"Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣΚΑΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ".

 

Γ΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ - «Χαῖρε τῶν Ἀγγέλων τόν βίον ἐμφαίνουσα»

 

«Χαῖρε τῶν Ἀγγέλων τόν βίον ἐμφαίνουσα»

(Χαίρε Παναγία που φανερώνεις με τη ζωή σου τον βίο των Αγγέλων).

Ακούγεται λίγο παράδοξος ο συγκεκριμένος χαιρετισμός, ο οποίος χαρακτηρίζει τη ζωή της Παναγίας ως ζωή αγγελική. Κι όχι γιατί  άνθρωπος Εκείνη μπόρεσε κι έζησε σαν τους Αγγέλους – πολλοί άγιοι και κυρίως όσιοι ασκητές χαρακτηρίζονται επίσης ως ένσαρκοι άγγελοι ή αλλιώς επουράνιοι άνθρωποι, αλλά γιατί η Παναγία υπέρκειται όχι μόνο των Αγγέλων αλλά και των Υψηλοτέρων από αυτούς, ως «ἡ τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ»! Μία γυναίκα, ένας απλός θεωρούμενος άνθρωπος που έφθασε σε ύψη που ανθρώπινος νους δεν μπορεί όχι να φανταστεί αλλ’ ούτε να υποψιαστεί. Κι όμως ο χαιρετισμός επιμένει: η Παναγία φανέρωσε με τη ζωή της τη ζωή των Αγγέλων – ζούσε ως άγγελος επί της γης, τους οποίους υπερέβη κατά πολύ!

1. Υπάρχει βεβαίως η δυνατότητα πράγματι ένας άνθρωπος να ζήσει ως άγγελος! Ένα ον που η διάνοιά του «ἐκ νεότητος ρέπει ἐπί τα πονηρά ἐπιμελῶς», να φτάσει να πορεύεται στον κόσμο τούτο «τον απατεώνα» ως άσαρκος, απαλλαγμένος δηλαδή από τη βαρύτητα και την παχύτητα του σώματος. Πώς; Μα ασφαλώς λόγω της δύναμης που δίνει ο Ιησούς Χριστός, ο Οποίος ήρθε στον κόσμο, προσέλαβε τον άνθρωπο, καθάρισε τη ζοφωμένη εικόνα Του μέσα σ’ αυτόν, του άνοιξε και πάλι συνεπώς την προοπτική να είναι ένας Θεός μέσα στον κόσμο! Κι αυτό σημαίνει ότι αγγελική ζωή δεν μπορεί να ζήσει ένας μη βαπτισμένος και εκτός της Εκκλησίας ευρισκόμενος άνθρωπος – η αμαρτία τον ωθεί αναγκαστικά στις πονηρές επιλογές και στις ασωτείες του κόσμου, όπως το βλέπουμε στο παράδειγμα του ασώτου υιού της παραβολής, ο οποίος «παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς». Ο βαπτισμένος όμως, ο πιστός χριστιανός, λόγω της ενδύσεώς του από τον Χριστό και της ενίσχυσής του από Εκείνον, κατορθώνει το αδύνατο και το καθιστά δυνατό. «Τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστι». «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ», όπως σημειώνει ο μέγας του Χριστού απόστολος Παύλος.

2. Οπότε εν Χριστώ όχι μόνο μπορεί να γίνει άγγελος ο άνθρωπος, αλλά να τους υπερκεράσει, να γίνει όπως είπαμε ένας Θεός επί της γης! Αυτή ήταν η απαρχής προοπτική του ανθρώπου («καθ’ ὁμοίωσιν») με τις δοσμένες από τον Θεό σ’ αυτόν δυνάμεις («κατ’ εἰκόνα»). Κι αυτό κατορθώθηκε αφότου ο Χριστός ήλθε στον κόσμο και επανένταξε εν Αυτώ  τον άνθρωπο και πάλι στην κανονική τροχιά του. Ο χριστιανός μη ξεχνάμε, όταν βρίσκεται στην πορεία του αληθινού προορισμού του, είναι ον που έχει «άπειρες» διαστάσεις. Εικονίζει τον Χριστό και με τη βοήθεια Εκείνου γίνεται κι αυτός ένας άλλος Χριστός. Μία ιδέα της «απειρίας» αυτής μάς δίνει ο απόστολος Παύλος, όταν μαρτυρεί ότι κάθε χριστιανός ως προέκταση του Χριστού – «ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ὑμεῖς τά κλήματα» - περικλείει τους πάντες και τα πάντα στην ύπαρξή του. Αρκεί να έχει ο ίδιος «περικλειστεί» στον Χριστό. «Πάντα ὑμῶν ἐστι», λέει, εἴτε Παῦλος εἴτε Ἀπολλώς εἴτε Κηφᾶς εἴτε κόσμος εἴτε ζωή εἴτε θάνατος εἴτε ἐνεστῶτα εἴτε μέλλοντα, πάντα ὑμῶν ἐστι, ὑμεῖς δέ Χριστοῦ, Χριστός δέ Θεοῦ». Η ανθρωπολογική παγκόσμια εικόνα που δημιουργείται είναι ασύλληπτη, αλλά είναι η πραγματικότητα που βιώνεται από τους αγίους μας, πρωτίστως από την Παναγία μας. Γι’ αυτό και η Παναγία θεωρείται, ως «πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν», η έχουσα την πληρότητα της «βασιλικής ιερωσύνης», δηλαδή της δύναμης να προσεύχεται για όλον τον κόσμο σαν να είναι ο ίδιος της ο εαυτός. Πώς λοιπόν Εκείνη που «λειτουργεί» σαν τον Υιό και Θεό Της να μην είναι υπεράνω και των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων;

3. Και ποια στοιχεία καθορίζουν την αγγελική ζωή που θεωρείται για τον άνθρωπο προϋπόθεση υπέρβασης και της ίδιας της αγγελικής ζωής; Η απόλυτη υπακοή στο θέλημα του Τριαδικού Θεού πρώτον,  η διαρκής δοξολογία του αγίου Ονόματός Του δεύτερον. Αυτό δεν βλέπουμε στη ζωή της Θεοτόκου, αλλά και στη ζωή όλων των αγίων της Εκκλησίας; Το «γενηθήτω τό θέλημά Σου» ή «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά Σου», και το «δόξα τῷ Θεῷ» ήταν η ζωή και η αναπνοή τους. Είτε παλαιός είτε νεώτερος άγιος μ’ αυτά τα δύο πορευόταν τη ζωή του, όχι κάποιες στιγμές ή κάποιες περιόδους αυτής της ζωής, αλλά συνεχώς και αδιάλειπτα. Κι αξίζει να σημειώσουμε ότι το ένα κατ’ ανάγκην παραπέμπει στο άλλο. Την ώρα δηλαδή που υπακούει κανείς στο θέλημα του Θεού, εκείνη την ώρα ανοίγονται τα χείλη του προς δοξολογία του αγίου Ονόματός Του. Γιατί η υπακοή σημαίνει την ταπείνωση και η ταπείνωση σημαίνει τη δημιουργία «χώρου» στην καρδιά για να αναπαυτεί ο Θεός – μικραίνεις για να ανοιχτείς και να υψωθείς!

4. Κι είναι περιττό να υπενθυμίσουμε ότι η ταπείνωση αυτή αλλά και η δοξολογική θεώρηση του Θεού, σε όρια όμως που υπερβαίνουν κάθε ανθρώπινη έννοιά τους, επισημαίνονται στον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Θεό μας. Θέλουμε να πούμε ότι και οι άγιοι άγγελοι και η Παναγία και όλοι οι άγιοι αποκαλύπτουν με τη ζωή τους το ήθος του ενανθρωπήσαντος Θεού μας. Και ποιο είναι αυτό πέραν του ήθους της απόλυτης ταπείνωσης ως απόλυτης υπακοής στον Θεό Πατέρα; Που σημαίνει: στους αγγέλους και σε όλους τους αγίους τον Χριστό βλέπουμε και αναγνωρίζουμε! Ο απόστολος Παύλος το τονίζει ως το στοιχείο που «σφραγίζει» τον Κύριο. Ο Κύριος «άδειασε τον εαυτό του και έγινε άνθρωπος. Και ταπείνωσε τον εαυτό Του καθώς έγινε υπάκουος στον Πατέρα Του μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού». Υπάκουος ο Δημιουργός, υπάκουοι οι άγιοι άγγελοι, υπάκουοι όλοι οι άγιοι.

Η υπακοή – που δεν έχει καμία σχέση βεβαίως με την έννοια της δουλικότητας και της καταπίεσης – και η συνδεδεμένη με αυτήν δοξολογία του Θεού είναι το μυστήριο που αποκαλύπτει τον Χριστό, που φανερώνει τη ζωή των Αγγέλων και της Παναγίας μας, που ανοίγει ενώπιόν μας την καρδιά των αγίων, δηλαδή όλων των αληθινά πιστών. Ο παραπάνω Χαιρετισμός από την άποψη αυτή ακούγεται ίσως ως ωραίο ποιητικό σχήμα, αλλά μάλλον μοιάζει με δίκοπο μαχαίρι στα χέρια μας. Γιατί μας δείχνει τον μόνο δρόμο της σωτηρίας μας και τη θέαση του «μέλλοντος αἰῶνος» μας.

https://pgdorbas.blogspot.com/2026/03/blog-post_60.html

Τι να θυμάσαι όταν χάνεις την ειρήνη τής ψυχής σου (Στάρετς Ιωσήφ)

 

Μιὰ μοναχὴ τοῦ εἶχε γράψει [στὸν Στάρετς Ἰωσήφ], ἐκθέτοντάς του τὶς στενοχώριες της, τοὺς πειρασμούς της ἀπὸ ἀνθρώπους, καὶ τοὺς λογισμούς της. Τῆς ἀπάντησε ὁ π. Ἰωσήφ:

“Ὅταν οἱ ἁμαρτίες ἢ γενικώτερα οἱ πράξεις τοῦ πλησίον σου σὲ κάνουν νὰ χάνεις τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, νὰ θυμᾶσαι τὰ ἑξῆς:

α. Ἡ σκέψη ὅτι πρέπει νὰ φροντίσωμε νὰ διορθώσωμε τοὺς ἄλλους, μᾶς φέρνει πάντοτε ταραχή. Μᾶς κάνει καὶ χάνομε τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας καὶ νευριάζομε. Μὰ ἔτσι ἁμαρτάνομε. Ἡ ἁμαρτία δὲν διορθώνεται μὲ ἁμαρτία. Μὲ τὴν πραότητα διορθώνεται. Καὶ μὲ τὴν μακροθυμία.

β. Ὁ ζῆλος σου νὰ ἐξαφανίσεις τὸ κακὸ ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἄλλων γεμίζοντας πικρία ἐναντίον τους, εἶναι ὁ ἴδιος κακὸς· εἶναι ἁμαρτία· δὲν εἶναι ἀρετή.

γ. Νὰ θυμᾶσαι ὅτι στὸ μάτι σου ἔχει μπεῖ ἕνα μεγάλο δοκάρι. Εἶναι παράλογο καὶ ἁμαρτία, νὰ ἀσχολεῖσαι μὲ τὸ κάρφος (=τὸ μικρὸ σαριδάκι), ποὺ μπῆκε στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.

δ. Μερικὲς ἀτέλειες εἶναι σὲ ὅλους μας ἀναπόφευκτες. Καὶ μερικὲς εἶναι σὲ μᾶς ὠφέλιμες. Γιατί μᾶς ὁδηγοῦν σὲ βαθύτερη ταπείνωση. Ἔτσι νὰ τὶς βλέπεις τὶς ἀτέλειες τῶν ἀδελφῶν σου.

ε. Κάνε στόχο σου νὰ μιμεῖσαι τὴν ὑπομονὴ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ ἰδεῖς τότε τὴν ἀνυπομονησία σου νὰ χαλιναγωγεῖται. Καὶ ἡ ψυχή σου θὰ γεμίσει εἰρήνη καὶ χαρά.

στ. Σὲ ὅλα πρέπει νὰ φερώμαστε μὲ μακροθυμία. Μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας. Ἔχε πραότητα· εἰρήνη· ὑπομονή. Καὶ στρέψε τὸν λογισμό σου, νὰ βλέπεις τὶς κακίες τῶν ἄλλων μὲ ἠρεμία καὶ μὲ γαλήνη.

ζ. Μὴν ἀφήνεις τὸν ἑαυτό σου νὰ ἐνεργεῖ μὲ σαρκικὸ φρόνημα. Μὴν ξεχνᾷς, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μὲ σαρκικὸ φρόνημα, καταδικάζει αὐστηρὰ τὰ λάθη τοῦ πλησίον του, παρ’ ὅλο ποὺ πέφτει σ’ αὐτὰ καὶ ὁ ἴδιος.

ἡ. Τίποτε δὲν μᾶς κάνει τόσο ἤρεμους καὶ εἰρηνικοὺς ἔναντι τοῦ πλησίον μας, ὅσο ἡ σιωπή, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ προσευχή.

θ. Ἡ συνείδηση εἶπε ὁ π. Ἰωσήφ:

Ἡ συνείδηση εἶναι ξυπνητήρι. Ὅταν σοῦ χτυπήσει, ξύπνα καὶ τρέξε νὰ κάμεις αὐτὸ ποὺ σοῦ θύμισε. Ἂν τὸ κάμεις, θὰ τὴν ἀκοῦς πάντοτε. Θὰ σὲ ξυπνάει τὴν ὥρα ποὺ πρέπει. Μὰ ἂν γιὰ μερικὲς ἡμέρες τῆς κλείσεις τὰ αὐτιά σου, καὶ εἰπεῖς μέσα σου «δὲν βαριέσαι!», τότε τὸ ξυπνητήρι αὐτὸ θὰ πάψεις νὰ τὸ ἀκοῦς· θὰ πάψει νὰ σὲ ξυπνάει.

 

(Από το: «Στάρετς Ἰωσήφ», ἔκδοση Ἱερὰς Μητροπόλεως Νικοπόλεως)

  

(Πηγή ψηφ. κειμένου: orp.gr)

https://alopsis.gr

https://paterikos.blogspot.com/2026/03/blog-post_408.html

Η ΕΜΦΆΝΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΊΟΥ ΣΤΟΝ ΆΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΑΜΦΙΑΛΗΣ

 

Μία ημέρα ήλθε στο Κορωπί η αδελφή της Αννέτας από την Αμφιάλη, η Ευγενία Τριανταφυλίδη, είπε της Αννέτας: «στην γειτονιά μου στον Άγιο Δημήτριο, έχουμε τον προορατικό γέροντα Ιωάννη. Να έλθεις να πάρεις την ευλογία του». Η Αννέτα την άλλη ημέρα κιόλας πήγε στην Αμφιάλη και κτύπησε την πόρτα της μονής του Αγίου Δημητρίου. Προτού ανοίξουν, άκουσε τον γέροντα να προστάζει την καλογριά του. Άνοιξε, είναι η αστυνόμισα από το Κορωπί, πέρασέ την μέσα. Συγκίνηση έπιασε την Αννέτα.

Την πέρασαν μέσα την Αννέτα, την πήγαν στο βάθος δίπλα από το ναό του Αγίου Δημητρίου. Καθιστός ο Άγιος μόλις μπήκε η Αννέτα της είπε: «έλα κοντά μου δούλη του Θεού Αννέτα, να διαβάσω τις αμαρτίες σου στο μέτωπό σου». Μόλις πήγε κοντά του εκείνη συγκινημένη γονάτισε μπροστά του και κλαίγοντας του καταφιλούσε τα χέρια με σεβασμό. Εκείνος της σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε το μέτωπό της.  Της είπε: «βλέπω στο μέτωπό σου πολλά ράσα γραμμένα». Και  συνεχίζοντας της λέει: « να πεις στον παπά σας του Αγίου Φανουρίου με το παλαιόν, του ιερομονάχου Ευγένιου, να πάψει να διώχνει τα νεοημερολογήτικα πρόβατα του Θεού, γιατί και εγώ το ίδιο έκανα καθώς με είχε συμβουλέψει ο γέροντας μου. Ώσπου μια νύκτα, την ώρα του κανόνος, μου παρουσιάσθηκε ο Κύριος ημών  Ιησούς Χριστός, δείχνοντάς μου εν οράματι, να έχει δεξιά και αριστερά του πρόβατα, με την διαφορά τα πρόβατα που ήταν αριστερά του ήταν καμμέννα, κατάμαυρα». Ο γέροντας τρόμαξε και ρώτησε, « Κύριε, αριστερά είναι τα ερίφια, πως γίνεται να είναι πρόβατα καμμένα;» Τότε ο Κύριος του είπε αγανακτισμένος: «Αυτά τα καμμένα πρόβατα είναι τα νεοημερολογήτικα παιδιά μου που σου τα στέλνω να τα φωτίσεις και εσύ τα διώχνεις. Θα σου τα ζητήσω εν ημέρα Κρίσεως, διότι δεν είναι δικό σας δικαίωμα το να επαναφέρετε στην γνήσια ορθοδοξία τα νεοημερολογήτικα πρόβατά μου. Αυτό μόνο εγώ το διευθήνω. Εσείς πρέπει να τα δέχεσθε όλα και όσα επιτρέψω εγώ θα γυρίσουν στην ορθή γραμμή της Δόξας μου. Διά τας αμαρτίας του λαού επέτρεψα αυτόν τον διχασμό της εκκλησίας. Εσύ δέξου τα κοντά σου, που σου τα στέλνω. Προστάτευε τα, διότι θα σου τα ζητήσω εν ημέρα Κρίσεως!» «Και ευθύς ο Κύριος χάθηκε, αφήνοντάς  με τρομαγμένο από την αυστηρότητά του».

«Την άλλη ημέρα αμέσως, άνοιξα την εκκλησία μου, για νεοημερολογίτες και παλαιοημερολογίτες. Τώρα έχω τρείς χιλιάδες μαθητές που με έχουν πνευματικό τους πατέρα. Πες λοιπόν στον παπά σας να πάψει να διώχνει τους αδελφούς μας νεοημερολογίτες, και τα άλλα είναι του Θεού δουλειά.

Η Αννέτα μόλις πήγε στο Κορωπί, είπε στον παπά της την εντολή. Ο ιερομόναχος είπε: «θα υπακούσω στην εντολή του, γιατί έχω ακούσει για την αγιοσύνη του». Και άρχισε να αγαπάει όλον τον κόσμο, και να τον εξυπηρετεί, χωρίς να ελέγχει που ανήκουν παλαιό ή νέο. Μέσα σε ένα χρόνο 15 οικογένειες γύρισαν μόνες τους στο παλαιό από την αγάπη που τους έδειξε, χωρίς βία. Όταν πέθανε ο άγιος Ιωάννης, τα νεοημερολογίτικα παιδιά του ήταν τόσα πολλά σαν την θάλασσα.

https://metemorfothis.blogspot.com/2018/01/blog-post_24.html

Ἡ Διακήρυξις τῆς Ἁγιότητος τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τῆς Ἀμφιάλης τοῦ νέου Ἐλεήμονος

Όταν ο Άγιος Ιωάννης της Αμφιάλης έγινε αόρατος στους διώκτες του

Η επίσκεψη του Αγίου Ιωάννη της Αμφιάλης στον Άγιο Ιερώνυμο της Αιγίνης.

Ὁμιλία στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Νέο Ἐλεήμονα ὑπὸ τοῦ Σεβασμιοτάτου κ. Χρυσοστόμου

Ομιλία για τον Άγιο Ιωάννη της Αμφιάλης τον νέο ελεήμων υπό του θεοφιλεστάτου κ. Κλήμεντος

«Χαίρε και συ, γέρων του Θεού»!

 

«Ἔρχονται οἱ ἔχθροί μου καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Υἱοῦ μου!»

Ο ομολογιακός και στη συνέχεια μαρτυρικός αγώνας των 26 οσιομαρτύρων της Μονής Ζωγράφου έχει ιδιάζουσα σημασία για εκείνους που επιθυμούν να φυλάξουν τον πολύτιμο μαργαρίτη της ορθοδόξου πίστεως καθαρό και αλώβητο από τις αιρέσεις. Το μαρτύριο τους αποτελεί μνημειώδες παράδειγμα ορθόδοξης ομολογίας, ψυχικής ανδρείας και ακλονήτου σθένους.

Με την σύνοδο που συνεκάλεσε ο πάπας Ουρβανός στην Λυών το 1274, έγινε η πρώτη σοβαρή απόπειρα «ένωσης των Εκκλησιών» ή για να είμαστε ακριβέστεροι, υποδούλωσης των Ορθοδόξων στους Λατίνους. Στην σύνοδο αυτή, συμμετείχαν δυστυχώς και εκπρόσωποι της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας με αρχηγό τον πρώην Πατριάρχη Γερμανό Γ’, λόγω άρνησης του κανονικού Πατριάρχου Ιωσήφ (και του ευσεβούς ποιμνίου του να συμμετάσχει σ’ αυτήν). Η αυτοκρατορική πρεσβεία, που επίσης συμμετείχε, ενεχείρησε στην σύνοδο χωρίς κανένα θεολογικό διάλογο γραπτή ομολογία πίστεως εκ μέρους του λατινόφρονα Μιχαήλ Η’ του Παλαιολόγου βάσει της οποίας η Ορθόδοξη Εκκλησία δέχονταν το πρωτείο του πάπα, την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού καθώς και το καθαρτήριον πύρ.

Μετά την ψευδοσύνοδο της Λυών, ο αυτοκράτορας έθεσε σε εφαρμογή τις αποφάσεις της. Αντικατέστησε τον ανθενωτικό Πατριάρχη Ιωσήφ με τον λατινόφρονα Ιωάννη Βέκκο, διέταξε να εγγραφεί το όνομα του πάπα στα δίπτυχα της Εκκλησίας και κήρυξε επίσημα την ”ένωση των Εκκλησιών” στις 16 Ιανουαρίου του 1275. Οι μοναχοί του Αγίου Όρους, αρχικά απέστειλαν δύο επιστολές (μία στόν αυτοκράτορα και μία στη “Σύνοδο” του Πατριάρχου Ιωάννη Βέκκου) μέσα απο τις οποίες τους συμβούλευαν και ταυτόχρονα τους ήλεγχαν για την πολιτική της “ενώσεως”. Όταν ο Αυτοκράτορας και ο Πατριάρχης Βέκκος παρέλαβαν τις επιστολές, έγιναν έξω φρενών και λαβόντες στρατό ήρθαν στο Άγιον Όρος.

Εκεί άρχισαν να φονεύουν, να πνίγουν και να απαγχονίζουν οποιονδήποτε μοναχό τολμούσε να τους ελέγξει και να αντιταχθεί στα φιλενωτικά τους σχέδια. Πρώτον πάντων εφόνευσαν τον Πρώτον του Αγίου Όρους, π. Κοσμά, ο οποίος βρισκόταν στην Σκήτη των Καρυών. Οι φιλενωτικοί, αφού αρχικά του έκοψαν με τσεκούρι τα δύο πόδια του σεβασμίου Ιερομονάχου, στη συνέχεια έκοψαν και την τιμίαν του κεφαλή. Κατόπιν πάνω σε ένα μάρμαρο αποκεφάλισαν και άλλους πατέρες με το ίδιο φονικό όργανο. Αφού ανεχώρησαν απο τις Καρυές, κατευθύνθηκαν πρός την Ιερά Μονή Ζωγράφου προκειμένου να υποτάξουν όσους μοναχούς κοινοβίαζαν εκεί. Όμως η Κυρία Θεοτόκος δεν άφησε απροειδοποίητους τους δούλους της. Λίγο έξω απο τη Μονή, ασκήτευε μέσα σε ένα κελλάκι ένας πολύ ενάρετος γέροντας. Αυτός νήστευε και αγρυπνούσε τακτικά ενώ είχε την ευλογημένη συνήθεια να λέει πολλές φορές την ημέρα τον Αρχαγγελικό ύμνο, δηλαδή τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.

Η συνοδία των λατινοφρόνων πλησίαζε στην Ιερά Μονή. Ο μοναχός κατά την συνηθειά του, έλεγε γονατιστός τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου. Όταν δε έφθασε στον στίχο «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε» τότε απάντησε η Παναγία από την εικόνα της: «Χαίρε και συ, γέρων του Θεού»! Ο γέροντας τρόμαξε. «Μη φοβού», συνέχισε η φωνή εκ της εικόνος, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον τοις Αδελφοίς και τω Καθηγουμένω ότι οι εχθροί Εμού και του Υιού Μου επλησίασαν. Όστις ουν υπάρχει ασθενής τω Πνεύματι εν υπομονή κρυβήτω, έως του παρελθήναι πειρασμόν, οι δε στεφάνων μαρτυρικών εφιέμενοι παραμενέτωσαν εν τη Μονή άπελθε ουν ταχέως». Μόλις ο Γέροντας έφθασε στην είσοδο της Μονής είδε παράδοξο πράγμα και εξέστη. Είδε την εικόνα της Θεομήτορος, μπροστά στην οποία συνήθιζε να διαβάζει τους Χαιρετισμούς στο κελλί του, να είναι τοποθετημένη στην πύλη της Μονής. Αφού την προσκύνησε μέχρι εδάφους, την πήρε στα χέρια του και με αυτή πήγε στον ηγούμενο και του είπε καταλεπτώς την υπόθεση. Τότε, άκουσε απο τον γέροντα αυτά ο ηγούμενος της Μονής, Θωμάς, μαζί με άλλους 25 πατέρες, δεν εγκατέλειψαν τον τόπο της ασκήσεως και μετανοίας τους, αλλά παρέμειναν και εμαρτύρησαν.

Ανέβηκαν λοιπόν στον πύργο του Μοναστηριού έτοιμοι για το μαρτύριο και απο εκεί ήλεγξαν τον Λατινόφρονα Πατριάρχη. «Δέν υποτασσόμεθα στην αίρεση», είπαν με μια φωνή, «αλλά δέν αναχωρούμε από την μετανοιά μας». Οι 26 Οσιομάρτυρες δεν άνοιξαν τις πόρτες του Μοναστηριού στους Λατινόφρονες. Τους ζητήθηκε να συλλειτουργήσουν με τουν παπικούς και να αναγνωρίσουν τον πάπα ως κεφαλή όλης της Εκκλησίας και αυτοί απο τον πύργο επάνω απάντησαν ότι κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και όχι ο πάπας. «Ευκολώτερα εμείς αποφασίζουμε να πεθάνουμε, παρά να υποχωρήσουμε στα θέματα της ορθοδόξου πίστεως και να αναγνωρίζουμε τον αιρετικό πάπα της Ρώμης ως κεφαλή της Εκκλησίας, ώστε να μολυνθεί αυτός ο τόπος απο την δική σας βία και τυραννία, δεν σας ανοίγουμε τις πόρτες του Μοναστηριού! Φύγετε απ’ εδώ!». Οι δε Λατινόφρονες μαζί με τους Λατίνους απάντησαν με οργή: «Πρέπει λοιπόν να πεθάνετε…»

Τότε, οι Λατίνοι, αφού συγκέντρωσαν πολλά φρύγανα και ξύλα, τα έβαλαν γύρω από τον πύργο, άναψαν μεγάλη φωτιά και τους κατέκαυσαν την 10η Οκτωβρίου του έτους 1274. Οι 26 Οσιομάρτυρες παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Δεσπότη Χριστό, ομολογήσαντες μόνον Αυτόν ως κεφαλή της Εκκλησίας και όχι τον πάπα. Τα ονόματα τους είναι: Θωμάς ηγούμενος, Βαρσανούφιος, Κύριλλος, Μιχαίος (ή Μιχαίας), Σίμων, Ιλαρίων, Ιάκωβος, έτερος Ιάκωβος, Ιώβ, Κυπριανός, Σάββας, Μαρτινιανός, Κοσμάς, Σέργιος, Μηνάς, Ιωάσαφ, Ιωαννίκιος, Παύλος, Αντώνιος, Ευθύμιος, Δομέτιος, Παρθένιος και τέσσερις ακόμη μοναχοί που τα ονόματά τους είναι άγνωστα.

 

Από το βιβλίο: «Ἐμφανίσεις καί θαύματα τῆς Παναγίας», Ιεράς Μονής Παρακλήτου. Οι Ζωγραφίτες Οσιομάρτυρες.

https://www.eoneolaia.com/erxontai-oi-exthroi-mou-kai-oi-exthroi-tou-yiou-mou/

H Λειτουργία της Μετανοίας

 

Οσίου Πετρωνίου Ἱερομονάχου, Δικαίου τῆς Ἱερᾶς Σκήτης Τιμίου Προδρόμου

 

 

Ἡ σωματική μετάνοια, τό σκύψιμο τῆς κεφαλῆς μέχρι τό ἔδαφος, εἶναι τό ὁρατό σημεῖο τῆς μετανοίας: μέ τό σκύψιμο ἐξομολογούμεθα τήν πτῶση μας στήν ἁμαρτία, τήν κατάσταση τῆς παρακμῆς στήν ὁποίαν εὑρισκόμεθα. 

Μέ τό ἀνασήκωμα δείχνουμε τήν θέλησή μας νά ὑψωθοῦμε, νά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν ἁμαρτία, νά ἀναγεννηθοῦμε ψυχικά. 

 

 Ἀλλά ἡ λέξις μετάνοια (μετά-νοια) σημαίνει καί ἀναγέννηση τοῦ νοῦ, ἀλλαγή, πρᾶξις μετασχηματισμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου στόν νέον ἄνθρωπο, πνευματικοποίησις πού συντελεῖται μέ τήν μετάνοια.

Νά, συνεπῶς, τί θαυμαστό πρᾶγμα δείχνει αὐτή ἡ πρακτική τῆς προσευχῆς τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ συνοδευομένη ἀπό μετάνοιες: ὅ,τι λέγουμε μέ τό στόμα στήν προσευχή, τό κάνουμε ταυτόχρονα καί μέ τό σῶμα, μέ ὅλη μας τήν ὕπαρξη δηλαδή. Ἀναγνωρίζουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας καί πέφτουμε ταπεινά στό ἔδαφος, ἀλλά ἀνασηκωνόμαστε ἀμέσως, δείχνοντας τήν ἐπιθυμία μας γιά γρήγορη διόρθωση.
Εἶναι σάν νά λέγουμε στόν Χριστό: «Κύριε, ξέχασε, πῶς ἔχω πέσει καί πόσο ἀχρεῖος εἶμαι δοῦλος τῶν παθῶν καί ἀποξενωμένος ἀπό Σένα καί ὅλο μου τό σῶμα! Ἀλλά, δέν θέλω νά μείνω ἔτσι. Εἶμαι δικός Σου. Σῶσον με καί κάνε με κατοικία τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος!»

Ἐδῶ εἶναι κάτι περισσότερο ἀπό προσευχή, εἶναι ἡ ἴδια ἡ πρᾶξις τῆς μετανοίας, ἡ ὁποία μετασχηματίζει καί ἀνανεώνει τόν ἄνθρωπο. Εἶναι μιά πραγματική μεταμόρφωσις, ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ νοερά στήν μεταμόρφωση κατά τήν Θεία Εὐχαριστία ἐπάνω στό Ἱερό Θυσιαστήριο.

Εἶναι ἡ εὐχαριστία τῆς μετανοίας τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί ὅπως στήν Θεία Λειτουργία μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπό τόν ἱερέα, ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος πού προσφέρονται, μεταβάλλονται σέ Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Κυρίου, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἐδῶ: μέ τήν ταπεινή ἱκεσία πρός τόν Θεό, μέ τήν βαθειά μεταμέλεια καί τήν ἀσάλευτη πίστη, ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος μεταμορφώνεται σέ πνευματικό ἄνθρωπο.
Καί ὅπως ἡ ἐπίκληση τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἀκούεται καί ἱκανοποιεῖται ἀμέσως ἀπό τόν Θεό, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ ἀναγέννηση μέσω τῆς βαθειᾶς μεταμέλειας συντελεῖται σύντομα. Μᾶς διαβεβαιώνει γι᾿ αὐτό τό ἴδιο τό Ἱερό Εὐαγγέλιο. 

Ὁ Τελώνης ἀναστέναξε ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς του: «Ἱλάσθητί μοι, τῶ ἁμαρτωλῶ!» καί ἀμέσως διορθώθηκε.
Ὁ ληστής ἐπάνω στόν σταυρό ἔκραξε: «Μνήσθητί μου, Κύριε», καί ἀμέσως ἄκουσε: «Σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔση ἐν τῶ παραδείσῳ» (Λουκ. 23, 43). 

Μετά μᾶς διαβεβαιώνουν καί οἱ ἀποκαλύψεις ἀπό τήν ζωή τῶν μεγάλων Ἁγίων: τοῦ Ὁσίου Παύλου τοῦ Ἁπλοῦ, τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου τοῦ διά Χριστόν σαλοῦ κ.ἄ. Καί οἱ διδασκαλίες τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἄν ἡ Λειτουργία τῆς Εὐχαριστίας εἶναι λειτουργία φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ, ἡ Λειτουργία τῆς Μετανοίας εἶναι ἡ ἀνταπόκρισις τοῦ ἀνθρώπου στήν θεϊκή ἀγάπη, μέσω τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφοσιώσεως στόν Θεό. Καί ὁ Θεός δεχόμενος τήν θυσία τῆς μετανοίας, καθαρίζει καί ἀνανεώνει τόν ἄνθρωπο μέ βαθειά ἀλλαγή.

 «Καί ἐάν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ» (Ἡσ. 1, 18).

 

 Τόσο βαθειά καί ὁλοκληρωτική εἶναι ἡ ἀνανεωτική δύναμη τῆς μετανοίας. Γι᾿ αὐτό καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία καθώρισε γιά κάθε χριστιανό μιά ὡρισμένη περίοδο τοῦ ἔτους, τήν ἁγία Τεσσαρακοστή, νά ἀσχολεῖται ἰδιαίτερα μ᾿ αὐτήν τήν καθαρτική καί καθαγιαστική πρᾶξη.

https://proskynitis.blogspot.com/2026/03/h.html