Ἡ Τρέχουσα Οἰκονομική, Τραπεζική, καί Τεχνολογική Δουλεία τῆς Ἀνθρωπότητος

 

Ἡ Τρέχουσα Οἰκονομική, Τραπεζική, καί Τεχνολογική Δουλεία τῆς Ἀνθρωπότητος

ὑπό

Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου

Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

 

                                                                                                            Αὔγουστος 2026

 

                        «Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί·

                         ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, 

                         γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, 

                         ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι,

                         ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι· καὶ τούτους ἀποτρέπου.» 

 

                                                                                                                        Τιμόθ. Β΄ Κεφ. γ΄ 1-5

 

A΄. Πρόλογος

                                                                                               

            Τό τρέχον ἠλεκτρονικόν οἰκονομικο-τραπεζικόν σύστημα τῶν κρατῶν καί ἅπασαι αἱ ἰδιωτικαί κεντρικαί τράπεζαι εἰς ὅλον  τόν κόσμον ἔχουν ἐπικριθῆ ὑπό διαφόρων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τὀν πραγματικόν των ρόλον εἰς τάς οἰκονομίας μας· ὅτι αὐταί αἱ νέαι πολιτικαί των κάμνουν τούς πλούσιους πλουσιωτέρους καί τούς πτωχούς πτωχοτέρους μέ τήν πάροδον τοῦ χρόνου. Ὁ Γερουσιαστής ΜάκΦάντεν (Louis Thomas McFadden) εἶχε κάμνει πολλάς ὁμιλίας κατά τῶν κεντρικῶν τραπεζῶν καί κατ’ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι τάς ἐλέγχουν. Τό δημόσιον καί ἰδιωτικόν χρέος καί ὁ ἔλεγχος τοῦ νομίσματος εἶναι τέλειοι τρόποι διά νά «δουλοποιηθῇ» ὁλόκληρος ὁ πληθυσμός τοῦ πλανήτου μέ τήν πλήρη ἀποδοχήν καί συμμόρφωσίν του πρός τάς ἐπιταγάς τῶν ἀθέων παγκοσμίων τραπεζιτῶν. Οἱ ἀθεόφοβοι οὗτοι θά κρατήσουν τούς περισσοτέρους ἀνθρώπους παγιδευμένους εἰς τήν πτωχείαν καί τάς συγκρούσεις (ἐμφυλίους σπαραγμούς, πολέμους, τρομοκρατία, κ.λπ.).

            Εἴμεθα ἤδη ὑποδουλωμένοι ἀπό τήν ἀνεξέλεγκτον τεχνολογίαν καί τήν Τεχνητήν Νοημοσύνην (ΑΙ), καί συντόμως θά εἴμεθα αἰχμάλωτοι τῶν κεντρικῶν τραπεζῶν διά τοῦ ἐλέγχου μας εἰς τό ψηφιακόν των νόμισμα καί εἰς τούς τραπεζικούς μας λογαριασμούς. Ἡ συσχέτισις μεταξύ τῶν ἰδιωτικῶν κεντρικῶν τραπεζῶν καί τῆς κοινωνικῆς προνοίας τῆς χώρας εἶναι συντριπτική, εἰδικῶς εἰς περιόδους, κατά τάς ὁποίας αἱ ἀνοίκουσαι εἰς τούς Illuminati κεντρικαί τράπεζαι ἐπεκτείνουν τά χαρτοφυλάκια τοῦ ἰσολογισμοῦ των καί χειραγωγοῦν τιμάς (πληθωρισμόν), ἀγοράς, ἐπιτόκια καί τούς κανονισμούς (ἀπορρύθμισιν, ἡ ὁποία ἀρχίζει ἀπό τό 1980) καί ἅπαντα ταῦτα λαμβάνουν μέρος πρός ἐνίσχυσιν τῶν διεφθαρμένων «τραπεζιτῶν». Εἰς τήν πραγματικότητα, οὗτοι οἱ «έγκληματίαι» εἰς τήν κορυφήν αὐτῆς τῆς πυραμίδος, καθίστανται «πολύ μεγάλοι διά νά χρεοκοπήσουν» (too big to fail). Τό πλέον ἀκραῖον εἶναι ὅτι αὐτά τά «δικαιώματά» των μεταφέρονται ἀπό τήν μίαν γενεάν εἰς τήν ἄλλην.

 

Β΄. Χρονική Ἀναδρομή

 

            Ἀπό αἰῶνα εἰς αἰῶνα, οἱ ψευδο-πολιτικοί, οἱ διεθνεῖς τραπεζῖται καί ἡ «ἀφρόκρεμα»-ἐλίτ βλέπουν αὐτό τό νομισματικόν σύστημα χρηματικοῦ χρέους ὡς τόν μοναδικόν τρόπον, κατά τόν ὁποῖον θά ἔπρεπε νά λειτουργῇ ἡ οἰκονομία μας. Κατόπιν τῆς μακροχρονίου ταύτης ἐπιβολῆς τά μυαλά μας ἔχουν διαστρεβλωθῆ ὥστε νά πιστεύωμεν ὅτι εἷς φορεύς ἔχει τό δικαίωμα νά δημιουργῇ χρηματοοικονομικόν πλοῦτον ἀπό τό τίποτα καί τοῦτο ἀνεξαρτήτως τῆς κυβερνήσεως καί τῶν πολιτῶν τῆς χώρας. Ὁ Γερουσιαστής McFadden ἀνέβηκεν εἰς τό βῆμα τῆς Βουλῆς τόν Μάϊον τοῦ 1933 διά νά καταγγείλῃ τήν ἐγκατάλειψιν τοῦ χρυσοῦ προτύπου (gold standard) ἀπό τόν Πρόεδρον Roosevelt, ἰσχυριζόμενος ὅτι αἱ Η.Π.Α., «εἶχον δώσει τόν χρυσόν καί τό νόμιμον χρῆμα τῆς χώρας εἰς τούς διεθνεῖς χρηματοοικονομικούς Ἑβραίους, εἰς τούς ὁποίους ὁ Franklin D. Roosevelt εἶναι πολύ γνώριμός των». Τό αὐτό ἐπεβλήθη ἀπό τήν Ἀγγλίαν (Rothschild) εἰς τήν Ἀμερικήν τό 1873 μέ τήν ὑποχρεωτικήν, διά δωροδοκίας τῆς Γερουσίας, ἐγκατάλειψιν τοῦ ἀσημιοῦ (Crime of Silver in 1873). Αἱ αὐταί συνθῆκαι ἤ ἀκόμη καί χείρονες ἰσχύουν σήμερον. (Sic). Διά τήν ἀντικοινωνικήν νομισματικήν πολιτικήν τῆς Fed (Κεντρικῆς Τραπέζης τῆς Ἀμερικῆς), οἱ φορολογούμενοι πολῖται ἔχουν ἕν ἐτήσιον κόστος $110,26 δισεκατομμυρίων (bail out cost) καί οἱ καταθέται $992,120 δισεκατομμυρίων (bail in cost). Μεγίστη Ἀπάτη!

            Τό ἄμεσον σχέδιον τῶν κεντρικῶν τραπεζιτῶν εἶναι νά καταργήσουν τά μετρητά (χαρτονομίσματα) καί νά ἀνοίξουν τόν δρόμον διά τήν πλήρη ἐξάρτησίν μας ἀπό τό παγκόσμιον  σύστημα τῶν ὑπολιγιστῶν (τήν τεχνολογικήν δουλείαν), τό ψηφιακόν χρῆμα (digital money). Ἀπό ἐκείνην τήν στιγμήν, κατά τήν ὁποίαν κάποιος ἠμπορεῖ νά πληρώνῃ μόνον μέ πιστωτικήν κάρταν, χρεωστικήν κάρταν, ἔξυπνον τηλέφωνον, μέ δακτυλικόν ἀποτύπωμα ἤ χεῖρον μέ ἕνα τσίπ εἰς τό σῶμά του, θά ἐλέγχουν ἀπολύτως ὅλους τούς ἀνθρώπους. Οἱ τραπεζῖταί μας θά καταστοῦν δικτάτορες· θά ἐπιβάλλουν αὐταρχισμόν. Τό τρέχον σύστημα χρήματος καί πληρωμῶν θά ἀπολέσῃ τήν ἰσχύν του. Ἡ κατάργησις τῶν μετρητῶν ἀνοίγει τόν δρόμον διά τήν πλήρη ἐξάρτησιν ἡμῶν ἀπό ἕν ἤδη ὑπάρχον παγκόσμιον κεντρικῶς ἐλεγχόμενον ὑπολογιστικόν (τεχνολογικόν) σύστημα καί ὑπό μιᾶς σατανιστικῆς ὑπερκυβερνήσεως. Ποῖος θά διαχειρίζεται αὐτό τό νέον σύστημα καί ποία θά εἶναι αὐτή ἡ κυβέρνησις; Ἅπαντες οἱ ψευδο-ἡγέται τοῦ πλανήτου εἶναι πλήρως ἐλεγχόμενοι, καί ὅλαι αἱ παγκόσμιαι ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν τήν ἐξουσίαν, τήν πολιτικήν, τόν πόλεμον καί τήν εἰρήνην, τήν παιδείαν, τούς θεσμούς, τήν δημοκρατίαν, τά οἰκονομικά καί τήν βιομηχανίαν, λαμβάνονται ἀπό αὐτά τά κέντρα καί μόνον ἐκτελοῦνται ἀπό ἐκείνους τούς «ἡγέτας»-μαριονέτες, τῶν ὁποίων τά νήματα κινοῦν οἱ ἀόρατοι «πρόδρομοι» (οἱ Illuminati). Ἔχομεν, λοιπόν, μίαν τεχνοκρατικήν παγκοσμίαν δικτατορίαν.

            Ἡ χρυσῆ περίοδος τῆς ἀτομικῆς αὐτοδιαθέσεως καί τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἔχει τελειώσει, καθ’ ὅτι δέν ὑπάρχουν πλέον ἡγέται εἰς τόν κόσμον διά νά ἐλέγχουν τά ἔθνη των καί νά προστατεύουν τόν λαόν των (τούς πολίτας των), ἐκτός ἑνός τοῦ προστάτου τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν Πρόεδρον Βλαντιμίρ Πούτιν (Vladimir Putin). Δυστυχῶς, δέν ὑπάρχουν δημοκρατίαι (ἀνεξάρτητοι λειτουργίαι, ὡς νομοθετική, ἐκτελεστική, καί δικαστική) πλέον πουθενά. Τά ΜΜΕ εἶναι πλήρως ἐλεγχόμενα καί δίδουν μόνον τά ἐπιβαλλόμενα «νέα» διά νά τά μεταδώσουν ὡς «εἰδήσεις» (ψέματα, παραπληροφόρησις, καί «ἐπιστημονική» προπαγάνδα)˙ ὅπως, γρίπη, πανδημίαι, κλιματικαί ἀλλαγαί (ὑπερθέρμανσις), ρύπανσις ἐκ τοῦ ζωικοῦ κεφαλαίου, ἠλεκτρικά ὀχήματα, ἀνεμογεννήτριαι, φωτοβολταϊκά, ἐκτρώσεις διά βελτίωσιν τῆς παραγωγῆς καί τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ, μείωσις πληθυσμοῦ, εὐθανασία, DEI, woke φιλοσοφία, διαστροφαί, τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ), ψηφιακή ταυτότητα (digital ID), κινητά τηλέφωνα (cell phones), οἰκουμενισμός καί παγκοσμιοποίησις.

             Ἅπαντες θά καταστῶμεν ἀνίσχυρα ὑποκείμενα, πλήρως ἐξαρτώμενα εἰς ὅλους τούς τομεῖς ἀπό τά «πρόσωπα» (τέρατα), τά ὁποῖα χειρίζονται τούς ὑπολογιστάς καί ἐλέγχουν ἀπολύτως τόν κόσμον. Ἐάν τό σύστημα τοῦτο θεωρήσῃ μίαν πτυχήν τῆς συμπεριφορᾶς σας ἀπαράδεκτον, ἡ πρόσβασίς σας εἰς οἰονδήποτε θεσμόν καί ὑπηρεσίαν θά ἀρνηθῇ, καί θά ἐξαφανισθῆτε. Ἐχουν ὅλας τάς προσωπικάς σας πληροφορίας εἰς τό βρώμικον σύστημά των καί δέν θά ὑπάρχῃ πλέον ἰδιωτικότητα. Ἡ ἀξία ἑνός ἀνθρώπου δι’ αὐτούς εἶναι μηδενική. Ἀγνοοῦν οἱ τάλανες οὗτοι ὅτι ἡ ἀξία ἑνός ἀτόμου εἶναι ἀπεριόριστος (ἄπειρος) καθ’ ὅτι εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, μέ αἰώνιον ζωήν. Αὕτη εἶναι καί ἡ γνῶσις τῆς ἐκπαιδεύσεώς μας σήμερον, μέ σκοπόν οὗτοι νά δημιουργήσουν τόν ἐπιστημονικά ἀγράμματον, μίαν μαριονέταν, ἡ ὁποία θά ὑπακούῃ εἰς τούς ἐγκληματικούς τούτων νόμους. Τοιαύτη εἶναι καί ἡ ἀπόδειξις ὅτι ἐχωμεν φθάσει εἰς πλήρη ὁλοκλήρωσιν (ἕνωσιν)· εἰς μίαν πραγματικήν παγκοσμιοποίησιν. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι πλέον μόνοι˙ μέ τήν τερατώδη τεχνολογἰαν των, τούς ἐπεβλήθη ἡ ἀπόλυτος μοναξιά. Ὁ ἄνθρωπος δέν κοινωνεῖ σήμερον, ἀλλά εἶναι μόνος μέ ἕνα κινητόν τηλέφωνον, ὁλοκληρωτική μοναξιά. Ἡ κοινωνία μέ τόν συνάνθρωπον εἶναι ἀπαραίτητος διά τόν ἄνθρωπον, διότι εἶναι κοινωνία μέ τόν Θεόν, τήν Ἀλήθειαν, τόν Παράδεισον, ἐν ᾧ ἡ μοναξιά εἶναι ἡ προσωπική κόλασις τοῦ ἀνθρώπου, καθ’ ὅτι ἀγνοεῖ οὗτος τήν Ἀλήθειαν.

            Δυστυχῶς, τό ψέμα εἶναι φυσιολογικόν διά τούς “ἡγέτας” μας (ἀκολούθους), τά θεσμικά ὄργανα, καί διά τούς ὑφισταμένους των. Αἱ ἠθικαί πράξεις, ἀκόμη καί αἱ σκέψεις καί ἡ δεοντολογία ποτέ δέν παίζουν οἱονδήποτε ρόλον εἰς τήν συμπεριφοράν των. Δι’ αὐτούς τό ψέμα εἶναι ὡς τό φαγητόν, τό ποτόν καί τό ποδήλατον, πρᾶγμα, τό ὁποῖον ἦτο πολύ συνηθισμένον διά τόν Τζό Μπάϊντεν (Joe Biden) ἤ ἀκόμη καί οἱ πύραυλοι κατά τῶν ἀμάχων καί τοῦ προέδρου των καί αἱ ἀπαγωγαί πολιτικῶν ἡγετῶν, κατ’ ἄλλους. Λέγουν δέ αὐτά καθημερινῶς, αὐτομάτως, ἄνευ σκέψεως, καί μέ τήν βοήθειαν τῶν ἐλεγχομένων μέσων ἐνημερώσεως. Οἱ ἡγέται μας γνωρίζουν ὅτι, ἐάν ἡ ἀλήθεια ποτέ ἀποκαλυφθῇ, ἡ κυριαρχία των θά τελειώσῃ ἀπότομα. Οἱ πραγματικοί ὅμως ἡγέται (οἱ “πρόδρομοι τοῦ μεσσία”) ἐλέγχουν ὅλας τάς πτυχάς τῆς ζωῆς μας καί φυσικά, τό χρηματοοικονομικόν σύστημα. Μέ τά ἐπιβαλλόμενα μέσα καί πρότυπά των καί τό χρηματοοικονομικόν-τεχνικόν των σύστημα ἀνοίγουν τόν δρόμον διά τόν παγκόσμιον ἔλεγχον (τήν παγκοσμίαν δουλείαν). Ἀποκαλύπτουν τήν σχέσιν μεταξύ τῶν βασικῶν μονάδων χρόνου καί χρήματος. Τό σύνθημά των, “ὁ χρόνος εἶναι χρῆμα” (time is money) καί ἔχει εὐρέως γίνει ἀποδεκτόν. Μᾶς εἶπαν ὅτι αὐτό ἦτο ἁπλῶς ἡ πρόοδος τῆς ἀνθρωπότητος. Ἀλλ’ “ὁ χρόνος εἶναι περιορισμένος” καί εἶναι οὗτος ἡ ἀνάγκη διά τήν μετάνοιαν καί τήν σωτηρίαν μας καί οὐχί διά νά γίνῃ κάποιος ἑκατομμυριοῦχος, δισεκατομμυριοῦχος ἤ τρισεκατομμυριοῦχος.

 

Γ΄. Ἐπαναστάσεις καί Ὁλοσχερεῖς Ὑποταγαί

           

            Τραπεζῖται, ἐπιστήμονες, οἰκονομολόγοι, «εἰδικοί» (experts), ἰδιοκτῆται ἐργοστασίων, ΜΜΕ, καί πολιτικοί, ἅπαντες συνεργάσθηκαν διά τόν κοινόν παγκόσμιον στόχον. Αὐτός περιλαμβάνει ἑνώσεις, συγχωνεύσεις, ἐξαγοράς, κοινοπραξίας, ὀλιγοπώλια καί μονοπώλια, καθ’ ὡς καί ξένας ἐπενδύσεις εἰς βάρος τῶν ἐγχωρίων. Ἐάν κάποιος ἀπό τόν ἁπλοῦν κόσμον θέλει νά εἰσέλθῃ εἰς τόν ἀνταγωνισμόν τούτων, πρέπει νά δοκιμάσῃ τά Χρηματιστήρια, τά ὁποῖα ἐλέγχονται ἐπίσης ἀπό τάς κυριάρχους δυνάμεις. Τοιουτοτρόπως, τά πάντα εἶναι ὑπό τόν ἔλεγχόν των. Ἡ Ἀγγλία ἔγινε παγκοσμία αὐτοκρατορία καί ἡ βιομηχανική ἐπανάστασις μέ τό νομισματικόν της (τοῦ Rothschild) σύστημα ἐξηπλώθη ὡς ἀχαλίνωτος φωτιά. Κατόπιν τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αἱ  Η.Π.Α. ἔλαβον τόν ἔλεγχον (ἠναγκάσθη νά δεχθῇ τοῦτον) καί ἱκανοποίησεν τάς ἀνάγκας τῶν «ἐλίτ» (τῶν ἐκλεκτῶν). Οἱ Ρόθτσάϊλντ (Rothschild) καί Ροκφέλερ (Rockefeller) ἔκτισαν τά παγκόσμια δίκτυα εἰς τάς ἀρχάς τοῦ 20^ου αἰῶνος καί θά συνεχίσουν ἕως τό τέλος τοῦ κόσμου. Ἡ ἄγνοιά των καί ἡ ἀφροσύνη των δέν ἔχουν ὅρια λόγῳ τοῦ πλούτου των, τῆς καταγωγῆς των, τῆς ὑποταγῆς των εἰς τόν ἄρχοντα τοῦ ἐρέβους,  καί τῆς γεωπολιτικῆς, τήν ὁποίαν ἐπιβάλλουν εἰς τά ἔθνη καί δή εἰς τά Ὀρθόδοξα τοιαῦτα.

            Διά τήν ἐπίτευξιν ὅλων τούτων τῶν στόχων, ἡ νομισματική πολιτική, ἡ ὁποία  ἐφαρμόζεται ἀπό τάς ἰδιωτικάς κεντρικάς τραπέζας συμβάλλει τά μέγιστα καί βασίζεται εἰς τήν σχέσιν μεταξύ τῶν ἐπιτοκίων (τήν τιμήν τοῦ κεφαλαίου εἰσροῆς, τό ὁποῖον δημιουργεῖ ἐκ τοῦ μηδενός, μέ μίαν χρέωσιν «δάνεια» καί μίαν πίστωσιν «καταθέσεις»), εἰς τήν οἰκονομίαν, δηλαδή τῆς τιμῆς, μέ τήν ὁποίαν ἠμπορεῖ νά δανειστῇ κάποιος χρήματα, καί συνδέεται ἀρνητικά μέ τήν συνολικήν προσφοράν χρήματος (ἐπίδρασις ρευστότητος). Ἡ νομισματική πολιτική χρησιμοποιεῖ διάφορα ἐργαλεῖα διά νά ἐλέγξῃ ἕνα (σήμερα, τό ἐπιτόκιον τῶν ὁμοσπονδιακῶν κεφαλαίων) ἤ καί τά δύο ἀπό αὐτούς τούς ἐνδιαμέσους στόχους (ἐπιτόκιον καί μη-δανειζόμενα ἀποθεματικά), διά νά ἐπηρεάσῃ διάφορα ἀποτελέσματα ὅπως τάς χρηματαγοράς, τήν οἰκονομικήν ἀνάπτυξιν, τήν ἀπασχόλησιν, τόν πληθωρισμόν, τάς συναλλαγματικάς ἰσοτιμίας μέ ἄλλα νομίσματα, τά μακροπρόθεσμα ἐπιτόκια καί ἄλλους στόχους. Ὅπου τό νόμισμα ἐκδίδεται μονοπωλιακά, ἤ ὅπου ὑπάρχει ἕνα ρυθμιζόμενον σύστημα ἐκδόσεως νομίσματος μέσῳ τραπεζῶν, αἱ ὁποῖαι συνδέονται μέ μίαν κεντρικήν τράπεζαν, ἡ ἀνεξάρτητος (ἀπό τήν κυβέρνησιν καί τούς πολίτας τῆς χώρας) νομισματική ἀρχή ἔχει τήν δυνατότητα καί τήν ἐξουσίαν νά ἀλλάξῃ τήν προσφοράν χρήματος καί ἔτσι νά ἐπηρεάσῃ τό ἐπιτόκιον (διά νά ἐπιτύχῃ τούς στόχους τῆς πολιτικῆς της). Ἡ ἀρχή τῆς νομισματικῆς πολιτικῆς, ὡς εἶναι σἠμερον, ἐξεκίνησεν ἀπό τά τέλη τοῦ 19^ου αἰῶνος, ὅπου ἐχρησιμοποιεῖτο διά νά διατηρηθῇ ἡ ἰσοτιμία μέ τόν χρυσόν (gold standard).

            Τοιουτοτρόπως, ὁ ρόλος τῶν ἰδιωτικῶν κεντρικῶν τραπεζῶν καί τῶν τοκογλύφων εἰς τήν ἱστορίαν ἀπεκαλοῦντο εὐστόχως ἀπό πολλούς ὀξυδερκεῖς παρατηρητάς ὡς ἡ «Κρυφή Χείρ» (τό μυστικόν ἤ ἀόρατον χέρι). Αὕτη εἶναι ἡ δύναμίς των νά δημιουργοῦν, νά δανείζουν καί νά συσσωρεύουν τόκον εἰς τά δάνειά των, καί ἐν συνεχείᾳ νά ξαναδανείζουν αὐτόν τόν τόκον διά περαιτέρω τόκον, ἐπ’ ἀόριστον (εἰς τό διηνεκές), καἰ ὁ ὁποῖος δημιουργεῖ ἕν δύστροπον, παγκόσμιον χρέος, ἀπό τό ἄτομον εἰς τήν οἰκογένειαν, εἰς ὁλόκληρον τό ἔθνος (ἡ ἀπάτη τῶν consols), καί εἰδικῶς εἰς τούς καταθέτας (κόστος διασώσεως τῶν τραπεζῶν μέ bail-in) καί εἰς τούς φορολογουμένους (κόστος διασώσεως τῶν τραπεζών μέ bail-out εἰς τούς πτωχούς πολίτας). Ἡ ἰκανότης νά λειτουργοῦν ἕνα σύστημα πιστώσεων καί δανείων ἀπάτης ἦτο γνωστή ἐδῶ καί πολλά ἔτη, καί διά μέσον τῆς ὅλης ἐπιτηδεύσεως ἑνός πωλητοῦ φίλτρων-θαῦμα, οἱ τοκογλύφοι ἔχουν πείσει τάς κυβερνήσεις ὅτι ἡ τραπεζική ἐξυπηρέτησις (αἱ τράπεζαι) εἶναι καλύτερον νά ἀφήνωνται εἰς τά ἰδιωτικά συμφέροντα, τούς Illuminati. (Sic).

            Πολλοί πόλεμοι, ἐπαναστάσεις, ὑφέσεις, οἰκονομικαί κρίσεις καί ἄλλαι κοινωνικαί ἀναταραχαί ἔχουν ἄμεσον σχέσιν μέ τήν ἀποφασιστικότητα αὐτῶν τῶν ἐγκληματιῶν τοκογλύφων ὥστε νά διατηρήσουν καί νά ἐπεκτείνουν τήν δύναμιν καί τά κέρδη των. Ὅταν ὁποιονδήποτε ἔθνος, ἄτομον ἤ ἰδέα ἠπείλησε τήν ἀπάτην των, ἐκεῖνοι συχνάκις ἀπήντησαν μέ πολέμους καί ἐπαναστάσεις. Ἡ πολιτιστική καί ὑλική πρόοδος ἑνός λαοῦ καί πολιτισμοῦ συχνάκις σχετίζεται μέ τόν βαθμόν, εἰς τόν ὁποῖον εἶναι ἐλεύθερος ἀπό τήν ἐπιρροήν τοῦ ἐθνικοῦ χρέους, καί ἀπό τήν φθοράν, ἡ ὁποία προκύπτει ὅταν ἐπιτρέπεται εἰς τούς ἀδιστάκτους τοκογλύφους νά ἐπανακτήσουν τήν ἐξουσίαν. Ὀρθῶς, ὁ Stephen Mitford Goodson δείχνει καί ἀποδεικνύει ὅτι τόσον οἱ δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, οἱ Ναπολεόντειοι Πόλεμοι, ἡ Ἀμερικανική Ἐπανάστασις, ἡ ἄνοδος καί ἡ πτῶσις τοῦ Ἰουλίου Καίσαρος, ἡ Γαλλική Ἐπανάστασις ὑπό τῶν Ἑβραίων Ἰακοβίνων (Jacobins), ὁ ἀπαγχονισμός τοῦ Προέδρου τοῦ Ἰράκ (Saddam Hussein), ἡ ἀνατροπή καί ὁ θάνατος τοῦ Καντάφι εἰς τήν Λιβύη καί ἡ ἐπανάστασις κατά τοῦ Τσάρου Νικολάου ὑπό τῶν Ἑβραίων Μπολσεβίκων, μεταξύ πολλῶν ἄλλων, σχετίζονται μέ αὐτό τό ἐγκληματικόν καί γνωστόν τοῖς πᾶσι «Κρυφό Χέρι» εἰς τήν ἱστορίαν, τό ὁποῖον εἶναι καί ἕνα σατανικόν «Μακρύ Βρώμικο Χέρι». Αὐτό εἶναι τό κλειδί διά νά κατανοήσωμεν τό παρελθόν, τό παρόν καί τό μέλλον. Τά χρήματα (τό νόμισμα) τῶν χωρῶν πρέπει νά ἐκδίδωνται μόνον ἀπό τάς κυβερνήσεις των, τό Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν καί ὄχι ἀπό τάς ξένας (Ἑβραϊκάς) ἰδιωτικάς κεντρικάς τραπέζας.

 

 

Δ΄. Προβλέψεις καί Συμπεράσματα

           

            Ἐπί τῶν ἡμερῶν μας, ὁ κόσμος ἀντιμετωπίζει δύο σοβαρά προβλήματα: (1) παντελῶς ἀδυνάμους κυβερνήσεις (ἀμφιβόλους δημοκρατίας) καί ἀνεξελέγκτους ἑταιρείας ὑψηλῆς τεχνολογίας (αἱ ὁποῖαι ἐλέγχουν καί λογοκρίνουν τούς ἀνθρώπους) ἀπό τήν μίαν πλευράν, καί (2) διεφθαρμένας ἀγοράς (ἰσχυράς καί ἄνευ ρυθμίσεων καί ἐλέγχου, μονοπώλια) ἀπό τήν ἄλλην, μαζί μέ τούς ρυθμιστάς των (ὅπως αἱ κεντρικαί τράπεζαι τῶν Illuminati, κ.λπ.), καί εἰς τήν μέσην αὐτῶν τῶν δύο διλημμάτων εὑρίσκονται οἱ ἀπροστάτευτοι (ἐγκαταλελειμμένοι) ἄνθρωποι. Ὡς πολῖται ὅμως «δημοκρατικῶν» χωρῶν καί ἔχοντες τήν δύναμιν τῆς ψήφου ἡμῶν, θά πρέπει νά δώσωμεν περισσοτέραν ἐξουσίαν εἰς τάς ἐθνικάς κυβερνήσεις μας ὥστε νά ἐλέγχουν πλήρως τάς ἐκμεταλλεύσεις, τάς ὁποίας αἱ ἀγοραί καί τά ἐλεγχόμενα μέσα (μαζικῆς ἐξαπατήσεως) ἀσκοῦν εἰς τήν κοινωνίαν μας. Ὁ οἰκονομικός στόχος τῶν ἀτόμων εἶναι ἡ βελτιστοποίησις τῆς ζωῆς των,  ἡ ὁποία περιλαμβάνει διάφορα ἀγαθά, ὑπηρεσίας, ἐλεύθερον χρόνον, ἀξίας ζωῆς, γνώσεις, βελτιώσεις, ἀνέλιξιν βίου, ἀλληλεπιδράσεις ἀνθρώπων, κοινωνικότητα, ἀσφάλειαν, εἰρήνην, ἀνθρωπίνους ἀξίας, σκοπόν εἰς τήν ζωήν, ἀγάπην, τελειότητα, αἰωνιότητα καί ἄλλας ὑπερτάτας ἀξίας καί μεταβλητάς.

            Τό ἄτομον θεωρεῖται λογικόν, ἐνημερωμένον, γνώστης πάντων, σοφός καί ὅτι γνωρίζει τοῦτο τήν Ἀλήθειαν. Ὁ στόχος παντός καλά διοικουμένου, ἀνεπτυγμένου, ἠθικοῦ, ἀδιαφθόρου καί κοινωνικοῦ δημοκρατικοῦ ἀνεξαρτήτου ἔθνους εἶναι ἡ βελτιστοποίησις τῆς συναρτήσεως κοινωνικῆς του εὐημερίας (ἁπάντων τῶν ὠφελειῶν τῶν πολιτῶν). Δυστυχῶς, ὑπόκειται τοῦτο εἰς πολλούς καί διαφορετικούς περιορισμούς ἀπό τούς «φίλους» τῆς Δύσεως, τούς συμμάχους, τούς ἐχθρούς, τούς «προδρόμους», τήν κυβέρνησιν καί τάς ἀγοράς («κοινωνικά» ἐπιβαλλόμενοι περιορισμοί, πόροι, χορηγήματα, τεχνολογία, περιβάλλον, προτιμήσεις, νόμοι καί ὁδηγίαι, προϋπολογισμός, ἀνταγωνισμοί, γεωπολιτική, κ.λπ.). Εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητον ὅτι τό νέον των νομισματικόν σύστημα δέν θά ἱκανοποιῇ τόν κοινωνικόν μας στόχον, θά ἀποδειχθῇ χεῖρον τοῦ παρόντος τοιούτου, τό ὁποῖον σημαίνει ὅτι ἔχει ἐν τῇ γενέσει του ἀποτύχει. Τέλος, εἶναι κάποιος politically correct ἤ ὄχι;  Ἐάν ὄχι, ὁ λόγος του καί τά ἄρθρα του ἀπορρίπτοναι. Εἰς τί σύστημα ἀπάτης ζεῖ σήμερον ἡ ἀνθρωπότης! Συνεπῶς, εὑρισκόμεθα εἰς ἕνα συνεχῆ πόλεμον τοῦ ψεύδους, τοῦ σκότους καί τῆς ἀπάτης κατά τῆς ἀληθείας, τοῦ φωτός καί τῆς τιμιότητος˙ εἴμεθα δοῦλοι τῶν παθῶν τούτων καί ἐλεύθεροι τῶν θείων ἐπιταγῶν, τοῦτ’ ἔστιν ἐνεργοῦμεν κατά τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Χριστιανῶν (Ὀρθοδόξων). Εἶσαι πραγματικός παραδοσιακός Χριστιανός; Θά διωχθῇς, ὡς ἐδιώχθη καί ὁ Χριστός, οἱ Ἀπόστολοί Του καί οἱ Ἅγιοί Του. Τοῦτο ἐστί τό ἄθεον ἐπιστέγασμα τῆς οἰκονομικῆς, τραπεζικῆς καί τεχνολογικῆς δουλείας τῆς ἀνθρωπότητος, τό ὁποῖον ἤδη ἔχει ἐπιβληθῆ παγκοσμίως καί δυστυχῶς, ἡ Ἑλλάς πρωτοστατεῖ εἰς τήν κατάβασιν ταύτην.  Ἡμεῖς, ὡς Ἑλληνορθόδοξοι, δέν χρειαζόμεθα περισσοτέραν τεχνολογίαν καί οἰκονομικήν εὐμάρειαν, χρειαζόμεθα μόνον περισσοτέραν πίστιν καί ἀπόλυτον ὑπακοήν εἰς τούς Θείους Νόμους. Ἡ ἐλπίς μας εἶναι ἡ πίστις, ἡ μετάνοια, ἡ προσευχή, καί ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ μας, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὗ τήν Μεταμόρφωσιν θά πανηγυρίσωμεν καί ἡ μεσιτεία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἧς τήν Μετάστασιν θά ἑορτάσωμεν συντόμως.

           

Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΑ ΟΣΑ ΕΠΕΦΕΡΕ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ ΤΟΥ.

 Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΑ ΟΣΑ ΕΠΕΦΕΡΕ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ ΤΟΥ.

Ὁ Ὀδυσσέας προειδοποιεῖ: «Ἀπό χαμηλά βλέπεις πιό καθαρά!».

 Γράφει ὁ Μανώλης Κοττάκης – Διευθυντής τῆς ἐφημερίδος «ΕΣΤΙΑ».

Ἡ ἱστορία του εἶναι πιό ἰσχυρή ἀπό τό χρῶμα.

Παρακολούθησα τήν «Ὀδύσσεια» τοῦ Νόλαν στήν «Ἀθηναία» τῆς ὁδοῦ Χάρητος.

Καί ἐκεῖνο πού τήν χαρακτηρίζει δέν εἶναι αὐτό γιά τό ὁποῖο ἔχει «σηκωθεῖ σκόνη» στή δημόσια συζήτηση. Ὁ πυρῆνας της δέν εἶναι οὔτε ἡ περίφημη συμπερίληψη, γιά τήν ὁποία πανηγυρίζουν οἱ κοσμοπολῖτες, οὔτε τό χρῶμα τῆς Ἑλένης γιά τό ὁποῖο δικαίως διαμαρτύρεται, ἐκτός ἀπό πλειάδα συντηρητικῶν πολιτῶν, ἀκόμα καί ἡ μεταφράστρια τῆς «Ὀδύσσειας». Δέν εἶναι τό καθοριστικό σέ ὅλα ὅσα εἴδαμε.

Πρωταγωνιστής τῆς ἱστορίας εἶναι ὁ ἀφηγητής, ὁ Ὅμηρος. Κι εἶναι τόσο δυνατή ἡ ἱστορία πού ἀφηγεῖται γιά τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη καί τήν μεταφυσική της σχέση μέ τό Θεῖο, ἀλλά καί τήν ἀνθρώπινη ὕβρι καί παρακμή, πού, λυπᾶμαι πού θά τό πῶ, «παραπολιτικά» εἶναι ὅλα αὐτά γιά τά ὁποῖα ἔγινε θόρυβος.

Γι’ αὐτό διαισθητικά δέν συμμετείχαμε στίς κόντρες. Σέ μιά πατρίδα πού τά ἀρχαῖα ἑλληνικά καί ἡ Ἱστορία δέν διδάσκονται πιά ἐπαρκῶς στά Ἑλληνόπουλα (προέκυψε καί ἀπό τόν «Καποδίστρια») ἡ ταινία τοῦ Νόλαν, μέ τίς ὅποιες ἀτέλειές της καί ὑπερβολές της σέ σκηνές ὅπως ἡ ἔκρηξη τοῦ Πολύφημου, ἡ δολοφονία τῶν μνηστήρων τῆς Πηνελόπης καί ἡ μετατροπή τῶν ἀνδρῶν τοῦ Ὀδυσσέα σέ πρόβατα ἀπό τήν Κίρκη, εἶναι κιβωτός γιά τά νέα παιδιά. Τούς ἀνοίγει τά μάτια γιά τό ποίου πολιτισμοῦ κληρονόμοι εἶναι.

Ἡ «Ὀδύσσεια» εἶναι μιά ἱστορία πού ἀφορᾶ τήν δύναμη τῆς ἑλληνικότητας, ἀλλά καί τήν δύναμη τῆς πνευματικότητας. Τήν δύναμη τῆς λογοδοσίας σέ μιά ἀνώτερη δύναμη πού ὑπῆρχε μέ ἄλλη μορφή πρίν ἐμφανιστεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός στόν κόσμο. Οἱ κοσμοπολῖτες ἄθεοι, πού δέν θυμόνταν τήν «Ὀδύσσεια» στίς λεπτομέρειές της, αἰσθάνονται συνήθως ἄβολα, ἄν κρίνω ἀπό τίς ἀντιδράσεις τους καί τά εἰρωνικά σχόλια πού ἄκουγα στήν γαλαρία τῆς «Ἀθηναίας», κάθε φορά πού οἱ πρωταγωνιστές τῆς ταινίας ἐπικαλοῦνταν τούς θεούς, τίς θυσίες στούς θεούς, πώς ἐφάρμοζαν νόμους τῶν θεῶν (Δίας, Ἀθηνᾶ), πώς παρέπεμπαν σέ πνευματικούς νόμους τῶν θεῶν, πώς ἐξομολογοῦνταν καί προσεύχονταν στούς θεούς, πώς ζητοῦσαν τήν μεσιτεία ἀπό τούς μάντεις στούς θεούς, πώς ἔφταναν ἀκόμα καί στά πρόθυρα τοῦ κάτω κόσμου γιά νά μάθουν τί σκέφτονται οἱ θεοί.

Ἡ ταινία αὐτή, «Δούρειος Ἵππος» τῶν μετέπειτα χριστιανικῶν ἀξιῶν, δείχνει ὅτι οἱ Ἕλληνες εἴμαστε ἀπό πολύ νωρίς ἕνας εὐσεβής λαός. Ὄχι μόνο λαός τοῦ ὀρθολογισμοῦ. Εὐσεβής λαός. Γι’ αὐτό καί ἡ θρησκεία, ὁ χριστιανισμός, σέ καιρούς παρακμῆς τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας βρῆκε πρόσφορο ἔδαφος στήν πατρίδα μας καί μεταρρύθμισε τή σκέψη τῶν ἀνθρώπων πού διψοῦσαν γιά πίστη.

Ὅλη ἡ ἀφήγηση τοῦ Νόλαν, μέ πρωταγωνιστές τόν Ὀδυσσέα, ὁ ὁποῖος παραπλάνησε τούς Τρῶες μέ τόν Δούρειο Ἵππο, τήν Πηνελόπη, τόν Σίνωνα, τόν γιό του, τήν σχέση του μέ τούς ἄντρες του, τήν περιπλάνησή του στίς θάλασσες μετά τήν πύρρειο νίκη, τά διαρκῆ διλήμματα στά ὁποῖα βρέθηκε ὅταν συνειδητοποίησε πώς ἡ νίκη πολλές φορές εἶναι μιά μεγάλη ταλαιπωρία, συνδέεται μέ ἀξίες τίς ὁποῖες μετεξέλιξε ὁ χριστιανισμός: μέ τίς δοκιμασίες πού μᾶς δίνει ὁ Θεός ὅταν μᾶς ἀγαπᾶ, μέ τίς ἔννοιες τῆς πίστεως, τῆς ὑπομονῆς, τῆς συγχώρεσης, τῆς θείας δίκης, τῆς ἐξομολόγησης, τῆς κατάλυσης τῶν πνευματικῶν νόμων καί τοῦ τιμήματος πού πληρώνει κανείς γι’ αὐτό, τῆς δύναμης τῆς προσευχῆς, ἀκόμα καί τοῦ πειρασμοῦ μέσῳ τῆς διαβολικῆς Κίρκης, ἀλλά καί τῆς πλανεύτρας φωνῆς τῶν Σειρήνων. Μήπως γεμάτη ἀπό τέτοιες Σειρῆνες δέν εἶναι καί ἡ ζωή μας σήμερα;

Ὑπάρχει στήν ταινία μιά πολύ ὡραία φράση τοῦ Ὁμήρου, πού φέρνει στά χείλη τοῦ Ὀδυσσέα ὁ σκηνοθέτης ὅταν ἀναφέρει ὅτι θά ἀπευθύνει γονατιστός ἱκεσία στούς θεούς. Λέει ὁ βασιλιᾶς Ὀδυσσέας ὅτι «ἀπό πιό χαμηλά βλέπεις πιό καθαρά!» Πρόκειται γιά τήν ἔννοια τῆς ταπείνωσης, πού κυριαρχεῖ στόν χριστιανισμό. Δέν μπορεῖτε νά φανταστεῖτε πόσο διασκέδαζα μέ τήν ἀμηχανία τῶν ἄθεων κοσμοπολιτῶν πού ἦταν πίσω μου καί δυσφοροῦσαν μέ ὅλο αὐτό, καθώς συνήθως τό καταγγέλλουν ὅταν τό βρίσκουν στόν χριστιανισμό καί τώρα τό βρῆκαν μπροστά τους στήν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ὀδυνηρή γι’ αὐτούς ἡ ἀνακάλυψη μέ τήν σφραγῖδα τοῦ Χόλλυγουντ ὅτι δέν εἴμαστε μόνοι σέ αὐτό τόν κόσμο καί ὅτι ἔχουμε παρέα μας, ἄν τό θέλουμε, τόν Θεό!

Τό διασκέδαζα σέ σημεῖο τέτοιο πού νά ἀπορῶ μέσα μου γιατί ὅλες οἱ ἡγεσίες τῶν μικρῶν κομμάτων τῆς συντήρησης στήν πατρίδα μας ὄχι μόνο ἀρνήθηκαν νά δοῦν τήν ταινία (Λατινοπούλου), κάτι πού εἶναι ξένο στούς κώδικές μου (ἀκόμα καί γιά νά καταγγείλεις ἔνα πνευματικό ἔργο πρέπει νά τό ἔχεις δεῖ), ἀλλά ἐπειδή ἔχασαν τήν μεγάλη εὐκαιρία νά δοῦν ποῦ βρίσκεται ἡ ρίζα τῆς εὐσέβειας τῶν Ἑλλήνων, γιά τήν ὁποία τάχα μάχονται: Στήν Ἱστορία μας καί στό πόσο νωρίς τά εἴπαμε ὅλα γιά τήν σχέση Θεοῦ καί ἀνθρώπου.

Σέ ἕναν κόσμο κυνισμοῦ, ἀπληστίας καί ἀδιαφορίας, τό γεγονός ὅτι ἡ ταινία τοῦ Νόλαν κόβει ἑκατομμύρια εἰσιτήρια σημαίνει ὅτι ἁπλώνεται καί διαδίδεται καί πάλι ἡ ἑλληνική σκέψη, τήν ὁποία καταδιώκει ἡ συμπεριληπτικότητα. Θυμίζω παλαιότερα πρωτοσέλιδα τῆς ἐφημερίδας μας, σύμφωνα μέ τά ὁποῖα μεγάλα βρεταννικά πανεπιστήμια ἀπέκλεισαν τήν διδασκαλία τῆς «Ἰλιάδας» καί τῆς «Ὀδύσσειας» ἀπό τούς φοιτητές τους γιατί θεώρησαν ὅτι αὐτές δέν εἶναι… συμπεριληπτικές!

Καί ἐπειδή ἡ ἑλληνικότητα ἔκρυβε πάντοτε μέσα της οἰκουμενικά μηνύματα εἶναι ἐντυπωσιακό στό τέλος καί τό ἀντιπολεμικό μήνυμα πού δίνει ὁ ἴδιος ὁ Ὀδυσσέας ὅταν κάνει τήν αὐτοκριτική του γιά τό πῶς κατέστρεψε τήν Τροία. Λέγοντας τή φράση ὅτι «ἡ φωτιά τῆς Τροίας θά καταστρέψει ὅλο τόν κόσμο».Θα τόν κάψει! Τό ὅτι ἡ περιοχή αὐτή, ἔστω κι ἄν ὑπάρχει ὡς ἐρείπιο σήμερα ἔξω ἀπό τά Δαρδανέλλια, ἦταν κέντρο πλούτου, ἐμπορίου καί διακινήσεως ἀγαθῶν καί βρίσκεται πολύ κοντά στά θέατρα τῶν πολέμων τῆς Οὐκρανίας καί τοῦ Ἰράν μᾶς λέει κάτι; Ἡ προειδοποίηση αὐτή τοῦ Ὀδυσσέα μήπως; Θά ’πρεπε!

Τέλος, δέν θά μποροῦσα παρά νά παρατηρήσω πώς ἄν τυχόν οἱ Ὀθωμανοί γνώριζαν τί γράφει ὁ Ὅμηρος γιά τό κόλπο πού χρησιμοποίησε ὁ Ὀδυσσέας γιά νά ἀνοίξει τήν κερκόπορτα τῆς Τροίας μέ τό Δούρειο Ἵππο, τότε εἶναι βέβαιο ὅτι πῆραν ἰδέες ἀπό ἐμᾶς τούς Ἕλληνες γιά τήν ἅλωση τῆς Πόλεως τό 1453. Δυστυχῶς. Τό ζήτημα γιά μᾶς τούς νεώτερους Ἕλληνες δέν εἶναι νά διαπληκτιζόμαστε γιά τήν ἀπαράδεκτη πράγματι καί ἀνιστόρητη ἐπιλογή τοῦ Νόλαν νά ἐμφανίσει τήν Ἑλένη ὡς μαύρη, ἡ ἡ ὁποία ὅμως σκάρτα 5 λεπτά ἐμφανίζεται στήν ταινία καί δέν καθορίζει τό νόημά της στή διάρκεια τῶν τριῶν ὡρῶν, οὔτε νά ἀντιδικοῦμε γιά τά κλασσικά θέματα συμπερίληψης.

Ὁ ἑλληνισμός ἦταν κάτι πολύ περισσότερο καί εὐρύχωρο ἀπό ὅλα αὐτά. Τά ἐνσωμάτωσε καί τά ἀπορρόφησε. Τά «κατάπιε» ἡ δύναμη τῆς σκέψης του καί ἡ ἰσχύς τῆς ἀπήχησής του. Ἄς μή χάνουμε λοιπόν τίς εὐκαιρίες ὅταν περνᾶνε μπροστά μας. Νά βλέπουμε τό δάσος καί ὄχι τό δέντρο.

Ἄρθρο στήν ἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ», Δ. 3 Ἀυγούστου 2026, φ. 43.511, σελ. 1,3 (ἀναδημ. στήν ἠλεκτρονική ἔκδοση 04/08/2026).

https://www.antibaro.gr/article/41081

Από την ασκητική παραίνεση του αββά Υπερεχίου (Β’)

 

Από το Γεροντικό

Η ψαλμωδία στο στόμα του μοναχού είναι ξίφος πάρα πολύ κοφτερό εναντίον του διαβόλου.

 

Η φιλοξενία που γίνεται με αγάπη από μοναχό με παράθεση χόρτων (Παροιμ. 15:17) είναι πολύ πιο καλή από την παράθεση λιπαρών κομματιών θυσίας.

 

Όριο για την προσευχή του μοναχού δεν υπάρχει· διότι σε κάθε ώρα είναι καλό να ευλογούμε τον Θεό.

 

Ο πράος μοναχός θα εξυψωθεί και θα επαινεθεί μπροστά σε άρχοντες.

 

Πριν από τον πειρασμό να εξοπλίζεις τον εαυτό σου, μοναχέ, – διότι είναι αναπόφευκτος – ώστε στον πειρασμό να φανείς άξιος.

 

Αφού έγινες μαθητής του Παύλου, λέγε μαζί μ’ αυτόν· «Όλα τα θεωρώ σκουπίδια, για να κερδίσω τον Χριστό» (Φιλιπ. 3:8).

 

Με λόγια γλυκύτατα να μιλάει ο μοναχός στον πλησίον του· διότι το μέλι δεν έχει πικράδα.

 

Τα δάκρυα είναι σαν τα νερά του Ιορδάνη και καθαρίζουν αμαρτήματα· διότι ο Χριστός είπε· «Είναι μακάριοι αυτοί που κλαίνε, διότι θα γελάσουν» (Λουκ. 6:21).

 

Ο μοναχός χτυπιέται από τη λαίλαπα των λογισμών· ας στηρίζει όμως γερά τον εαυτό του με λόγια του Ευαγγελίου.

 

Λύτρωσε, μοναχέ, τον πλησίον σου από την αμαρτία, αποφεύγοντας, με όση δύναμη έχεις, την κατηγόρια· διότι ο Θεός δεν διώχνει αυτούς που επιστρέφουν.

 

Το στόμα του μοναχού να ανοίγει με λόγο Θεού, και η καρδιά του να μελετάει πάντοτε λόγια Θεού χωρίς να αφαιρείται.

 

Τήρησε τις εντολές του Υψίστου, μοναχέ, και αγωνίσου να φυλάξεις τις παραγγελίες των Πατέρων, ασκητή· διότι κάνοντας αυτά θα γίνεις κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών.

 

Τον μοναχό που φοβάται τον Κύριο δεν θα τον συναντήσει κανένα κακό· διότι έναν τέτοιο μοναχό θα τον φυλάξει ο Κύριος, και την ημέρα του θανάτου θα βρει αυτός εξιλέωση.

 

Από το βιβλίο: Άγνωστες σελίδες του Γεροντικού. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 97 (αποσπάσματα).

 https://www.koinoniaorthodoxias.org/pateriko-anthologio/apo-tin-askitiki-parainesi-tou-abba-yperexiou/

Ο Θεός, το δάσος και το εκκλησάκι που δεν κάηκε...

Ένας Θεός στα μέτρα μας

 

Στυλιανός Καβάζης / Αντίβαρο

«Ένας Θεός που θα έσωνε το δάσος, τα ζώα και τους ανθρώπους και θα έκαιγε μόνο το εκκλησάκι θα ήταν ο Θεός μου».

Μια φράση που από προχθές κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο και παρουσιάζεται ως δήθεν κραυγή αγωνίας μπροστά στην καταστροφή. Πίσω όμως από αυτή τη φράση κρύβεται ένα βαθύτερο ερώτημα, αναζητούμε τον Θεό όπως μας αποκαλύφθηκε ή έναν Θεό όπως θα θέλαμε εμείς να είναι;

Από χθες βλέπω να διακινείται ένα συγκεκριμένο κείμενο από ένα πρόσωπο που εδώ και χρόνια έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντι στην Ορθόδοξη πίστη και δεν εκφράζεται μέσα από τη χριστιανική παράδοση. Αυτό, σε μια ελεύθερη κοινωνία, είναι δικαίωμά του. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αναζητά, να αμφισβητεί, να πιστεύει ή να μην πιστεύει. Ωστόσο δεν δικαιολογείται η εμμονή του σε κάθε ευκαιρία να προβάλλει με κάθε τρόπο το μένος του εναντίον του Χριστιανισμού και κυρίως το πώς βιώνουν και εκφράζουν την πίστη τους οι απλοί άνθρωποι.

Πέρα όμως από αυτό, το πραγματικά ενδιαφέρον και ιδιαιτέρως ανησυχητικό βρίσκεται κάπου αλλού. Στις χιλιάδες θετικές αντιδράσεις και εγκωμιαστικά σχόλια από άτομα που υποτίθεται ότι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και κυρίως στις κοινοποιήσεις του κειμένου ακόμη και σε σελίδες και ομάδες που δηλώνουν Ορθόδοξες.

Γιατί τότε δεν μιλάμε πλέον μόνο για την άποψη ενός ανθρώπου που βρίσκεται έξω από την Εκκλησία, αλλά για το κατά πόσο πολλοί από εμάς που δηλώνουμε χριστιανοί Ορθόδοξοι έχουμε κατανοήσει τα πιο βασικά στοιχεία της ίδιας της πίστης που ομολογούμε. Κανένας άνθρωπος βέβαια με ελάχιστη ευαισθησία δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος μπροστά στην καταστροφή. Ένα καμένο δάσος, χαμένες ζωές, ζώα που χάνονται, οικογένειες που βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να γίνεται στάχτη, είναι εικόνες που γεννούν πόνο και θλίψη.

Όμως η Ορθόδοξη πίστη δεν μας μίλησε ποτέ για έναν Θεό που προστατεύει πέτρες και αδιαφορεί για ανθρώπους. Ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη παρεξήγηση. Ο ίδιος ο Θεός δεν έμεινε μακριά από τον ανθρώπινο πόνο. Ο ίδιος ο Θεός δέχθηκε να γίνει άνθρωπος και όχι μόνο αυτό, αλλά ο ίδιος ο Χριστός δέχθηκε εμπαιγμούς, φτυσίματα, μαστίγωμα, ταπείνωση και τελικά τον Σταυρό.

Ο Θεός που ομολογούμε δεν είναι ένας κοσμικός άρχοντας που κάθεται από απόσταση και μοιράζει προστασίες. Δεν είναι ένας μικρός ιδιοκτήτης που φυλάει την «περιουσία» Του και αφήνει τον κόσμο να χαθεί. Είναι ο Θεός που κατεβαίνει στα κατάβαθα της ανθρώπινης τραγωδίας. Είναι ο Θεός που «κενώνει» τον εαυτό Του και παίρνει μορφή δούλου. Είναι ο Θεός που δεν απέφυγε τον πόνο, αλλά τον προσέλαβε για να τον νικήσει. 

 

Κι όμως, πολλές φορές εμείς στεκόμαστε απέναντί Του σαν δικαστές και απαιτούμε εξηγήσεις με τα δικά μας μέτρα. Θέλουμε έναν Θεό που να επεμβαίνει όταν εμείς θεωρούμε σωστό. Έναν Θεό που να επιβεβαιώνει τη δική μας αντίληψη για τη δικαιοσύνη. Έναν Θεό που να χωράει μέσα στα όρια της ανθρώπινης λογικής. Με άλλα λόγια, έναν Θεό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως δεν διδάσκει ότι ο Θεός έχει ανάγκη τα κτίσματα. Ο ναός δεν είναι πολύτιμος επειδή ο Θεός χρειάζεται πέτρες και τοίχους. Είναι πολύτιμος επειδή εκεί ο άνθρωπος προσεύχεται, αναζητά παρηγοριά, συναντά την ελπίδα και στρέφει την ψυχή του προς τον Θεό. Προφανώς και το εκκλησάκι δεν είναι ανώτερο από τον άνθρωπο. Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι κατώτερη από ένα κτίσμα.

Αλλά κάπου εδώ γεννιέται και ένα βαθύτερο ερώτημα. Πόσοι από εμάς που δηλώνουμε χριστιανοί πιστεύουμε πραγματικά σε αυτά που ομολογούμε; Πόσοι από εμάς πιστεύουμε πραγματικά στην αιώνια ζωή; Πόσοι από εμάς βλέπουμε την ύπαρξη όχι μόνο μέσα στα όρια του πρόσκαιρου κόσμου, αλλά μέσα στο φως της Ανάστασης;

Γιατί αν ο άνθρωπος βλέπει τη ζωή μόνο ως λίγα χρόνια πάνω στη γη, τότε κάθε απώλεια μοιάζει σαν το απόλυτο τέλος. Αν όμως ο Χριστός αναστήθηκε, τότε ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Η πίστη δεν είναι η υπόσχεση ότι δεν θα περάσουμε ποτέ από τη φωτιά. Είναι η βεβαιότητα ότι μέσα στη φωτιά δεν είμαστε μόνοι. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι κάποιος συγκινείται επειδή ένα μικρό εκκλησάκι έμεινε όρθιο μέσα στη στάχτη. Ένα σύμβολο μπορεί να γίνει παρηγοριά και ελπίδα για μια πληγωμένη ψυχή.

Το πρόβλημα είναι όταν μετατρέπουμε αυτό το σύμβολο σε μια στενή και κουτή αντίληψη ότι ο Θεός προτίμησε έναν τοίχο από έναν άνθρωπο. Αυτός όμως δεν είναι ο Θεός της Ορθοδοξίας. Ο Θεός της Ορθοδοξίας δεν αποκαλύπτεται σε έναν κόσμο χωρίς πόνο. Αποκαλύπτεται στον Σταυρό. Εκεί όπου ο ίδιος ο Θεός γεύεται την ανθρώπινη εγκατάλειψη. Εκεί όπου ο Δημιουργός μπαίνει μέσα στο δημιούργημά του. Εκεί όπου ο θάνατος γίνεται πέρασμα προς την Ανάσταση. 

 

Ο Θεός δεν ήρθε να μας υποσχεθεί έναν κόσμο χωρίς δάκρυα. Ήρθε να μπει ο ίδιος μέσα στα δάκρυά μας. Δεν μας υποσχέθηκε ότι δεν θα γνωρίσουμε τον Σταυρό. Μας αποκάλυψε ότι μετά τον Σταυρό υπάρχει Ανάσταση. Γιατί η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης Του δεν είναι ένα κτίσμα που σώθηκε από τη φωτιά αλλά ο ίδιος ο Θεός που ανέβηκε στον Σταυρό για να σώσει τον άνθρωπο.

Καταλήγοντας, το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι αν σώθηκε ένα εκκλησάκι. Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι αν εμείς γνωρίσαμε πραγματικά τον Θεό που λέμε ότι πιστεύουμε. Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να χαθεί ένα κτίσμα μέσα στις φλόγες. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να χάσουμε την αληθινή εικόνα του Θεού και να φτιάξουμε έναν Θεό κατ’ εικόνα των φόβων, των απαιτήσεων και των περιορισμών μας.

Γιατί στο τέλος, τον Θεό που δημιουργούμε, δεν τον αποκαλύπτει ο Ουρανός αλλά η ίδια μας η ψυχή.

Από τα σχόλια:

 

Βεβαίως, εκτός από την κατ’ εξοχήν αυτοθυσία του Θεού, την ενανθρώπηση και σταύρωση του Χριστού, έχουμε και αναρίθμητα περιστατικά διασώσεως ανθρώπων από τον κίνδυνο. Άρα, αυτός, για τον περί ού ο λόγος συνάνθρωπό μας, είναι “ο Θεός του”;
Ας αναφέρουμε και την Παναγία Μελικιώτισσα στην Ημαθία, που τράβηξε πάνω στην εικόνα της όλες τις σφαίρες που είχαν ριφθεί για ομήρους μέσα στην εκκλησία της.
Άρα αυτή είναι η Παναγία σου, αδελφέ μου. Αυτό ας είναι αρκετό.

https://o-nekros.blogspot.com/2026/08/blog-post_626.html