Εφαρμογή Νοεράς προσευχής και οι πνευματικοί καρποί αυτής.

 Βρήκα τις παρακάτω σημειώσεις στο συρτάρι του μακαρίτη Γέροντά μου και είπα να τα δημοσιεύσω για ψυχική ωφέλεια.

+ Μέγα Σπήλαιον έτος 1960 (Αξίζει)

Εφαρμογή Νοεράς προσευχής και οι πνευματικοί καρποί αυτής. (υπό του Ιεροδιακόκνου τότε Αγαθονίκου, νυν Ακακίου καθηγουμένου).

Είχα μεγάλο ζήλο και θείο έρωτα για την νοερά προσευχή του ονόματος Του Γλυκητάτου Ιησού Χριστού.

Μετά από μία γενική και καθαρά εξομολόγηση και την συμβουλή του πνευματικού μου και του Γέροντός μου, απεφάσισα να καταγίνω με την Νοερά προσευχή. Είχαμελετήσει το βιβλίον «περιπέτειες ενός προσκυνητού» και ολίγα από την «Φιλοκαλία»

Κατ’ αρχάς προσευχήθηκα θερμά εις τον Χριστό μου όπως κατά το διάστημα της εφαρμογής των 21 ημερών να μη με επισκευθή κανείς είτε Μοναχός συμοναστής μου είτε κοσμικός εις το κελλίο μου. Και ο Χριστός μου άκουσε την ταπεινή μου δέηση και στο διάστηματων 21 ημερών της εφαρμογήςτης προσευχής, ουδείς ούτε Μοναχός ούτε κοσμικός με επισκεύθηκε. Ενώ πάντοτε είχα δύο και τρείς επισκέψεις ημερησίως. Την όλην εξέληξιν της προσευχής έλεγα καθημερινός εις κάποιο ευλαβή και θεοφοβούμενο συμοναστή μου, ο οποίος είχε αρκετά υπόψιν του περί καρδιακής προσευχής. (Αυτός ήτο ο πατήρ Βλάσιος πρώην Αγιορείτης).

+ Έναρξις της Μεθόδου.

Επεριορίσθην εις το κελλίο μου (ήτο ιδιόρυθμο το Μοναστήρι μου) και αφού προσευχήθηκαθερμά μετά δακρύων και παρακαλώντας τον Ιησούν να με βοηθήση και μου χαρίσειτην ποθητή αυτή καρδιακή προσευχή. Ενθυμούμενος τας πολλάς μου αμαρτίας και την αμέτριτη ευσπλαχνία του, ανελήθην εις πολλά καυτά δάκρυα, μελετώντας συγχρόνως τα πανάχραντα και πάνσεπτα πάθη Του που υπέφερε για μένα τον τρισάθλιο αμαρτωλό πλάσμα του.

+ Τα πρώτα συμπτώματα εκ της εφαρμογής της προσευχής

+1 Τας πρώτας τρείς ημέρας ενώ έλεγα την ευχή με την εισπνοή αργά, ησθάνθην πολλή στενοχωρία, δισφορία, σκοτισμόν διανοίας, διασκορπισμόν του νοός, ανυπομονησία, κόποσιν και εξάντλησιν δυνάμεων, λογισμοί συνεχείς και διάφοροι μου έλεγον ότι πρέπει να παρατήσω την ευχή μήπως πάθω τίποτε. Ήτο τρομερή η κατάστασις και αφόρητος. Πέφτοντας όμως κάτω στο δάπεδο πρινής, με πολλά δάκρυα και στεναγμούς αλαλήτους και συντριβήν καρδίας και πένθος ζητούσα συνεχώς την άνωθεν βοήθεια και το έλεος του Χριστού μου ανανέωνα τας ψυχικάς και σωματικάς μου δυνάμεις συνεχίζοντας την ευχήν με περισσοτέραν ζέση και φλόγα.

2 Την τρίτην ημέρα εσπέρα άπαντα τα ανωτέρω συμπτώματα εξαφανίσθησαν και ήλθε άνωθεν θεία βοήθεια και παρηγορία.

3 Ήλθε ακατάπαυστος θείος έρωτας. Μέθη πνευματική.

4 Ήλθε αγάπη ανυπόκριτος εις πάντας βλέποντάς τους ως  αγίους, ενώ πρώτα δεν συνέβαινε αυτή η κατάστασης.

5 Ήλθε αφθονία δακρύων και χαρμολύπη συνεχόμενα.

6 Ήλθε βαθεία συναίσθησης των αμαρτιών μου και ότι είχα παραπικράνει τον Θεό μου και καταλυπήσει το Άγιο Πνεύμα με την αμελημένη μου ζωή.

7 Ήλθε ταπείνωσις νομίζοντα τον εαυτόν μου έσχατον πάντων των πλασμάτων του Θεού και ότι είμαι αναθυμίασις της κολάσεως.

8 Ήλθε αγάπη ακόμη και εις αυτά τα άλογα ζώα και ερπετά και μυρμύγκια προσέχοντας μη πατήσω και φονεύσω κανένα εξ αυτών.

9 Κατά  την συνέχησιν της εφαρμογής, την Δευτέρα εβδομάδα ενώ καθήμενος επί σκαμνίου έλεγα την ευχή με την κεφαλή μου εστραμένη προς το αριστερό μέρος του στήθους μου, ησθάνθην θέρμη της καρδίας και ένα ελαφρόν πόνον, μάλλον γλυκόν εις αυτήν και ένα απότομο σκίρτημα της καρδίας πολύ γαλήνιον το οποίον αυτομάτως απλώθηκε εις όλο το κυκλοφορικό σύστημα του αίματος από την καρδιά εις τα άκρα, την κεφαλήν και έως ττον μυελόν των οστών μου. Ήτο τόσο γλυκό και ιλαρό ώστε να παραλίονται τα μέλη του σώματός μου. Και με το σκίρτημα αυτό, άρχισε η καρδία μου μόνη της πλέον ωσάν να είχε γλώσσα να λέγη καθαρά με τους κτύπους της την ευχήν∙ Κύριε, Ιησού, Χριστέ, ελεησόν με. Χωρίς εγώ με το στόμα ή με τον λάρυγκα να λέγω τίποτε. Άκουα μόνο καθαρά, αβίαστα και ακατάπαυστα έκτοτε ημέρα και νύκτανα λέγεται η ευχή του παναγίου ονόματος του Γλυκυτάτου Ιησού μου μόνη της.

Συμτώματα μετά την αυτοενέργεια της ευχής.

10 Κατάπαυσις παντός αισχρού, κακού και πονηρού λογισμού. (ειρήνη λογισμών) πράγμα που εις το παρελθόν δεν συνέβαινε.

11 Κράτησις του Νού (αμετεώριστος) ενώ πρό της ευχής συνεχώς σκορπούσε.

12 Νέκρωσις τελεία των σαρκικών παθών. (απάθεια) Κάθε φυσική κίνησις, οιδίματα και σκιρτήματα της σαρκώς έπαυσαν τελείως.

13 Ειρήνη ψυχής αδιατάρακτη. Και κατηγορίες να άκουγα εναντίον μου δεν τερασόμουνα.

 Έπαυσε δε ο τανισμός και η χάσμη

14 Πραότης και απλότητα. Ο άλλοτε ευερέθιστος και θυμώδης μετετράπει εις αρνίον άκακον.

15 Γαλήνη ψυχής ακατάπαυστη.

16 Ηρεμία, ησυχία, αλάφρωσις. Ομιλούσα γλυκά και ταπεινά με ύφος σεμνό. Εθαύμαζα την τόσον απότομη αλλαγή του χαρακτήρος μου.

17 Ανάπαυσις ψυχής ( κατάπαυσις του ελέγχου της συνειδήσεως). Ένιωθα ότι μου συγχωρήθησαν όλα τα αμαρτήματά μου, τα εν λόγω, διανοία και πράξη.

18 Αποχώρησεις και εξαφάνησις του βάρους του σωματός μου και της κοπόσεως. Νέο σώμα. Ακούραστος εις τας ακολουθίας, την στάσιν και αγρυπνίαν. Ενώ πρώτα ήμουν αμελής, ακιδιαστής νιώθοντας πολύ κούραση εις όλα.

19 Εύκολη η νηστεία, εγκράτια και η ασιτία. Πρώτα δεν μπορούσα να νηστεύω ούτε μία ημέρα διαρκώς.

20 φωτισμός του νοός. (έφυγε το σκότος και η παχυλότης).

21 Κατανόησις της Αγίας Γραφής και ερμηνία αυτής.

22 Διάκρησις καλούτε και κακού και πως να ομιλώ και συζητώ με τον κάθε άνθρωπο και εν βραχυλογία.

23 Μεγάλη υπομονή και επιμονή εις κάθε έργο.

24 Έρως προς μόνωσιν και ησυχίαν.

25 Αποφυγή των συνομιλιών. Αμέσως μετά την ακολουθία εις τον Ναόν της Μονής. Έφευγα γρήγορα για το κελλίο μου. Έπαυσαν οι βόλτες έξω της Μονής.

26 Μίσος και απέχθια εις κατάκρησιν, αργολογίαν κ.λ.π. δεν ήθελα να κατακρίνεται κανένα πλάσμα του Θεού. Ενώ πρώτα δεν συνέβαινε αυτή η κατάστασης.

27 Ανεξικακία και αμνησικακία προς όλους.

28 Το πτωχικό μου κελλί να μου φαίνεται ως τερπνόν παλάτιον. Δεν ήθελα να βγαίνω από αυτό. Ενώ πρό της ευχής δεν με χόραγε ο τόπος. Ήθελα όλο να εξέρχομαι διότι αισθανόμουν πλήξη.

29 Τάσης εγκλισμού και παραίτησεις όλων των φροντίδων και μεριμνών του βίου και μόνον ευφραινόμενος να ακούω την αυτοενεργούσα ευχή του Γλυκυτάτου ονόματος Ιησού και Χριστού μου.

30 Ότι εγώ μελετούσα ή άκουγα από άλλον ανάγνωση εντός του Ναού τα ένοιωθα όλα και τα κρατούσε η μνήμη μου. Ενώ πρώτα όλο ξεχνούσα ότι εγώ διάβαζα ή άκουγα εις την ακολουθίαν υπό των πατέρων.

31 Απεύφευγα τις λογομαχίες, αντιλογίες και επίμονες συζητήσεις υπό των πατέρων. Έλα μου έλεγαν κάθησε λίγο να σε δούμε. Εγώ τους απαντούσα με ταπείνωση∙ συγχωρείστε με άγιοι πατέρες αλλά έχω μια δουλίτσα. Προ της ευχής ήθελα να περιπλέκομε ευχαρίστως εις όλας τας συζητήσεις και αργολογίες.

32 όταν εις τον ναό έψαλλαν οι αδελφοί ή εγώ, μπορούσα χωρίς καμία προσπάθεια να παρακολουθώ την καρδία μου λέγουσα την ευχή καθαρά με τους κτύπους και συγχρόνως την ψαλμωδία και την ένοια των τροπαρίων ή αναγνωσμάτων. Ουδέ μία σύγχυσις υπήρχε. Ομοίως  όταν συζητούσα έστω και με δύο τρία πρόσωπα, ευκόλως παρακολουθούσα την καρδία λέγουσα την ευχή, απαντούσα εις τα πρόσωπα και συγχρόνως πάλιν τα χέρια μου να εργάζονται εργόχειρο ή άλλο τι.

33 Μετά από πολύ καιρό ωρισμένες φορές μαζύ με την ευχή ένοιωσα να εξέρχεται από την καρδία μου μία λεπτοτάτη αύρα λίαν αρωματώδης με ευφρωσύνη και χαρά ανεκλάλητον. Αυτό συνέβαινε τις νύκτες.

34 Δύο φορές όρθιος και ακροώμενος την καρδιακή ευχή και ενώ ήμουν περιελουσμένος από άφθονα δάκρυα, αισθάνθηκα το σώμα μου να γίνεται τόσο ανάλαφρο ως πούπουλο ή μάλλον ωσάν το βάρος του σώματος μου να μην είναι δικό μου τόσο κούφο. Ευκόλως θα ημπορούσα να βαδίζω εις τον αέρα χωρίς να καταπίπτω, πλην δια την πλάνην απέφυγα.

35 Τέλος αισθανόμουν ότι δεν ήθελα πλέον να ψάλω μεγαλοφόνως εντός του Ναού. Κάμνοντας όμως υπακοή συνέψαλλα με τους πατέρας.

36  Ένοιωθα ότι μέσα μου ήτο όλος ο παράδεισος, η βασιλεία των ουρανών και ότι δεν ζούσα πλέον εις την γη αλλά στον ουρανό. Εσθανόμουνα νοητώς ότι μέσα στην καρδία μου κατοικούσε ολόκληρος η αγία Τριάς.

37 Σημειωτέον ότι κατά το διάστημα της νοεράς προσευχής τα πρακτικά (ήτοι οι ακολουθίες, όρθρος, εσπερινός, απόδειπνον κ.λ.π. και ο κανόνας εγίνοντο εις την ώρα τους πότε διαβαστά και πότε ψαλτά εις τον  Ναό με την αδελφότητα. Η ευχή ελέγετο καθημερινώς επί σκαμνίου και με κλίσιν  ως προανέφερατης κεφαλής εις το αριστερόν μέρος του στήθους μου. Όταν όμως ήλθε η αυτοενεργούσα ευχή, οποιανδήποτε στάσιν και αν είχε το σώμα μου η ευχή δεν εμποδίζετο. Εις το χρονικό αυτό διάστημα δεν είχα κανένα διακόνημα. Όλα τα ανωτέρω ως προείπα καθημερινώς τα ανέφερα εις τον συμμοναστή μου και φίλο μου και εν χριστώ αδελφόν για την ευλάβεια και τον φόβον του Θεού που είχε. Εθαύμασε και εδόξασε τον Θεό και Γλυκύτατον Ιησούν διά το έλεός του προς το πλάσμα του. Μου ευχήθηκε να συνεχίσω και μείζωνα τούτων όψομαι. Όταν αργότερα κατόπιν πολλής δεήσεως και παρακλήσεως στον Χριστό μου, διά θείας πλέον φωνής να φύγω για την έρημον , ένευσεν εις τας καρδίας του Γέροντός μου και του Ηγουμενοσυμβουλίου να μου δώσουν άδεια και ευλογία να αναχωρίσω και εκπληρώσω τον ιερόν μου πόθον. Τα όσα συνέβησαν εις την έρημον μέλλω να περιγράψω λεπτομερώς διότι είναι αξιοθαύμαστα τα έργα του Θεού και η πολλή του ευσπλαχνία και φιλανθρωπία.

Δυσκολοπίστευτα για τους ολιγοπίστους και τελείως απίστευτα για τους αδιάφορους εις τα πνευματικά.

Ο Χριστός και Θεός μου γνωρίζει ότι όλα όσα συνέβησαν ή μάλλον μου εδώρισε είναι αληθινά. Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.

Ο πάτος της κολάσεως και μοναχός αμόναχος.

Υ.Γ. όποιος έχει ζήλο, πόθο, θείο έρωτα και υπομονή, με την ανδρεία και θέλει να ασχοληθή με την Νοερά προσευχή α) πρέπει να συμβουλευτή τον εξομολόγο του β) ένα διακριτικό και σεβάσμιο Γέροντα προχωρημένο εις τους ασκητικούς κόπους και έχοντας υπ’ όψιν τους νηπτικούς πατέρας, άλλως υπάρχει φόβος

λίγες μέρες πριν την κοίμηση του σε βαθύ γήρας

Είτε θέλω είτε δε θέλω, Κύριε, σώσε με. Όσιος Εφραίμ ο Σύρος

Είτε θέλω είτε δε θέλω, Κύριε, σώσε με

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος 

 

Η χάρη σου μου δώρισε το να μιλώ σ’ εσένα, Κύριε, και ο πόθος που έχω για την αγαθότητά σου με αναγκάζει να φοβούμαι. Ως μόνος αγαθός και δημιουργός όλων μας, συγχώρησε τις ανομίες και τις αμαρτίες του δούλου σου του αμαρτωλού και αχάριστου. Ξέρω ότι στις αμαρτίες ξεπερνώ όλους τους ανθρώπους, Κύριε, αλλά έχω καταφύγιο την απέραντη άβυσσο των οικτιρμών σου· και είμαι βέβαιος ότι δέχεσαι και σπλαχνίζεσαι όλους αυτούς που πλησιάζουν την καλοσύνη σου· και καθώς είσαι προγνώστης, Κύριε, γνωρίζεις από πριν την καρδιά αυτού που πλησιάζει, αν απαρνήθηκε ολότελα τον κόσμο.

 

Προτού να φθάσει αυτός στην πόρτα, του ανοίγεις· προτού να πέσει να προσκυνήσει αυτός, του προσφέρεις το χέρι· προτού να χύσει αυτός δάκρυα, ρίχνεις επάνω του τους οικτιρμούς σου, και σαν έμπορο, που ήρθε στην πατρίδα του με πλούτο πολύ, έτσι δέχεσαι αυτόν που πλησιάζει με όλη την ψυχή του· διότι ποθείς να δεις τη μετάνοια, και επιθυμείς να δεις τα δάκρυα, και χαίρεσαι για την προθυμία των δούλων σου που αγωνίζονται να βρουν την καθαρότητα.

 

Αλλά επειδή δεν είναι δυνατό να αγοράσει κανείς τις θεραπείες της χάρης σου, Κύριε, και επειδή τις χορηγείς αυτές με τα δάκρυα, χωρίς αντάλλαγμα, χάρισε σ’ εμένα τον ανάξιο δούλο σου δάκρυα, ώστε με φωτισμό και πόθο και πίστη να παρακαλώ την ασύλληπτη από το νου αγαθότητά σου, για να θεραπευθώ από τα κρυφά τραύματά μου. Δείξε λοιπόν στα μέλη μου την πολλή ευσπλαχνία σου, εύσπλαχνε γιατρέ, και κάνε άσπιλα τα τραύματά μου, και θα φανεί η ευσπλαχνία σου, σ’ εμένα τον ταλαίπωρο. Απάλλαξέ με από τις τιμωρίες που μου πρέπουν. Απάλλαξέ με, Κύριε, από την πίεση των αόρατων εχθρών, και ας κηρυχθεί η χάρη σου, διότι αυτή με έσωσε. Ας κηρυχθεί η χάρη σου, όπως πάντοτε και σε άλλα μέρη σε αμέτρητους ράθυμους σαν εμένα.

 

Μοιάζει, Δέσποτα, ο άρρωστος νους μας με νεοφυτεμένο δένδρο, που χρειάζεται διαρκώς τη δροσιά του νερού. Έτσι και ο νους μας που είναι άρρωστος, έχει ανάγκη αδιάκοπα από τη χάρη σου και από το φωτισμό σου. Θεράπευσέ με, Κύριε, και θα θεραπευθώ. Αν όμως έδειξα και συνεχίζω να δείχνω ανυπακοή ως άνθρωπος γήινος, εσύ που γέμισες τις στάμνες με την ευλογία σου, γέμισε και την καρδιά μου με τη χάρη σου και την αγαθοσύνη σου.

 

Η σπλαχνική μητέρα, Κύριε, και αν ακόμη καταφρονείται από το βρέφος της, δεν θα αδιαφορήσει γι’ αυτό, διότι νικιέται από την ευσπλαχνία της. Η ευσπλαχνία του πτηνού χύνεται επάνω στα μικρά του, και κάθε ώρα τα επισκέπτεται, και τα φέρνει τροφή, και κοπιάζει για να τα ταΐσει. Έτσι και η δική σου ευσπλαχνία θα υποχωρήσει στην αγαθότητα της φύσης σου, ώστε να ελεήσει αυτούς που σε επικαλούνται με όλη τους την ψυχή.

 

Εκείνα βέβαια, επειδή δεν έχουν λογικό, δεν οδηγούνται σε κρίση, εγώ όμως ο ταλαίπωρος, που αμαρτάνω ενσυνείδητα, ξέρω ότι θα κριθώ. Πέφτω λοιπόν στους οικτιρμούς σου και παρακαλώ, Υιέ του Θεού μονογενή, να με επισκέπτεται κάθε ώρα η χάρη σου, και να γίνει αυτή για μένα φωτισμός και καταφύγιο και δύναμη, ώστε και εκεί, στη φοβερή ώρα της δίκης, να σκεπασθώ κάτω από τις φτερούγες της, και να σταθώ στα δεξιά σου μαζί μ’ αυτούς που αγωνίσθηκαν σωστά και σε ευαρέστησαν, αφού ελεηθώ από τη χάρη σου, αφού σωθώ με την ευσπλαχνία σου, δοξάζοντας και ευλογώντας την απειροδύναμη αγαθότητά σου, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

 

Όλα εσύ τα δημιούργησες, Κύριε· αλλά εκείνα βέβαια δεν περνούν από κρίση, εγώ όμως θα καταδικασθώ και για αργό λόγο και για πονηρούς λογισμούς και για την ίδια την επιθυμία. Εγώ επίσης, μόλις ξαφνικά επιτεθεί σ’ εμένα κάποια ηδονή, αμέσως τα ξεχνώ όλα μαζί, και σαν να κυριεύθηκα από παραφροσύνη, υπηρετώ σε όλα την κακία· γίνομαι δηλαδή κενόδοξος, οργίλος, χαύνος, οκνηρός, υπερήφανος, γαστρίμαργος, φιλήδονος, ρυπαρός. Κάθε ώρα βαδίζω μέσα στην πλάνη και δεν το καταλαβαίνω.

 

Η παρουσία της χάρης σου, φιλάνθρωπε Κύριε, προσφέρει γλυκύτητα, ησυχία, κατάνυξη. Ω φιλάνθρωπε Κύριε, υπεράγαθε, είτε θέλω είτε δε θέλω, σώσε με χάρη στην πολλή σου αγαθότητα.

 

 

Από το βιβλίο: Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τ. ΣΤ’, “Προσευχές”. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 341.

 

https://www.koinoniaorthodoxias.org

https://paterikos.blogspot.com/2026/06/blog-post_14.html

Οικουμενισμός και Ορθοδοξία: Ποιος τελικά βρίσκεται εντός και ποιος εκτός Εκκλησίας;

Οικουμενισμός και Ορθοδοξία: Ποιος τελικά βρίσκεται εντός και ποιος εκτός Εκκλησίας;

Γεώργιος Επιφανίου καθηγητής Θεολογίας

Απάντηση στις πρόσφατες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου περί όσων «τίθενται εκτός Εκκλησίας» και εξέταση της πατερικής διδασκαλίας για την αίρεση, την αποτείχιση και τα όρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας με αφορμή την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, σύμφωνα με τις οποίες όσοι αντιδρούν στον Οικουμενισμό και υιοθετούν αντιοικουμενιστικές ή αποτειχιστικές θέσεις «τίθενται εκτός Εκκλησίας», άνοιξαν εκ νέου μια συζήτηση που δεν αφορά απλώς διοικητικά ζητήματα ή προσωπικές αντιπαραθέσεις. Αγγίζει τον πυρήνα της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας και θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: ποιος τελικά απομακρύνεται από την πίστη των Αγίων Πατέρων; Εκείνος που αντιστέκεται στον Οικουμενισμό ή εκείνος που τον θεωρεί θεμιτή και αναγκαία έκφραση της εκκλησιαστικής ζωής;

Το ερώτημα αυτό δεν είναι καινούργιο. Απασχολεί την Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ και δεκαετίες και έχει προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις σε πολλές τοπικές Εκκλησίες. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις στην Εκκλησία της Κύπρου και ιδιαίτερα η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού έδωσαν νέα ένταση σε μια συζήτηση που πολλοί θεωρούσαν ότι παρέμενε περιορισμένη στους θεολογικούς κύκλους.

Τι είναι ο Οικουμενισμός;

Για τους υποστηρικτές του, ο Οικουμενισμός αποτελεί μια προσπάθεια διαλόγου μεταξύ των χριστιανικών ομολογιών με σκοπό την προσέγγιση και την αποκατάσταση της ενότητας. Για τους επικριτές του όμως, ο σύγχρονος Οικουμενισμός έχει υπερβεί κατά πολύ τα όρια ενός απλού διαλόγου.

Κατά την αντιοικουμενιστική θεολογική προσέγγιση, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη συζήτηση με τους ετεροδόξους. Η Εκκλησία πάντοτε συζητούσε με αιρετικούς και πλανεμένους. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η Ορθοδοξία παύει να παρουσιάζεται ως η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως μία εκκλησιαστική πραγματικότητα ανάμεσα σε πολλές άλλες.

Οι επικριτές του Οικουμενισμού θεωρούν ότι πολλές σύγχρονες οικουμενικές πρακτικές οδηγούν στην έμμεση αποδοχή της λεγόμενης «θεωρίας των κλάδων», σύμφωνα με την οποία καμία χριστιανική κοινότητα δεν κατέχει μόνη της την πλήρη αλήθεια και όλες αποτελούν τμήματα της μίας Εκκλησίας. Μια τέτοια αντίληψη, υποστηρίζουν, βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση με την παραδοσιακή ορθόδοξη εκκλησιολογία.

Γιατί ονομάστηκε «παναίρεση»;

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς υπήρξε ίσως η σημαντικότερη μορφή που συνέδεσε τον όρο «παναίρεση» με τον Οικουμενισμό. Για τον μεγάλο Σέρβο θεολόγο και άγιο, ο Οικουμενισμός δεν αποτελούσε απλώς μία ακόμη αίρεση. Ήταν ένα σύστημα σκέψης που επιχειρούσε να δικαιώσει και να συνθέσει όλες τις προηγούμενες αιρέσεις κάτω από μια κοινή εκκλησιολογική ομπρέλα.

Κατά την άποψη αυτή, όταν η αλήθεια εξισώνεται με την πλάνη και όταν οι αιρέσεις αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι δρόμοι προς τον Χριστό, τότε υπονομεύεται το ίδιο το θεμέλιο της ορθόδοξης πίστης.

Δεν είναι τυχαίο ότι πλήθος παραδοσιακών θεολόγων, μοναχών και πνευματικών μορφών του 20ού αιώνα εξέφρασαν έντονες επιφυλάξεις για την πορεία του οικουμενικού κινήματος. Οι ανησυχίες αυτές δεν περιορίζονταν σε δευτερεύοντα ζητήματα, αλλά αφορούσαν την ίδια την ταυτότητα της Εκκλησίας.

Η μαρτυρία των Αγίων Πατέρων

Η ιστορία της Εκκλησίας δείχνει ότι οι μεγάλοι ομολογητές της πίστεως συχνά βρέθηκαν αντιμέτωποι με ισχυρές εκκλησιαστικές πλειοψηφίες.

Ο Μέγας Αθανάσιος εξορίστηκε επανειλημμένα. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διώχθηκε σκληρά. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός έμεινε σχεδόν μόνος απέναντι στην ψευδοένωση της Φλωρεντίας.

Κανείς από αυτούς δεν επικαλέστηκε τη διοικητική ισχύ ή τις πλειοψηφίες. Επικαλέστηκαν την πίστη που παρέλαβαν από τους Πατέρες.

Γι’ αυτό πολλοί αντιοικουμενιστές διερωτώνται: εάν η αντίσταση σε θεωρούμενες εκκλησιολογικές εκτροπές συνιστά λόγο εξόδου από την Εκκλησία, τότε πώς ερμηνεύεται η στάση όλων αυτών των Αγίων; Δεν αντιστάθηκαν και εκείνοι σε ισχυρές εκκλησιαστικές τάσεις της εποχής τους;

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου

Ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση κατέχει ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

Οι υποστηρικτές της αντιοικουμενιστικής θέσης θεωρούν ότι ο κανόνας αυτός προβλέπει τη δυνατότητα διακοπής εκκλησιαστικής κοινωνίας με επίσκοπο ο οποίος κηρύττει δημόσια και απροκάλυπτα διδασκαλία που θεωρείται αιρετική.

Κατά την ερμηνεία τους, η αποτείχιση δεν αποτελεί σχίσμα αλλά πράξη προστασίας της Εκκλησίας από την πλάνη.

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο θεωρούν προβληματική κάθε γενική αναφορά ότι όσοι αντιδρούν στον Οικουμενισμό τίθενται αυτομάτως εκτός Εκκλησίας. Υποστηρίζουν ότι μια τέτοια προσέγγιση αγνοεί μια μακρά κανονική και πατερική παράδοση.

Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου και τα ερωτήματα που εγείρονται

Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις όχι μόνο για το περιεχόμενό τους αλλά και για το μήνυμα που πολλοί πιστοί θεωρούν ότι εκπέμπουν.

Διότι εάν όσοι αντιδρούν στον Οικουμενισμό χαρακτηρίζονται ως άνθρωποι που θέτουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας, τότε ανακύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: τι θέση κατέχουν στην εκκλησιαστική συνείδηση οι Άγιοι και οι Γέροντες που προειδοποιούσαν επί δεκαετίες για τους κινδύνους του Οικουμενισμού;

Μπορεί η θεολογία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς να θεωρείται περιθωριακή; Μπορεί η ομολογιακή στάση του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού να αντιμετωπίζεται ως υπερβολή; Μπορούν οι πατερικές προειδοποιήσεις να υποκατασταθούν από μια νέα εκκλησιολογική γλώσσα που αποφεύγει συστηματικά τις δογματικές διακρίσεις;

Οι ερωτήσεις αυτές δεν μπορούν να απορριφθούν με χαρακτηρισμούς. Απαιτούν θεολογικές απαντήσεις.

Η υπόθεση Τυχικού

Για πολλούς πιστούς η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική διαφορά. Αντιλαμβάνονται ότι πίσω από αυτήν βρίσκεται μια βαθύτερη σύγκρουση δύο διαφορετικών προσεγγίσεων.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η άποψη που δίνει έμφαση στην ανάγκη υπακοής και συνοχής της εκκλησιαστικής διοίκησης.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η αντίληψη ότι η ομολογία της πίστεως προηγείται κάθε διοικητικής σκοπιμότητας και ότι η ιστορία της Εκκλησίας έχει δικαιώσει επανειλημμένα όσους αντιστάθηκαν όταν θεωρούσαν ότι κινδυνεύει η αλήθεια.

Για πολλούς υποστηρικτές του Τυχικού, η στάση τους δεν αποτελεί πράξη ανταρσίας αλλά προσπάθεια υπεράσπισης της πατερικής παραδόσεως.

Το πραγματικό διακύβευμα

Το ζήτημα τελικά δεν είναι ποιος κατέχει αξιώματα ούτε ποιος διαθέτει μεγαλύτερη διοικητική ισχύ.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η σύγχρονη οικουμενιστική πρακτική παραμένει εντός των ορίων που χάραξαν οι Άγιοι Πατέρες ή αν συνιστά μια νέα εκκλησιολογική αντίληψη ξένη προς την ορθόδοξη παράδοση.

Οι επικριτές του Οικουμενισμού επιμένουν ότι η Εκκλησία δεν σώζεται με διπλωματικές ισορροπίες ούτε με αόριστες εκκλήσεις για ενότητα. Σώζεται με την αλήθεια. Και η αλήθεια, όπως διδάσκει η πατερική παράδοση, δεν είναι αποτέλεσμα συμβιβασμού αλλά πιστότητας στην αποστολική πίστη.

Η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι εκείνοι που αρχικά χαρακτηρίστηκαν ακραίοι, ανυπάκουοι ή ταραξίες, αργότερα αναγνωρίστηκαν ως ομολογητές και άγιοι. Γι’ αυτό και κάθε εποχή καλείται να εξετάζει τα γεγονότα όχι με κριτήριο τη συγκυρία, αλλά με κριτήριο την πίστη που «ἅπαξ παρεδόθη τοῖς ἁγίοις».

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ανοικτό και απαιτεί σοβαρή θεολογική απάντηση: όταν καταδικάζεται ο Οικουμενισμός ως παναίρεση, πρόκειται για εκτροπή από την Ορθοδοξία ή για συνέχιση της πατερικής ομολογίας; Και όταν όσοι εκφράζουν αυτή την ανησυχία κατηγορούνται ότι θέτουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας, μήπως η συζήτηση πρέπει να επιστρέψει όχι στους χαρακτηρισμούς, αλλά στην ίδια την πατερική διδασκαλία και την κανονική παράδοση της Εκκλησίας;

https://aktines.blogspot.com/2026/06/blog-post_367.html

Λένε κά­ποιοι: ''Είναι φι­λάν­θρω­πος ο Θεός και γι' αυτό δεν τι­μω­ρεί...''

 

Λένε (κά­ποιοι): 

''Είναι φι­λάν­θρω­πος ο Θεός και γι' αυτό δεν τι­μω­ρεί''. 

 

Δηλα­δή, αν κο­λά­σει τους ασε­βείς, δεν θα εί­ναι για εσάς φι­λάν­θρω­πος; Βλέ­πε­τε σε τι βλά­σφη­μα λό­για σας οδη­γεί ο διά­βο­λος; 

 

Λοι­πόν ρω­τάω: Οι μο­να­χοί που πή­γαν στα βου­νά και επί­δει­ξαν πάρα πολύ με­γά­λη άσκη­ση, θα φύ­γουν απ' αυ­τόν τον κό­σμο αστε­φά­νω­τοι; 

 

Αν δεν τι­μω­ρούν­ται οι κα­κοί και δεν υπάρ­χει για κα­νέ­ναν αν­τα­πό­δο­ση, τότε θα πει κά­ποιος, ότι ούτε οι αγα­θοί και ενά­ρε­τοι βρα­βεύ­ον­ται. ''Ναι'', λένε (απε­ρί­σκε­πτα), διό­τι αυτό αρ­μό­ζει στον Θεό, να υπάρ­χει μόνο Βασι­λεία του Θεού. Να μην υπάρ­χει κό­λα­ση!''...

 

Δηλα­δή, ο πόρ­νος και ο μοι­χός και όποιος έκα­νε άπει­ρα κακά, θα απο­λαύ­σει τα ίδια, με εκεί­νον που αγω­νί­στη­κε και επέ­δει­ξε σω­φρο­σύ­νη και αγνό­τη­τα; 

 

Το ίδιο τέ­λος πε­ρι­μέ­νει έναν Από­στο­λο Παύλο και έναν Νέρω­να ή και τον διά­βο­λο;...

 

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

https://paterikos.blogspot.com/2026/06/blog-post_10.html

«Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός»

 

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός»

  Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς τονίζει: «Περὶ δὲ τῆς φιλαδελφίας οὐ χρείαν ἔχετε γράφειν ὑμῖν· αὐτοὶ γὰρ ὑμεῖς θεοδίδακτοί ἐστε εἰς τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους·» (Θεσ. Α΄ δ, 9). (: Γιὰ τὴν ἀγάπη τώρα πρὸς τοὺς ἀδελφούς σας Χριστιανοὺς δὲν ἔχετε ἀνάγκη νὰ σᾶς γράψουμε, διότι ἐσεῖς μόνοι σας ἔχετε διδαχθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο».

• Γιατὶ νὰ ἔχουμε ἀγάπη; Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Κρονστάνδης: «Ἡ ἀγάπη ἀναπαύει τὴν καρδιά, τὴν ἀνακουφίζει, τὴ ζωογονεῖ. Τὸ μῖσος, ἀπεναντίας, τὴν ταλαιπωρεῖ, τὴν βασανίζει, τὴν ταράζει. Ὅποιος, λοιπόν, μισεῖ, εἶναι ὁ πιὸ ἀνόητος ἀνάμεσα στοὺς ἀνοήτους, καθὼς γίνεται τύραννος τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ του…

  Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός. Γιατί; Ἐπειδή, ὅσο κι ἂν σὲ πολεμάη ὁ ἐχθρός σου ἐξωτερικά, ἐσὺ πολεμᾶς περισσότερο τὸν ἑαυτό σου ἐσωτερικά. Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ὁ πιὸ σκληρὸς διωγμός, τὸ νὰ βασανίζης τὸν ἑαυτό σου μὲ τὸ μῖσος πρὸς τὸν ἐχθρό σου;…

 Ὅ,τι εἰπώθηκε γιὰ τὸ μῖσος, ἀφορᾶ καὶ τὰ ἄλλα πάθη. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὅρισε νὰ τιμωρούμαστε μέσα σ’ αὐτὰ καὶ ἀπ’ αὐτά. Κάθε πάθος εἶναι κι ἕνας βασανιστής, ἕνας δήμιος. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κάνει κάποιο κακό, τιμωρεῖται μὲ τὸ ἴδιο τὸ κακὸ ποὺ κάνει, μὲ τὸ ἴδιο τὸ πάθος στὸ ὁποῖο εἶναι δοῦλος».

• Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἕνα μῦθο μὲ τὸν βοριὰ καὶ τὸν ἥλιο. Μάλωναν και οἱ δύο ποιὸς εἶναι δυνατότερος. Ἔβαλαν τότε στοίχημα ποιὸς θὰ βγάλη τὴν κάπα τοῦ βοσκοῦ ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα ἀνηφόριζε τὸ βουνό. Φύσηξε λοιπὸν ὁ ἄνεμος ὅσο πιὸ δυνατὰ μποροοῦσε καὶ ὁ βοσκὸς ποὺ κρύωνε, περισσότερο σκεπαζόταν μὲ τὴν κάπα. Βγῆκε τότε ὁ ἥλιος ἀπὸ τὰ σύννεφα, σκόρπισε ἀγάπη, καλωσύνη καὶ ζεστασιά, ζεστάθηκε ὁ βοσκὸς καὶ ἔβγαλε τὴν κάπα του.

  Εἴδατε λοιπὸν ποιὸς εἶναι ὁ δυνατότερος; Δὲν κερδίζεις τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ ἄγριο, ἀλλὰ μὲ τὴν καλωσύνη καὶ τὴν ἀγάπη ποὺ σὲ ζεσταίνει».

• Ὁ Ἀββᾶς Δωρόθεος μᾶς διδάσκει:

  «Ἀγωνιστεῖτε νὰ βοηθᾶτε πάντα ὁ ἕνας τὸν ἄλλον εἴτε διδάσκοντας καὶ βάζοντας στὴν καρδιὰ τοῦ ἀδελφοῦ λόγο Θεοῦ εἴτε παρηγορώντας τον σὲ καιρὸ λύπης εἴτε δίνοντάς του χέρι καὶ βοηθώντας τον σὲ κάποια δουλειά. Μ’ ἕνα λόγο, καθένας, ἀνάλογα μὲ τὴ δύναμή του, ὅπως εἶπα, κάντε τὸ πᾶν νὰ ἑνωθῆτε μεταξύ σας. Γιατί ὅσο ἑνώνεται κανεὶς μὲ τὸν πλησίον τόσο ἑνώνεται καὶ μὲ τὸν Θεό.

  Σᾶς φέρνω ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τοὺς πατέρες, γιὰ νὰ καταλάβετε τὴ δύναμη τοῦ λόγου ποὺ σᾶς εἶπα: Φανταστεῖτε ἕνα κύκλο στὴ γῆ, δηλαδὴ μία στρογγυλὴ γραμμή, χαραγμένη μὲ διαβήτη, ποὺ ἔχει ἕνα κέντρο. Κέντρο ὀνομάζεται τὸ μέσο ἀκριβῶς τοῦ κύκλου. Δῶστε προσοχὴ σ’ αὐτὸ ποὺ λέω. Ὑποθέστε ὅτι αὐτὸς ὁ κύκλος εἶναι ὅλος ὁ κόσμος, καὶ τὸ κέντρο τοῦ κύκλου ὁ Θεός. Οἱ ἀκτῖνες τοῦ κύκλου, δηλαδὴ οἱ εὐθεῖες γραμμὲς ποὺ ὁδηγοῦν ἀπὸ τὴν περιφέρεια στὸ κέντρο, ὑποθέστε ὅτι εἶναι οἱ δρόμοι, δηλαδὴ οἱ διάφοροι τρόποι ζωῆς τῶν ἀνθρώπων. Ὅσο προχωροῦν οἱ ἄνθρωποι πρὸς τὸ κέντρο, ποθώντας νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό, τόσο βρίσκονται κοντὰ καὶ στὸν Θεὸ καὶ μεταξύ τους καὶ ὅσο πλησιάζουν τὸν Θεό, πλησιάζουν καὶ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Ὅσο πάλι πλησιάζουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, τόσο πλησιάζουν καὶ τὸν Θεό.

  Ἀντίστροφα τώρα, φανταστεῖτε τὸν χωρισμό. Ὅσο ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ γυρίζουν πίσω, πρὸς τὰ ἔξω, τόσο ἀποχωρίζονται καὶ μεταξύ τους. Καὶ ὅσο ἀπομακρύνονται μεταξύ τους, τόσο ἀπομακρύνονται κι ἀπὸ τὸν Θεό.

  Τέτοια εἶναι ἡ φύση τῆς ἀγάπης: Ὅσο εἴμαστε ἔξω καὶ δὲν ἀγαπᾶμε τὸν Θεό, τόσο ἔχουμε ἀπόσταση κι ἀπὸ τὸν πλησίον. Ἂν ὅμως ἀγαπήσουμε τὸν Θεό, ὅσο τὸν πλησιάζουμε μὲ τὴν ἀγάπη μας, τόσο αὐτὴ ἡ ἀγάπη μᾶς ἑνώνει καὶ μὲ τὸν πλησίον. Καὶ ὅσο ἑνώνεται κανεὶς μὲ τὸν πλησίον τόσο ἑνώνεται καὶ μὲ τὸν Θεό…».

• Σὲ ἕνα μικρὸ χωριό, ζοῦσαν δύο ἀδέλφια, ὁ Νικόλαος καὶ ὁ Μανώλης. Ἦταν ἀγαπημένοι, μέχρι ποὺ μία παρεξήγηση γιὰ ἕνα χωράφι ἔγινε αἰτία νὰ μὴ μιλοῦν ὁ ἕνας στὸν ἄλλον γιὰ χρόνια.

  Ἔφτασε ἡ Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς. Στὸν ναό, ὁ ἱερέας διάβασε τὸ Εὐαγγέλιο:

«Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος…»

Ὁ Νικόλαος ἔνιωσε τὴν καρδιά του νὰ σφίγγεται. Σκεπτόταν:

«Νηστεύω, προσεύχομαι, ἐκκλησιάζομαι… ἀλλὰ κρατῶ μέσα μου θυμό.»

Τὸ ἴδιο βράδυ, στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Συγχωρήσεως, ὁ ἱερέας μίλησε γιὰ τὸν Παράδεισο.

«Ὁ Παράδεισος», εἶπε, «δὲν χάνεται μόνο μὲ τὴν ἀνυπακοή, χάνεται καὶ μὲ τὴν ἀσυγχώρητη καρδιά.»

Μετὰ τὸ «Συγχωρήσατέ με», οἱ ἄνθρωποι ἄρχισαν νὰ ζητοῦν συγγνώμη ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον.

Ὁ Νικόλαος δίσταζε. Ὁ ἐγωισμὸς τοῦ φώναζε:

«Δὲν φταῖς ἐσύ!»

Ἡ συνείδησή του ὅμως ψιθύριζε:

«Χωρὶς συγχώρηση δὲν ὑπάρχει Ἀνάσταση».

Τελικὰ πλησίασε τὸν ἀδελφό του.

Γονάτισε καὶ εἶπε:

-Συγχώρεσέ με, ἀδελφέ.

  Ὁ Μανώλης ἔμεινε ἄφωνος. Τὰ μάτια του γέμισαν δάκρυα.

-Κι ἐσὺ νὰ μὲ συγχωρέσης.

 Δὲν ἦταν μόνο ὅτι συμφιλιώθηκαν. Ἦταν σὰν νὰ ἄνοιξε μία πόρτα μέσα τους, μία πόρτα ποὺ εἶχε μείνει χρόνια κλειστή.

Ὁ γέροντας τοῦ χωριοῦ, ποὺ τοὺς ἔβλεπε, εἶπε:

“Σήμερα δὲν ἔφαγαν μόνο τυρὶ γιὰ τελευταία φορά. Σήμερα βρῆκαν τὸ κλειδὶ τοῦ Παραδείσου”».

Ἔτσι εἶναι ἡ ἀγάπη… ἀνοίγει τὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου.

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/06/blog-post_336.html

Η μετάλλαξη του Αγίου Όρους.

 

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

                                                                 Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 19.5//1.6.2026.

                                                       Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ἅγιοι Καθηγούμενοι, Ἀντιπρόσωποι, Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι (20 ) Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίου Ὅρους,

Διαφυλάξατε τὸ Ἅγιον  Ὄρος ἀπὸ τὴν ἀλλοίωση, μετάλλαξη ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τὰ τελευταῖα ἔτη.

Τὰ μεγάλα λιμάνια, θὰ ὑποδέχονται μεγάλα πλοῖα, μὲ πλῆθος ἀνθρώπων, μὲ ἄμεση ἀνάγκη γιὰ φιλοξενία, διανυκτερεύσεων κ.λπ... Ἀκούγεται ὅτι μεγαλοεπιχειρηματίας ξενοδοχειακῶν κοσμικῶν μονάδων ἀνέλαβε νὰ ἀνορθώσει μεγαθήριον στὴν περιοχὴ τῆς Μονῆς Ἰβήρων... !!!

Οἱ ἐπιχειρηματίες ὅπου «μυρίζονται» χρῆμα τρέχουν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους (μὲ τὸ ἀζημίωτο φυσικά... πολλὰ καὶ πλουσιοπάροχα τὰ εὐρωπαϊκὰ πακέτα ὅταν πρόκειται νὰ ἀλλοιώσουν, νὰ φθείρουν τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ τὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μας...) ... Ἤδη στὴν Μονὴ Παντοκράτορος στὴν περιοχὴ Καψάλας ἀνορθώθηκαν κτιριακές ἐγκαταστάσεις π.χ. Ι.Κ. «Ἄξιόν ἐστι», Ι.Κ. Ἁγίου Σάββα τὸ ξεροκάλυβο τοῦ κηπουροῦ καὶ Ξενοφῶντος ἔξωθεν τῆς Μονῆς πρὸς ἀρσανά...

Ἐμεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες καὶ εἰδικὰ οἱ διοικοῦντες ποὺ παίρνουν τὶς τελικὲς ἀποφάσεις δὲν ἀντιλαμβανόμαστε τὶς εὐθύνες καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν λανθασμένων ἐκοσμικευμένων ἐπιλογῶν μας...;;;

Παραλάβαμε ἕνα Ἅγιον Ὄρος ἡσυχαστικό, ἀσκητικό, ὁμολογιακό ...!!!                                                      Τί θὰ παραδώσουμε στὶς ἑπόμενες γενεὲς μελλοντικῶν Ἁγιορειτῶν ;;;

Ἁγιοσύνη παραλάβαμε...

Μάνατζμεντ (διοίκηση ἐπιχειρήσεων ) ξενοδοχείων θὰ παραδώσουμε ;;;

Τὴ νοερὰ προσευχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με», νηστεία, μελέτη παραλάβαμε...

Ξεναγοὺς-μοναχοὺς σὲ τουρίστες καὶ μονές – μουσεῖα θὰ παραδώσουμε τὸ Ἅγιον Ὄρος ;;; Ἀναλογιστεῖτε οἱ διοικοῦντες ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως στὸ φοβερὸ Βῆμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ...

Τί θὰ Τοῦ ἀπολογηθοῦμε ;;;

Εἰδικὰ πῶς θὰ ἀντικρίσουμε τὸ θλιμμένο πρόσωπο  τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ... θὰ εὐελπιστοῦμε παράδεισο μὲ τὶς σωτήριες πρεσβεῖες τῆς Μητέρας μας Θεοτόκου ἐνῷ καταστρέφεται τὸ Περιβόλι της... ;;;

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

https://aktines.blogspot.com/2026/06/blog-post_614.html

Ο Μ. Κωνσταντίνος κατεβαίνει από τον ουρανό και επισκέπτεται τον Μέγα Παΐσιο!

Όσιος Παΐσιος ο Μέγας. (Διά χειρός Φώτη Κόντογλου).

Faceb

(Επιμέλεια-διασκευή Στέλιος Κούκος)

[Διηγείται ο όσιος Ιωάννης ο Κολοβός για τον όσιο Παΐσιο τον Μέγα]:

Ποθώντας να δω και να απολαύσω τη θεία χάρη, τον επισκέφτηκα στο κελλί του.

Αλλά προτού ακόμη κτυπήσω την πόρτα του, τον άκουσα να συνομιλεί με κάποιον. Για τον λόγο αυτόν έμεινα απ’ έξω από το κελλί, αλλά δυστυχώς έκανα λίγη φασαρία και ο όσιος βγήκε έξω για να δει τι συμβαίνει.

Όταν με είδε χάρηκε πολύ, και γι αυτό με αγκάλιασε και με φιλούσε. Έτσι έκανα και εγώ.

Όταν όμως μπήκα μέσα στο κελλί, άρχισα να κοιτώ από εδώ και από εκεί, για να δω τον άνθρωπο με τον οποίο συνομιλούσε προηγουμένως, αλλά δεν είδα κάποιον.

Ο ίδιος κατάλαβε ότι κάτι αναζητούσα και με ρώτησε:

– Βλέπεις κάτι παράδοξο;

– Ναι, του απάντησα. Πριν από λίγο σε άκουσα να μιλάς με κάποιον αλλά δεν βλέπω κάποιον στο κελλί σου. Τι συμβαίνει; Σε παρακαλώ να μου φανερώσεις το παράδοξο αυτό μυστήριο.
– Πράγματι, αγαπητέ Ιωάννη, παράδοξο μυστήριο θα σου αποκαλύψει σήμερα ο Θεός, μου είπε ο θείος Παΐσιος. Και εγώ, θα φανερώσω σε σένα την αγάπη που έχει σε μας η αγαθότητα του.

Αυτός, εξαιρετικέ μου φίλε, που άκουσες να συνομιλεί μαζί μου ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος βασιλιάς των Χριστιανών. Κατέβηκε εδώ κατ’ εντολήν του Θεού και μου είπε: “Μακάριοι ήσαστε εσείς οι οποίοι αξιωθήκατε να γίνεται μοναχοί. Και πραγματικά ο μακαρισμός αυτός προέρχεται από τον ίδιο τον Σωτήρα”.

Και ρωτώντας τον εγώ:

– Και ποιος είσαι εσύ Κύριε, ο οποίος λέγεις αυτά τα λόγια και μακαρίζεις εμάς τους μοναχούς, μου απάντησε: “Εγώ είμαι ο Μέγας Κωνσταντίνος. Κατέβηκα από τους ουρανούς, για να σου φανερώσω την δόξαν που απολαμβάνουν εις τους ουρανούς οι μοναχοί, και την οικειότητα και την παρρησίαν που έχουν προς τον Χριστό.

Και σε μακαρίζω, Παΐσιε, γιατί παρακινείς τους μοναχούς στην ιερή διαγωγή της άσκησης. Αντιθέτως εγώ μέμφομαι και κατηγορώ τον εαυτό μου, γιατί δεν κατάφερα να μπω σ’ αυτήν την μεγάλη τάξη των μοναχών. Και δεν μπορώ να υποφέρω αυτήν την ζημιά που έπαθα”.

Και πάλιν του είπα εγώ:
– Γιατί θαυμάσιε κατηγορείς τον εαυτό σου; Μήπως και εσύ δεν απόλαυσες “την αΐδιον εκείνην δόξαν και την θείαν έλλαμψιν”; “Ναι, την απέλαυσα”, μου αποκρίθηκε, “αλλά δεν έχω την ίδια παρρησία με τους μοναχούς. Ούτε την ίδια τιμή με εκείνους”!

 

Απόσπασμα από τον βίο του οσίου Παϊσίου του Μεγάλου, που έγραψε ο όσιος Ιωάννης ο Κολοβός, όπως δημοσιεύεται στο “Νέο Εκλόγιον”, του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη (εκδόσεις Αστήρ, Αλ. και Ε. Παπαδημητρίου).

https://www.pemptousia.gr/2020/05/o-m-konstantinos-kateveni-apo-ton-ourano-ke-episkeptete-ton-mega-pa%CE%90sio/