Οικουμενισμός και Ορθοδοξία: Ποιος τελικά βρίσκεται εντός και ποιος εκτός Εκκλησίας;

Οικουμενισμός και Ορθοδοξία: Ποιος τελικά βρίσκεται εντός και ποιος εκτός Εκκλησίας;

Γεώργιος Επιφανίου καθηγητής Θεολογίας

Απάντηση στις πρόσφατες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου περί όσων «τίθενται εκτός Εκκλησίας» και εξέταση της πατερικής διδασκαλίας για την αίρεση, την αποτείχιση και τα όρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας με αφορμή την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, σύμφωνα με τις οποίες όσοι αντιδρούν στον Οικουμενισμό και υιοθετούν αντιοικουμενιστικές ή αποτειχιστικές θέσεις «τίθενται εκτός Εκκλησίας», άνοιξαν εκ νέου μια συζήτηση που δεν αφορά απλώς διοικητικά ζητήματα ή προσωπικές αντιπαραθέσεις. Αγγίζει τον πυρήνα της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας και θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: ποιος τελικά απομακρύνεται από την πίστη των Αγίων Πατέρων; Εκείνος που αντιστέκεται στον Οικουμενισμό ή εκείνος που τον θεωρεί θεμιτή και αναγκαία έκφραση της εκκλησιαστικής ζωής;

Το ερώτημα αυτό δεν είναι καινούργιο. Απασχολεί την Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ και δεκαετίες και έχει προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις σε πολλές τοπικές Εκκλησίες. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις στην Εκκλησία της Κύπρου και ιδιαίτερα η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού έδωσαν νέα ένταση σε μια συζήτηση που πολλοί θεωρούσαν ότι παρέμενε περιορισμένη στους θεολογικούς κύκλους.

Τι είναι ο Οικουμενισμός;

Για τους υποστηρικτές του, ο Οικουμενισμός αποτελεί μια προσπάθεια διαλόγου μεταξύ των χριστιανικών ομολογιών με σκοπό την προσέγγιση και την αποκατάσταση της ενότητας. Για τους επικριτές του όμως, ο σύγχρονος Οικουμενισμός έχει υπερβεί κατά πολύ τα όρια ενός απλού διαλόγου.

Κατά την αντιοικουμενιστική θεολογική προσέγγιση, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη συζήτηση με τους ετεροδόξους. Η Εκκλησία πάντοτε συζητούσε με αιρετικούς και πλανεμένους. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η Ορθοδοξία παύει να παρουσιάζεται ως η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως μία εκκλησιαστική πραγματικότητα ανάμεσα σε πολλές άλλες.

Οι επικριτές του Οικουμενισμού θεωρούν ότι πολλές σύγχρονες οικουμενικές πρακτικές οδηγούν στην έμμεση αποδοχή της λεγόμενης «θεωρίας των κλάδων», σύμφωνα με την οποία καμία χριστιανική κοινότητα δεν κατέχει μόνη της την πλήρη αλήθεια και όλες αποτελούν τμήματα της μίας Εκκλησίας. Μια τέτοια αντίληψη, υποστηρίζουν, βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση με την παραδοσιακή ορθόδοξη εκκλησιολογία.

Γιατί ονομάστηκε «παναίρεση»;

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς υπήρξε ίσως η σημαντικότερη μορφή που συνέδεσε τον όρο «παναίρεση» με τον Οικουμενισμό. Για τον μεγάλο Σέρβο θεολόγο και άγιο, ο Οικουμενισμός δεν αποτελούσε απλώς μία ακόμη αίρεση. Ήταν ένα σύστημα σκέψης που επιχειρούσε να δικαιώσει και να συνθέσει όλες τις προηγούμενες αιρέσεις κάτω από μια κοινή εκκλησιολογική ομπρέλα.

Κατά την άποψη αυτή, όταν η αλήθεια εξισώνεται με την πλάνη και όταν οι αιρέσεις αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι δρόμοι προς τον Χριστό, τότε υπονομεύεται το ίδιο το θεμέλιο της ορθόδοξης πίστης.

Δεν είναι τυχαίο ότι πλήθος παραδοσιακών θεολόγων, μοναχών και πνευματικών μορφών του 20ού αιώνα εξέφρασαν έντονες επιφυλάξεις για την πορεία του οικουμενικού κινήματος. Οι ανησυχίες αυτές δεν περιορίζονταν σε δευτερεύοντα ζητήματα, αλλά αφορούσαν την ίδια την ταυτότητα της Εκκλησίας.

Η μαρτυρία των Αγίων Πατέρων

Η ιστορία της Εκκλησίας δείχνει ότι οι μεγάλοι ομολογητές της πίστεως συχνά βρέθηκαν αντιμέτωποι με ισχυρές εκκλησιαστικές πλειοψηφίες.

Ο Μέγας Αθανάσιος εξορίστηκε επανειλημμένα. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διώχθηκε σκληρά. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός έμεινε σχεδόν μόνος απέναντι στην ψευδοένωση της Φλωρεντίας.

Κανείς από αυτούς δεν επικαλέστηκε τη διοικητική ισχύ ή τις πλειοψηφίες. Επικαλέστηκαν την πίστη που παρέλαβαν από τους Πατέρες.

Γι’ αυτό πολλοί αντιοικουμενιστές διερωτώνται: εάν η αντίσταση σε θεωρούμενες εκκλησιολογικές εκτροπές συνιστά λόγο εξόδου από την Εκκλησία, τότε πώς ερμηνεύεται η στάση όλων αυτών των Αγίων; Δεν αντιστάθηκαν και εκείνοι σε ισχυρές εκκλησιαστικές τάσεις της εποχής τους;

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου

Ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση κατέχει ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

Οι υποστηρικτές της αντιοικουμενιστικής θέσης θεωρούν ότι ο κανόνας αυτός προβλέπει τη δυνατότητα διακοπής εκκλησιαστικής κοινωνίας με επίσκοπο ο οποίος κηρύττει δημόσια και απροκάλυπτα διδασκαλία που θεωρείται αιρετική.

Κατά την ερμηνεία τους, η αποτείχιση δεν αποτελεί σχίσμα αλλά πράξη προστασίας της Εκκλησίας από την πλάνη.

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο θεωρούν προβληματική κάθε γενική αναφορά ότι όσοι αντιδρούν στον Οικουμενισμό τίθενται αυτομάτως εκτός Εκκλησίας. Υποστηρίζουν ότι μια τέτοια προσέγγιση αγνοεί μια μακρά κανονική και πατερική παράδοση.

Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου και τα ερωτήματα που εγείρονται

Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις όχι μόνο για το περιεχόμενό τους αλλά και για το μήνυμα που πολλοί πιστοί θεωρούν ότι εκπέμπουν.

Διότι εάν όσοι αντιδρούν στον Οικουμενισμό χαρακτηρίζονται ως άνθρωποι που θέτουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας, τότε ανακύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: τι θέση κατέχουν στην εκκλησιαστική συνείδηση οι Άγιοι και οι Γέροντες που προειδοποιούσαν επί δεκαετίες για τους κινδύνους του Οικουμενισμού;

Μπορεί η θεολογία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς να θεωρείται περιθωριακή; Μπορεί η ομολογιακή στάση του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού να αντιμετωπίζεται ως υπερβολή; Μπορούν οι πατερικές προειδοποιήσεις να υποκατασταθούν από μια νέα εκκλησιολογική γλώσσα που αποφεύγει συστηματικά τις δογματικές διακρίσεις;

Οι ερωτήσεις αυτές δεν μπορούν να απορριφθούν με χαρακτηρισμούς. Απαιτούν θεολογικές απαντήσεις.

Η υπόθεση Τυχικού

Για πολλούς πιστούς η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική διαφορά. Αντιλαμβάνονται ότι πίσω από αυτήν βρίσκεται μια βαθύτερη σύγκρουση δύο διαφορετικών προσεγγίσεων.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η άποψη που δίνει έμφαση στην ανάγκη υπακοής και συνοχής της εκκλησιαστικής διοίκησης.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η αντίληψη ότι η ομολογία της πίστεως προηγείται κάθε διοικητικής σκοπιμότητας και ότι η ιστορία της Εκκλησίας έχει δικαιώσει επανειλημμένα όσους αντιστάθηκαν όταν θεωρούσαν ότι κινδυνεύει η αλήθεια.

Για πολλούς υποστηρικτές του Τυχικού, η στάση τους δεν αποτελεί πράξη ανταρσίας αλλά προσπάθεια υπεράσπισης της πατερικής παραδόσεως.

Το πραγματικό διακύβευμα

Το ζήτημα τελικά δεν είναι ποιος κατέχει αξιώματα ούτε ποιος διαθέτει μεγαλύτερη διοικητική ισχύ.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η σύγχρονη οικουμενιστική πρακτική παραμένει εντός των ορίων που χάραξαν οι Άγιοι Πατέρες ή αν συνιστά μια νέα εκκλησιολογική αντίληψη ξένη προς την ορθόδοξη παράδοση.

Οι επικριτές του Οικουμενισμού επιμένουν ότι η Εκκλησία δεν σώζεται με διπλωματικές ισορροπίες ούτε με αόριστες εκκλήσεις για ενότητα. Σώζεται με την αλήθεια. Και η αλήθεια, όπως διδάσκει η πατερική παράδοση, δεν είναι αποτέλεσμα συμβιβασμού αλλά πιστότητας στην αποστολική πίστη.

Η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι εκείνοι που αρχικά χαρακτηρίστηκαν ακραίοι, ανυπάκουοι ή ταραξίες, αργότερα αναγνωρίστηκαν ως ομολογητές και άγιοι. Γι’ αυτό και κάθε εποχή καλείται να εξετάζει τα γεγονότα όχι με κριτήριο τη συγκυρία, αλλά με κριτήριο την πίστη που «ἅπαξ παρεδόθη τοῖς ἁγίοις».

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ανοικτό και απαιτεί σοβαρή θεολογική απάντηση: όταν καταδικάζεται ο Οικουμενισμός ως παναίρεση, πρόκειται για εκτροπή από την Ορθοδοξία ή για συνέχιση της πατερικής ομολογίας; Και όταν όσοι εκφράζουν αυτή την ανησυχία κατηγορούνται ότι θέτουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας, μήπως η συζήτηση πρέπει να επιστρέψει όχι στους χαρακτηρισμούς, αλλά στην ίδια την πατερική διδασκαλία και την κανονική παράδοση της Εκκλησίας;

https://aktines.blogspot.com/2026/06/blog-post_367.html

Λένε κά­ποιοι: ''Είναι φι­λάν­θρω­πος ο Θεός και γι' αυτό δεν τι­μω­ρεί...''

 

Λένε (κά­ποιοι): 

''Είναι φι­λάν­θρω­πος ο Θεός και γι' αυτό δεν τι­μω­ρεί''. 

 

Δηλα­δή, αν κο­λά­σει τους ασε­βείς, δεν θα εί­ναι για εσάς φι­λάν­θρω­πος; Βλέ­πε­τε σε τι βλά­σφη­μα λό­για σας οδη­γεί ο διά­βο­λος; 

 

Λοι­πόν ρω­τάω: Οι μο­να­χοί που πή­γαν στα βου­νά και επί­δει­ξαν πάρα πολύ με­γά­λη άσκη­ση, θα φύ­γουν απ' αυ­τόν τον κό­σμο αστε­φά­νω­τοι; 

 

Αν δεν τι­μω­ρούν­ται οι κα­κοί και δεν υπάρ­χει για κα­νέ­ναν αν­τα­πό­δο­ση, τότε θα πει κά­ποιος, ότι ούτε οι αγα­θοί και ενά­ρε­τοι βρα­βεύ­ον­ται. ''Ναι'', λένε (απε­ρί­σκε­πτα), διό­τι αυτό αρ­μό­ζει στον Θεό, να υπάρ­χει μόνο Βασι­λεία του Θεού. Να μην υπάρ­χει κό­λα­ση!''...

 

Δηλα­δή, ο πόρ­νος και ο μοι­χός και όποιος έκα­νε άπει­ρα κακά, θα απο­λαύ­σει τα ίδια, με εκεί­νον που αγω­νί­στη­κε και επέ­δει­ξε σω­φρο­σύ­νη και αγνό­τη­τα; 

 

Το ίδιο τέ­λος πε­ρι­μέ­νει έναν Από­στο­λο Παύλο και έναν Νέρω­να ή και τον διά­βο­λο;...

 

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

https://paterikos.blogspot.com/2026/06/blog-post_10.html

«Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός»

 

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός»

  Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς τονίζει: «Περὶ δὲ τῆς φιλαδελφίας οὐ χρείαν ἔχετε γράφειν ὑμῖν· αὐτοὶ γὰρ ὑμεῖς θεοδίδακτοί ἐστε εἰς τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους·» (Θεσ. Α΄ δ, 9). (: Γιὰ τὴν ἀγάπη τώρα πρὸς τοὺς ἀδελφούς σας Χριστιανοὺς δὲν ἔχετε ἀνάγκη νὰ σᾶς γράψουμε, διότι ἐσεῖς μόνοι σας ἔχετε διδαχθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο».

• Γιατὶ νὰ ἔχουμε ἀγάπη; Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Κρονστάνδης: «Ἡ ἀγάπη ἀναπαύει τὴν καρδιά, τὴν ἀνακουφίζει, τὴ ζωογονεῖ. Τὸ μῖσος, ἀπεναντίας, τὴν ταλαιπωρεῖ, τὴν βασανίζει, τὴν ταράζει. Ὅποιος, λοιπόν, μισεῖ, εἶναι ὁ πιὸ ἀνόητος ἀνάμεσα στοὺς ἀνοήτους, καθὼς γίνεται τύραννος τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ του…

  Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός. Γιατί; Ἐπειδή, ὅσο κι ἂν σὲ πολεμάη ὁ ἐχθρός σου ἐξωτερικά, ἐσὺ πολεμᾶς περισσότερο τὸν ἑαυτό σου ἐσωτερικά. Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ὁ πιὸ σκληρὸς διωγμός, τὸ νὰ βασανίζης τὸν ἑαυτό σου μὲ τὸ μῖσος πρὸς τὸν ἐχθρό σου;…

 Ὅ,τι εἰπώθηκε γιὰ τὸ μῖσος, ἀφορᾶ καὶ τὰ ἄλλα πάθη. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὅρισε νὰ τιμωρούμαστε μέσα σ’ αὐτὰ καὶ ἀπ’ αὐτά. Κάθε πάθος εἶναι κι ἕνας βασανιστής, ἕνας δήμιος. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κάνει κάποιο κακό, τιμωρεῖται μὲ τὸ ἴδιο τὸ κακὸ ποὺ κάνει, μὲ τὸ ἴδιο τὸ πάθος στὸ ὁποῖο εἶναι δοῦλος».

• Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἕνα μῦθο μὲ τὸν βοριὰ καὶ τὸν ἥλιο. Μάλωναν και οἱ δύο ποιὸς εἶναι δυνατότερος. Ἔβαλαν τότε στοίχημα ποιὸς θὰ βγάλη τὴν κάπα τοῦ βοσκοῦ ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα ἀνηφόριζε τὸ βουνό. Φύσηξε λοιπὸν ὁ ἄνεμος ὅσο πιὸ δυνατὰ μποροοῦσε καὶ ὁ βοσκὸς ποὺ κρύωνε, περισσότερο σκεπαζόταν μὲ τὴν κάπα. Βγῆκε τότε ὁ ἥλιος ἀπὸ τὰ σύννεφα, σκόρπισε ἀγάπη, καλωσύνη καὶ ζεστασιά, ζεστάθηκε ὁ βοσκὸς καὶ ἔβγαλε τὴν κάπα του.

  Εἴδατε λοιπὸν ποιὸς εἶναι ὁ δυνατότερος; Δὲν κερδίζεις τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ ἄγριο, ἀλλὰ μὲ τὴν καλωσύνη καὶ τὴν ἀγάπη ποὺ σὲ ζεσταίνει».

• Ὁ Ἀββᾶς Δωρόθεος μᾶς διδάσκει:

  «Ἀγωνιστεῖτε νὰ βοηθᾶτε πάντα ὁ ἕνας τὸν ἄλλον εἴτε διδάσκοντας καὶ βάζοντας στὴν καρδιὰ τοῦ ἀδελφοῦ λόγο Θεοῦ εἴτε παρηγορώντας τον σὲ καιρὸ λύπης εἴτε δίνοντάς του χέρι καὶ βοηθώντας τον σὲ κάποια δουλειά. Μ’ ἕνα λόγο, καθένας, ἀνάλογα μὲ τὴ δύναμή του, ὅπως εἶπα, κάντε τὸ πᾶν νὰ ἑνωθῆτε μεταξύ σας. Γιατί ὅσο ἑνώνεται κανεὶς μὲ τὸν πλησίον τόσο ἑνώνεται καὶ μὲ τὸν Θεό.

  Σᾶς φέρνω ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τοὺς πατέρες, γιὰ νὰ καταλάβετε τὴ δύναμη τοῦ λόγου ποὺ σᾶς εἶπα: Φανταστεῖτε ἕνα κύκλο στὴ γῆ, δηλαδὴ μία στρογγυλὴ γραμμή, χαραγμένη μὲ διαβήτη, ποὺ ἔχει ἕνα κέντρο. Κέντρο ὀνομάζεται τὸ μέσο ἀκριβῶς τοῦ κύκλου. Δῶστε προσοχὴ σ’ αὐτὸ ποὺ λέω. Ὑποθέστε ὅτι αὐτὸς ὁ κύκλος εἶναι ὅλος ὁ κόσμος, καὶ τὸ κέντρο τοῦ κύκλου ὁ Θεός. Οἱ ἀκτῖνες τοῦ κύκλου, δηλαδὴ οἱ εὐθεῖες γραμμὲς ποὺ ὁδηγοῦν ἀπὸ τὴν περιφέρεια στὸ κέντρο, ὑποθέστε ὅτι εἶναι οἱ δρόμοι, δηλαδὴ οἱ διάφοροι τρόποι ζωῆς τῶν ἀνθρώπων. Ὅσο προχωροῦν οἱ ἄνθρωποι πρὸς τὸ κέντρο, ποθώντας νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό, τόσο βρίσκονται κοντὰ καὶ στὸν Θεὸ καὶ μεταξύ τους καὶ ὅσο πλησιάζουν τὸν Θεό, πλησιάζουν καὶ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Ὅσο πάλι πλησιάζουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, τόσο πλησιάζουν καὶ τὸν Θεό.

  Ἀντίστροφα τώρα, φανταστεῖτε τὸν χωρισμό. Ὅσο ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ γυρίζουν πίσω, πρὸς τὰ ἔξω, τόσο ἀποχωρίζονται καὶ μεταξύ τους. Καὶ ὅσο ἀπομακρύνονται μεταξύ τους, τόσο ἀπομακρύνονται κι ἀπὸ τὸν Θεό.

  Τέτοια εἶναι ἡ φύση τῆς ἀγάπης: Ὅσο εἴμαστε ἔξω καὶ δὲν ἀγαπᾶμε τὸν Θεό, τόσο ἔχουμε ἀπόσταση κι ἀπὸ τὸν πλησίον. Ἂν ὅμως ἀγαπήσουμε τὸν Θεό, ὅσο τὸν πλησιάζουμε μὲ τὴν ἀγάπη μας, τόσο αὐτὴ ἡ ἀγάπη μᾶς ἑνώνει καὶ μὲ τὸν πλησίον. Καὶ ὅσο ἑνώνεται κανεὶς μὲ τὸν πλησίον τόσο ἑνώνεται καὶ μὲ τὸν Θεό…».

• Σὲ ἕνα μικρὸ χωριό, ζοῦσαν δύο ἀδέλφια, ὁ Νικόλαος καὶ ὁ Μανώλης. Ἦταν ἀγαπημένοι, μέχρι ποὺ μία παρεξήγηση γιὰ ἕνα χωράφι ἔγινε αἰτία νὰ μὴ μιλοῦν ὁ ἕνας στὸν ἄλλον γιὰ χρόνια.

  Ἔφτασε ἡ Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς. Στὸν ναό, ὁ ἱερέας διάβασε τὸ Εὐαγγέλιο:

«Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος…»

Ὁ Νικόλαος ἔνιωσε τὴν καρδιά του νὰ σφίγγεται. Σκεπτόταν:

«Νηστεύω, προσεύχομαι, ἐκκλησιάζομαι… ἀλλὰ κρατῶ μέσα μου θυμό.»

Τὸ ἴδιο βράδυ, στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Συγχωρήσεως, ὁ ἱερέας μίλησε γιὰ τὸν Παράδεισο.

«Ὁ Παράδεισος», εἶπε, «δὲν χάνεται μόνο μὲ τὴν ἀνυπακοή, χάνεται καὶ μὲ τὴν ἀσυγχώρητη καρδιά.»

Μετὰ τὸ «Συγχωρήσατέ με», οἱ ἄνθρωποι ἄρχισαν νὰ ζητοῦν συγγνώμη ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον.

Ὁ Νικόλαος δίσταζε. Ὁ ἐγωισμὸς τοῦ φώναζε:

«Δὲν φταῖς ἐσύ!»

Ἡ συνείδησή του ὅμως ψιθύριζε:

«Χωρὶς συγχώρηση δὲν ὑπάρχει Ἀνάσταση».

Τελικὰ πλησίασε τὸν ἀδελφό του.

Γονάτισε καὶ εἶπε:

-Συγχώρεσέ με, ἀδελφέ.

  Ὁ Μανώλης ἔμεινε ἄφωνος. Τὰ μάτια του γέμισαν δάκρυα.

-Κι ἐσὺ νὰ μὲ συγχωρέσης.

 Δὲν ἦταν μόνο ὅτι συμφιλιώθηκαν. Ἦταν σὰν νὰ ἄνοιξε μία πόρτα μέσα τους, μία πόρτα ποὺ εἶχε μείνει χρόνια κλειστή.

Ὁ γέροντας τοῦ χωριοῦ, ποὺ τοὺς ἔβλεπε, εἶπε:

“Σήμερα δὲν ἔφαγαν μόνο τυρὶ γιὰ τελευταία φορά. Σήμερα βρῆκαν τὸ κλειδὶ τοῦ Παραδείσου”».

Ἔτσι εἶναι ἡ ἀγάπη… ἀνοίγει τὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου.

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/06/blog-post_336.html

Η μετάλλαξη του Αγίου Όρους.

 

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

                                                                 Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 19.5//1.6.2026.

                                                       Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ἅγιοι Καθηγούμενοι, Ἀντιπρόσωποι, Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι (20 ) Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίου Ὅρους,

Διαφυλάξατε τὸ Ἅγιον  Ὄρος ἀπὸ τὴν ἀλλοίωση, μετάλλαξη ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τὰ τελευταῖα ἔτη.

Τὰ μεγάλα λιμάνια, θὰ ὑποδέχονται μεγάλα πλοῖα, μὲ πλῆθος ἀνθρώπων, μὲ ἄμεση ἀνάγκη γιὰ φιλοξενία, διανυκτερεύσεων κ.λπ... Ἀκούγεται ὅτι μεγαλοεπιχειρηματίας ξενοδοχειακῶν κοσμικῶν μονάδων ἀνέλαβε νὰ ἀνορθώσει μεγαθήριον στὴν περιοχὴ τῆς Μονῆς Ἰβήρων... !!!

Οἱ ἐπιχειρηματίες ὅπου «μυρίζονται» χρῆμα τρέχουν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους (μὲ τὸ ἀζημίωτο φυσικά... πολλὰ καὶ πλουσιοπάροχα τὰ εὐρωπαϊκὰ πακέτα ὅταν πρόκειται νὰ ἀλλοιώσουν, νὰ φθείρουν τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ τὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μας...) ... Ἤδη στὴν Μονὴ Παντοκράτορος στὴν περιοχὴ Καψάλας ἀνορθώθηκαν κτιριακές ἐγκαταστάσεις π.χ. Ι.Κ. «Ἄξιόν ἐστι», Ι.Κ. Ἁγίου Σάββα τὸ ξεροκάλυβο τοῦ κηπουροῦ καὶ Ξενοφῶντος ἔξωθεν τῆς Μονῆς πρὸς ἀρσανά...

Ἐμεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες καὶ εἰδικὰ οἱ διοικοῦντες ποὺ παίρνουν τὶς τελικὲς ἀποφάσεις δὲν ἀντιλαμβανόμαστε τὶς εὐθύνες καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν λανθασμένων ἐκοσμικευμένων ἐπιλογῶν μας...;;;

Παραλάβαμε ἕνα Ἅγιον Ὄρος ἡσυχαστικό, ἀσκητικό, ὁμολογιακό ...!!!                                                      Τί θὰ παραδώσουμε στὶς ἑπόμενες γενεὲς μελλοντικῶν Ἁγιορειτῶν ;;;

Ἁγιοσύνη παραλάβαμε...

Μάνατζμεντ (διοίκηση ἐπιχειρήσεων ) ξενοδοχείων θὰ παραδώσουμε ;;;

Τὴ νοερὰ προσευχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με», νηστεία, μελέτη παραλάβαμε...

Ξεναγοὺς-μοναχοὺς σὲ τουρίστες καὶ μονές – μουσεῖα θὰ παραδώσουμε τὸ Ἅγιον Ὄρος ;;; Ἀναλογιστεῖτε οἱ διοικοῦντες ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως στὸ φοβερὸ Βῆμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ...

Τί θὰ Τοῦ ἀπολογηθοῦμε ;;;

Εἰδικὰ πῶς θὰ ἀντικρίσουμε τὸ θλιμμένο πρόσωπο  τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ... θὰ εὐελπιστοῦμε παράδεισο μὲ τὶς σωτήριες πρεσβεῖες τῆς Μητέρας μας Θεοτόκου ἐνῷ καταστρέφεται τὸ Περιβόλι της... ;;;

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

https://aktines.blogspot.com/2026/06/blog-post_614.html

Ο Μ. Κωνσταντίνος κατεβαίνει από τον ουρανό και επισκέπτεται τον Μέγα Παΐσιο!

Όσιος Παΐσιος ο Μέγας. (Διά χειρός Φώτη Κόντογλου).

Faceb

(Επιμέλεια-διασκευή Στέλιος Κούκος)

[Διηγείται ο όσιος Ιωάννης ο Κολοβός για τον όσιο Παΐσιο τον Μέγα]:

Ποθώντας να δω και να απολαύσω τη θεία χάρη, τον επισκέφτηκα στο κελλί του.

Αλλά προτού ακόμη κτυπήσω την πόρτα του, τον άκουσα να συνομιλεί με κάποιον. Για τον λόγο αυτόν έμεινα απ’ έξω από το κελλί, αλλά δυστυχώς έκανα λίγη φασαρία και ο όσιος βγήκε έξω για να δει τι συμβαίνει.

Όταν με είδε χάρηκε πολύ, και γι αυτό με αγκάλιασε και με φιλούσε. Έτσι έκανα και εγώ.

Όταν όμως μπήκα μέσα στο κελλί, άρχισα να κοιτώ από εδώ και από εκεί, για να δω τον άνθρωπο με τον οποίο συνομιλούσε προηγουμένως, αλλά δεν είδα κάποιον.

Ο ίδιος κατάλαβε ότι κάτι αναζητούσα και με ρώτησε:

– Βλέπεις κάτι παράδοξο;

– Ναι, του απάντησα. Πριν από λίγο σε άκουσα να μιλάς με κάποιον αλλά δεν βλέπω κάποιον στο κελλί σου. Τι συμβαίνει; Σε παρακαλώ να μου φανερώσεις το παράδοξο αυτό μυστήριο.
– Πράγματι, αγαπητέ Ιωάννη, παράδοξο μυστήριο θα σου αποκαλύψει σήμερα ο Θεός, μου είπε ο θείος Παΐσιος. Και εγώ, θα φανερώσω σε σένα την αγάπη που έχει σε μας η αγαθότητα του.

Αυτός, εξαιρετικέ μου φίλε, που άκουσες να συνομιλεί μαζί μου ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος βασιλιάς των Χριστιανών. Κατέβηκε εδώ κατ’ εντολήν του Θεού και μου είπε: “Μακάριοι ήσαστε εσείς οι οποίοι αξιωθήκατε να γίνεται μοναχοί. Και πραγματικά ο μακαρισμός αυτός προέρχεται από τον ίδιο τον Σωτήρα”.

Και ρωτώντας τον εγώ:

– Και ποιος είσαι εσύ Κύριε, ο οποίος λέγεις αυτά τα λόγια και μακαρίζεις εμάς τους μοναχούς, μου απάντησε: “Εγώ είμαι ο Μέγας Κωνσταντίνος. Κατέβηκα από τους ουρανούς, για να σου φανερώσω την δόξαν που απολαμβάνουν εις τους ουρανούς οι μοναχοί, και την οικειότητα και την παρρησίαν που έχουν προς τον Χριστό.

Και σε μακαρίζω, Παΐσιε, γιατί παρακινείς τους μοναχούς στην ιερή διαγωγή της άσκησης. Αντιθέτως εγώ μέμφομαι και κατηγορώ τον εαυτό μου, γιατί δεν κατάφερα να μπω σ’ αυτήν την μεγάλη τάξη των μοναχών. Και δεν μπορώ να υποφέρω αυτήν την ζημιά που έπαθα”.

Και πάλιν του είπα εγώ:
– Γιατί θαυμάσιε κατηγορείς τον εαυτό σου; Μήπως και εσύ δεν απόλαυσες “την αΐδιον εκείνην δόξαν και την θείαν έλλαμψιν”; “Ναι, την απέλαυσα”, μου αποκρίθηκε, “αλλά δεν έχω την ίδια παρρησία με τους μοναχούς. Ούτε την ίδια τιμή με εκείνους”!

 

Απόσπασμα από τον βίο του οσίου Παϊσίου του Μεγάλου, που έγραψε ο όσιος Ιωάννης ο Κολοβός, όπως δημοσιεύεται στο “Νέο Εκλόγιον”, του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη (εκδόσεις Αστήρ, Αλ. και Ε. Παπαδημητρίου).

https://www.pemptousia.gr/2020/05/o-m-konstantinos-kateveni-apo-ton-ourano-ke-episkeptete-ton-mega-pa%CE%90sio/

Για τους λογισμούς (Αββά Δωροθέου)

 

Aξίζει να προσέξουμε την πορεία του αββά Δωροθέου. Έζησε περί τα μέσα του 6ου αιώνα και καταγόταν από την Αντιόχεια…

Η οικογένειά του ήταν χριστιανική και πλούσια και έτσι ο αββάς Δωρόθεος έλαβε εξαιρετική μόρφωση. Όμως η επιθυμία του να μιμηθεί τους Αποστόλους και να κατακτήσει την πνευματική τέχνη, τον ώθησαν στο μοναχικό σχήμα και τον δρόμο της «κατά Θεόν υποταγής».

Από τον πρώτο κιόλας καιρό της μοναχικής του ζωής συνάντησε μεγάλες δυσκολίες. Από την μία η ασθενική του κράση, από την άλλη το δυσβάσταχτο φορτίο της υπακοής, αλλά και ο έντονος σαρκικός πόλεμος τον έφεραν κάποτε σε απόγνωση, ώστε να αποφασίσει ακόμα και να φύγει από το Μοναστήρι.

Σε όλη αυτήν την πάλη, όμως, είχε ένα ισχυρό όπλο, την συμπαράσταση και καθοδήγηση από τον πνευματικό του, αββά Ιωάννη, στον οποίο με κάθε λεπτομέρεια και με εξαιρετική απλότητα ανέφερε όλο του τον πόλεμο και τις δυσκολίες. Γι’ αυτό το όπλο μιλά στην διδασκαλία του “Για το ότι δεν πρέπει κανείς να εμπιστεύεται την φρόνησή του”:

Να, γιατί μισεί ο εχθρός (=ο διάβολος) κάθε άκουσμα που ασφαλίζει από το κακό. Επειδή πάντοτε θέλει την καταστροφή μας. Να, γιατί αγαπάει όσους έχουν οδηγό τον εαυτό τους. Επειδή γίνονται συνεργάτες με τον διάβολο, προετοιμάζοντας μόνοι τους την καταστροφή τους. Εγώ δεν γνώρισα άλλη πτώση ανθρώπου, από εκείνη που προκύπτει από την εμπιστοσύνη στο λογισμό του. Μερικοί λένε: «Απ’ αυτή την αιτία πέφτει ο άνθρωπος ή από εκείνη». Εγώ όμως, όπως είπα, δεν γνωρίζω να μπορεί να προξενηθεί σε κανέναν καμιά άλλη πτώση, για κανέναν άλλο λόγο, εκτός απ’ αυτόν. Είδες κάποιον να πέσει στην αμαρτία; Μάθε ότι εμπιστεύτηκε τον λογισμό του. Τίποτε δεν είναι βαρύτερο και πιο ολέθριο από την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Με σκέπασε με τη Χάρη Του ο Θεός και πάντοτε φοβόμουνα αυτόν τον κίνδυνο. Τα ανέφερα όλα στον πνευματικό μου. Γιατί ποτέ, όπως είπα, δεν αποφάσιζα να κάνω κάτι, χωρίς να έχω την ευλογία του. Και μερικές φορές μου έλεγε ο λογισμός: «Αυτό δεν θα σου πει ο Γέροντας; Τι θέλεις τώρα να τον ενοχλήσεις»; Και έλεγα στο λογισμό: «Ανάθεμα σε σένα και στη διάκρισή σου και στη σοφία σου και στη φρονιμάδα σου και στη γνώση σου, γιατί ό,τι ξέρεις το ξέρεις από τους δαίμονες». Και πήγαινα και ρωτούσα τον Γέροντα και μερικές φορές μου απαντούσε όπως είχα προηγουμένως σκεφτεί και τότε μου έλεγε ο λογισμός: «Τι έγινε λοιπόν; Να, σου είπε αυτό που σου είχα πει και εγώ. Δεν ενόχλησες λοιπόν χωρίς λόγο το Γέροντα»; Και απαντούσα στο λογισμό: «Ναι, αλλά τώρα είναι ευλογημένο, τώρα προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα. Γιατί το δικό σου είναι πονηρό, είναι δαιμονικό, είναι γεμάτο εμπάθεια».

Και έτσι ποτέ δεν επέτρεπα στον εαυτό μου ν’ ακολουθήσει τον λογισμό του, χωρίς να έχω ρωτήσει γι’ αυτό σχετικά. Και πιστέψτε με, αδελφοί μου, η ψυχή μου ήταν πολύ ξεκούραστη, χωρίς καμιά μέριμνα, μέχρι σημείου που να στενοχωριέμαι γι’ αυτό το θέμα, όπως ακριβώς και άλλοτε νομίζω ότι σας είπα. Γιατί άκουγα ότι πρέπει να μπούμε στη Βασιλεία των Oυρανών, περνώντας μέσα από πολλές θλίψεις και έβλεπα πως εγώ δεν είχα καμιά θλίψη και φοβόμουνα και βρισκόμουνα σε απορία, επειδή δεν ήξερα την αιτία της τόσης αναπαύσεως, μέχρις ότου μου είπε ο Γέροντας: «Μη στενοχωριέσαι. Καθένας που μπαίνει κάτω απ’ την υπακοή των Πατέρων, τέτοια ανάπαυση και αμέριμνη ζωή έχει».

Φροντίστε και σεις να ρωτάτε για όλα, αδελφοί μου, και να μην έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας. Μάθετε πόση ξεγνοιασιά, πόση χαρά , πόση ανάπαυση έχει όποιος το εφαρμόζει.

 

Eπιμέλεια: Kατερίνα Xούπα –Xημικός Mηχανικός E.M.Π.
Αββά Δωροθέου “Έργα Ασκητικά” Εκδόσεις: “Ετοιμασία”

https://www.xfe.gr/gia-tous-logismous/

"Ἡ Ρωσοφοβία, ὡς παλαιά καί βαθεῖα ἐχθροπάθεια πρός τήν Ὀρθόδοξη Ρωσσία, ἔχει καί αὐτή πολλές ρίζες στήν Μασονία". π. Σεραφείμ Ζήσης:

 

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας και Εκκλησίας. Την Τετάρτη-15η Μαρτίου του 2023, ανταποκρινόμενος σε ευγενική πρόσκληση του Πρόεδρου του Ιδρύματος Marmara Grubu Vakfı , Δρ. Ακάν Σουβέρ πραγματοποίησε ομιλία στην 26η Ευρασιατική Οικονομική Σύνοδο Κορυφής που διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη.

Και λέει εκεί ο Οικουμενικός. «Η θρυλική αφήγηση του πρώτου χρονικού των Ρώς αναφέρει πως τον 1ο αιώνα ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος έστειλε απεσταλμένους για να καθορίσουν ποια πίστη θα επιλέξει ο λαός του. Όταν οι απεσταλμένοι επισκέφθηκαν την Αγία Σοφία, συγκλονίστηκαν τόσο πολύ από την τέχνη και την αρχιτεκτονική της που αναφώνησαν, ποτέ δεν έχουμε δει τέτοια ουράνια ομορφιά επί γης.

Μέσω του Κιέβου ο Ρωσικός λαός γνώρισε και βαπτίστηκε στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό».( π. Σεραφείμ Ζήσης )Τώρα συγγνώμη, τι ανοησία είναι αυτή; Τι θα πει μέσω του Κιέβου ; Το Κίεβο ήταν η τότε πρωτεύουσα των Ρώσων. Φυσικά μέσω του Κιέβου.

Δεν γνώρισαν μέσω Ουκρανών οι Ρώσοι την Ορθοδοξία. Στο Κίεβο την γνώρισαν, όχι μέσω του Κιέβου. Παρόλα αυτά, ο τελευταίος χρόνος, αυτά τα λέει το 2023, αποκάλυψε την κατάχρηση εξουσίας και δύναμης, μαζί με την εκμετάλλευση της φύσης και των πόρων της, καθώς η Ρωσία περιφρόνησε την ανθρώπινη και οικολογική ακεραιότητα μιας χώρας που απαιτεί και αξίζει ανεξαρτησία και ελευθερία.

Το χειρότερο, τουλάχιστον από την δική μας οπτική γωνία, από τη θέση της θρησκείας και της πίστης, η ηγεσία του Πατριαρχείου Μόσχας αυτό ταπεινώθηκε, υποτασόμενοι άνευ όρων στον Ρωσικό κράτος και υποστηρίζοντας απερίφραστα την αιματηρή στρατιωτική εισβολή. Έχουμε καταδικάσει με συνέπεια και επιμονή τόσο τον επιζήμιο πόλεμο από τον πρόεδρο Πούτιν όσο και την ανήθικη υποστήριξη από τον Πατριάρχη Κύριλλο, ο οποίος μάλιστα προσέδωσε πνευματική διάσταση στην εχθρότητα και αιματοχυσία, διαβεβαιώνοντας αθώους στρατιώτες ότι θα βρουν την ανταμοιβή τους εν ουρανοις αν καθυποτάξουν τους αδελφούς τους στην Ουκρανία. Για να μην σας πω ότι αν ψάξει κανείς, υπάρχει τεχνικός τρόπος να ψάξεις συγκεκριμένες λέξεις σε συγκεκριμένη ιστοσελίδα, αν ψάξει κανείς τον όρο « Εθνοφυλετισμός » στην ιστοσελίδα του οικουμενικού Πατριαρχείου θα βρει δεκάδες παραπομπές και πάντα είναι κατά των Ρώσων.

Για τον ελληνικό εθνοφυλετισμό εμείς δεν μιλάμε ποτέ ,για το γεγονός δηλαδή ότι μόνο εξαιτίας φυλής και γένους υποστηρίζουμε τον Βαρθολομαίο, τον αιρεσιάρχη , τον αποδομητή, τον ολετήρα μόνο και μόνο επειδή είναι Έλληνας. Μη θίγεται τον Πατριάρχη του γένους. Να τα κρεμίσει όλα, δεν πειράζει, Έλληνας είναι. Αλλά οι Ρώσοι δεν επιτρέπεται να έχουν πατριδοφιλία, είναι εθνοφυλετιστές.

Και ποιο είναι το ακόμα περίεργο. Αυτά που λέει για τον Ρωσικό παρεμβατισμό στην Ουκρανία, παραδόξως δεν μπορώ να μην το πω, δεν τα είπε για τους Ισραηλινούς όταν κάνουν προληπτικά χτυπήματα και κατοχή στο Νότιο Λίβανο ή στην Γάζα ή στο Ιράν. Οι Ρώσοι που κάνουν προληπτική επέμβαση στην Ουκρανία για να μην μπει εκεί τον ΝΑΤΟ και βάλει πυρηνικά και ό,τι άλλο ήθελε στην πόρτα της Μόσχας είναι κακοί.

Οι Ισραηλοί όταν μπαίνουν στην Γάζα ή στο Ιράν ή στο Νότιο Λίβανο δεν είναι κακοί. Δεν ισχύει από τους Αμερικανούς όταν κάνουν το ίδιο στο Ιράν, προληπτικό χτύπημα, ή στην Κούβα το 1962, ή στην Νότιο Αμερική με τα πραξικομήματα της CIA ή αλλού, επί λήψη με διηγούμενον χρόνος, διότι προφανώς κατά τον Τζορτς Όργουελ κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Οι Αμερικανοί και οι Εβραίοι είναι απυρόβλητοι, δεν μπορείς να πεις τίποτε.

Τους Ρώσους, τους... Και να ρωτήσω και το εξής, η Μικρασιατική Εκστρατεία δική μας, τι ήτανε Παναγιώτατε . Δεν ήταν προληπτική επέμβαση; Δεν μπήκαμε εμείς στη Μικρά Ασία για να μην την πάρουν οι Νεότουρκοι και έχουμε πρόβλημα; Δεν απελευθερώσαμε ιστορικά δικά μας εδάφη;

Ποιο ήταν το ποσοστό των Ελλήνων σε πληθυσμό στη Μικρά Ασία, αγαπητοί μου, όταν μπήκαν τα δικά μας στρατεύματα το 19; Στους πιο πυκνά κατοικημένους ελληνικούς χώρους δεν ξεπερνούσαν το 30-35%. Και πήγαινε ο στρατός να τους απελευθερώσει. Οι Ρώσοι κάνοντας το ίδιο στην Ουκρανία . Γιατί είναι κακοί;

Γιατί είναι Ρώσοι. Ό,τι κάνουμε εμείς είναι καλό. Οι Ρώσοι επειδή το κάνουν αυτοί και είναι Ρώσοι είναι κακό... Απομαγνητοφώνηση Σημεία των καιρών 3