Το Σάββατο 10/23-5-2026 θα τελεστή στο Ι.Η. Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος Μουρτερής το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Ακακίου Μπαρόλα. Όρθρος και Αρχιερατική θεία λειτουργία.

 

Το Σάββατο 10/23-5-2026 θα τελεστή στο Ι.Η. Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος Μουρτερής το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Ακακίου Μπαρόλα. Όρθρος και Αρχιερατική θεία λειτουργία.

Με αυτή την υπέροχη «αριθμητική», πώς να μην ευωδιάσουν τα χρυσαφένια οστά του...

Σημείωση Blog  Μετεμορφώθης: Να καταθέσω κι εγώ την μαρτυρία του κατά σάρκα πατέρα μου, πως ο άγιος γέροντας Ιερώνυμος ήταν πραγματικά ένας άγιος. Το πατρικό σπίτι του κατά σάρκα πατέρα μου ήταν ακριβώς δίπλα στο σιμωνοπετρίτικο μετόχι της Αναλήψεως στον Βύρωνα. Ο πατέρας μου ήταν συχνά παππαδάκι στο ιερό κοντά του. Για μένα η μαρτυρία του πατέρα μου ειναι σημαντική διότι στην ζωή του δεν έμεινε κοντά στην εκκλησία και τους παπάδες δεν τους συμπαθούσε πλήν ελάχιστων εξαιρέσεων και ίσως η μοναδική εξαίρεση να ήταν ο Άγιος.

Άγιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης (9 Μαΐου)

Γέροντος Μωυσή Αγιορείτου

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ 

Ο Σιμωνοπετρίτης ηγούμενος Ιερώνυμος συνήθιζε να κοιμάται στο σκαμνί ή στην καρέκλα και για λίγο.
«Στον μοναχό είναι αρκετό και τ’ ότι βρίσκεται κάτω από σκεπή» έλεγε. «Περισσότερο πετρέλαιο είχε κάψει στη λάμπα του για τις αναγνώσεις και μελέτες του, παρά νερό είχε πιει σε όλη του τη ζωή», έλεγαν.

Όταν αδελφοί του τον κα­τηγόρησαν για καταχραστή, ενώ γνώριζε καλά τους καταχραστές, η ανεξικακία του δεν του επέτρεψε να τους μαρτυρήσει και απλά στους ανακρίνοντες είπε: «Μήπως ο άγιος Σίμων γνωρίζει… Μήπως εκείνος χρειάσθηκε τα χρήματα και τα πήρε…».

Υπέμεινε αδιαμαρτύρητα εξορία. Έκανε βουρδουνάρης στη μονή Κουτλουμουσίου. Έμεινε για λίγο σε μία καρβουναποθήκη στα Καυσοκαλύβια. Διήλθε από το μετόχι του Αγίου Χαραλάμπους στη Θεσσαλονίκη και κατέληξε στο μετόχι της Αναλήψεως των Αθηνών. Δεν έπαυσε ποτέ να προσεύχεται θερμά για τους κατηγόρους και τους συκοφάντες του.

Στο τέλος των συνεχών αγώνων του η αγάπη του στον Θεό αποδείχθηκε με ουράνια χαρίσματα: διάκριση, διόραση, προόραση. Αξιώθηκε να λειτουργεί με αγγέλους. Να μην πατά στη γη όταν λειτουργούσε. Τα πνευματικά του τέκνα μιλούν με ιερή συγκίνηση για θαύματα της πύρι­νης προσευχής του. Ο θάνατος τον βρήκε προσευχόμενο κι ευχαριστούντα τον Θεό για το μεγάλο δώρο των πυκνών ασθενειών του.

Για όσους αγαπούν τους αριθμούς, δίνουμε μερικούς: 17 ετών έρχε­ται από το Ρεΐζ-Δερέ της Μ. Ασίας στην ουρανογείτονα Σιμωνόπετρα.
Μετά 47 ετών δοκιμή κείρεται μεγαλόσχημος μοναχός από τον σπουδαίο Αλατσατιανό ηγούμενο Νεόφυτο (+1907). 

Επί 43 έτη δεν κοιμήθηκε σε κρεβάτι. 69 έτη φορούσε το τίμιο του μοναχού ένδυμα, χρησιμοποιώντας το πάντοτε ως υπηρετική ποδιά των αδελφών του. Το μοναχικό ράσο φόρεσε σε περισσότερες από 300 αφιερωμένες ψυχές.
Τα πνευματικά του τέκνα αριθμούνται σε αρκετές δεκάδες εκατοντά­δων.
Οι παραμυθητικές [=παρηγορητικές] επιστολές του υπολογίζονται σε 10.000 περί­που.
Μνημόνευε καθημερινά στην προσκομιδή περί τα 2.500 ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.
Στο συρτάρι του βρήκαν μετά την οσιακή κοίμησή του 7 δραχμές, που δεν θα είχε προλάβει να προσφέρει στους φίλους του φτωχούς, στις πόρτες των οποίων τις νύχτες κρυφά άφηνε την ελεημοσύνη του.

Εκοιμήθη σε ηλικία 86 ετών. Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 7.1.1957. Χιλιάδες κόσμος βρέθηκε στην κηδεία του διηγούμενος μετά δακρύων πολλά θαυμαστά γεγονότα του βίου του. Ετάφη πίσω από το άγιο βήμα του ιερού ναού της Αναλήψεως, μετοχιού της αθωνικής μονής Σίμωνος Πέτρας, στον Βύρωνα Αθηνών. Υπήρξε οικονόμος του μετοχίου από το 1931. 

Ωφέλησε χιλιάδες ψυχές. Με αυτή την υπέροχη «αριθμητική» πώς να μην ευωδιάσουν τα χρυσαφένια οστά του, στην ανακομιδή του 1965, όπου παιδί κι εμείς παρακολουθούσαμε με συγκίνηση τα γενόμενα, μη γνωρίζοντας τότε ότι μετά δύο δεκαετίες θα μονάζαμε στη μονή του και θα καθιστάμεθα βιογράφος του. Η μακα­ριστή μητέρα μου τον είχε Πνευματικό.

Ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικης Νικόλαος, ζώντας στο μετόχι της Αναλήψεως, έγραφε γι’ αυτόν: «Επίγειος άγγελος. Ουρά­νιος άνθρωπος. Ήταν ενάρετος και σε έκρινε. Ήσουν αμαρτωλός και σε ανέπαυε. Τον αγαπούσες και σε απεμάκρυνε. Του δημιουργούσες πειρασμούς και δεν σε απέφευγε. Τον επαινούσες και σε επιτιμούσε. Τον αδικούσες και αρνιόταν να δικαιολογηθεί. Συχνά ανέδιδε ευωδία. Ήταν τόσο ευκατάνυκτος, που σχεδόν πάντοτε κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου έσπαγε η φωνή του και άνοιγαν οι κρουνοί των οφθαλμών του. Χαιρόταν να συναντά τις ψυχές στη μνημόνευση. Η συμμετοχή του στη θεία λατρεία τον μετεμόρφωνε σε άγγελο…».

https://o-nekros.blogspot.com/2026/05/blog-post_17.html

Συνέντευξη με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος και Τοποτηρητή Ινδονησίας κ. Φώτιο σχετικά με τη συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας σε πασχαλινή εκδήλωση με ετεροδόξους.

 

Συνέντευξη με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος και Τοποτηρητή Ινδονησίας κ. Φώτιο σχετικά με τη συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας σε πασχαλινή εκδήλωση με ετεροδόξους.

ΦΩΤΟ ΕΚ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ (11/24-02-2026) ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΤΗΣ ΙΝΔΟΝΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΠΡΟΗΔΡΕΥΣΕ Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ Κ. ΦΩΤΙΟΣ 

 

Σεβασμιώτατε, Χριστός Ανέστη!
Κατά την επίσκεψή σας στην Ινδονησία, στην Ιερατική Σύναξη που έγινε, εξηγήσατε στους εκεί Κληρικούς τους σχετικούς κανόνες που απαγορεύουν τις συμπροσευχές με ετεροδόξους. Μετά την αναχώρησή σας βλέπουμε ότι Ορθόδοξοι Κληρικοί πάλι συμμετείχαν στην εκδήλωση για τον Εθνικό Εορτασμό του Πάσχα που διοργάνωσε  το Φόρουμ των Χριστιανικών Εκκλησιών της Ινδονησίας. Μπορείτε να μας απαντήσετε στις εξής ερωτήσεις:

Ήταν σε γνώση σας η συμμετοχή τους στην συνάντηση αυτή; 

Ἀγαπητὲ Ἰωάννη, Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ἀπαντῶ στὶς ἐρωτήσεις σας:

Ὀφείλω νὰ εἶμαι ἀπολύτως εἰλικρινής, ὁπότε ἡ ἀπάντηση εἶναι, ναί, ἦταν εἰς γνῶσιν μου ἡ ἐν λόγῳ συνάντηση. Κατὰ τὴν ἴδια ἡμέρα ἀκριβῶς κατὰ τὴν ὁποία γινόταν ἡ Ἱερατικὴ Σύναξη τῆς Ἰνδονησιακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας [ΙΟΕ] γινόταν καὶ ἡ συνεδρίαση τοῦ Φόρουμ τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἰνδονησίας [ΦΧΕΙ](χωρὶς ἐκπρόσωπο τῶν Ὀρθοδόξων λόγω τῆς Συνάξεως) ἡ ὁποία ἀποφάσισε τὸν τρόπο ἑορτασμοῦ τοῦ Ἐθνικοῦ Πάσχα τῆς Ἰνδονησίας. Πρόκειται γιὰ μία πολυήμερη ἀλληλουχία ποικίλλων ἐκδηλώσεων, ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νὰ περιλαμβάνει, ἐθελοντικὴ αἱμοδοσία, συλλογὴ ἀνθρωπιστικῆς βοήθειας γιὰ τοὺς φτωχούς, ἀκόμη καὶ δωρεὰν ὀφθαλμολογικὲς ἐγχειρήσεις καταρράκτου, ἀλλὰ καὶ ἄλλες φιλανθρωπικὲς - κοινωνικὲς δράσεις. Ἐπίσης ὁρίσθηκε ὅτι οἱ Πρόεδροι τῶν νομικῶν προσώπων, οἱ ὁποῖες μετέχουν στὸ ΦΧΕΙ θὰ ἀπηύθυναν μεμονωμένα ἕνας-ἕνας ἕναν σύντομο χαιρετισμὸ μὲ εὐχὲς γιὰ τὸν λαό τῆς Ἰνδονησίας καὶ μία κοινὴ εὐλογία τοῦ παρισταμένου λαοῦ, ἐνῷ οἱ Γραμματεῖς αὐτῶν θὰ ἔκαναν, μία διάλεξη ὁ καθένας μὲ θέμα τὴν Ἀνάσταση. Τὸ ὅριο τῶν σχέσων μας μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ὅπως εἶχε καθορισθεῖ καὶ κατὰ τὴν Σύναξη, εἶναι ἡ μὴ συμμετοχὴ σὲ κοινὴ προσευχή. Συνεπῶς εἶχα ἐπιτρέψει τὴν συμμετοχὴ στὶς φιλανθρωπικὲς δράσεις, τὸν μεμονωμένο χαιρετισμὸ καὶ τὴν διάλεξη, ἀλλὰ ὄχι φυσικὰ τὴν συμμετοχὴ στὴν κοινὴ εὐλογία καὶ εἶχα δώσει τὴν ὁδηγία γιὰ τὴν ἀποφυγὴ κάθε εἴδους συμπροσευχῆς.

Πώς θα περιγράφατε τον βασικό ποιμαντικό στόχο που είχατε κατά νου όταν αποφασίσατε να αποδεχθείτε τέτοιες συναντήσεις;  

Ὁ βασικὸς ποιμαντικὸς στόχος ποὺ ἐξυπηρετοῦν αὐτὲς οἱ συναντήσεις, εἰδικώτερα οἱ λεγόμενες Ἐθνικὲς Ἑορτὲς τοῦ Πάσχα καὶ τῶν Χριστουγέννων, (οἱ ὁποῖες γίνονται σὲ διαφορετικὲς ἡμέρες ἀπὸ τὶς ἀντίστοιχες θρησκευτικὲς ἑορτὲς τόσο τῶν Ὀρθοδόξων ὅσο καὶ τῶν λατίνων) εἶναι ἡ ἐμπέδωση στὴν συνείδηση τοῦ Ἰνδονησιακοῦ λαοῦ ὅτι καὶ οἱ Χριστιανοὶ εἶναι ἕνα ἀποδεκτὸ καὶ ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς Ἰνδονησιακῆς Κοινωνίας. Γιαυτὸ καθιερώθηκαν ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση τῆς χώρας καὶ συμμετέχουν πάντοτε, εἴτε ὁ ἴδιος ὁ Πρόεδρος τῆς χώρας εἴτε ὑψηλόβαθμος Κυβερνητικὸς ἀξιωματοῦχος, ὅπως ἐν προκειμένῳ ὁ Ὑπουργὸς Θρησκευμάτων. Οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς χώρας αὐτῆς ἔχουν μεγάλο συμφέρον ἀπὸ τὴν ἐμπέδωση αὐτοῦ τοῦ φρονήματος (στὸ ὁποῖο ἀντιτάσσονται οἱ φανατικοὶ ἰσλαμιστές), γι᾽ αὐτὸ καὶ συμμετέχουν στὶς ἐκδηλώσεις. Ἐγώ δὲν διαφώνησα σὲ αὐτό, ἀλλὰ ἔθεσα τὶς «κόκκινες γραμμές» ποὺ πρέπει νὰ τηρηθοῦν.

Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη ανάγκη; 

Ἡ συγκεκριμένη ἀνάγκη ποὺ καλύπτουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ συναντήσεις εἶναι ἡ ἐπούλωση τῶν πληγῶν ἀπὸ αἱματηρὲς συγκρούσεις μεταξὺ κυρίως Μωαμεθανῶν καὶ Χριστιανῶν. Εἰδικώτερα στὸ νησὶ ποὺ ἔγινε ἐφέτος αὐτὴ ἡ συνάντηση (Σουλαέσι) εἶχαν γίνει πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια αἱματηρὲς συγκρούσεις μεταξὺ Μωαμεθανῶν καὶ Χριστιανῶν ποὺ εἶχαν κοστίσει τὴ ζωὴ περίπου 1.000 ἀνθρώπων. Μὲ μία ἁπλὴ ἀναζήτηση στὸ διαδίκτυο μπορεῖ κανεὶς νὰ βρεῖ ἀναλυτικὰ στοιχεῖα γιὰ αὐτό.

Θεωρείτε ότι αυτές οι εκδηλώσεις ανταποκρίνονται σε μια ευρύτερη αποστολή της Εκκλησίας της Ινδονησίας; Αν ναι, πώς την ορίζετε; 

Ἡ συμμετοχὴ τῆς ΙΟΕ στὸ ΦΧΕΙ εἶναι ὑποχρεωτική, ἀναγκαία καὶ χρήσιμη, ὄχι μόνο γιὰ τοὺς πιστοὺς ποὺ ὑπάγονται πνευματικῶς στὴν Ἐκκλησία μας, ἀλλὰ εὑρύτερα ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς πιστοὺς οἱ ὁποῖοι ἐπέλεξαν νὰ ὑπάγονται στὰ Πατριαρχεῖα Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας. Οἱ Μητροπόλεις Σιγκαπούρης καὶ τῶν δύο Πατριαρχείων, στὶς ὁποῖες ὑπάγονται οἱ ἐνορίες ποὺ ἀνήκουν πνευματικὰ σὲ αὐτὰ στὴν Ἰνδονησία δὲν μετέχουν μὲν στὸ ΦΧΕΙ (ἡ Μητρόπολη τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας μετέχει ὡς παρατηρητής, στὴν ὀργάνωση PGI, ποὺ ἐκπροσωπεῖται στὸ ΦΧΕΙ), ἀλλὰ οἱ παλαιὲς Ἐνορίες τους λειτουργοῦν μὲ ἀδειες λειτουργίας ποὺ εἶχαν ἀπὸ παλαιὰ ὅταν ἀκόμη ἀνῆκαν στὴν Ἰνδονησιακὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀρχικῶς, ἀπὸ τὸ 1987 ὅταν ἄρχισε ὁ τότε π. Δανιὴλ τὸ Ἱεραποστολικό του ἔργο ἐκ τοῦ μηδενὸς εἰς τὴν Ἰνδονησίαν, ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐνορίες ποὺ διαμορφώνονταν τελοῦσαν κάτω ἀπὸ τὴν νομικὴ κάλυψη τοῦ νομικοῦ προσώπου ΙΟΕ, τὸ ὁποῖο συνεστήθη τὸ 1991, ὑπαγομένου τότε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Μὲ τὴν νομικὴ κάλυψη τῆς ΙΟΕ εἶχαν ἐκδοθεῖ νόμιμες ἄδειες λειτουργίας λατρευτικῶν χώρων ἀπὸ τὶς ἀρχές. Μετὰ τὴν ὑπαγωγῆ τῆς ΙΟΕ στὴν Ρωσικὴ Διασπορὰ (2005), ὁρισμένοι Κληρικοὶ μὲ τὶς Ἐνορίες τους ἐξακολούθησαν νὰ ὑπάγονται στὴν Μητρόπολη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀλλὰ διατήρησαν τὶς ἄδειες λειτουργίας τῶν λατρευτικῶν τους χώρων ποὺ εἶχαν ἐξασφαλίσει ἀπὸ τὸ προηγούμενο καθεστώς μέσω τῆς ΙΟΕ, καὶ δεδομένου ὅτι δὲν ἔγινε ἀναφορὰ στὶς ἀρχὲς περὶ διακοπῆς τῶν σχέσεων τους μὲ τὴν ΙΟΕ (πρᾶγμα τὸ ὁποῖο καθιστὰ καὶ τὴν ἐπιστροφή τους στὴν ΙΟΕ εὐκολότερη ὁσάκις τὸ ἐπιθυμήσουν, ὅπως ἔκανε πέρυσι ἡ Ὀρθόδοξη Κοινότητα τοῦ Μεντάν), συνέχισαν νὰ λειτουργοῦν νομίμως. Οἱ νέες Ἐνορίες ποὺ ἵδρυσε ἡ ΙΟΕ ὅσο ὑπήγετο στὴν Ρώσικὴ Διασπορά, ἐλάμβαναν ἀπὸ τὶς Ἰνδονησιακὲς ἀρχὲς νόμιμη ἄδεια λειτουργίας. Κατὰ τὴν ὑπαγωγὴ τῆς ΙΟΕ στὴν Ἐκκλησία ΓΟΧ Ἑλλάδος τὸ 2019, πάλι ἕνα μέρος Κληρικῶν καὶ Ἐνοριῶν παρέμεινε κάτω ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ Διασπορά, ἀλλὰ εὐθὐς, τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἀφήρεσε τὴν δικαιοδοσία τὴς Ἰνδονησίας ἀπὸ τῆν Ρωσικὴ Διασπορά, καὶ τὴν ὑπήγαγε στὴν Ρωσικὴ Μητρόπολη Σιγκαπούρης. Οι Ἐνορίες ποὺ εἶχαν ἀδειοδοτηθεῖ μὲ τὴν νομικὴ κάλυψη τῆς ΙΟΕ δὲν ἀναφέρθηκαν στὶς ἀρχἐς ὡς διακόψασες τὶς σχἐσεις τους μὲ τὴν ΙΟΕ καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ λειτουργοῦν μὲ τὶς παλαιὲς ἄδειες ποὺ εἶχαν ἀπὸ πρίν.  Τυχὸν νέες Ἐνορίες / Κοινότητες ποὺ δημιουργήθηκαν ἀπὸ τὶς Μητροπόλεις Σιγκαπούρης τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας, δὲν διαθέτουν νόμιμη ἀδεια λειτουργίας λατρευτικοῦ χώρου ἀπὸ τὶς ἀρχές, ἀλλὰ λειτουργοῦν σὲ ἰδιωτικὰ παρεκκλησια (συνήθως δωμάτια μέσα σε σπίτια) καὶ ἀπαγορεύεται νὰ ἀσκηθεῖ σε αὐτὰ δημόσια λατρεία. Ἂν διαπιστωθεῖ (κατόπιν καταγγελίας) ὅτι ἀσκεῖται δημόσια λατρεία σὲ αὐτά, τότε οἱ ἀρχὲς κλείνουν τοὺς χώρους αὐτούς. 
Συνεπῶς ἡ συμμετοχὴ τῆς ΙΟΕ στὸ ΦΧΕΙ ἐξυπηρετεῖ τὴν εὐρύτερη ἀποστολὴ τὴς νόμιμης λειτουργίας λατρευτικῶν χώρων γιὰ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὴν Ἰνδονησία.

Αν διαπιστώνατε ότι ένα μεγάλο μέρος των πιστών σας δυσκολεύεται να κατανοήσει ή να αποδεχθεί αυτές τις ενέργειες, θα επανεξετάζατε τη στάση σας; Με ποια κριτήρια;  

Πιστεύω ὅτι ἀναφέρεστε στοὺς πιστοὺς ἐκτὸς Ἰνδονησίας, διότι οἱ ἐντὸς κατανοοῦν πλήρως τὶς συνθῆκες τῆς χὠρας τους καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς συμμετοχῆς τῆς ΙΟΕ στὸ ΦΧΕΙ καὶ τὶς δράσεις του. Φυσικὰ αὐτὴ ἡ συμμετοχὴ πρέπει νὰ γίνεται μὲ διάκριση καὶ ἀσφαλῶς σὲ κάποιες ἀπὸ τὶς δράσεις τῆς ΦΧΕΙ δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει συμμετοχή (ὅπως στὴν ἐβδομάδα προσευχῆς γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν). Αὐτὸ ἔχει ἤδη συζητηθεῖ καὶ ἀπομένει νὰ ἐφαρμοστεῖ. Τώρα στὶς ὑπόλοιπες συναντήσεις πρέπει νὰ ὑπάρχει συμμετοχή, ἀλλὰ δίχως κατάκριτες συμπροσευχές καὶ τελετουργίες. 
Οἱ φωτογραφίες στιγμιοτύπων ποὺ δημοσιεύσατε προσφάτως ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις τῆ Ἐθνικῆς Ἑορτῆς τοῦ Πάσχα στὸ νησὶ Σουλαέσι, πρέπει νὰ διερευνηθοῦν σύμφωνα μὲ τὶς εὐρύτερες συνθῆκες τῶν διαδραματιζομένων τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἐλήφθησαν. Δηλαδὴ σὲ ποιὲς τὰ εἰκονιζόμενα πρόσωπα στάθηκαν μαζί ἁπλῶς γιὰ κοινὴ φωτογράφιση, σὲ ποιὲς στέκονταν ἀναμένοντας κάτι ἢ κάποιον καὶ σὲ ποιὲς γινόταν ὄντως κάποια κοινὴ προσευχή. Ἤδη ἔχει ἀρχίσει νὰ διερευνᾶται τὸ θέμα, ἀλλὰ πρέπει νὰ διασταυρωθοῦν κάποια στοιχεῖα καὶ ἀσφαλῶς θὰ κληθεῖ Ἱερὰ Σύνοδος νὰ τὰ ἀξιολογήσει. Κατὰ τὴν διαδικασία αὐτὴ ἡ συνεργασία σας θὰ ἦταν πολύτιμη.
Σὲ κάθε περίπτωση πάντως ἤδη αἰτοῦμαι συγγνώμη γιὰ τὸν σκανδαλισμὸ ὁ ὁποῖος προεκλήθη, διότι κατανοῶ ὅτι οἱ κοινὲς φωτογραφήσεις Όρθοδόξων Κληρικῶν μαζὶ μὲ αἱρετικούς, ἀκόμη καὶ στὴν εὐμενέστερη ἐκδοχὴ ἐκτὸς προσευχητικῆς συνάφειας, δημιουργοῦν δυσμενεῖς ἐντυπώσεις. 
Τελειώνοντας ἀναφέρω ὅτι παραμένω στὴ διάθεσή σας γιὰ νὰ ἀπαντήσω καὶ σὲ κάθε ἐπιπλέον ἐρώτημά σας.

Σας ευχαριστούμε, Σεβασμιώτατε, για τον χρόνο και τις διευκρινίσεις που μας παραχωρήσατε. Χριστός Ανέστη!

πηγή https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/05/blog-post_9.html

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’)

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’)

 

Τα πολλά θαύματα που ενεργούσε ο Θεός μέσω του παπα-Βασίλη έγιναν γνωστά σε όλη την Καππαδοκία και έτρεχαν πολλοί κοντά του να θεραπευθούν. Αυτό όμως έγινε αιτία να τον φθονήσουν μερικοί, γιατί νόμιζαν ότι πλούτησε, ενώ αυτός δεν έπαιρνε χρήματα. Πήγαν λοιπόν και τον διέβαλαν στον Μητροπολίτη Καισαρείας κατηγορώντας τον ότι είναι μεγάλος φακίρης και κάνει μάγια στους αρρώστους. Ο Μητροπολίτης δεν εξέτασε ακριβώς αν ευσταθούν αυτές οι συκοφαντίες, τις πίστεψε και τιμώρησε με αργία τον παπα-Βασίλη. Έπαυσε πλέον να λειτουργή και να διαβάζη ευχές σε αρρώστους. Η Εκκλησία του χωριού τους, ο ναός του αγίου Γεωργίου, τις Κυριακές και εορτές έμενε αλειτούργητη. Η αργία κράτησε τρεις μήνες και λύθηκε ως εξής:

 

Την εποχή εκείνη στο γειτονικό χωριό Ρουμκαβάκ, σε απόσταση 5,5 χιλιομέτρων από το Τασλίκ, είχε κτιστή καινούργιος ναός και ήρθε ο Δεσπότης για να κάνη τα εγκαίνια. Με την ευκαιρία έκανε και περιοδεία στα χωριά της Επαρχίας του. Ενώ βρισκόταν στο Ρουμκαβάκ πήγε επιτροπή από το Τασλίκ με τον πρόεδρο Αβραάμ Κιαγιά και άλλα μέλη, να παρακαλέσουν τον Δεσπότη να λύση την αργία του παπα-Βασίλη. Ο Δεσπότης δέχθηκε να έρθη στο Τασλίκ και να εξετάση επί τόπου την υπόθεση. Έφθασε με τον διάκο του πάνω στα άλογα, ως συνήθως, και κατέλυσε στο σπίτι του Χατζή-Ονυμφίου που ήταν ο πλουσιώτερος άνθρωπος του χωριού και επίτροπος της Εκκλησίας. Τον Δεσπότη υποδέχθηκε όλο το χωριό, του φίλησαν το χέρι, αλλά έδειχναν το παράπονό τους που τιμώρησε τον ιερέα τους. Από την υποδοχή έλειπε ο πατήρ ο οποίος ως τιμωρημένος απέφευγε τις εμφανίσεις και παρέμενε στο σπίτι του.

 

Ενώ γίνονταν οι ανακρίσεις, ειδοποίησαν τον Δεσπότη ότι το άλογό του είναι ξαπλωμένο κάτω, βογγάει, τρέμει ολόκληρο και κινδυνεύει να ψοφήση. Προσπάθησαν να το περιποιηθούν, του έδωσαν να φάη, έφεραν πρακτικούς γιατρούς αλλά χειροτέρευε. Ο Δεσπότης ανήσυχος στέλνει τον διάκο να διαβάση ευχή, αλλά δεν συνήλθε το άλογο. Κατεβαίνει και ο ίδιος ο Δεσπότης, διαβάζει ευχή αλλά η κατάσταση του ζώου χειροτέρευε.

 

Οι κάτοικοι του Τασλίκ ήξεραν ότι τέτοιες αρρώστιες θεραπεύονταν εύκολα από τον παπα-Βασίλη και πρότειναν στον Δεσπότη μέσω του Προέδρου να τον καλέσουν, αλλά ο Δεσπότης δεν δέχθηκε. Ο Πρόεδρος του λέγει τότε: «Ακούστε, Δέσποτα. Από τότε που ήρθε εδώ ο άνθρωπος αυτός ούτε τα ζώα μας ψόφησαν ούτε άνθρωποι πέθαναν από αρρώστιες. Η ευχή του όλους τους κάνει καλά».

 

 

Ο Δεσπότης συγκατατέθηκε να τον καλέσουν, αλλά ο πατήρ δεν πήγε λέγοντας στον απεσταλμένο: «Μπροστά στον Δεσπότη ευλογάει ο παπάς;». Στέλνουν άλλον άνθρωπο αλλά πάλι αρνήθηκε. Ο Δεσπότης τον περίμενε πλέον με αγωνία, γιατί έβλεπε τον κίνδυνο που διέτρεχε το άλογό του. Τότε πήγε ο ίδιος ο πρόεδρος Αβραάμ Κιαγιά και τον παρακάλεσε να έρθη· να δη ο Δεσπότης με τα μάτια του ότι ο παπα-Βασίλης υπηρετεί τον Θεό και όχι τον διάβολο, και να ανοίξη την Εκκλησία που παραμένει κλειστή και ο κόσμος αλειτούργητος.

 

Ο πατήρ πείσθηκε πλέον, πήρε το πετραχήλι, το Ευχολόγιο του ερημίτου και ακολούθησε τον Πρόεδρο. Πήγαν κατευθείαν στον σταύλο, ενώ το πλήθος του κόσμου περίμενε με αγωνία και, χωρίς να χαιρετήση, φθάνει στο άρρωστο άλογο. Άρχισε να διαβάζη την ευχή. Ο Δεσπότης περίεργος πηγαίνει πίσω από τον παπα-Βασίλη να δη τι ευχή διαβάζει. Ο παπάς κατά την διάρκεια της αναγνώσεως της ευχής διακόπτει τρεις φορές και σταυρώνει το άλογο ακουμπώντας το ελαφρά με το πόδι του.

 

Στο τέλος το άλογο τινάχθηκε όρθιο και μετά άρχισε να τρώη. Ο παπάς είπε “περαστικά” και έφυγε για το σπίτι του. Ο Δεσπότης από την χαρά του ξέχασε να τον ευχαριστήση. Όταν συνήλθε έτρεξε πίσω του και τον παρακάλεσε να τον ακολουθήση· τον έπιασε από το χέρι και τον ωδήγησε στο σπίτι που εφιλοξενείτο, ενώ ο κόσμος περίμενε έξω. Στην συνέχεια βγαίνει στον εξώστη μαζί με τον παπά και απευθυνόμενος στο πλήθος των Χριστιανών λέγει: «Αδελφοί μου, την ευχή που διάβασε ο παπα-Βασίλης την διάβασα και εγώ, την διάβασε και ο διάκονος. Ο Θεός τις δικές μας προσευχές δεν τις άκουσε. Άκουσε όμως τις προσευχές του παπα-Βασίλη. Κάτι πρέπει να συμβαίνη και οι προσευχές του γίνονται δεκτές από τον Θεό. Αυτόν λοιπόν εγώ θα τον εξομολογήσω». Βγάζει τους άλλους έξω και, αφού έκανε διάφορες ερωτήσεις στον παπα-Βασίλη και τον εξωμολόγησε, βγαίνει και λέγει στον κόσμο που περίμενε: «Ακούστε, αγαπητοί μου. Τώρα ο παπα-Βασίλης δεν θα ζητήσει συγχώρεση από εμένα. Εγώ θα ζητήσω συγχώρεση απ’ αυτόν, γιατί πίστεψα στις συκοφαντίες και τον τιμώρησα με αργία. Το χάρισμα τού έχει δοθή από τον Θεό και κανείς δεν μπορεί να το πάρη πίσω».

 

Μετά του διάβασε ευχή και τον έλυσε από την αργία. Την επόμενη ημέρα άνοιξαν την Εκκλησία του χωριού και όλοι μαζί ετέλεσαν την θεία Λειτουργία.

 

 

Αυτά είναι λίγα από τα πολλά θαύματα που έκανε ο παπα-Βασίλης ο Καππαδόκης σε Χριστιανούς και Τούρκους.

 

Κατά τους υπολογισμούς από τις μαρτυρίες των συγγενών του και των συγχωριανών του που ζουν σήμερα, εκοιμήθη γύρω στο 1900 και ετάφη εκεί στο χωριό που εφημέρευε, στο Τασλίκ της Καππαδοκίας.

 

Αιωνία του η μνήμη. Την ευχή του να έχουμε και οι πρεσβείες του να βοηθήσουν να λειτουργηθή και πάλι ο ναός του αγίου Γεωργίου στο Τασλίκ, που τώρα είναι τζαμί. Αμήν.

 

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Α’, Άγιον Όρος 2009, σελ. 33.

https://paterikos.blogspot.com/2026/05/blog-post_971.html

Ο Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς, κύρ Φώτης Κόντογλου.

 

Τοῦτος ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι τὸ βασίλειο τοῦ Χρόνου, ποὺ τὸν κάνει ν᾿ ἀνθίζει καὶ νὰ μαραίνεται ἀδιάκοπα. Ἡ φθορὰ εἶναι ὁ σκληρὸς νόμος ποὺ ἔβαλε ἀπάνω του τοῦτος ὁ τύραννος. Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἄσπαστη ἁλυσίδα βαστᾷ καὶ τὸν ἄνθρωπο, σκλάβο ἀνήμπορον κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του...

Μόνο μία ἐλπίδα ὑπάρχει γι᾿ αὐτόν, νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὴ φθορά: ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς.

 Ἐκεῖνος ποὺ πάτησε τὸν θάνατο καὶ ποὺ εἶπε: «ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται. Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα»!

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κλειδοκράτορας τοῦ μυστικοῦ κόσμου, λέγει: «Ἡ κτίσις ὑποτάχθηκε στὴ ματαιότητα, ἄθελά της, μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς κι αὐτὴ ἡ κτίση θὰ λευτερωθεῖ ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς φθορᾶς, στὴν ἐλευθερία τῆς δόξας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ γνωρίζουμε, πὼς ὅλη ἡ κτίση ἀναστενάζει καὶ πονᾷ μαζί μας ὡς τώρα. Κι ὄχι μοναχὰ ἡ κτίση, ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ ἔχουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας, ἀναστενάζουμε, περιμένοντας τὴν υἱοθεσία (δηλ. νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ), ἤγουν νὰ λυτρωθεῖ τὸ σῶμα μας ἀπὸ τὴ φθορά». Κι ἀλλοῦ λέγει: «Ἂν κατοικεῖ μέσα σας τὸ Πνεῦμα Ἐκείνου ποὺ ἀνάστησε τὸν Ἰησοῦ, Αὐτὸς ποὺ ἀνάστησε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς νεκρούς, θὰ ζωοποιήσει τὰ θνητὰ σώματά σας μὲ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικεῖ μέσα σας».

Ναί. Μοναχὰ ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Πατρὸς καὶ ποὺ πῆρε ἀπ᾿ Αὐτὸν κάθε ἐξουσία, θὰ δώσει τὴν ἀφθαρσία στοὺς ἀγαπημένους του, καταργώντας καὶ τὸν χρόνο καὶ τὸν τόπο τῆς ὕλης, ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς φθορᾶς. Νά, τί λέγει ὁ ἅγιος Πέτρος γι᾿ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή: «Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, ἐν ᾗ οὐρανοὶ ροιζηδὸν παρελεύσονται, στοιχεῖα δὲ καυσούμενα λυθήσονται, καὶ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται».

Καὶ στὴν Ἀποκάλυψη εἶναι γραμμένα τὰ παρακάτω λόγια γιὰ τὸν καινούργιον κόσμο τῆς παλιγγενεσίας: «Καὶ νὺξ οὐκ ἔσται ἐκεῖ, καὶ χρείαν οὐκ ἔχουσι λύχνου καὶ φωτὸς ἡλίου, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς φωτιεῖ αὐτούς, καὶ βασιλεύσουσιν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

 

κύρ Φώτης Κόντογλου

 

https://trelogiannis.blogspot.com

https://paterikos.blogspot.com/2026/05/blog-post_91.html

Ο +γέρων Ακάκιος διηγείται την ζωή του 13/5/2004

Διήγηση του μακαρίτη γέροντά μου π. Ακακίου περί του βίου του σε επισκέπτες του ησυχαστηρίου του και εν αγνοία του μαγνητοφωνήθηκε στις 13/5/2004.

Επισκέπτες ήταν δύο μοναχές από τα Γλυκά νερά κι ένας ιεροψάλτης. Παρών ήμουν εγώ όπου και μαγνητοφωνούσα, ο μακαρίτης π. Αρτέμιος υποτακτικός του γέροντα και άλλος ένας από το Αλιβέρι. Η ποιότητα του ήχου δεν είναι καλή.

Κυριακή των Μυροφόρων. Ο Δεύτερος Ευαγγελισμός

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η Κυριακή των Μυροφόρων κρύβει μέσα της μιαν άλλη μεγαλύτερη γιορτή, την γιορτή ενός δεύτερου Ευαγγελισμού της Παναγίας• την γιορτή του Ευαγγελισμού της ως Μητέρας της καινής κτίσεως• ως Μητέρας των τέκνων της αναστάσεως.

Η ανάσταση του Χριστού, σημειώνει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, είναι ανάσταση της ανθρώπινης φύσεως και ανάκληση του παλαιού Αδάμ στην άφθαρτη και αθάνατη ζωή. Και όπως ο πρώτος άνθρωπος που είδε τον παλαιό Αδάμ ήταν γυναίκα, η Εύα, έτσι και ο πρώτος άνθρωπος που είδε τον νέο Αδάμ, τον Χριστό, μετά την εκ νεκρών ανάστασή του που ανακαίνισε την ανθρώπινη φύση, ήταν πάλι γυναίκα. Η γυναίκα αυτή όμως δεν ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, αλλά η Παναγία, όπως συνάγεται από λεπτομερή συγκριτική ανάλυση και σύνθεση των αφηγήσεων της αναστάσεως των τεσσάρων Ευαγγελίων, που κάνει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Στην κατακλείδα του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου διαβάζουμε: «Αναστάς δε πρωΐ πρώτη σαββάτου εφάνη πρώτον Μαρία τη Μαγδαληνή, αφ’ ης εκβεβλήκει επτά δαιμόνια» [1]. Ο ίδιος όμως Ευαγγελιστής, που αναφέρει αυτήν ως πρώτη εμφάνιση του Χριστού, γράφει λίγο πιο επάνω στο Ευαγγέλιό του, στην περικοπή ακριβώς που διαβάζεται κατά την νύκτα του Πάσχα, ότι η Μαρία Μαγδαληνή και η Μαρία του Ιακώβου (δηλαδή η Παναγία) και η Σαλώμη αγόρασαν αρώματα και ήρθαν στο μνημείο «λίαν πρωί» [2].

Η εμφάνιση λοιπόν του Κυρίου στην Μαρία Μαγδαληνή δεν έγινε «λίαν πρωί», αλλά απλώς πρωϊ [3]. Προφανώς λοιπόν ακολούθησε και μια δεύτερη η και τρίτη επίσκεψή της στον τάφο του Χριστού. Κατά την πρώτη επίσκεψή της, που έγινε «λίαν πρωί» και ήταν, όπως σημειώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ακόμα σκοτάδι, διαπίστωσε μόνο «τον λίθον ηρμένον εκ του μνήματος» και έτρεξε να πει στον Πέτρο και τον «άλλον μαθητήν, ον εφίλει ο Ιησούς», ότι πήραν τον Κύριο από το μνημείο και δεν ξέρουμε που τον έβαλαν [4].

Το μνημείο, όπως σημειώνει πάλι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ήταν «εγγύς» [5]. Οι Μυροφόρες εξ άλλου ήταν πολλές. Και δεν πήγαν στο μνήμα μόνο μία φορά, όπως μαρτυρείται από τα ευαγγελικά κείμενα, αλλά δύο και τρεις φορές συνοδεύοντας η μία την άλλη, και όχι πάντοτε οι ίδιες μεταξύ τους. Η Μαγδαληνή μάλιστα πήγε και μόνη της.

Οι ιεροί Ευαγγελιστές δεν είχαν σκοπό να περιγράψουν λεπτομερώς την ανάσταση του Χριστού, αλλά να εξαγγείλουν το σωτήριο αυτό γεγονός. Τα Ευαγγέλια δεν αποτελούν συστηματικές εξιστορήσεις, αλλά όπως σημειώνει ο μάρτυς και απολογητής Ιουστίνος «Απομνημονεύματα» των Αποστόλων [6], δηλαδή σημειώσεις για την ζωή και την διδασκαλία του Χριστού. Άλλωστε και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης κατακλείοντας το Ευαγγέλιό του γράφει ότι υπάρχουν και πολλά άλλα που έκανε ο Ιησούς, που αν γραφτούν το καθένα ξεχωριστά, ούτε αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε να χωρέσει τα βιβλία που θα έπρεπε να γραφτούν. Έτσι και ο κάθε ένας από τους τέσσερεις Ευαγγελιστές γράφει για μία η δύο από τις επισκέψεις των Μυροφόρων στον τάφο του Χριστού και αφήνει τις άλλες.

Η πρώτη συνεπώς επίσκεψη στον τάφο του Χριστού ήταν εκείνη, που έγινε από την Παναγία και την Μαγδαληνή, όπως περιγράφεται από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο: «Οψέ δε σαββάτων, τη επιφωσκούση εις μίαν σαββάτων, ήλθε Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία θεωρήσαι τον τάφον. Και ιδού εγένετο σεισμός μέγας• άγγελος γαρ Κυρίου καταβάς εξ ουρανού προσελθών απεκύλισε τον λίθον από της θύρας και εκάθητο επάνω αυτού» [7]. Όλες οι άλλες Μυροφόρες ήρθαν μετά τον σεισμό και βρήκαν αποκυλισμένο τον λίθο.

Η Παναγία (που είναι η άλλη Μαρία) ήταν παρούσα κα-τα τον σεισμό και την απομάκρυνση του λίθου από το μνήμα. Γι’ αυτήν πριν από όλους παρουσιάστηκε ο Άγγελος, άνοιξε τον τάφο του Χριστού και της απηύθυνε το άγγελμα της αναστάσεως του Υιού της. Αυτός είναι ο δεύτερος Ευαγγελισμός της από τον Άγγελο, ο οποίος ταυτίζεται από τον άγιο Γρηγόριο με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, που την επισκέφτηκε κατά τον πρώτο Ευαγγελισμό της.

Η Παναγία «ως κεκαθαρμένη άκρως και κεχαριτωμένη θείως» ένιωσε μεγάλη χαρά από τα γενόμενα, ενώ η Μαγδαληνή φοβήθηκε, και σαν να μην κατάλαβε τίποτε από αυτά, διαπίστωσε μόνο την κένωση του τάφου και έτρεξε να αναγγείλει το γεγονός αυτό προς τον Πέτρο και τον άλλο μαθητή [8].

Πρώτη λοιπόν η Παναγία είδε τον αναστάντα Κύριο και μίλησε μαζί του. Γιατί πρώτη γι’ αυτήν και μέσω αυτής ανοίχτηκαν σε εμάς όλα τα επουράνια και τα επίγεια [9]. Αυτή μόνη έπιασε τα άχραντα πόδια του, έστω και αν δεν το γράφουν σαφώς οι Ευαγγελιστές, γιατί δεν ήθελαν να την παρουσιάσουν ως μάρτυρα της αναστάσεως του Υιού της [10]. Ενώ στην Μαρία Μαγδαληνή, που συνάντησε τον Κύριο κατά την επόμενη επίσκεψή της στον τάφο και τον εξέλαβε ως κηπουρό, όταν τον κατάλαβε και πήγε να τον προσκυνήσει, είπε «μη μου άπτου» και την απέστειλε ως ευαγγελίστρια προς τους μαθητές του [11].

Χαρακτηριστικοί τέλος είναι οι χαιρετισμοί που απηύθυνε ο αναστάς Κύριος προς τις Μυροφόρες γυναίκες και τους Αποστόλους του. Στις Μυροφόρες είπε «χαίρετε», ενώ στους Αποστόλους «ειρήνη υμίν» [12]. Το πρώτο που χρειαζόταν στις μυροφόρες, που έζησαν βαθιά τον πόνο της σταυρώσεως ήταν η χαρά. Και το πρώτο που χρειάζονταν οι ταραγμένοι από τον φόβο των Ιουδαίων Απόστολοι ήταν η ειρήνη.

Η ειρήνη συνδέεται άμεσα με την χαρά. Και η χαρά προϋποθέτει την ειρήνη. Άλλωστε η χαρά και η ειρήνη μαζί με όλες τις άλλες χριστιανικές αρετές αποτελούν ενιαίο και αδιαίρετο καρπό του Αγίου Πνεύματος [13]. Εκείνο που βασανίζει και οδηγεί τον άνθρωπο σε ταραχή και ανησυχία είναι ο θάνατος. Γι’αυτό, όποιος δεν έχει νικήσει τον φόβο του θανάτου, δεν μπορεί να έχει ειρήνη. Η πραγματική ειρήνη είναι δυνατή μόνο με την απαλλαγή από τον φόβο του θανάτου. Και η πραγματική χαρά προϋποθέτει την απαλλαγή από τον φόβο αυτόν.

Ο Χριστός βεβαιώνει ότι η ειρήνη που προσφέρει στους ανθρώπους διαφέρει από την κοσμική ειρήνη. Η ειρήνη του κόσμου είναι συμβατική και εύθραυστη. Είναι ειρήνη που κινείται «εντεύθεν των ορίων» της φθοράς και του θανάτου. Γι’αυτό ο Χριστός ξεχωρίζει την δική του ειρήνη από την ειρήνη του κόσμου: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν• ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» [14]. Αλλά και η χαρά του Χριστού δεν είναι όπως η κοσμική χαρά. Δεν είναι συμβατική και πρόσκαιρη, αλλά σταθερή και αναφαίρετη. Είναι χαρά «πεπληρωμένη», που κανείς δεν μπορεί να την αφαιρέσει από τον άνθρωπο.

Η πραγματική ειρήνη και η πραγματική χαρά αποτελούν σε τελική ανάλυση προνόμια της καινής κτίσεως. Γι’αυτό και η Παναγία, που είναι η μητέρα της καινής κτίσεως, χαρακτηρίζεται ως «χαράς αιτία». Η πηγή όμως της χαράς αυτής είναι ο ίδιος ο Χριστός, η «ειρήνη ημών» [15]. Η έλευσή του στον κόσμο είναι ευαγγελισμός χαράς και ειρήνης. Και η εκ νεκρών ανάστασή του αποτελεί την επισφράγιση της αναφαίρετης χαράς και της ακατάλυτης ειρήνης που δωρίζει στον άνθρωπο. Η αναζήτηση των πραγμάτων αυτών μακριά από τον Χριστό και την Παναγία αποτελεί σκέτη ματαιοπονία.

 

Παραπομπές:

1. Μαρκ. 16,9.
2. Μαρκ. 16,1-2.
3. Μαρκ. 16,9.
4. Βλ. Ιω. 20,1-2.
5. Ιω. 19,42.
6. Βλ. Ιουστίνου Μάρτυρος, Απολογία Α’ 66,3.
7. Ματθ, 28,1-2.
8. Βλ. Ιω. 20,2. Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 18,10, Γρηγορίου του Παλαμά, Συγγράμματα, τομ. 6, επιμ. Β. Ψευτογκά, εκδ..Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2015, σ. 222.
9. Βλ.Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 18,8, ο.π., σ. 221.
10. Βλ.Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 18,3, ο.π., σ. 218.
11. Βλ. Ιω. 20,17.
12. «Γυναιξί μυροφόροις φθεγξάμενος, Χαίρετε, και τοις σοις Αποστόλοις ειρήνην δωρούμενος». Κοντάκιον εορτής του Πάσχα.
13. Βλ. Γαλ. 5,22.
14. Ιω. 14,27.
15. Εφεσ. 2,14.

 https://www.pemptousia.gr/2023/04/kiriaki-ton-miroforon-o-defteros-evangelismos/