Πετροβολώντας τον Σμαραγδή...

 Θανάσης Κ.

Του Θανάση Κ.

Την ταινία του Σμαραγδή «Καποδίστριας» δεν την είδα. Ακόμα…

Άλλωστε τα εισιτήρια είναι sold out.

Είδα στο διαδίκτυο κάποια πολύ σύντομα αποσπάσματα, άκουσα να τη συζητάνε με πάθος γνωστοί μου που πρόλαβαν και την είδαν και διάβασα πλήθος κριτικές…

Δεν θα γράψω για την ταινία, λοιπόν...

Θα γράψω για τις κριτικές της ταινίας.

Και για την πρωτοφανή απήχησή της, παρά τις κριτικές.

* Πρώτον.

Ήδη κάνει ρεκόρ εισιτηρίων.

Σε τέσσερις μέρες παίχθηκε σε 90 αίθουσες και έκοψε 145 χιλιάδες εισιτήρια – τον μεγαλύτερο αριθμό πρώτων ημερών από τις «Σειρήνες του Αιγαίου» (2005).

Ήδη προστέθηκαν άλλες 32 αίθουσες και παίζεται σε περίπου 120, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί.

Τις επόμενες τρείς μέρες ήδη ξεπερνά τις 250 χιλιάδες εισιτήρια!

Μετριοπαθείς εκτιμήσεις προεξοφλούν πώς σύντομα θα ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εισιτήρια.

Μια ταινία που πολεμήθηκε πριν υπάρξει, της κόπηκε χρηματοδότηση και «πυροβολείται» από κριτικούς πριν ακόμα προβληθεί...

Αληθινό ιστορικό ρεκόρ!

Κι αυτό κάτι λέει.

* Δεύτερον.

Οι επαγγελματίες κριτικοί την κατηγορούν για «εύκολη χρήση εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων» και για «αγιογραφία».

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί αυτό θεωρείται "κατηγορία".

Ο «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Ταρκόφσκι είναι αγιογραφία. Γεμάτη θρησκευτικούς συμβολισμούς.

Ο Αϊζενστάιν στον «Ιβάν τον Τρομερό» χρησιμοποιεί ωμούς εθνικούς συμβολισμούς για να δικαιολογήσει απερίγραπτη σκληρότητα «για το καλό της χώρας».

Αριστουργήματα και τα δύο!

Θα πουν βέβαια ότι ο Σμαραγδής δεν είναι Ταρκόφσκι ή Αϊζενστάιν.

Σωστά.

Τότε όμως γιατί τον κατηγορούν για κάτι που έκαναν κι εκείνοι;

Πριν τον κατηγορήσουν για την "τεχνική" του, τον κατηγορούν για την Τέχνη του, για τη "γλώσσα" των συμβολισμών που χρησιμοποίησε. Που ίδια ακριβώς την χρησιμοποίησαν άλλοι, τους οποίους τους έχουν στο απυρόβλητο.

Πάμε τώρα και στην "τεχνική"...

* Τρίτον.

Τον κατηγορούν για «επίπεδη κινηματογραφική γραφή», για απλοϊκή προπαγάνδα «επιπέδου σχολικής παράστασης».

Δεν μας τα λένε καλά: Εκατόν σαράντα χιλιάδες Έλληνες στριμώχτηκαν σε λίγες μέρες να δουν μια… σχολική παράσταση;

Σαν πολύ δημοφιλείς έγιναν ξαφνικά οι... "σχολικές παραστάσεις" στην Ελλάδα!

Κάτι δεν πάει καλά.

-- Ο Αγγελόπουλος στον «Θίασο» (1975) παρουσιάζει τους αριστερούς του Εμφυλίου ως "μάρτυρες" και τους δεξιούς ως απεχθείς καρικατούρες. Περιέργως κανείς δεν το πρόσεξε...

Το έργο εκθειάστηκε. Έχει υπέροχη φωτογραφία - όπως όλο το έργο του Αγγελόπουλου. Αλλά από σενάριο είναι απλοϊκό, γεμάτο χοντροκομμένη "διδακτικότητα" και εμφανέστατη αριστερή προπαγάνδα.

-- Το ίδιο και ο «Μπελογιάννης» του Νίκου Τζίμα (1980).

Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει μονομέρεια και αγιογραφία.

Το έργο του Τζίμα "Μπελογιάννης" αφορά ένα άνθρωπο που δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε στον απόηχο ενός Εμφυλίου Πολέμου.

Αλλά και ο "Καποδίστριας" του Σμαραγδή αφορά έναν δολοφονημένο πολιτικό.

Αν η μαρτυρική διάσταση δικαιολογεί την αγιογραφία στη μία περίπτωση, το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην άλλη.

Γιατί κάποιοι αποδομούνται και άλλοι εξυμνούνται;

* Τέταρτον.

Μας λένε ότι το έργο είναι ιστορικά ανακριβές ή μονοδιάστατο.

Εδώ κορυφώνεται η ασχετοσύνη.

Καμία κινηματογραφική ταινία δεν είναι "ιστορική πραγματεία".

Όλες είναι δραματουργικές εκδοχές, αναγκαστικά ελλειπτικές.

-- Ο Κούνδουρος στον «Βενιζέλο» (1981) παρουσίασε αποσπασματικές εικόνες μιας θυελλώδους ζωής.

Κανείς δεν τον κατηγόρησε για "αποσιωπήσεις".

Όποιος θέλει πλήρη ιστορική απεικόνιση κάνει ντοκιμαντέρ δεκατεσσάρων επεισοδίων – όχι ταινία μιάμισης ώρας.

-- Το The Darkest Hour (2017) του Joe Wright είναι εξαιρετικό.

Ιστορικά όμως είναι απολύτως ελλειπτικό: λείπει σχεδόν πλήρως η Συμφωνία του Μονάχου, λείπει ο Τσάμπερλαιν, ο ρόλος του Χάλιφαξ, η πραγματική τραγικότητα του Τσώρτσιλ που δικαιώθηκε αφού χλευάστηκε.

Κι όμως το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό.

Γιατί από τη σκοπιά που επέλεξε (δραματικός απεγκλωβισμός από την Δουνκέρκη), λειτούργησε.

Η κορυφαία σκηνή του έργου, η σκηνή στο μετρό του Λονδίνου, όπου ο κόσμος συσπειρώνεται αυθόρμητα γύρω από τον Τσώρτσιλ, είναι όντως μαγική - αν και θα μπορούσε να κατηγορηθεί ως "έντεχνος λαϊκισμός".

Τα μεγάλα διλήμματα εκείνης της εποχής λείπουν. Η άποψη "γιατί να μην συνθηκολογήσουμε, αφού είμαστε πια ηττημένοι και ανήμποροι;" που υπήρχε τότε, ιδιαίτερα στην βρετανική ελίτ, αποσιωπάται πλήρως στην ταινία.

Κι όμως αυτό ήταν που έκανε ακόμα πιο δραματική τη θέση του "κεντρικού προσώπου", του Τσώρτσιλ, που πήγε κόντρα σε όλους για να κρατήσει την χώρα του όρθια "την πιο σκοτεινή ώρα". Και του βγήκε.

Παρά τις βασικές αυτές ελλείψεις, το έργο ήταν αριστούργημα...

Όλες οι ιστορικές ταινίες είναι, σχεδόν αναπόφευκτα, ελλειπτικές.

Κι αυτό που δεχόμαστε για κάθε ιστορική ταινία, αρνούμαστε να το δεχθούμε μόνο για έναν: τον Σμαραγδή.

Θα μου πουν ξανά ότι ο Σμαραγδής δεν είναι Αγγελόπουλος ή Wright.

Σωστά.

Και την ταινία του την είδαν σε τέσσερις μέρες περισσότεροι απ’ όσους είδαν αντίστοιχες ταινίες σε δεκαετίες!

Να τα λέμε κι αυτά...

Το πραγματικό αμάρτημα του Σμαραγδή είναι τριπλό:

— Πρώτον, τόλμησε να κάνει ιστορικό κινηματογράφο.

— Δεύτερον, τον βλέπει μαζικά το κοινό.

— Τρίτον – και πιο ασυγχώρητο: ο κόσμος συγκινείται. Πολλοί κλαίνε και χειροκροτούν στο τέλος.

Θα μου πουν - και δικαίως - πως ό,τι συγκινεί δεν είναι κατ’ ανάγκην Τέχνη.

Συμφωνώ.

Αλλά ό,τι δεν συγκινεί, δεν είναι Τέχνη. Είναι πραγματεία.

Είναι άσκηση αισθητικής, είναι άσκηση τεχνικής, αλλά Τέχνη δεν είναι, αν δεν συγκινεί...

Κι αντίστοιχα υπάρχουν έργα που παρουσιάζουν πλήθος "ατέλειες", αλλά συγκινούν διαχρονικά. Αυτά είναι Τέχνη.

Ο Τσιτσάνης ΔΕΝ είναι Σοπέν. Ούτε Ραβέλ. Ο Τσιτσάνης αρχικά δεν ήξερε ούτε παρτιτούρες να διαβάζει...

Αλλά όταν η Ολλανδέζα βιολίστρια 'Εμα Σόμμερς έπαιξε τα "Ωραία" του Τσιτσάνη, σόλο, στην Συμφωνική του Ρότερνταμ, το κοινό - χωρίς να ξέρει τι ακριβώς κομμάτι παίζει (ήταν μετά από μπιζάρισμα), την αποθέωσε!

Κι έπρεπε να αποθεωθεί ο Τσιτσάνης στην Συμφωνική του Ρότερνταμ για να αρχίσουν κάποιοι "δικοί μας" εστέτ, να τον παίρνουν στα σοβαρά. (Μπορείτε να δείτε το σχετικό συγκλονιστικό βίντεο στο Υoutube: πληκτρολογείστε απλώς "ολλανδέζα βιολίστρια - Τσιτσάνης).

Δεν μπορούμε εύκολα να συμφωνήσουμε τι είναι "ωραίο"...

Ξέρουμε, όμως, τι είναι κλασικό:

αυτό που άντεξε στον χρόνο γιατί μίλησε σε πολλούς ανθρώπους, σε διαφορετικές εποχές, σε διαδοχικές γενιές. Ό,τι έμεινε διαχρονικό!

-- Το αρχαίο θέατρο το έκρινε το κοινό - όχι οι "κριτικοί" της εποχής.

Δεν ήξεραν από "υποκριτικές" ή "σκηνοθετικές" τεχνικές οι αρχαίοι. Δεν είχαν ακουστά τον... Στανιλσλάβσκι. Έπαιζαν πάνω σε άβολους κοθόρνους, φορώντας μάσκες.

Κι όμως οι τραγωδίες τους έγιναν "κλασικές" γιατί μιλάνε ακόμα. Σε όλους...

-- Ο Σαίξπηρ έγραφε για ανθρώπους του δρόμου. Που ήταν φτωχοί, συχνά εξαθλιωμένοι, που πλήρωναν εισιτήριο ένα μαρούλι...

Αλλά τους άγγιζαν τα σαιξπηρικά έργα. Όπως μας αγγίζουν και σήμερα...

-- Ο μαυρόασπρος ελληνικός κινηματογράφος της δεκαετίας του '60, με όλες τις μανιέρες του, με τις "γατούλες" του, με τα μελοδραματικά στερεότυπά του, άντεξε γιατί έδινε νόημα στο κοινό.

Κι όχι μόνο τότε. Τις ταινίες εκείνες που σήμερα τις περιφρονούν οι "εστέτ", τις είδαν και τις απόλαυσαν οι παππούδες μας, οι γονείς μας, εμείς και τα παιδιά μας - τις βλέπουν πια και τα εγγόνια μας.

Γιατί άραγε; Ήταν γεμάτες ατέλειες. Πολλές φορές ήταν "θεατρικός κινηματογράφος" - γύρισμα θεατρικής παράστασης. "Πρωτόγονος" από τεχνική άποψη...

Κι όμως, τα απόλαυσαν ήδη πέντε γενιές!

Αντίθετα, "αριστουργήματα" του "ποιοτικού" που εκθειάστηκαν τη δεκαετία του ’70 - κι όλες τις επόμενες - όπως οι «Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας», δεν τα θυμάται κανείς.

Γιατί τάχα;

Γιατί απλούστατα κάποιοι συγχέουν την "τεχνική" με την Τέχνη!

Υπάρχουν έργα άψογης "τεχνικής", που δεν άγγιξαν τον κόσμο.

Όπως υπάρχουν έργα Τέχνης που από τεχνική έπασχαν, αλλά μίλησαν στον κόσμο κι εξακολουθούν να μιλάνε.

Οι πραγματικοί καλλιτέχνες-δημιουργοί αυτό το γνωρίζουν. Και γι' αυτό σκύβουν με σεβασμό και ταπεινότητα απέναντι σε δημιουργήματα που έχουν ακόμα και πρωτόγονη τεχνική, αλλά φέρουν υψηλό και διαχρονικό αισθητικό και συναισθηματικό φορτίο.

Αντίθετα, οι αλαζόνες "κριτικοί τέχνης", σχολιάζουν την τεχνική και αδυνατούν να αφουγκραστούν την Τέχνη.

Γι' αυτό και σήμερα θεωρούμε συχνά ως "αριστουργήματα" έργα που στην εποχή τους, οι εστέτ τα απέρριψαν ως "ανοησίες".

Κι ύστερα είναι και το άλλο - το σοβαρότερο.

Η ταινία του Σμαραγδή έφερε στην επιφάνεια ένα τεράστιο κενό:

Η #Ελλάδα γέννησε την τραγωδία και έχει πλεόνασμα Ιστορίας.

Κι όμως δεν παράγει ιστορικό θέατρο, ιστορικό μυθιστόρημα, ιστορικό κινηματογράφο. Οι λίγες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Κι όταν στις μέρες μας κάποιος τολμήσει να εμπνευστεί από την Ελληνική Ιστορία, δεν χρηματοδοτείται, δεν προβάλλεται και πάραυτα αποδομείται.

Κι όμως ο #Σμαραγδής, όχι απλώς το τόλμησε, αλλά κατάφερε το αδιανόητο: να φέρει μαζικά τον κόσμο στις αίθουσες.

Αν λοιπόν ο Σμαραγδής ακολουθεί «εύκολους δρόμους» για να συγκινήσει το ευρύ κοινό, περιμένω —με ειλικρινή ανυπομονησία— να εμφανιστεί κάποιος άλλος, πιο «έντεχνος» που θα συγκινήσει το ίδιο ευρύ κοινό, αλλά με πιο σύνθετους, "πολυ-επίπεδους τρόπους".

Περιμένω πότε θα εμφανιστεί κάποιος που θα καλύψει το κενό και θα αγγίξει πραγματικά το ευρύ κοινό, κάνοντας ιστορικό σινεμά, πιο έντεχνο και πιο άρτιο τεχνικά.

Φοβάμαι ότι θα περιμένω πολύ. Πάρα πολύ...

Μέχρι τότε, λοιπόν, βολευτείτε με τον Σμαραγδή.

Γιατί άλλος δεν υπάρχει.

ΥΓ.1 Το πρόβλημα δεν είναι να βελτιώσει την "τεχνική" του ο Σμαραγδής - ο οποίος στο κάτω-κάτω έχει αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις κι έχει παιχθεί επιτυχώς σε ξένες πλατφόρμες (με το Ελ-Γκρέκο και όχι μόνο).

Το πραγματικό πρόβλημα είναι οι κριτικοί της Τέχνης να βγουν από τα αποστειρωμένα κλισέ τους και να αποκτήσουν Κριτικό Λόγο για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Να καταλάβουν τι αγγίζει την κοινωνία διαχρονικά - κι ακόμα δεν κατάφεραν να το αντιληφθούν.

ΥΓ.2 Κάποιοι ενοχλούνται και για έναν λόγο ακόμη: ο #Καποδίστριας ταυτίζεται – εσφαλμένα – με τη ρωσική επιρροή.

Κι όμως, έγινε κυβερνήτης όταν είχε ήδη περιπέσει σε δυσμένεια από τον Τσάρο Νικόλαο Α΄.

Όταν στη Ρωσία είχε συντριβεί το Κίνημα των φιλελεύθερων "Δεκεμβριστών" και ο νέος Τσάρος είχε κάνει στροφή στον αυταρχισμό. Όταν η επιρροή του Καποδίστρια στη ρωσική αυλή ήταν πια μηδενική! Αλλά ο Καποδίστριας διατηρούσε το κύρος του εκτός Ρωσίας, γιατί ως υπουργός Εξωτερικών του προηγούμενου Τσάρου, του Αλέξανδρου του Α' στο Συνέδριο της Βιέννης, διασφάλισε την επιείκεια προς την ηττημένη Γαλλία μετά τους ναπολεόντειους πολέμους, και τη σύσταση της Ελβετικής ουδετερότητας, που άντεξε επί αιώνες.

Γι' αυτό ήταν οι επαναστατημένοι Έλληνες που τον κάλεσαν, στην απελπισία τους - όχι οι "ξένοι προστάτες" που τον επέβαλλαν από υστεροβουλία.

Ο Καποδίστριας ήρθε, ΟΧΙ ως "εκλεκτός ξένων προστατών", αλλά ως Έλληνας έτοιμος να τα θυσιάσει όλα.

Και τα θυσίασε όλα! Και την περιουσία του και την ίδια τη ζωή του!

Κάντε σύγκριση με τα τωρινά και θα καταλάβετε γιατί κλαίει ο κόσμος στο φινάλε...

Αυτό κάποιοι δεν το συγχώρησαν ποτέ στον Καποδίστρια.

Και δεν συγχωρούν ούτε τον Σμαραγδή, που τόλμησε να το θυμίσει.

https://www.facebook.com/photo?fbid=926588333026871&set=a.219561200396258

Ἀπεξηρτήθημεν ἀπό τόν Θεόν καί Ἐξηρτήθημεν εἰς τόν Ἄρχοντα τοῦ Ἐρέβους

 

Ἀπεξηρτήθημεν ἀπό τόν Θεόν

καί Ἐξηρτήθημεν εἰς τόν Ἄρχοντα τοῦ Ἐρέβους

 

ὑπό

Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου

Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

 

                                                                                                                        Δεκέμβριος 2025

                                                                        «Καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων, ἐς τὰ ἔργα,                                                                                  ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει»

                                      (Προκειμένου νά δικαιολογοῦν τίς ἀπαίσιες πράξεις τους,

                                       μετέτρεψαν ἀκόμα καί τήν πραγματική σημασία τῶν λέξεων καί τῶν ἀξιῶν).

                                                                                                            (Θουκυδίδης, History 3.82.4.1).

            Ἕν ἀκόμη πολιτικόν ἔτος, τό 2025 (_‘βκε΄) ἤ τό ἔτος 7534 ἀπό κτίσεως κόσμου, ἔφθασεν εἰς τό τέλος του, προσθέτον ἀκόμη περισσότερα προβλήματα εἰς τήν πατρίδα μας, εἰς τόν λαόν μας καί εἰς ὁλόκληρον τήν ἀνθρωπότητα, σχεδιαζόμενα καί ἐπιβαλλόμενα ὑπό τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι μισοῦσι θανασίμως τούς Χριστιανούς καί δή τά Ὀρθόδοξα κράτη, ὡς ἐμίσησαν καί τόν Ἴδιον τόν Χριστόν, καί ἐπιβάλλουν τήν σατανικήν ταύτην πολιτικήν των, τήν προετοιμασίαν, διά τῆς τρομοκρατίας ἐπί τῶν λαῶν, ὥστε νά δεχθοῦν τόν «μεσσίαν» των, τόν ἀντίχριστον.[1] Ὑπέταξαν ἤδη ἅπαντας τούς πολιτικούς[2] ψευδο-ἡγέτας καί τούς ψευδο-πνευματικούς τοιούτους καί οὕτως, οἱ Ὀρθόδοξοι λαοί εὑρίσκονται ὑπό μέγαν διωγμόν, ὡς συμβαίνει μέ τήν Ἑλλάδα, τήν Ρωσίαν, τήν Οὐκρανίαν, τήν Μέσην Ἀνατολήν καί τάς ὑπολοίπους Χριατιανικάς χώρας.

            Ἡ κρίσις, τήν ὁποίαν διέρχεται, σήμερον, ὁ Ἑλληνισμός, εἶναι μοναδική εἰς τόν πλανήτην, καθ’ ὅτι εἶναι πολλαπλῆ καί εἰς ἅπαντας τούς τομεῖς, πτυχάς, ἐπόψεις, καί θεσμούς τῆς χώρας. Ἀπό πρώτη χώρα, κεχαριτωμένη ἐκ τοῦ Ἰδίου τοῦ Χριστοῦ, κράτος Ὀρθόδοξον, ἔθνος ἅγιον, λαός ὑπέρτατος, κατέστημεν ἔσχατοι, μέ κίνδυνον ἀπωλείας τῆς ἡμῶν σωτηρίας.[3] Εἶναι, δυστυχῶς, βαθεῖα ἡ συνεσωρευμένη κρίσις ἡμῶν˙ πνευματική (ἡ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί τῶν Ἑλληνορθοδόξων τῆς διασπορᾶς),[4] πολιτική (τῶν τριῶν ἀνθελληνικῶν κομμάτων, τά ὁποῖα λυμαίνονται τήν χώραν ἀπό τό 1974 ἕως σήμερον), παιδείας (κατάρρευσις τῆς Ἑλληνορθοδόξου ἐκπαιδεύσεώς μας καί ὑποταγή τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί Θρησκευμάτων εἰς τάς σκοτεινάς δυνάμεις), γλώσσης (κατάργησις τῆς  μεγαλειώδους καί θείας Ἑλληνικῆς γλώσσης καί ἐπιβολή τῆς τῶν ἀγραμμάτων ΠΑΣΟΚυίας τοιαύτης), Ἱστορίας (κακοποίησις καί διαστρέβλωσις τῆς Ἱστορικῆς ἀληθείας καί τοῦ πολυχιλιετοῦς μεγαλείου τῆς χώρας), πολιτισμοῦ (διά τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ παραδοσιακοῦ θεοσεβοῦς τρόπου ζωῆς).

            Ἡ κρίσις αὕτη συνεχίζεται διά τῆς καταρρεύσεως τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας (οἱ νέοι δέν ὑπανδρεύονται, συζοῦν ἤ ἀποκτοῦν πιστοποιητικόν ἐφαμάρτου συνοικήσεως ἀπό τόν Δῆμον), διαστροφῶν καί ἀνωμαλιῶν (ἡ πάσης φύσεως ἀνωμαλία εἶναι πλέον νόμιμος ἀπό τήν παράνομον κυβέρνησιν), ὑπογεννητικότητος καί ἀμβλώσεων (ἔχουν πίσει τούς νέους ὅτι δέν χρειάζονται παιδιά, ἀλλά «καλήν ζωήν» καί διασκεδάσεις˙ ἐξ ἄλλου νά φονεύσῃς τά παιδιά σου εἶναι πλέον νόμιμον), οἰκονομική (ἡ χώρα δέν παράγει πλέον τίποτε, ἐκτός τῶν θανατηφόρων ἀνεμογεννητριῶν καί φωτοβολταϊκῶν, καί ἡ μέν ἀνεργία, καί ὁ πληθωρισμός καλπάζουν, τά δέ εἰσοδήματα καί ἡ εὐημερία εὑρίσκονται εἰς κατάρρευσιν), ἡ νέα ἐπικειμένη ἀγροτική καί κτηνοτροφική[5] κρίσις ἀπογειοῦται (κατέστρεψαν τήν γεωργίαν, κτηνοτροφίαν, καί ἀλιείαν διά νά προωθήσουν τήν ἐγκληματικήν «πρασίνην ἐπανάστασιν» καί τήν ὑποτέλειαν τῆς χώρας εἰς τούς Σταυροφόρους τῆς ἑτοιμορρόπου Εὐρώπης), κρίσις πληθυσμιακῆς ὁμοιογενείας (ἀνέῳξαν τά σύνορα πρός ὅλους τούς λαθρομετανάστας καί δή τούς μουσουλμάνους), ἀρχαί ὠδίνων λόγῳ προδοσίας τῆς χώρας (Μακεδονικόν θέμα, Θράκη, Ἤπειρος, αἰγαῖον, Ἀποκλειστική Οἰκονομική Ζώνη-ΑΟΖ), ἐπίσης, ἐγκατάλειψις τῆς Ὑπαίθρου (ἐρήμωσις τῶν χωρίων, τῆς ὑπαίθρου χώρας μας, τῶν νήσων καί τῶν παραμεθορίων περιοχῶν).

            Περαιτέρω, ἡ κρίσις τῆς πολυσχιδοῦς ὑποταγῆς εἰς τήν ἀνθελληνικήν καί αἱρετικήν Εὐρωπαϊκήν Ἕνωσιν (ἡ δουλοπρέπεια τῆς πολιτικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς «ἡγεσίας» πρός τούς βαρβάρους Σταυροφόρους τῆς Ἑβραιοδούλου Δύσεως), κρίσις τεχνολογικῆς δουλείας (προσωπικός ἀριθμός καί κάρτα, ἠλεκτρονικός ἔλεγχος καί τεχνιτή νοημοσύνη θά ἐλέγχουν πλέον τήν ζωήν τοῦ πτωχοῦ Ἕλληνος), Οἰκουμενισμοῦ (ἡ ὑποταγή τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν σατανικήν ταύτην παναίρεσιν πρός ἐξάλληψιν τῆς Πατερικῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας), Οὐκρανίας (ἀναγνώρισις τῶν σχισματικῶν ἀχειροτονήτων τῆς Οὐκρανίας ὑπό τοῦ ῥηξικελεύθου Βαρθολομαίου ὡς Ἀνεξαρτήτου Ἐκκλησίας καί ἀποστολή βοηθείας καί ὁπλισμοῦ ὑπό τῆς ἀνθελληνικῆς καί ἐκτός Ἐκκλησίας τῶν ἀφωρισμένων τῆς Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως), ἀπεμπόλησις σχέσεων μετά τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων λαῶν (ἡ Μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν κατέστη σήμερον ὁ περίγελως καί τό πρότυπον πρός ἀποφυγήν ἀπό τά πνευματικά της τέκνα καί δή ὑπό τῆς Ρωσίας), ἐπιβολή διχασμοῦ τῶν Ἑλλήνων (Νεοημερολογῖται[6] ἀκόλουθοι τοῦ Πάπα Γρηγορίου καί Παραδοσιακοί Ὀρθόδοξοι «Παλαιοημερολογῖται»˙ ἐπίσης, συντηρητικοί-δεξιοί πολιτικῶς καί κομμουνισταί ΠΑΣΟΚο-ΣΥΡΙΖΑιο-Κεντρῷοι), καί τό χεῖρον, πολεμική καί διωγμοί κατά τῶν Ἁγιορειτῶν καί λοιπῶν ζηλωτῶν πατέρων (ἐπιβάλλουν τό μνημόσυνον τοῦ Βαρθολομαίου[7] εὶς ἅπαντας τούς μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί διώκουν τούς παραδοσιακούς μοναχούς καί Μονάς, ὅπως τήν Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου καί τούς λοιπούς ζηλωτάς μοναχούς).[8]

            Ἐάν κάποιος θελήσῃ νά ἀναφέρῃ λεπτομερῶς ἁπάσας τάς τρεχούσας κρίσεις τῆς Ἑλληνορθοδόξου Ἑλλάδος καί τῶν ἁπανταχοῦ Ἑλλήνων, θά χρειασθῇ νά γράψῃ ὁλόκληρον πολυσέλιδον βιβλίον καί διά τοῦτο ἀναφέρομεν τοιαύτας περιληπτικῶς καί ὡρισμένας μόνον εἰς τό μικρόν αὐτό ἄρθρον.  Ἕνας αἱρετικός μασόνος, ὁ Μελέτιος Μεταξάκης. ἄνευ συμμετοχῆς τῶν λοιπῶν Πατριαρχείων καί Ἀνεξαρτήτων Ἐκκλησιῶν καί ἄνευ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐπέβαλε ἀφθαιρέτως, ἀλλά διά πυρός καί σιδήρου, τό Παπικόν (Γρηγοριανόν) ἡμερολόγιον[9] καί ὅλα τά δεινά, τά ὁποῖα ἠκολούθησαν,[10] παρ’ ὅτι εἶχον καταδικάσει τοῦτο προηγουμένως Ὀρθόδοξοι Ἱεράρχαι, καί ἐδίχασεν ὁ τάλας τήν Ὀρθοδοξίαν, καί διά τό ὁποῖον θρηνοῦσι Ἄγγελοι καί Ἅγιοι. Τό αὐτό κάμνει καί ὁ Βαρθολομαῖος ἐσχάτως, εἰς τήν Οὐκρανίαν[11] καί πανταχόθεν μέ τούς ἀνιέρους νεωτερισμούς καί τόν οἰκουμενισμόν του. Ἀπηλευθερώθησαν οἱ «ἡγέται» οὗτοι ἀπό τόν Θεόν καί ὑπετάγησαν εἰς τόν ἄρχοντα τοῦ σκότους, τόν διάβολον. Κατέστρεψαν οἱ τάλανες οὗτοι τήν Ἑλληνορθοδοξίαν, τόν Ἱστορικόν πανάρχαιον Ἑλληνισμόν, τό Μεγαλεῖον τῆς Μητέρας τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Νέου Ἰσραήλ, τήν Βυζαντινήν Ρωμανίαν, τήν Ἑλλάδα τῆς σήμερον.

            Οἱ Βυζαντινοί πρόγονοί μας κατόπιν τῆς μάχης τοῦ Μαντζικέρτ (1071)[12] καί βλέποντες τήν ἐξάπλωσιν τῶν Μογγόλων μισθοφόρων τῶν Ἀράβων, τούς Σελτζούκους Τούρκιυς (Ὀθωμανούς), ἀπηυθύνθησαν εἰς τούς αἱρετικούς σταυροφόρους (τῶν ἑπτά Σταυροφοριῶν, 1096, 1147, 1189, 1204, 1217, 1248/9, καί 1270)[13] τῆς ὑποαναπτύκτου Δύσεως διά βοήθειαν, καί ἔχοντες τήν ψευδαίσθησιν ὅτι θά τούς τήν παράσχουν, ὡς συμβαίνει καί σήμερον μέ τό ΝΑΤΟ καί τήν ΕΕ.[14]  Μέ τήν ἑνωτικήν σύνοδον τῆς Λυῶνος (1274), ὁ ἐπείσακτος Ἰωάννης Βέκκος ἀνῆλθεν εἰς τόν θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ὁ τάλας αὐτοκράτωρ Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος ἦτο ὁ συνεργός του. Ἀμφότεροι διῶκται τῶν ἀνθενωτικῶν, τά ἐγκλήματα τῶν ὁποίων κατέστησαν πλείστους Ὁσιομάρτυρας εἰς τό Ἅγιον Ὄρος. Κατόπιν, διά τούς ἰδίους λόγους λαμβάνει μέρος ἡ σύνοδος τῆς Φερράρας/Φλωρεντίας (1438-1439), μέ τήν νέαν προδοσίαν ἀπό τόν Πατριάρχην Ἰωσήφ Β΄ καί τόν Αὐτοκράτορα Ἰωάννην Η΄ Παλαιολόγον, ἀλλ’ εἷς ἄνθρωπος, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, διέσωσε τήν Ὀρθοδοξίαν. Τό 1280 ὁ Ἅγιος Μελέτιος ηὑρήσκετο εἰς τό κελλίον του εἰς τό ὄρος Γαλήσιον καί ἐπαρουσιάσθη ὁ Χριστός περικυκλωμένος ἀπό πλῆθος ἀγγέλων καί τόν ἐπρόσταξε νά ὑπάγῃ εἰς τήν Κωνσταντιούπολιν λέγοντάς του: «Ὕπαγε νά βοηθήσῃς τήν ἀλήθειαν, ὁποῦ πολεμεῖται.»[15] Τό 1980, εἷς ἕτερος ζηλωτής Γέροντας εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, ὁ ὁποῖος ἔβλεπεν τούς διωγμούς κατά τῶν ζηλωτῶν πατέρων, προσηύχετο εἰς τόν Χριστόν τί νά κάνῃ καί εἶδεν τόν Χριστόν, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπεν: «Ἔξω ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος.»[16] Σήμερον, τόν 20^ον καί 21^ον αἰῶνα, οἱ ἀνοήμονες τοῦ Φαναρίου[17] καί οἱ προδόται τῆς Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως ἔχουν τήν ἰδίαν συμπεριφοράν καί ἐπιδιώκουν τήν ἕνωσιν μέ τήν ἀνθελληνικήν Δύσιν καί τήν συνεργασίαν (ὑποταγήν) μέ τούς μεγίστους ἐχθρούς τῆς Ὀρθοδοξίας, τούς Ἑβραίους σατανολάτρας. Πῶς εἶναι δυνατόν τό Ἰσραήλ, τό κράτος τοῦ ἀντιχρίστου, νά βοηθήσῃ τό κράτος τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἑλλάδα; Τό Φανάρι εἶναι ἀδικαιολόγητον, οἱ πολιτικοί μας, ὡς μασόνοι, παραμένουν ἀνιστόρητοι καί ἄθεοι˙ συνεπῶς, ἅπαντες μή ἀποδεκτοί. Διά τοῦτο, ἡ ἀποτείχισις, ἡ καταψήφισις, καί ὁ ἐξοστρακισμός καθίστανται ἀναγκαῖα. Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μήπως ἡ ἀποστασία μας αὕτη εἶναι καί ὁ λόγος τῆς ἀπωλείας τοῦ Βυζαντίου μας, τῶν Ἀλησμονήτων Πατρίδων μας;

            Ἐν κατακλεῖδι, αἱ πολυειδεῖς κρίσεις, πνευματικαί, πολιτικαί, καί κοινωνικαί, ἔχουν προκαλέσει ἀνήκεστον βλάβην καί αἰσχύνην εἰς τόν παγκόσμιον Ἑλληνισμόν τῶν 100 ἑκατομμυρίων Ἑλληνογενῶν. Τό μιαρόν Ἡμερολογιακόν τοῦτο σχίσμα καί ἡ ἐξέληξίς του εἰς τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἀπορριπτέα ἀπό ὅλους τούς Ἕλληνας (κληρικούς καί λαϊκούς, ἀλλά βοβοῦνται νά ὀμιλήσουν)[18] καί ἄκυρον, καθ’ ὅτι εἶναι κατά τῶν Κανόνων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 325, τούς ὁποίους παραβλέπουν, παρ’ ὅλους τούς ψευδο-ἑορτασμούς τῶν 1700 ἐτῶν,  τούς ὁποίους ἔκαμνον μέ τόν αἱρετικόν Πάπαν, προσδοκῶντες εἰς τήν «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν».[19] Πῶς εἶναι δυνατόν εἷς ὁλόκληρος λαός μέ Ἱστορίαν δεκάδων χιλιετιῶν καί δισχιλιετῆ Ὀρθόδοξον πνευματικήν παράδοσιν, Ἁγίους, Μάρτυρας, καί τάς ἀποφάσεις ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί πλείστων ἄλλων, νά δεχθῇ τήν πλάνην ταύτην, εἰς τήν ὁποίαν ὡδήγησεν ὁ διάβολος ἕνα-δύο ψευδο-ἱεράρχας, τόν Μελέτιον καί τόν Χρυσόστομον; Μήπως ἡ συνεχιζομένη ἀποστασία τῶν ἡγετῶν μας καθίσταται ἐμπόδιον εἰς τήν ἐπαναπόκτησιν τῆς πατρῲας μας γῆς, τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας, Μικρᾶς Ἀσίας, Πόντου, καί Βορείου Κύπρου; Διά τούς πραγματικούς Χριστιανούς, ὅμως, ἦλθεν ὁ Ἴδιος ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός,  εἰς τόν κόσμον καί διά τῆς θυσίας Του ἀπηλευθέρωσεν τόν ἄνθρωπον ἀπό τόν ἄρχοντα τοῦ ἐρέβους καί οὕτως, ἡ ἐλπίς μας ἀναπτεροῦται. Τήν Γέννησιν δέ ταύτην τοῦ Χριστοῦ μας ἑορτάζομεν εἰς ὀλίγας ἡμέρας. Ζητῶ συγγνώμην καθ’ ὅτι ἐστενοχώρησα κάποιους συνανθρώπους μας, ἀλλ’ ἡ  ἀλήθεια[20] καί ἡ ἀγάπη διά τήν πίστιν μας καί τήν πατρίδα μας πρέπει νά εὑρίσκωνται ὑπεράνω τῆς πολιτικῆς ὀρθότητος καί τῆς κοσμικῆς ἡμῶν θέσεώς, ἵνα σώσωμεν τήν Ἑλληνορθοδοξίαν μας.

            Καλά καί ἐλπιδοφόρα Χριστούγεννα, ἀγαπητοί ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί, «μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός», ὁ Ἐμμανουήλ. Καλήν Μετάνοιαν καί ἀπόλυτον ἐξάρτησιν μόνον ἀπό τόν Θεόν μας, Βαθεῖαν Πίστιν καί Καλήν Πνευματικήν Δύναμιν διά τούς σχεδιαζομένους διωγμούς ὑπό τῶν ἐξηρτημένων εἰς τόν ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου. Εὐτυχές, θεάρεστον, δημιουργικόν, καί ἀναμάρτητον τό Νέον Ἔτος 2026!..

---

[1] Ὅρα, Δημητρίου Λογοθέτη, «Ἡ Ματαιότης τῶν Ἀντιχριστιανικῶν Ὀνείρων», Ἡ Ματαιότης τῶν Ἀντιχριστιανικῶν Ὀνείρων - Ορθόδοξος Τύπος (orthodoxostypos.gr)

[2] Πλήν ἑνός τοῦ Βλαδιμήρου Πούτιν, Влади́мир Влади́мирович Пу́тин‎‎ , Vladimir Vladimirovich Putin, τοῦ προστάτου τῶν Ὀρθοδόξων. Ὅρα, Tim Brinkhof, “The Political Importance of Orthodox Christian Literature in Putin’s Russia”, The Revealer, Published on May 7, 2025, , The Political Importance of Orthodox Christian Literature in Putin’s Russia — The Revealer

[3] «Ἔλεγε ὁ Γέροντας καί ἔγραφα ἐγώ. Ἄκου παιδί μου, ἀκούω φωνή συνέχεια στό δεξιό μου αὐτί καί μοῦ λέει σήκω Γεννάδιε νά πᾶς στήν Ἀθήνα νά πείς στούς ἀνθρώπους αὐτό πού σοῦ λέω. Ἐγώ πῆρα τήν χάριν μου καί τήν εὐλογίαν μου ἀπό τούς Ἑβραίους καί τήν ἔδωσα στό Ἑλληνικό γένος, τό ὁποῖον μοῦ ἐγένετο ἀγαπητό καί εὐλογητό γένος. Ἀλλά τώρα ἄρχισαν νά ἀπομακρύνονται ἀπό ἐμέ καί νά πηγαίνουν στόν σατανά οἱ δέ σοφοί μέ ἀρνήθησαν οἱ Ἱερεῖς θεωροῦν τό ὑπούργημά μου ὡς ἐπάγγελμα. Οἱ δέ χριστιανοί κοιτάει ὁ ἕνας πῶς νά γδύσει τόν ἄλλο, οἱ δέ γυναίκες ἔχασαν κάθε Ἱερό καί Ὅσιον ἀπάνω τους, γυμνώνονται, γυρίζουν στούς δρόμους, παρασύρουν τούς ἄνδρας εἰς τήν ἁμαρτία καί χαίρονται οἱ δαίμονες, λυποῦμαι ἐγώ καί οἱ Ἀγγέλοι μου. Τοιοῦτον λαό τί νά τόν κάνω; Θά τόν ἀποκτείνω. Εἰπέτε τους νά μετανοήσουν, διότι ἐγώ ἀκόμα τούς ἀγαπῶ. Ἐάν δέν μετανοήσουν θά δώσω ἀνιάτους ἀσθενείας, θά δώσω ἀλληλοσπαραγμούς καί θά ἐπέλθει ἡ ὀργή μου. Ἡ μητέρα μου καί οἱ ἅγιοι τοῦ οὐρανοῦ τούς σώζουν. Μέχρι πότε ὅμως; εἰπέτε τους νά μετανοήσουν. Ἀκόμα τούς ἀγαπῶ.» Ὅρα, ΤΑΔΕ ΛΕΓΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, Μουρτερῆς Ὀκτωνιᾶς, Αὐλωνάριον, Εὐβοίας.

[4] Ὅρα, «Ο Όσιος γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος υπέρ της Ιεροκανονικής Αποτείχισης», Μετεμορφώθης: Ο Όσιος γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος υπέρ της Ιεροκανονικής Αποτείχισης (metemorfothis.blogspot.com) Ὅρα, ἐπίσης, «Ανοικτή επιστολή στον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο», Ανοικτή επιστολή στον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο. - Ορθόδοξος Τύπος (orthodoxostypos.gr)

[5] «Ἡ μαζικὴ θανάτωση τῶν αἰγοπροβάτων ποὺ προσ­βάλλονται ἀπὸ εὐλογιά –κατά σατανικὴ σύμπτωση– ταιριάζει ἀπόλυτα μὲ τὸν διπλὸ ἐμμονικὸ στόχο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ἀφ’ ἑνὸς γιὰ περιορισμὸ τῆς ἔκλυσης τοῦ ζωικοῦ μεθανίου, ἀφ’ ἑτέρου γιὰ προώθηση τοῦ συνθετικοῦ κρέατος.» Ὅρα, Κωνσταντῖνος Βαθιώτης, «Ἡ τεχνολογία ὡς «ὁδοστρωτήρας» τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας – Μέρος IΒ΄», Ἡ τεχνολογία ὡς «ὁδοστρωτήρας» τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας – Μέρος IΒ΄ - Ορθόδοξος Τύπος (orthodoxostypos.gr)

[6] Ὅρα, «Τὸ ἀποστολοπαράδοτο Ὀρθόδοξο Πασχάλιο ὡς ἀναλλοίωτος καὶ αἰώνιος Ἐκκλησιαστικὴ Παράδοσις», 20240719a1924-2024-omiliaB.pdf (imoph.org)

[7] Ὁ νέος Ἰωάννης Βέκκος (ἀπό τήν ἑνωτικήν σύνοδον τῆς Λυῶνος 1274, εἰς τήν ψευδοσύνοδον τοῦ Κολυμβαρίου, Κρήτης, 2016), ὁ ὁποῖος ἐνεργεῖ κατά τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν καί χρειάζεται οἱ ἐπίσκοποι μας νά ἀγωνισθοῦν κατά τῆς γενομένης μετά τῶν Λατίνων ὑποθαλπούσης ἑνώσεως.  Ὅρα, Μακαρίου Χρυσοκέφαλου, Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν καί Ὁμολογητοῦ Μελετίου τοῦ Γαλησιώτου, Ἐκδόσεις «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2025. Συνιστττῶ εἰς ὅλους ὅπως ἀναγνώσουν τό Ἱστορικόν καί Πατερικόν τοῦτο βιβλίον.

[8] Ὅρα, «Ἐφιαλτικαὶ προρρήσεις τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας»,  Ἐφιαλτικαὶ προρρήσεις τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας - Ορθόδοξος Τύπος

[9] Ὅρα, «Ἡμερολογιακὸ Ζήτημα», Θεολογία—Ημερολογιακό Ζήτημα (imoph.org).

Ἐπίσης, Μοναχός Σεραφείμ Ζήσης, «Οι Μασόνοι Πατριάρχες Ιωακείμ Γ΄ και Μελέτιος Μεταξάκης (Α΄) [ΒΙΝΤΕΟ 2019]», Οι Μασόνοι Πατριάρχες Ιωακείμ Γ΄ και Μελέτιος Μεταξάκης (Α΄) [ΒΙΝΤΕΟ 2019] | Κατάνυξη (katanixi.gr)

[10] Ἀκόμη, δυστυχῶς, καί μεταξύ τῶν παραδοσιακῶν Ὀρθοδόξων. Ὅρα, «Οι "παρατάξεις" των Γ.Ο.Χ. σήμερα (μέρος γ΄)», ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: Οι "παρατάξεις" των Γ.Ο.Χ. σήμερα (μέρος γ΄) (krufo-sxoleio.blogspot.com)

[11] Ὅρα, «Ἡ Ἰβήρων προσεκύνησε τοὺς ἀχειροτονήτους σχισματικούς», Ἡ Ἰβήρων προσεκύνησε τοὺς ἀχειροτονήτους σχισματικούς - Ορθόδοξος Τύπος (orthodoxostypos.gr)

[12] Ὅρα, Κώστα Γ. Ἀλεξοπούλου, Εὐδοκίας Μνημονεύματα, Β΄ Ἔκδοση, Ἐκδόσεις ΤΗΝΟΣ, Ἀθῆναι 2012.

[13] Ὅρα, Νικολάου Π. Βασιλειάδη, Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός καί ἡ Ἕνωσις τῶμ Ἐκκλησιῶν, ἕκδοσις Τετάρτη, Ἀδελφότης Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», Ἀθῆναι 1993.

[14] Καί ἅπαντας τούς θεσμούς καί ἱδρύματα τοῦ Rothschild. Ὅρα, Robin de Ruiter, Paving the Road to Hell, Mayra Publications, U.S.A., 2025.

[15] Ὅρα, Μακαρίου Χρυσοκεφάλου, Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν καό Ὁμολογητοῦ Μελετίου τοῦ Γαλησιώτου, ΑΝΘΗ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ – ΙΖ΄ (17), Ἐκδόσεις «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2025, σς.  197-199.

[16] Δέν ἔχω τήν εὐλογίαν νά γράψω περισσότερα διά τόν Γέροντα αὐτόν, ἴσως εἰς τό μέλλον. (Ι.Ν.Κ.)

[17] Ὅρα, «Ἐπικίνδυνος ὁ Πατριάρχης», Ἐπικίνδυνος ὁ Πατριάρχης - Ορθόδοξος Τύπος (orthodoxostypos.gr)

[18] «... Ὁ κόσμος δέν αἰσθάνεται τόν κίνδυνον. Ἐάν δέν προσέξουμε. Θά χάσουμε τήν Ὀρθοδοξία. Εἶναι πονηροί οἱ αἰῶνες...» (Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης). 

[19] Ὅρα, «Φάκελος γιὰ τὴν λεγομένην “Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον” τῶν Οἰκουμενιστῶν», Θεολογία—Φάκελος γιά την λεγομένην <br>«Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον» των Οικουμενιστών (imoph.org)

[20] Καθ’ ὅτι θάρρος θά πρέπει νά ἔχουν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν τήν Ἀλήθειαν (καί δή οἱ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι), θράσος δέ ἔχουν πάντες οἱ ὑπηρετοῦντες τό ψέμα.