Ο μακαριστός Δικαίος της Σκήτης του Αγ Ανδρέα Εφραίμ δεν συμφωνούσε να γίνονται ταινίες οι βίοι των Αγίων

Ὁ Πολυ-Ἀγαπητός μας Πατήρ Βασίλειος (Our Most Beloved Father Basil) (Наш дорогой отец Василий)

 

Ὁ Πολυ-Ἀγαπητός μας Πατήρ Βασίλειος

(Our Most Beloved Father Basil)

(Наш дорогой отец Василий)

ὑπό

Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου

Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Μάρτιος 2026

 

«Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται.»

Ματθ. ε΄ 8

           

            Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί ἐν Κυρίῳ, αἰσθάνομαι τήν υἱικήν ἀνάγκην νά γράψω ὀλίγας λέξεις, ὡς μικρόν Μνημόσυνον διά τόν ἀγαπητόν μας πνευματικόν πατέρα, τόν Ἀρχιπρεσβύτερον Βασίλειον Μίτσεκ (Right Reverend Mitered Archpriest Basil Micek, отец Василий), ὁ ὁποῖος ἦτο ἐφημέριος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου, εἰς τό Σκράντον τῆς Πεννσυλβανίας τῆς Ἀμερικῆς (Scranton, PA, U.S.A.).  Ὁ π. Βασίλειος, ἄν καί ἀσθενής ἐλειτούργησε τήν Κυριακήν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως (2 Μαρτίου/15 Μαρτίου 2026 μέ τό ν.ἡ.) καί ἔχομεν ὡς θησαύρισμά μας τό τελευταῖόν του Ἑβδομαδιαῖον Δελτίον τῆς Ἐνορίας (Weekly Parish Bulletin), εἰς τό ὁποῖον γράφει πάρα πολλά πνευματικά πράγματα, νουθεσίας καί εὐχαριστίας, εἰς τάς ὀκτώ δελίδας του, ὅπως: Pray for Peace in Ukraine, Pray for Peace in Israel, καί τελειώνει μέ τήν εὐχήν: Lord Jesus Christ, Son of God, Have Mercy on me, a sinner! Ἀνεπαύθη δέ ἐν Κυρίῳ τήν Παρασκευήν (7 Μαρτίου/20 Μαρτίου) κατόπιν μιᾶς μακρᾶς ἀσθενείας.

            Ἡ ἐκκλησία αὕτη τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου[1] ἱδρύθηκε τό 1897 καί ὁ πρῶτος ἱερεύς της εἶναι ἅγιος τῶν Ρώσων εἰς τήν Ἀμερικήν, ὁ Ἅγιος Ἀλέξιος (Saint Alexis Toth, Святой Алексий) ),[2]  Ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία ἐτελέσθη τήν ἑσπέραν τῆς Παρασκευῆς (14 Μαρτίου/27 Μαρτίου) καί ἡ Θεία Λειτουργία διά τούς Κεκοιμημένους καί ἡ ταφή του ἔγινε τό Σάββατον (15 Μαρτίου/28 Μαρτίου) ἀπό τήν ἐκκλησίαν τοῦ π. Βασιλείου, τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου, εἰς τήν ὁποίαν ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς ἀπό τήν 1^ην Αὐγούστου 1985 ἕως τήν ἡμέραν τῆς κοιμήσεώς του, ἄνω τῶν 40^α ἐτῶν.

            Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Βασίλειος Micek ἐγεννήθη εἰς τάς 2 Ὀκτωβρίου 1948 εἰς τό Passaic, New Jersey. Εἰς τάς 3 Μαρτίου 1973, ἐνυμφεύθη, εἰς τόν Ἱ. Ναόν τῶν Τριῶν Ἁγίων, τήν Πάμελα (Pamela Paison) καί ἀπέκτησαν τρία τέκνα, τόν Ἰωσήφ (Joseph), ὁ ὁποῖος εἶναι Ἀναγνώστης, τόν Τιμόθεον (Timothy), ὁ ὁποῖος εἶναι Ὑποδιάκονος εἰς τήν ἐκκλησίαν, καί τόν Νικόλαον (Nicholas), ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τό Ἱερόν (Παπαδάκι). Εἰς τάς 7 Ὀκτωβρίου 1973 ἐχειροτονήθη Ἀναγνώστης καί Ὑποδιάκονος εἰς τόν Ἱ. Ναόν τῶν Τριῶν Ἁγίων, ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Μακαρίου Svistun (Епископа Мака́рия Свистун). Τόν Δεκέμβριον τοῦ 1974 ἐχειροτονήθη Διάκονος εἰς τόν ἴδιον Ἱ. Ναόν. Εἰς τάς 30 Ἰουλίου 1978, εἰς τόν Πατριαρχικόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου, εἰς τήν Νέαν Ὑόρκην (New York), ἐχειροτονήθη Ἱερέας, ἀπό τόν Ἐπίσκοπον Εἰρηναῖον Seredney (Епископ Ириней Seredney). Τό 1984 ἀνυψώθη εἰς τόν βαθμόν τοῦ Ἀρχιμανδρίτου ὑπό τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου τῆς Μόσχας καί Πάσης τῆς Ρωσίας κ.κ. Ποιμένος, Pimen (Превосходительнейший Патриарх Московский и всея Руси г-н Пастырь (Пимен). Τό 1988, τοῦ παρεχωρήθη τό δικαίωμα νά φέρῃ τόν κεκοσμημένον σταυρόν.

            Ἀπό τό 1978 ἕως τό 1985, ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς τῆς ἐκκλησίας τῶν Τριῶν Ἁγίων εἰς τό Garfield τοῦ New Jersey. Ἀπό τήν 1^ην Αὐγούστου 1985 ἕως τήν ἡμέραν τῆς κοιμήσεώς του ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου εἰς τό Scranton, PA. Τό 2012, τοῡ ἐχορηγήθη τό δικαίωμα νά φορέσῃ τήν μίτραν, ὑπό τῆς Αὐτοῦ Μακαριότητος τοῦ Πατριάρχου τῆς Μόσχας καί πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου (Патриарху Московскому и всея Руси, его святейшеству Кириллу). Εἰς τάς 21 Φεβρουαρίου/6 Μαρτίου 2026, ἐν ἀναμονῇ τῆς ἑορτῆς τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, τοῦ παρεχωρήθη τό δικαίωμα νά τελῇ τήν Θείαν Λειτουργίαν μέ άνοικτάς τάς Βασιλικάς Θύρας τοῦ Ἱεροῦ κατά τήν ψαλμωδίαν τοῦ Χερουβικοῦ Ὕμνου.

            Ὁ μακαριστός π. Βασίλειος, ὡς πρῲην Ἀναγνώστης καί γνώστης ἀρκετῶν Ἑλληνικῶν καί τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς, εἶχεν ἐξαισίαν φωνήν καί ἔψαλλεν ὕμνους καί εἰς τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν. Τό «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν...» εἰς τήν Ἑλληνικήν καί ἄλλαι  ψαλμωδίαι ἦσαν πραγματικαί Βυζαντιναί μελωδίαι. Τήν ἡμέραν τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας καί τῆς Θείας Λειτουργίας διά κεκοιμημένους ἱερεῖς, εἶχον ἔλθει εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου  δέκα ἱερεῖς καί δύο διάκονοι, μέ τά ἄμφια των ἅπαντες τελοῦντες τάς Ἀκολουθίας καί τιμῶντες τόν π. Βασίλειον. Ἐντός δέ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἦσαν καί ἄλλοι ἱερεῖς μέ τά ράσα των, χωρίς νά λάβουν μέρος εἰς τάς Ἀκολουθίας, ἀλλά τιμῶντες καί προσευχόμανοι διά τόν ἀγαπητόν των π. Βασίλειον. Πλῆθος δέ λαοῦ, πνευματικῶν τέκνων του, καί ἐνοριτῶν προσῆλθον κατά τάς δύο ἡμέρας, Παρασκευήν (14/27 Μαρτίου) καί Σάββατον (15/28 Μαρτίου), προσευχόμενοι, τιμῶντες καί ἀσπαζόμενοι διά τελευταίαν φοράν τήν δεξιάν τοῦ νεοκοιμηθέντος πατρός των.

            Δι’ ἐμέ καί τήν οἰκογένειάν μου ἦτο ὁ ἀγαπητός μας πνευματικός πατήρ, ὁ παραδοσιακός ἱερέας τῆς Ἁγιοτάτης ἡμῶν Ὀρθοδοξίας, τῶν Ρωσικῶν Πατριαρχικῶν Ἐνοριῶν εἰς τάς Η.Π.Α. Ἡ προσευχή μας θά εἶναι πάντοτε μαζί του καί μέ τήν οἰκογένειάν του. Θά ἠμποροῦσα νά γράψω πάρα πολλά γεγονότα καί συζητήσεις μέ τόν π. Βασίλειον, ἀλλά δέν θέλω νά κουράσω τούς ἀγαπητούς ἀναγνώστας αὐτοῦ τοῦ πενιχροῦ μου μνημοσύνου. Ἡ ἀγάπη του διά τούς Ἕλληνας ἦτο τεραστία, ὅπως εἶναι καί ὅλων τῶν Ρώσων ἀδελφῶν μας. Μᾶς θεωροῦν τούς πνευματικούς των προγόνους καί ἀναγνωρίζουν τήν προσφοράν μας πρός αὐτούς πρό 1038 ἐτῶν, ὅταν οἱ Ρῶσοι τοῦ Κιέβου ἔγιναν Ὀρθόδοξοι, τό 988 κατά τήν διάρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου τοῦ Μεγάλου[3] (Святого Великого Владимира) καί τοῦ ἡμῶν αὐτοκράτορος, τοῦ Βασιλείου Β΄ τοῦ Βουλγαροκτόνου.

Αἰωνία Αὐτοῦ ἡ Μνήμη

Memory Eternal

Vechnaya Pamyat

Да будет вечна Его память

 

 

  

l

 

 

---

[1] Ὅρα,  Ss. Peter & Paul Russian Orthodox Church, https://www.saintspeterandpaulscranton.com/

[2] Ὅρα, “The North American Saints”, The North American Saints - Orthodox Church in America (oca.org)

[3] Ὅρα, «Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου», Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου - Βικιπαίδεια (wikipedia.org). Ὅρα ἐπίσης, History of the Russian Orthodox Church, History of the Russian Orthodox Church - Wikipedia

 

Το euronews στο Άγιο Όρος: Μαρτυρίες του Γέροντα Προδρόμου

 

Κυριακή Δ΄ Νηστειών – Το παράπονο του Χριστού (Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ)

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.

Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κἀμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!

Εἶναι καί οἱ Μαθηταί, πού μέσα στό ψῦχος ἐκεῖνο τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας, παγώνουν καί χάνουν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τά χέρια τους, ἀδυνατῶντας νά θεραπεύσουν τό βασανισμένο παιδί.

Εἶναι ἀκόμα καί οἱ Γραμματεῖς· ἐπωφελοῦνται τήν ἀποτυχία τῶν μαθητῶν, γιά νά ἐκτοξεύσουν τό δηλητἠριό τους ἐνἀντια σ’ αὐτούς, ἀλλά προπάντων ἐνάντια στόν Διδάσκαλό τους.

Εἶναι τέλος, καί ὁ λαός, ὁ ὄχλος, ἡ εὐμετάβλητη αὐτή μάζα, πού δυστυχῶς ἐπηρεάζεται καί παρασύρεται συνήθως ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καί ὑπηρετεῖ τά συμφέροντά τους.

Αὐτή τήν θλιβερή κατάσταση ἀντικρύζει ὁ Χριστός, κατεβαίνοντας ἀπό τό Θαβώρ. Δίκαια ἐκφράζει τό παράπονο καί τήν ἀγανάκτησή του μέ τά φοβερά ἐκεῖνα λόγια: «Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Μέχρι πότε θά εἶμαι ἀνάμεσά σας, καί θἀ ἀνέχομαι τήν ἀπιστία σας;

Τό παράπονο αὐτό τοῦ Χριστοῦ τό ζεῖ κάθε ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, κληρικός ἤ λαϊκός, καί γενικά κάθε χριστιανός, πού θέλει νά ζεῖ τήν πίστη του μέ συνέπεια στήν ἐποχή μας.

Στό σημεῖο ὅμως αὐτό προβάλλει κατηγορηματικό τό ἐρώτημα. Τί θά κάμει ὁ ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου; Τί θά κάμει ὁ διδάσκαλος, ὁ καθηγητής, ὁ γνήσιος πνευματικός ἡγέτης, ὁ κάθε χριστιανός; Θά ἀφήσει τόν ἑαυτό του νά κυριευθεῖ ἀπό τήν ἀπογοήτευση; Θά ἀφήσει νά παγώσει μέσα του ὁ ζῆλος; Θά συμβιβασθεῖ; ΟΧΙ, μᾶς φωνάζει ὁ μεγάλος παραπονεμένος, ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ μας. Παρακολουθῆστε τον. Ἰδέτε Τον. Δέν μἐνει στό ξέσπασμα τῆς δίκαιης ὀργῆς Του. Δέν νικιέται ἀπό τό παράπονό Του. Ἀντίθετα, τό παράπονο τό νικᾶ ἡ ἀγάπη Του γιά τόν ἄνθρωπο, πού ὑποφέρει. Γι’ αὐτό ζητεῖ νά τοῦ φέρουν τό ἄρρωστο παιδί, γιά νά τό θεραπεύσει. «Φέρετέ μοι αὐτόν ὧδε».

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ χλευάζεται ἀπ’ ὅλους. Κανείς δέν τόν θέλει...Ἀλλ’ ὁ Θεός ἀπαντᾶ: «Συνέχισε νά σπέρνεις τόν σπόρο στίς καρδιές. Μή ἀφήσεις τόν λόγο τοῦ Θεοῦ νά σβήσει μέσα στόν τάφο τῆς σιωπῆς, οὔτε τήν δύναμή Του νά καταντήσει στά χέρια σου ἀδυναμία. Μή προδώσεις ποτέ τόν Ἀρχηγό. Μή σταματήσεις τόν ἀγώνα!...».

---------------------------------------

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ , τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 314.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

https://aktines.blogspot.com/2026/03/blog-post_535.html

Ὑπερμεγέθεις κατασκευές.... στήν ἐρημικὴ- ἀσκητική Καψάλα Ἁγίου Ὄρους. (Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή)

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΚΕΛΛΙΩΤΙΚΗ ΦΩΝΗ.

                                                                                             Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 2//15.3.2026.

                                                                              Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως.

Ὑπερμεγέθεις   κατασκευές....  στήν ἐρημικὴ- ἀσκητική Καψάλα  Ἁγίου Ὄρους.

Ὅταν προσκυνοῦν οἱ Παντοκρατορινοί τούς σχισματο-αἱρετικοὺς Οὐκρανούς...

(βλέπε ἐπίσκεψη στὸ Ἅγιον Ὅρος τοῦ αὐτοχειροτονημένου καὶ ἀφορισμένου Ἐπιφανίου Ντουμένκο στις 10-13 Ὀκτωβρίου 2025 ν.ἡμ.),

Τότε τὸ χρῆμα ρέει ἄφθονο γιὰ ὑπερμεγέθεις κατασκευὲς ξενοδοχειακῶν ἐγκαταστάσεων...  ἐάν συγκριθοῦν μὲ τὰ ἀσκητικὰ ἀπέριττα παραδοσιακά κελλάκια γύρω ἀπὸ τὴν ἐρημική – ἀσκητικὴ Καψάλα...

Παντοκρατορινοί  συνέλθετε…!!! Καταστρέφετε συνείδητά τὸ Ἅγιον Ὄρος... Οὐαὶ καὶ ἀλίμονο σας …

«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί ( σ.σ. Παντοκρατορινοί), ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν» (Ματθ. κεφ.ΚΓ΄, στιχ.14).

Καὶ ἡ Ἱερὰ Κοινότητα ἀδιαφορεῖ ἐκκωφαντικὰ μὲ τὴν σιωπή της... στὴν ἐκκοσμίκευση τοῦ Ἁγίου Ὄρους, στὸν δούρειο ἵππο τοῦ παραδοσιακοῦ Ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ …

«...Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ ( σ.σ. Μονή Παντοκράτορος ) δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται...» (Ματθ.κεφ.ΙΗ΄, στιχ.7).

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

https://aktines.blogspot.com/2026/03/blog-post_559.html

"Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣΚΑΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ".

 

Γ΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ - «Χαῖρε τῶν Ἀγγέλων τόν βίον ἐμφαίνουσα»

 

«Χαῖρε τῶν Ἀγγέλων τόν βίον ἐμφαίνουσα»

(Χαίρε Παναγία που φανερώνεις με τη ζωή σου τον βίο των Αγγέλων).

Ακούγεται λίγο παράδοξος ο συγκεκριμένος χαιρετισμός, ο οποίος χαρακτηρίζει τη ζωή της Παναγίας ως ζωή αγγελική. Κι όχι γιατί  άνθρωπος Εκείνη μπόρεσε κι έζησε σαν τους Αγγέλους – πολλοί άγιοι και κυρίως όσιοι ασκητές χαρακτηρίζονται επίσης ως ένσαρκοι άγγελοι ή αλλιώς επουράνιοι άνθρωποι, αλλά γιατί η Παναγία υπέρκειται όχι μόνο των Αγγέλων αλλά και των Υψηλοτέρων από αυτούς, ως «ἡ τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ»! Μία γυναίκα, ένας απλός θεωρούμενος άνθρωπος που έφθασε σε ύψη που ανθρώπινος νους δεν μπορεί όχι να φανταστεί αλλ’ ούτε να υποψιαστεί. Κι όμως ο χαιρετισμός επιμένει: η Παναγία φανέρωσε με τη ζωή της τη ζωή των Αγγέλων – ζούσε ως άγγελος επί της γης, τους οποίους υπερέβη κατά πολύ!

1. Υπάρχει βεβαίως η δυνατότητα πράγματι ένας άνθρωπος να ζήσει ως άγγελος! Ένα ον που η διάνοιά του «ἐκ νεότητος ρέπει ἐπί τα πονηρά ἐπιμελῶς», να φτάσει να πορεύεται στον κόσμο τούτο «τον απατεώνα» ως άσαρκος, απαλλαγμένος δηλαδή από τη βαρύτητα και την παχύτητα του σώματος. Πώς; Μα ασφαλώς λόγω της δύναμης που δίνει ο Ιησούς Χριστός, ο Οποίος ήρθε στον κόσμο, προσέλαβε τον άνθρωπο, καθάρισε τη ζοφωμένη εικόνα Του μέσα σ’ αυτόν, του άνοιξε και πάλι συνεπώς την προοπτική να είναι ένας Θεός μέσα στον κόσμο! Κι αυτό σημαίνει ότι αγγελική ζωή δεν μπορεί να ζήσει ένας μη βαπτισμένος και εκτός της Εκκλησίας ευρισκόμενος άνθρωπος – η αμαρτία τον ωθεί αναγκαστικά στις πονηρές επιλογές και στις ασωτείες του κόσμου, όπως το βλέπουμε στο παράδειγμα του ασώτου υιού της παραβολής, ο οποίος «παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς». Ο βαπτισμένος όμως, ο πιστός χριστιανός, λόγω της ενδύσεώς του από τον Χριστό και της ενίσχυσής του από Εκείνον, κατορθώνει το αδύνατο και το καθιστά δυνατό. «Τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστι». «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ», όπως σημειώνει ο μέγας του Χριστού απόστολος Παύλος.

2. Οπότε εν Χριστώ όχι μόνο μπορεί να γίνει άγγελος ο άνθρωπος, αλλά να τους υπερκεράσει, να γίνει όπως είπαμε ένας Θεός επί της γης! Αυτή ήταν η απαρχής προοπτική του ανθρώπου («καθ’ ὁμοίωσιν») με τις δοσμένες από τον Θεό σ’ αυτόν δυνάμεις («κατ’ εἰκόνα»). Κι αυτό κατορθώθηκε αφότου ο Χριστός ήλθε στον κόσμο και επανένταξε εν Αυτώ  τον άνθρωπο και πάλι στην κανονική τροχιά του. Ο χριστιανός μη ξεχνάμε, όταν βρίσκεται στην πορεία του αληθινού προορισμού του, είναι ον που έχει «άπειρες» διαστάσεις. Εικονίζει τον Χριστό και με τη βοήθεια Εκείνου γίνεται κι αυτός ένας άλλος Χριστός. Μία ιδέα της «απειρίας» αυτής μάς δίνει ο απόστολος Παύλος, όταν μαρτυρεί ότι κάθε χριστιανός ως προέκταση του Χριστού – «ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ὑμεῖς τά κλήματα» - περικλείει τους πάντες και τα πάντα στην ύπαρξή του. Αρκεί να έχει ο ίδιος «περικλειστεί» στον Χριστό. «Πάντα ὑμῶν ἐστι», λέει, εἴτε Παῦλος εἴτε Ἀπολλώς εἴτε Κηφᾶς εἴτε κόσμος εἴτε ζωή εἴτε θάνατος εἴτε ἐνεστῶτα εἴτε μέλλοντα, πάντα ὑμῶν ἐστι, ὑμεῖς δέ Χριστοῦ, Χριστός δέ Θεοῦ». Η ανθρωπολογική παγκόσμια εικόνα που δημιουργείται είναι ασύλληπτη, αλλά είναι η πραγματικότητα που βιώνεται από τους αγίους μας, πρωτίστως από την Παναγία μας. Γι’ αυτό και η Παναγία θεωρείται, ως «πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν», η έχουσα την πληρότητα της «βασιλικής ιερωσύνης», δηλαδή της δύναμης να προσεύχεται για όλον τον κόσμο σαν να είναι ο ίδιος της ο εαυτός. Πώς λοιπόν Εκείνη που «λειτουργεί» σαν τον Υιό και Θεό Της να μην είναι υπεράνω και των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων;

3. Και ποια στοιχεία καθορίζουν την αγγελική ζωή που θεωρείται για τον άνθρωπο προϋπόθεση υπέρβασης και της ίδιας της αγγελικής ζωής; Η απόλυτη υπακοή στο θέλημα του Τριαδικού Θεού πρώτον,  η διαρκής δοξολογία του αγίου Ονόματός Του δεύτερον. Αυτό δεν βλέπουμε στη ζωή της Θεοτόκου, αλλά και στη ζωή όλων των αγίων της Εκκλησίας; Το «γενηθήτω τό θέλημά Σου» ή «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά Σου», και το «δόξα τῷ Θεῷ» ήταν η ζωή και η αναπνοή τους. Είτε παλαιός είτε νεώτερος άγιος μ’ αυτά τα δύο πορευόταν τη ζωή του, όχι κάποιες στιγμές ή κάποιες περιόδους αυτής της ζωής, αλλά συνεχώς και αδιάλειπτα. Κι αξίζει να σημειώσουμε ότι το ένα κατ’ ανάγκην παραπέμπει στο άλλο. Την ώρα δηλαδή που υπακούει κανείς στο θέλημα του Θεού, εκείνη την ώρα ανοίγονται τα χείλη του προς δοξολογία του αγίου Ονόματός Του. Γιατί η υπακοή σημαίνει την ταπείνωση και η ταπείνωση σημαίνει τη δημιουργία «χώρου» στην καρδιά για να αναπαυτεί ο Θεός – μικραίνεις για να ανοιχτείς και να υψωθείς!

4. Κι είναι περιττό να υπενθυμίσουμε ότι η ταπείνωση αυτή αλλά και η δοξολογική θεώρηση του Θεού, σε όρια όμως που υπερβαίνουν κάθε ανθρώπινη έννοιά τους, επισημαίνονται στον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Θεό μας. Θέλουμε να πούμε ότι και οι άγιοι άγγελοι και η Παναγία και όλοι οι άγιοι αποκαλύπτουν με τη ζωή τους το ήθος του ενανθρωπήσαντος Θεού μας. Και ποιο είναι αυτό πέραν του ήθους της απόλυτης ταπείνωσης ως απόλυτης υπακοής στον Θεό Πατέρα; Που σημαίνει: στους αγγέλους και σε όλους τους αγίους τον Χριστό βλέπουμε και αναγνωρίζουμε! Ο απόστολος Παύλος το τονίζει ως το στοιχείο που «σφραγίζει» τον Κύριο. Ο Κύριος «άδειασε τον εαυτό του και έγινε άνθρωπος. Και ταπείνωσε τον εαυτό Του καθώς έγινε υπάκουος στον Πατέρα Του μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού». Υπάκουος ο Δημιουργός, υπάκουοι οι άγιοι άγγελοι, υπάκουοι όλοι οι άγιοι.

Η υπακοή – που δεν έχει καμία σχέση βεβαίως με την έννοια της δουλικότητας και της καταπίεσης – και η συνδεδεμένη με αυτήν δοξολογία του Θεού είναι το μυστήριο που αποκαλύπτει τον Χριστό, που φανερώνει τη ζωή των Αγγέλων και της Παναγίας μας, που ανοίγει ενώπιόν μας την καρδιά των αγίων, δηλαδή όλων των αληθινά πιστών. Ο παραπάνω Χαιρετισμός από την άποψη αυτή ακούγεται ίσως ως ωραίο ποιητικό σχήμα, αλλά μάλλον μοιάζει με δίκοπο μαχαίρι στα χέρια μας. Γιατί μας δείχνει τον μόνο δρόμο της σωτηρίας μας και τη θέαση του «μέλλοντος αἰῶνος» μας.

https://pgdorbas.blogspot.com/2026/03/blog-post_60.html