικών Γραμμάτων. Η πρόσφατη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στο Τόκυο της Ιαπωνίας. Θύμισε σε όλους ότι υπήρξε και ο στιχουργός του «Ολυμπιακού Ύμνου», ενός ύμνου στο Αρχαίο Αθάνατο Ελληνικό Πνεύμα.

Με πλήθος έργων από την δεκαετία του 1880 έως τον θάνατό του (επί Κατοχής, το 1943) ο Παλαμάς έδωσε το «παρών» στις μεγάλες στιγμές του Ελληνισμού. Δεν φοβήθηκε να υπερασπιστεί με τόλμη την Μεγάλη Ιδέα, η οποία (ως το μοιραίο 1922) συγκινούσε την ελληνική διανόηση και απετέλεσε την αφορμή δημιουργίας μεγάλων έργων.

Ο Παλαμάς, παρά την ήττα του 1922 στην Μικρά Ασία, προειδοποιεί ότι την Ελλάδα απειλούν πολλοί κίνδυνοι. Ανάμεσά τους οι (ήδη επικρατήσαντες από το 1917 στην μεγάλη Ρωσία) Μπολσεβίκοι του Λένιν. Η προειδοποίησή του εντοπίζεται στους στίχους:

«Βοσκοί, στην μάντρα της πολιτείας οι λύκοι, οι λύκοι! Στα όπλα, Ακρίτες! Μπροστά οι φαύλοι κι οι περιττοί, καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι, για λόγους άδειους ή για του ολέθρου τα έργα βαλτοί».

«Κακοποιοί ο Λένιν και ο Τρότσκι»

Οι στίχοι αυτοί προκάλεσαν την αντίδραση του Γιάννη Κορδάτου (1890-1961), που την ίδια εποχή «θα ταράξει τα ύδατα» της ιστοριογραφίας με την μαρξιστικής ερμηνείας «Κοινωνική σημασία της Επαναστάσεως του 1821». Ο καθηγητής Δημήτρης Τσάκωνας (στον β΄ τόμο της τρίτομης «Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», σελ. 821-822, εκδόσεις Γ. Λαδιά, Αθήνα 1981) γράφει για την αντίδραση του Κορδάτου στους στίχους του Παλαμά:

«Ο Κορδάτος διαμαρτυρήθηκε τότε στον Παλαμά για τον αντισοβιετισμό του. Έφυγε όμως-όπως γράφει- απογοητευμένος. Ο Παλαμάς του απάντησε ότι ¨ο Λένιν και ο Τρότσκυ, αυτοί οι κακοποιοί δαίμονες, δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο. Το χάος που δημιούργησαν δεν θα βρη δικαίωση απ’ την Ιστορίᨻ.

Η καταστροφή της Ρωσίας από τους Μπολσεβίκους

Ο ίδιος ο Κορδάτος αποκαλύπτει μία συνάντηση που είχε με τον Κ. Παλαμά επί του ιδίου θέματος (στην «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», σελ. 367, που εξεδόθη το 1962) : «Η στροφή αυτή του Παλαμά πίκρανε πολλούς από τους νουμαδικούς [=φίλους της εφημερίδος Νουμάς] και τους προοδευτικούς νέους που τον τιμούσαν. Ένας από αυτούς ήταν και η ταπεινότητά μου [Ο Κορδάτος τότε ήταν 30-35 ετών και Παλαμάς άνω των 60 ετών].

Πήγα στο σπίτι του, τού έκανα λόγο για τη στάση του αυτή και παραπονέθηκα γιατί χαρακτήριζε τους μπολσεβίκους, λύκους. Του μίλησα για τη Γαλλική Επανάσταση και για τον ιστορικό ρόλο της Ρωσικής Επανάστασης. Με άκουσε με κάποια δυσφορία κι εξακολούθησε τον εξάψαλμό του.

Ορθά-κοφτά [ο Παλαμάς] μού απάντησε πως οι μπολσεβίκοι κατέστρεψαν τη μεγάλη χώρα του Βορά. Ότι έσφαξαν και γέμισαν τη Ρωσία με πτώματα. Την έριξαν στο χάος, την ξέγραψαν από το χάρτη της πολιτισμένης Ευρώπης. Ότι έφεραν την αθλιότητα και την πείνα».

Εγκλήματα που θα καταδικάσει η Ιστορία

Ο καταιγιστικός και ειλικρινής λόγος του Κ. Παλαμά δυσαρεστεί εμφανώς τον Γ. Κορδάτο, ο οποίος συνεχίζει : «[Ο Κ. Παλαμάς] μιλούσε σαν εισαγγελέας και όχι σα στοχαστής. Επικαλέστηκε μάλιστα σα μάρτυρα και τον Γκόργκυ που τα πρώτα χρόνια της μπολσεβικικής επανάστασης στάθηκε αυστηρός επικριτής, με μια σειρά άρθρα του. Του θύμισα πάλι τη Γαλλική Επανάσταση και το αίμα που χύθηκε τότε, αλλά δεν πείστηκε. Έφυγα απογοητευμένος και λυπημένος.

Φαίνεται το κατάλαβε και ύστερα από λίγες μέρες μού έστειλε ένα γράμμα, όχι για να δικαιολογηθεί, αλλά για να με πείσει πως δεν είχα δίκιο». Και τι έγραφε ο Παλαμάς σε αυτό το γράμμα προς τον Κορδάτο (πάντα σύμφωνα με όσα παραθέτει ο τελευταίος στο πιο πάνω βιβλίο του) ; Ιδού η απάντηση.

«…. Σα νέος που είστε τα βλέπετε ρόδινα. Μιλάει η καρδιά και όχι το μυαλό…..Ξέρω πως σας λύπησα ….από τα διαβάσματα και τον ξένο τύπο μαθαίνω πως το έργο της καταστροφής δε σταμάτησε στη Ρωσία. Ο Λένιν και ο Τρόσκυ (sic), αυτοί οι κακοποιοί δαίμονες, δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο. Το χάος που δημιούργησαν δε θα βρει δικαίωση από την ιστορία».

Σήμερα, με την απόσταση τόσων δεκαετιών, κατανοούμε πόσο δίκιο είχε ο Παλαμάς στην εκτίμησή του…..

 

 Πηγή: https://tideon.org/