ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ (ΓΙΑ ΕΜΑΣ) ΑΝΕΣΤΗ;

 

Ίσως δεν πρέπει να σπεύδουμε οι πολλοί να διαλαλούμε εύκολα τη χαρά και τη δοξολογική διάθεσή μας για την Ανάσταση του Χριστού! Όχι γιατί βεβαίως δεν της πρέπει «πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις», αφού με την Ανάσταση του Κυρίου πατήθηκε ο μεγαλύτερος και έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος - το «Χριστός Ἀνέστη» συνιστά δικαίως τον νικητήριο παιάνα της Εκκλησίας, τόσο που χωρίς την Ανάσταση «ματαία ἡ πίστις ἡμῶν» κατά τον απόστολο.

Αλλά για την προϋπόθεση που θέτει η ίδια η Εκκλησία, προκειμένου να ψάλλουμε τον πανηγυρικό αυτόν ύμνο. Κι η προϋπόθεση αυτή είναι η εκ καρδίας συγχώρηση των πάντων, έστω και των θεωρουμένων εχθρών μας. Ο εκκλησιαστικός υμνογράφος δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής στο δοξαστικό των Αίνων της Πασχαλινής ακολουθίας: «Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει, καί οὕτω βοήσωμεν: Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν». Για να φωνάξουμε δυνατά ότι αναστήθηκε ο Χριστός, πρέπει να συγχωρήσουμε τους πάντες και τα πάντα, ακριβώς λόγω της Αναστάσεως. Κι η αιτία; «Συγγνώμη ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε»! Που σημαίνει: αν δεν έχουμε αναστηθεί πνευματικά με την αγάπη που δίνει στον βαπτισμένο χριστιανό ο ίδιος ο Κύριος, αν δεν βρισκόμαστε δηλαδή στην ίδια φορά αγάπης και συγγνώμης με τον Ίδιο, δεν μπορούμε να νιώσουμε τη χαρά της Αναστάσεως, συνεπώς και να Την δοξολογήσουμε αληθινά.

Πρόκειται για «επικίνδυνη» αλήθεια! Παραπέμπει ακριβώς πάνω στον Σταυρό του Κυρίου: «πάντες ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» - μόνον ένας σταυρωμένος μπορεί να αγαπήσει και να συγχωρήσει σωστά. Θυμόμαστε αυτό που έλεγε ο μεγάλος σύγχρονος άγιος της Εκκλησίας μας, όσιος Σιλουανός του Άθω: το να προσεύχεται κανείς (:εννοείται αληθινά και πραγματικά με αγάπη Χριστού) για τον άλλον, και μάλιστα τον θεωρούμενο εχθρό, είναι σαν να δίνει το αίμα του γι’ αυτόν. Η αληθινή συγγνώμη που πηγάζει από την καρδιά συνιστά ένα είδος μαρτυρίου! Δεν είναι τυχαίο ότι ο απόστολος Παύλος την πίστη στον Χριστό την θεωρεί ως συσταύρωση με Εκείνον. Για να πει τι ακριβώς ζει, ότι δηλαδή ζει με πίστη στον Χριστό ευρισκόμενος μέσα στην άπειρη αγάπη Του ομολογεί: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι!»

Μήπως λοιπόν, αν κρατάμε οποιαδήποτε κακία στον συνάνθρωπό μας ή αν έχουμε βαριά καρδιά απέναντί του, είμαστε υποκριτές λέγοντας «Χριστός Ἀνέστη»; Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι ιδεολογική πρόταση, αλλά βίωμα της Εκκλησίας.

https://pgdorbas.blogspot.com/2026/04/blog-post_23.html

Μια στιγμή του Πάσχα - Η Ζωή Ενός Ρώσου Ασκητού | Ο Ανδρέας Διαβάζει Πασχαλινά Διηγήματα

 

Γιατί ονομάστηκε “Μυστικός Δείπνος”

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαρευωτικής κ.κ Νικολάου

 

Ο Δείπνος ονομάστηκε Μυστικός, όχι γιατί έγινε κάπου κρυφά, αλλά γιατί ο Κύριος είχε σκοπό να αποκαλύψει στους μαθητές του, ότι το μυστήριο της σταυρικής του θυσίας έχει ήδη συντελεσθεί «ο Κύριος λίγο πριν από το πάθος μυεί τους μαθητές στο μυστήριο της δικής του θεότητος, δίνοντάς τους, αυτό που κι εμείς έχουμε μέχρι σήμερα, τη θεία κοινωνία, το σώμα και το αίμα του.»

Κατά τη διάρκεια του Δείπνου, ο Κύριος διδάσκει στους μαθητές του την ταπεινότητα. Ενώ εκείνοι φιλονικούν για το ποιος θα έχει τα πρωτεία, ο Ιησούς σκύβει και με την πετσέτα πλένει και σκουπίζει τα πόδια των μαθητών και ζητά να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Με την ταπεινότητα, θα πετύχουν τη μακαριότητα.

Το μήνυμα του Ιησού στους μαθητές του, είναι απλό και συνάμα διαχρονικό:

«Αυτός ο οποίος προκρίνεται στα μάτια του θεού, είναι αυτός που ξέρει εν ελευθερία και με καθαρότητα καρδιάς, να υπηρετεί, να διακονεί, να επιλέγει με χαρά τη θέση του τελευταίου. Όχι η φιλοπρωτρεία, όχι η μανία για να είναι κανείς, να δοξαστεί, αλλά να μπορεί να ταπεινωθεί στον αδερφό του, να τον υπηρετήσει.»

Ο Δείπνος ολοκληρώνεται…λίγη ώρα μετά, ο Ιούδας προδίδει το δάσκαλό του. Ρωμαίοι στρατιώτες συλλαμβάνουν τον Ιησού την ώρα που προσεύχεται στον πατέρα του.

Η πορεία των Παθών ξεκινά, από τον κήπο της Γεσθημανής, στον Γολγοθά και στη Σταύρωση.

https://www.orthodoxianewsagency.gr/gnomes/giati-onomastike-mystikos-deipnos/

 

Ο μακαριστός Δικαίος της Σκήτης του Αγ Ανδρέα Εφραίμ δεν συμφωνούσε να γίνονται ταινίες οι βίοι των Αγίων

Ὁ Πολυ-Ἀγαπητός μας Πατήρ Βασίλειος (Our Most Beloved Father Basil) (Наш дорогой отец Василий)

 

Ὁ Πολυ-Ἀγαπητός μας Πατήρ Βασίλειος

(Our Most Beloved Father Basil)

(Наш дорогой отец Василий)

ὑπό

Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου

Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Μάρτιος 2026

 

«Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται.»

Ματθ. ε΄ 8

           

            Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί ἐν Κυρίῳ, αἰσθάνομαι τήν υἱικήν ἀνάγκην νά γράψω ὀλίγας λέξεις, ὡς μικρόν Μνημόσυνον διά τόν ἀγαπητόν μας πνευματικόν πατέρα, τόν Ἀρχιπρεσβύτερον Βασίλειον Μίτσεκ (Right Reverend Mitered Archpriest Basil Micek, отец Василий), ὁ ὁποῖος ἦτο ἐφημέριος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου, εἰς τό Σκράντον τῆς Πεννσυλβανίας τῆς Ἀμερικῆς (Scranton, PA, U.S.A.).  Ὁ π. Βασίλειος, ἄν καί ἀσθενής ἐλειτούργησε τήν Κυριακήν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως (2 Μαρτίου/15 Μαρτίου 2026 μέ τό ν.ἡ.) καί ἔχομεν ὡς θησαύρισμά μας τό τελευταῖόν του Ἑβδομαδιαῖον Δελτίον τῆς Ἐνορίας (Weekly Parish Bulletin), εἰς τό ὁποῖον γράφει πάρα πολλά πνευματικά πράγματα, νουθεσίας καί εὐχαριστίας, εἰς τάς ὀκτώ δελίδας του, ὅπως: Pray for Peace in Ukraine, Pray for Peace in Israel, καί τελειώνει μέ τήν εὐχήν: Lord Jesus Christ, Son of God, Have Mercy on me, a sinner! Ἀνεπαύθη δέ ἐν Κυρίῳ τήν Παρασκευήν (7 Μαρτίου/20 Μαρτίου) κατόπιν μιᾶς μακρᾶς ἀσθενείας.

            Ἡ ἐκκλησία αὕτη τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου[1] ἱδρύθηκε τό 1897 καί ὁ πρῶτος ἱερεύς της εἶναι ἅγιος τῶν Ρώσων εἰς τήν Ἀμερικήν, ὁ Ἅγιος Ἀλέξιος (Saint Alexis Toth, Святой Алексий) ),[2]  Ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία ἐτελέσθη τήν ἑσπέραν τῆς Παρασκευῆς (14 Μαρτίου/27 Μαρτίου) καί ἡ Θεία Λειτουργία διά τούς Κεκοιμημένους καί ἡ ταφή του ἔγινε τό Σάββατον (15 Μαρτίου/28 Μαρτίου) ἀπό τήν ἐκκλησίαν τοῦ π. Βασιλείου, τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου, εἰς τήν ὁποίαν ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς ἀπό τήν 1^ην Αὐγούστου 1985 ἕως τήν ἡμέραν τῆς κοιμήσεώς του, ἄνω τῶν 40^α ἐτῶν.

            Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Βασίλειος Micek ἐγεννήθη εἰς τάς 2 Ὀκτωβρίου 1948 εἰς τό Passaic, New Jersey. Εἰς τάς 3 Μαρτίου 1973, ἐνυμφεύθη, εἰς τόν Ἱ. Ναόν τῶν Τριῶν Ἁγίων, τήν Πάμελα (Pamela Paison) καί ἀπέκτησαν τρία τέκνα, τόν Ἰωσήφ (Joseph), ὁ ὁποῖος εἶναι Ἀναγνώστης, τόν Τιμόθεον (Timothy), ὁ ὁποῖος εἶναι Ὑποδιάκονος εἰς τήν ἐκκλησίαν, καί τόν Νικόλαον (Nicholas), ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τό Ἱερόν (Παπαδάκι). Εἰς τάς 7 Ὀκτωβρίου 1973 ἐχειροτονήθη Ἀναγνώστης καί Ὑποδιάκονος εἰς τόν Ἱ. Ναόν τῶν Τριῶν Ἁγίων, ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Μακαρίου Svistun (Епископа Мака́рия Свистун). Τόν Δεκέμβριον τοῦ 1974 ἐχειροτονήθη Διάκονος εἰς τόν ἴδιον Ἱ. Ναόν. Εἰς τάς 30 Ἰουλίου 1978, εἰς τόν Πατριαρχικόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου, εἰς τήν Νέαν Ὑόρκην (New York), ἐχειροτονήθη Ἱερέας, ἀπό τόν Ἐπίσκοπον Εἰρηναῖον Seredney (Епископ Ириней Seredney). Τό 1984 ἀνυψώθη εἰς τόν βαθμόν τοῦ Ἀρχιμανδρίτου ὑπό τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου τῆς Μόσχας καί Πάσης τῆς Ρωσίας κ.κ. Ποιμένος, Pimen (Превосходительнейший Патриарх Московский и всея Руси г-н Пастырь (Пимен). Τό 1988, τοῦ παρεχωρήθη τό δικαίωμα νά φέρῃ τόν κεκοσμημένον σταυρόν.

            Ἀπό τό 1978 ἕως τό 1985, ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς τῆς ἐκκλησίας τῶν Τριῶν Ἁγίων εἰς τό Garfield τοῦ New Jersey. Ἀπό τήν 1^ην Αὐγούστου 1985 ἕως τήν ἡμέραν τῆς κοιμήσεώς του ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου εἰς τό Scranton, PA. Τό 2012, τοῡ ἐχορηγήθη τό δικαίωμα νά φορέσῃ τήν μίτραν, ὑπό τῆς Αὐτοῦ Μακαριότητος τοῦ Πατριάρχου τῆς Μόσχας καί πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου (Патриарху Московскому и всея Руси, его святейшеству Кириллу). Εἰς τάς 21 Φεβρουαρίου/6 Μαρτίου 2026, ἐν ἀναμονῇ τῆς ἑορτῆς τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, τοῦ παρεχωρήθη τό δικαίωμα νά τελῇ τήν Θείαν Λειτουργίαν μέ άνοικτάς τάς Βασιλικάς Θύρας τοῦ Ἱεροῦ κατά τήν ψαλμωδίαν τοῦ Χερουβικοῦ Ὕμνου.

            Ὁ μακαριστός π. Βασίλειος, ὡς πρῲην Ἀναγνώστης καί γνώστης ἀρκετῶν Ἑλληνικῶν καί τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς, εἶχεν ἐξαισίαν φωνήν καί ἔψαλλεν ὕμνους καί εἰς τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν. Τό «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν...» εἰς τήν Ἑλληνικήν καί ἄλλαι  ψαλμωδίαι ἦσαν πραγματικαί Βυζαντιναί μελωδίαι. Τήν ἡμέραν τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας καί τῆς Θείας Λειτουργίας διά κεκοιμημένους ἱερεῖς, εἶχον ἔλθει εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου  δέκα ἱερεῖς καί δύο διάκονοι, μέ τά ἄμφια των ἅπαντες τελοῦντες τάς Ἀκολουθίας καί τιμῶντες τόν π. Βασίλειον. Ἐντός δέ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἦσαν καί ἄλλοι ἱερεῖς μέ τά ράσα των, χωρίς νά λάβουν μέρος εἰς τάς Ἀκολουθίας, ἀλλά τιμῶντες καί προσευχόμανοι διά τόν ἀγαπητόν των π. Βασίλειον. Πλῆθος δέ λαοῦ, πνευματικῶν τέκνων του, καί ἐνοριτῶν προσῆλθον κατά τάς δύο ἡμέρας, Παρασκευήν (14/27 Μαρτίου) καί Σάββατον (15/28 Μαρτίου), προσευχόμενοι, τιμῶντες καί ἀσπαζόμενοι διά τελευταίαν φοράν τήν δεξιάν τοῦ νεοκοιμηθέντος πατρός των.

            Δι’ ἐμέ καί τήν οἰκογένειάν μου ἦτο ὁ ἀγαπητός μας πνευματικός πατήρ, ὁ παραδοσιακός ἱερέας τῆς Ἁγιοτάτης ἡμῶν Ὀρθοδοξίας, τῶν Ρωσικῶν Πατριαρχικῶν Ἐνοριῶν εἰς τάς Η.Π.Α. Ἡ προσευχή μας θά εἶναι πάντοτε μαζί του καί μέ τήν οἰκογένειάν του. Θά ἠμποροῦσα νά γράψω πάρα πολλά γεγονότα καί συζητήσεις μέ τόν π. Βασίλειον, ἀλλά δέν θέλω νά κουράσω τούς ἀγαπητούς ἀναγνώστας αὐτοῦ τοῦ πενιχροῦ μου μνημοσύνου. Ἡ ἀγάπη του διά τούς Ἕλληνας ἦτο τεραστία, ὅπως εἶναι καί ὅλων τῶν Ρώσων ἀδελφῶν μας. Μᾶς θεωροῦν τούς πνευματικούς των προγόνους καί ἀναγνωρίζουν τήν προσφοράν μας πρός αὐτούς πρό 1038 ἐτῶν, ὅταν οἱ Ρῶσοι τοῦ Κιέβου ἔγιναν Ὀρθόδοξοι, τό 988 κατά τήν διάρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου τοῦ Μεγάλου[3] (Святого Великого Владимира) καί τοῦ ἡμῶν αὐτοκράτορος, τοῦ Βασιλείου Β΄ τοῦ Βουλγαροκτόνου.

Αἰωνία Αὐτοῦ ἡ Μνήμη

Memory Eternal

Vechnaya Pamyat

Да будет вечна Его память

 

 

  

l

 

 

---

[1] Ὅρα,  Ss. Peter & Paul Russian Orthodox Church, https://www.saintspeterandpaulscranton.com/

[2] Ὅρα, “The North American Saints”, The North American Saints - Orthodox Church in America (oca.org)

[3] Ὅρα, «Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου», Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου - Βικιπαίδεια (wikipedia.org). Ὅρα ἐπίσης, History of the Russian Orthodox Church, History of the Russian Orthodox Church - Wikipedia

 

Το euronews στο Άγιο Όρος: Μαρτυρίες του Γέροντα Προδρόμου

 

Κυριακή Δ΄ Νηστειών – Το παράπονο του Χριστού (Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ)

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.

Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κἀμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!

Εἶναι καί οἱ Μαθηταί, πού μέσα στό ψῦχος ἐκεῖνο τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας, παγώνουν καί χάνουν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τά χέρια τους, ἀδυνατῶντας νά θεραπεύσουν τό βασανισμένο παιδί.

Εἶναι ἀκόμα καί οἱ Γραμματεῖς· ἐπωφελοῦνται τήν ἀποτυχία τῶν μαθητῶν, γιά νά ἐκτοξεύσουν τό δηλητἠριό τους ἐνἀντια σ’ αὐτούς, ἀλλά προπάντων ἐνάντια στόν Διδάσκαλό τους.

Εἶναι τέλος, καί ὁ λαός, ὁ ὄχλος, ἡ εὐμετάβλητη αὐτή μάζα, πού δυστυχῶς ἐπηρεάζεται καί παρασύρεται συνήθως ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καί ὑπηρετεῖ τά συμφέροντά τους.

Αὐτή τήν θλιβερή κατάσταση ἀντικρύζει ὁ Χριστός, κατεβαίνοντας ἀπό τό Θαβώρ. Δίκαια ἐκφράζει τό παράπονο καί τήν ἀγανάκτησή του μέ τά φοβερά ἐκεῖνα λόγια: «Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Μέχρι πότε θά εἶμαι ἀνάμεσά σας, καί θἀ ἀνέχομαι τήν ἀπιστία σας;

Τό παράπονο αὐτό τοῦ Χριστοῦ τό ζεῖ κάθε ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, κληρικός ἤ λαϊκός, καί γενικά κάθε χριστιανός, πού θέλει νά ζεῖ τήν πίστη του μέ συνέπεια στήν ἐποχή μας.

Στό σημεῖο ὅμως αὐτό προβάλλει κατηγορηματικό τό ἐρώτημα. Τί θά κάμει ὁ ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου; Τί θά κάμει ὁ διδάσκαλος, ὁ καθηγητής, ὁ γνήσιος πνευματικός ἡγέτης, ὁ κάθε χριστιανός; Θά ἀφήσει τόν ἑαυτό του νά κυριευθεῖ ἀπό τήν ἀπογοήτευση; Θά ἀφήσει νά παγώσει μέσα του ὁ ζῆλος; Θά συμβιβασθεῖ; ΟΧΙ, μᾶς φωνάζει ὁ μεγάλος παραπονεμένος, ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ μας. Παρακολουθῆστε τον. Ἰδέτε Τον. Δέν μἐνει στό ξέσπασμα τῆς δίκαιης ὀργῆς Του. Δέν νικιέται ἀπό τό παράπονό Του. Ἀντίθετα, τό παράπονο τό νικᾶ ἡ ἀγάπη Του γιά τόν ἄνθρωπο, πού ὑποφέρει. Γι’ αὐτό ζητεῖ νά τοῦ φέρουν τό ἄρρωστο παιδί, γιά νά τό θεραπεύσει. «Φέρετέ μοι αὐτόν ὧδε».

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ χλευάζεται ἀπ’ ὅλους. Κανείς δέν τόν θέλει...Ἀλλ’ ὁ Θεός ἀπαντᾶ: «Συνέχισε νά σπέρνεις τόν σπόρο στίς καρδιές. Μή ἀφήσεις τόν λόγο τοῦ Θεοῦ νά σβήσει μέσα στόν τάφο τῆς σιωπῆς, οὔτε τήν δύναμή Του νά καταντήσει στά χέρια σου ἀδυναμία. Μή προδώσεις ποτέ τόν Ἀρχηγό. Μή σταματήσεις τόν ἀγώνα!...».

---------------------------------------

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ , τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 314.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

https://aktines.blogspot.com/2026/03/blog-post_535.html