«Παιδαγωγήστε τα παιδιά, αδελφοί, για να μη σας παιδέψουν αυτά».

Έλεγαν οι γέροντες: «Παιδαγωγήστε τα παιδιά, αδελφοί, για να μη σας παιδέψουν αυτά».

Από το Γεροντικό

Πηγή: «Ευεργετινός» τόμος Α’ εκδόσεις «ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ»

Μαθητής βρίζει χυδαία και απειλεί καθηγήτρια για μια… απουσία! [video]

Μαθητής επιτέθηκε σε καθηγητή την ώρα των εξετάσεων σε λύκειο

κ.λ.π.

Η Μυκητοχλωρίδα του Αγίου Όρους

Σε πολλά νήπια η θύρα της ουράνιας βασιλείας κλείνεται και εξαιτίας των γονιών τους, αν τα ανατρέφουν με κακό τρόπο.

Του αγίου Γρηγορίου του Διαλόγου

Πέτρος: Επειδή, άγιε δέσποτα, το ανθρώπινο γένος έχει υποδουλωθεί σε πολλά και αμέτρητα πάθη, υποθέτω ότι στο μεγαλύτερο μέρος της η επουράνια Ιερουσαλήμ θα γεμίσει από νήπια.

Γρηγόριος: Δεν αμφιβάλουμε ότι όλα τα βαφτισμένα νήπια, τα οποία πεθαίνουν σε ηλικία που ακόμη δεν μιλούν, πηγαίνουν στη βασιλεία των ουρανών. Δεν πρέπει όμως να πιστέψουμε το ίδιο και για όσα αρχίζουν να μιλούν∙ γιατί σε πολλά τέτοια νήπια η θύρα της ουράνιας βασιλείας κλείνεται και εξαιτίας των γονιών τους, αν τα ανατρέφουν με κακό τρόπο.

Κάποιος από την πόλη μας, γνωστός σε όλους, πριν από τρία χρόνια είχε ένα γιό, πέντε χρονών νομίζω. Του είχε μεγάλη αδυναμία και τον ανέτρεφε χωρίς αυστηρότητα∙ έτσι το παιδί αυτό πήρε τη συνήθεια, όποτε ήθελε κάτι, να βλαστημά -και μόνο που το αναφέρω είναι επικίνδυνο- τη μεγαλοσύνη του Θεού. Αυτό λοιπόν το παιδί χτυπήθηκε από το θανατικό που έγινε πριν από τρία χρόνια στην πόλη μας και κόντευε να πεθάνει. Καθώς το κρατούσε ο πατέρας του στην αγκαλιά, όπως αναφέρουν όσοι ήταν παρόντες, το παιδί είδε να έρχονται σε αυτό τα πονηρά πνεύματα και άρχισε να φωνάζει, τρέμοντας και κλείνοντας τα μάτια: «Προστάτεψέ με, πατέρα, προστάτεψέ με». Και με τις φωνές αυτές γύρισε το πρόσωπο στο στήθος του πατέρα, θέλοντας να κρυφτεί.

Βλέποντας το ο πατέρας να τρέμει, το ρώτησε τι βλέπει, και το παιδί αποκρίθηκε: «Μαύροι άνθρωποι ήρθαν και θέλουν να με πάρουν». Και λέγοντας αυτά, αμέσως βλαστήμησε το όνομα του μεγάλου Θεού και στη συνέχεια ξεψύχησε. Θέλοντας δηλαδή ο παντοδύναμος Θεός να δείξει για ποιο αμάρτημα το παιδί παραδόθηκε σε τέτοιους δεσμοφύλακες, το οποίο, όσο ζούσε, ο πατέρας του δεν θέλησε να το εμποδίσει, παραχώρησε να το επαναλάβει όταν πέθανε. Και το παιδί αυτό ο Θεός, που με την ευσπλαχνία του το ανεχόταν να ζεί βλαστημώντας, παραχώρησε με δίκαιη κρίση να βλαστημήσει και όταν πέθαινε, για να καταλάβει τη δική του αμαρτία ο πατέρας, ο οποίος, αδιαφορώντας για την ψυχή του μικρού του γιού, ανέθρεψε για τη γέεννα της φωτιάς έναν αμαρτωλό όχι μικρό, αλλά μεγάλο.

Πηγή: «Ευεργετινός» τόμος Α’ εκδόσεις «ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ»

ΟΥΝΙΑ Ο Δούρειος ίππος του παπισμού

Καρδινάλιος Στέπινατς ο σφαγέας των Ορθοδόξων Σέρβων. Πριν μερικά χρόνια το βατικανό τον ανακήρυξε άγιο!!

Του Αρχιμ. Γερβ. Ραπτοπούλου.

Αναδημοσίευση: Εκ του βιβλίου παπισμός και πρόμαχοι Ορθοδοξίας

Ορθοδόξος Ιεραποστολική Αδελφότητα "Η ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ"

«Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισι λύκοι άρπαγες» (Ματθ. ζ, 15)

Τι σημαίνει αυτή καθαυτή η λέξη ουνία;

Η λέξη αυτή είναι Πολωνική και σημαίνει ένωση. Έτσι, αυτός που ανήκει στην Ουνία λέγεται Ουνίτης. Κάθε Ουνίτης έχει σαν σκοπό στη ζωή του να προσελκύσει Ορθοδόξους χριστιανούς στις κακοδοξίες του Παπισμού. Αλλά αν αυτό το επιδιώκει ο λαϊκός Ουνίτης, πολύ περισσότερο το επιδιώκει ο κληρικός Ουνίτης.

Το έχει καημό ο Πάπας να υποτάξει την Ορθοδοξία στη δική του δικαιοδοσία. Στις κακοδοξίες του. Θέλει αυτός να είναι η κεφαλή όλης της Εκκλησίας. Κι' αυτόν τον καημό τον έχει από πολύ παλιά. Από τον έκτο κιόλας αιώνα. Από τότε. Ιδιαίτερα όμως έχει τον καημό αυτό, αφότου αποσχίσθηκε επίσημα από την Ορθόδοξη Εκκλησία, το έτος 1054. Από τότε. Και τι δεν έπραξε, για να πετύχει το σκοπό του! Αλλά δεν πέτυχε τίποτε. Έτσι, μέσα στην αμηχανία του για το τι θα έπρεπε να πράξει καλύτερο και αποτελεσματικότερο γι' αυτό το σκοπό δημιούργησε την Ουνία.

Η αρχή της Ουνίας βρίσκεται στη Σύνοδο του Λατερανού το 1215 και στη Βούλα του Πάπα Ιννοκέντιου Δ'. Ωστόσο επίσημα, κατά κάποιο τρόπο, η Ουνία δημιουργήθηκε στην Πολωνία από δύο Ιησουΐτες, τον Ποσσεβίν και το Σάργκα. Αυτοί οι δύο Μοναχοί έθεσαν σε εφαρμογή την Ουνία στην Πολωνία. Κι' αυτό, για να εκλατινίσουν του Ορθόδοξους της Πολωνίας και της Νοτιοδυτικής Ρωσίας. Σ' αυτό τους βοήθησε και ο βασιλιάς της Πολωνίας Σιγισμούνδος Γ', τον οποίο αυτοί οι δύο Ιησουΐτες τον ανέθρεψαν μέχρι που έφθασε τον 21ο χρόνο της ηλικίας του.

Με την κάλυψη του Σιγισμούνδου Γ', οι δύο Ιησουΐτες άρχισαν επίσημα το σατανικό τους έργο, Το 1587 συνήργησαν οι δύο Ουνίτες μοναχοί, ώστε ο βασιλιάς της Πολωνίας να συγκαλέσει Σύνοδο στη Βρέστη της Λιθουανίας με πρόεδρο τον Αρχιεπίσκοπο του Κιέβου. Θέμα; Η ένωση των Ορθοδόξων με την Παπική Εκκλησία. Και το αποτέλεσμα; Τίποτε ουσιαστικά.

Έτσι, συνεκλήθη δεύτερη Σύνοδος και πάλι στη Βρέστη στις 2 Δεκεμβρίου 1594. Σ' αυτήν αναγνωρίσθηκε το πρωτείο του Πάπα και το Φιλιόκβε. Το πράγμα χαροποίησε τον Πάπα. Δύο μάλιστα επίσκοποι στάλθηκαν στη Ρώμη και ανήγγειλαν επίσημα τις αποφάσεις της Συνόδου στο Πάπα Κλήμεντα Η'. Αλλά η ένωση ωστόσο δεν είχε πραγματοποιηθεί. Γι' αυτό το λόγο ο Πολωνός βασιλιάς έδωσε διαταγή, το 1596, να συγκληθεί και πάλι Σύνοδος στη Βρέστη, για να διακηρύξει επίσημα την ένωση με τη Ρώμη.

Και τι απέγινε;

Ναι μεν ο αρχιεπίσκοπος του Κιέβου με άλλους ιεράρχες διακήρυξαν την ένωση, ο λαός όμως αντέδρασε. Κληρικοί και ευγενείς και λαός πολύς με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Οστρογκόσκυ, διαμαρτυρήθηκαν δημόσια. Αποδοκίμασαν τα γενόμενα και διακήρυξαν την αφοσίωσή τους στην αρχαία Εκκλησία και στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Τότε άρχισε μία ιστορία φρίκης. Μία ιστορία, που απεκάλυψε τι στην πραγματικότητα είναι η Ουνία.

Έτσι η Ουνία είναι: «Δούρειος ίππος».

Άλλη φαίνεται η Ουνία κι' άλλη είναι. Φαίνεται Ορθόδοξη, και να γιατί. Οι κληρικοί της Ουνίας, οι Ουνίτες, έχουν αμφίεση Ορθοδόξου κληρικού. Φορούν ράσο, καλιμαύχι. Έχουν γένεια. Τέλεια εμφάνιση Ορθοδόξου κληρικού. Οι Εκκλησίες τους είναι καθ' όλα ορθόδοξες. Λείπουν εκείνα τα ψυχρά αγάλματα, που δίνουν την εικόνα και την αίσθηση ειδωλολατρικού Ναού. Αντί για αγάλματα έχουν αγιογραφίες. Και η όλη δομή του Ναού, εσωτερικά και εξωτερικά, ορθόδοξη. Η θεία Λειτουργία τελείται στη γλώσσα κάθε Έθνους στο οποίο δρα πάντα προσηλυτιστικά η Ουνία. Ίδια η θεία Λειτουργία. Κανείς απλοϊκός χριστιανός Ορθόδοξος δεν θα μπορούσε να υποπτευθεί τίποτε το ξένο προς την Ορθοδοξία. Έτσι θα μπορούσαν απλοί Χριστιανοί μας να συμβουλεύονται Ουνίτες ιερείς και να εκκλησιάζονται ακόμα σε Ουνιτικές Εκκλησίες.

Αλλά όλα αυτά είναι ο Δούρειος ίππος. Είναι η προβιά. Μέσα στο Δούρειο Ίππο κρύβονται οι άνθρωποι του Πάπα. Κρύβονται οι φανατικοί Λατίνοι, που σαν σκοπό έχουν να υποτάξουν κάθε Ορθόδοξο χριστιανό στον Πάπα. Να το εκλατινίσουν. Να του δολοφονήσουν την ορθόδοξη πίστη, τη μόνη αληθινή πίστη. Κάτω από την ωραία προβιά κρύβονται λύκοι. Κι' αυτοί οι λύκοι είναι οι θανάσιμοι εχθροί της Ορθοδοξίας. Είναι οι Φράγκοι. Όχι. Δεν είναι Ορθόδοξοι ιερείς οι Ουνίτες, όπως φαίνονται. Είναι Φραγκοπαπάδες καμουφλαρισμένοι. Είναι, όπως τους ονομάζει στην 1989/ 24-3-1907 εγκύκλιό του ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ', «λύκοι εν σχήματι προβάτων».Λύκοι, που και από αυτούς πρέπει να προσέχουμε, έτσι ακριβώς όπως μας το προείπε ο ίδιος ο Κύριος. Ποιος δεν θυμάται τον λόγο Του; «Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισι λύκοι άρπαγες» (Ματθ. ζ', 15). Είναι λύκοι, και αυτό το καταλαβαίνεις, όταν ακούς να μνημονεύουν στη θ. Λειτουργία τους τον Πάπα Ρώμης. Αυτόν, που τους εμπνέει αβυσσαλέο μίσος κατά των Ορθοδόξων. Αυτόν, που είναι αίτιος, όπως θα δούμε, κάθε κακού.

Βία

Οι Ουνίτες, οι δόλιοι άνθρωποι του Πάπα, αυτό το όπλο χρησιμοποιούν πρώτο σαν μέσο, για να προσηλυτίσουν Ορθοδόξους χριστιανούς στις κακοδοξίες του Παπισμού. Χρησιμοποιούν το Δούρειο ίππο. Χρησιμοποιούν την προβιά. Χρησιμοποιούν το «καμουφλάζ». Χρησιμοποιούν το δόλο, την απάτη. Όταν όμως αυτά δεν φέρουν αποτελέσματα, τότε χρησιμοποιούν τη βία. Τότε εξαναγκάζουν με χίλιους δύο τρόπους τους Ορθόδοξους να προσκυνήσουν τον Πάπα.

Είναι χαρακτηριστικά τρία πρόσφατα περιστατικά, τα οποία συνέβησαν σε πόλεις της Σλοβακίας και τα οποία αποκαλύπτει σε σχετική εισήγησή του ο Διευθυντής Τύπου της Ιεράς Συνόδου Ιωάννης Χατζηφώτης:

Το πρώτο:

Στην πόλη Μιχάλοβτσε, οι Ουνίτες άσκησαν ψυχολογική και φυσική βία στον Ορθόδοξο επίσκοπο Ιωάννη. Του πήραν το Ναό και το Επισκοπείο και τον ανάγκασαν να μεταφερθεί με όλη την επισκοπή του σε μια παλιά ταβέρνα. Ομάδα Ουνιτών Μοναχών του έκοψαν το νερό, το γκάζι, και το ηλεκτρικό ρεύμα, με αποτέλεσμα να του καταστρέψουν τα ηλεκτρονικά μηχανήματα που βρίσκονταν στο Επισκοπείο. Ο ίδιος ο Επίσκοπος Ιωάννης υπέστη καρδιακή προσβολή και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο του Βράνοβ.

Το δεύτερο:

Στην πόλη Μεντζιλαμπόρτσε στις 23-10-1991, οι Ουνίτες με τη συνοδεία 80 αστυνομικών μπήκαν σε Ορθόδοξο Ναό και αφαίρεσαν όλες τις ορθόδοξες εικόνες.

Το τρίτο:

Στην πόλη Στρόπκοβ, στις 11 Ιανουαρίου 1992, Ουνίτες και Ρωμαιοκαθολικοί μαζί άρχισαν να καταστρέφουν το σπίτι του Ορθόδοξου ιερέα, σε ένα δωμάτιο του οποίου υπήρχε μικρό εκκλησάκι και στο οποίο εκκλησιαζόταν η Ενορία. Γκρέμισαν τη στέγη, έκοψαν το ηλεκτρικό ρεύμα και το τηλέφωνο και τελικά έδιωξαν τον ιερέα, ο οποίος τώρα τελεί τις Ακολουθίες σ' ένα ξύλινο σπιτάκι, στο οποίο οι πιστοί μετέφεραν μερικές εικόνες, που τις φυλάγουν με πολλή προσοχή, για να μη τις πάρουν οι Ουνίτες και τις κάψουν.

Σφαγές και εκτελέσεις

Ποιες πρώτα σφαγές και εκτελέσεις να αναφέρουμε; Και από πότε να αρχίσουμε; Αυτό μόνο λέμε:Η Ουνία στάζει αίμα. Αίμα από τα τόσα, αναρίθμητα, θύματά της, που δεν θέλησαν να προσκυνήσουν τον Πάπα και να δεχθούν τις κακοδοξίες του. Αλλά ας σημειώσουμε ενδεικτικά μερικά αιματηρά περιστατικά, που αποτελούν ντροπή για την Ουνία του Πάπα.

Στην Πολωνία*

Το πρώτο αίμα χύθηκε, από την Ουνία, στην Πολωνία και στη νοτιοδυτική Ρωσία. Ο Πολωνός βασιλιάς Σιγισμούνδος, με την υποκίνηση των δυο Ιησουϊτών, Ποσσεβίν και Σκάργκα, ιδρυτών της Ουνίας, εκεί στην Πολωνία το 1587, όταν διαπίστωσε ότι με τι ψευτοσυνόδους της Βρέστης στη Λιθουανία δεν πέτυχε τίποτε ουσιαστικά, κήρυξε, τότε, το 1596, διωγμό εναντίον των Ορθοδόξων, που δεν θέλησαν να παραδοθούν στον Πάπα. Ποταμηδόν έρρευσε στο διωγμό αυτό το αίμα. Ο αντιπρόσωπος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Αρχ. Νικηφόρος συνελήφθηκε και κλείσθηκε στις φυλακές, όπου και πέθανε από την πείνα. Ο αντιπρόσωπος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Πολωνία, Κύριλλος Λούκαρις, μετέπειτα πατριάρχης Αλεξανδρείας, μόλις που κατόρθωσε να δραπετεύσει και να αποφύγει έτσι την φυλάκιση και το θάνατο. Σ' αυτό, λοιπόν, το διωγμό, τον πρώτο διωγμό, που κήρυξε ο Σιγισμούνδος, με την υποκίνηση των Ουνιτών, άλλοι Ορθόδοξοι φονεύθηκαν, άλλοι εξορίστηκαν και άλλοι κακοποιήθηκαν. Όλοι οι Ναοί και οι Ι. Μονές των Ορθοδόξων περιήλθαν στους Ουνίτες. Η Ουνία είχε τότε καταστρεπτικές συνέπειες για τους Ορθοδόξους της Πολωνίας και της νοτιοδυτικής Ρωσίας!

Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του αείμνηστου Μητροπολίτου Θυατείρων Γερμανού, στο διωγμό αυτό. «Των Ορθοδόξων άλλοι μεν ετροχίσθησαν, άλλοι συνετρίβησαν τους βραχίονας και τα σκέλη, άλλοι ελογχεύθησαν και άλλοι επί πασσάλων απέθανον, αι γυναίκες δε και τα παιδία αυτών, αι μεν κατεκόπτοντο τα στήθη, τα δε κατεκαίοντο επί εσχάρας»!

Στην Τσεχοσλοβακία*

Όταν οι κομμουνιστές κατέλαβαν την Τσεχοσλοβακία, Οι Ουνίτες Παπικοί βρήκαν τότε ευκαιρία και επιτέθηκαν με πρωτοφανή αγριότητα εναντίων των Ορθοδόξων χριστιανών, Αλλά ας αφήσουμε το Μητροπολίτη Πράγας και πάσης Τσεχοσλοβακίας κ. Δωρόθεο να επισημάνει τους βανδαλισμούς των Ουνιτών στις παρακάτω περιοχές:

α'. Λιτμανοβά, περιοχής Σταρ - Λουμπόνβα: Καταστράφηκε η Εκκλησία και ασκήθηκε συστηματικός διωγμός κατά των Ορθοδόξων.

β'. Κλενοβά, περιοχής Χουμενέ: Το Πάσχα του 1969 οι Ουνίτες πυροβόλησαν την Εκκλησία.

γ'. Στοπκόφ, περιοχής Σβίντικ: Οι Ουνίτες κατέστρεψαν την Εκκλησία. Ανέβηκαν στο καμπαναριό και έσπασαν τον ορθόδοξο τριπλό σταυρό. Κατεδάφισαν το σπίτι του ιερέα και πέταξαν τα έπιπλα στο δρόμο και τα κατέστρεψαν.

δ'. Τσεσκόφ, περιοχής Τρεμποσόφ: Κατέλαβαν την Εκκλησία με τη βία, την ώρα που γινόταν η θεία Λειτουργία. Ο Λειτουργός ιερέας κακοποιήθηκε σε τέτοιο σημείο, ώστε χρειάσθηκε να μείνει για καιρό στο Νοσοκομείο. Κι' αυτό ήταν το πιο λίγο. Το πιο μεγάλο για τον ιερέα ήταν, που δεν πρόλαβε να τελειώσει τη θεία Λειτουργία.

ε'. Μαλέ Ζαλουζίτσε, περιοχής Μιχαλόφτσε: Στο χωριό αυτό υπάρχουν 42 οικογένειες Ορθοδόξων και 28 Ουνιτών. Οι Ουνίτες και οι Καθολικοί συγκέντρωσαν απ' όλη την Επαρχία 3000 οπαδούς τους, για να καταστρέψουν την Εκκλησία των Ορθοδόξων. Οι Ορθόδοξοι υπεράσπισαν το Ναό τους και θέλησαν να τον προφυλάξουν από τη βεβήλωση, αλλά χύθηκε αίμα πολύ. Ωστόσο το αίμα των Ορθοδόξων που χύθηκε και έβαψε το δρόμο και το δάπεδο του Ναού, δεν εμπόδισε του Ουνίτες «ιερείς» να το πατήσουν και να μπουν στο Ναό των Ορθοδόξων, για να τελέσουν τη Λειτουργία τους!

στ'. Στο Κουσμίτσε, περιοχής Τρεμπισόφ: Η Εκκλησία καταστράφηκε, ο ιερέας κακοποιήθηκε άγρια από τους φανατισμένους Ουνίτες. Δάρθηκε σκληρά, χωρίς λύπη και οίκτο, και διαπομπεύτηκε στην πόλη. Την ίδια ώρα Ουνίτες φώναζαν να τον κρεμάσουν!

Μάταια διαμαρτυρήθηκε ο Μητροπολίτης Πράγας στο Βατικανό. Το Βατικανό τήρηση σ ι γ ή. Τι να έλεγε, αφού αυτό δημιούργησε η Ουνία και αφού αυτό ευλογεί τα εγκλήματά της στις Ορθόδοξες χώρες; Και τονίζει ο ιεράρχης της Τσεχοσλοβακίας: «Ομιλεί αφ' εαυτού το γεγονός της σιωπής του Βατικανού».

Στη Σερβία

Εδώ σ' αυτή τη χώρα, όπως έγραψε ο ‘ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ', το Νοέμβριο του 1961, έγινε «η μεγαλυτέρα σφαγή Ορθοδόξων από τον χρόνο της ελεύσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, επ' ωφελεία του Παπισμού».

Και σφαγείς ποιοι;

 Αλλά ποιοί άλλοι από τους Ουνίτες Παπικούς; Αυτοί είναι ειδικευμένοι σε σφαγές όλων εκείνων που δεν φραγκεύουν, αλλά θέλουν να πεθάνουν Ορθόδοξοι. Οι Ουνίτες Παπικοί, λοιπόν, οι λεγόμενοι Ούστασι, τον Απρίλιο του 1941, ύστερα από την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας από τους Γερμανοϊταλούς, έδρασαν όπως το ήθελαν. Όπως τους παρήγγειλε το Βατικανό να δράσουν. Αρχηγός τους ορίσθηκε με την ευλογία του Βατικανού και του Μουσολίνι, ο διαβόητος Άντε Πάβελιτς. Έτσι, λοιπόν, πανέτοιμοι, και αφού συμμάχησαν με τους Γερμανοϊταλούς, άρχισαν το μακάβριο έργο τους! Εισβάλουν στην Βορειοδυτική Γιουγκοσλαβία και αρχίζουν τη σφαγή. Και πρώτα από τους ιερείς. Όλοι οι Ορθόδοξοι ιερείς της περιοχής συλλαμβάνονται, δένονται με σύρματα σε πρόχειρους σταυρούς και ύστερα εκτελούνται κυρίως με λιθοβολισμό. Κατόπιν καλούν τους Ορθοδόξους λαϊκούς να γίνουν καθολικοί, γιατί αλλιώς όλοι τους θα θανατωθούν. Τότε 800.000, από παιδιά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου μέχρι και γέροντες, δίνουν μία και μόνη απάντηση: «Όχι. Θέλομεν να αποθάνωμεν με την Ορθόδοξο πίστιν των προγόνων μας». Τότε δίνεται το σύνθημα της γενικής σφαγής. Οκτακόσιες χιλιάδες Ορθόδοξοι θανατώνονται ύστερα από πολλά βασανιστήρια. Πέθαναν, αλλά δεν φράγκεψαν. Πέθαναν, αλλά δεν έγιναν καθολικοί. Πέθαναν αλλά δεν προσκύνησαν τον Πάπα. Αιωνία η μνήμη των 800.000 αυτών μαρτύρων της Ορθοδοξίας!

Στην Ουκρανία.*

«Στην Ουκρανία, τελευταία, οι Ουνίτες κατέλαβαν τόσους ορθοδόξους ναούς, ώστε η Ορθόδοξος Εκκλησία να διαθέτη πλέον εκεί ελαχίστους για τις ανάγκες της. Η αγριότης και το μίσος των Ουνιτών εναντίον των ορθοδόξων εκδηλώθηκαν ποικιλοτρόπως. Ένα μόνο περιστατικό αναφέρουμε εδώ. Μια μέρα οι Ουνίτες συνέλαβαν τον ορθόδοξο εφημέριο π. Ανδρέα Κουστίνυσκυ, ο οποίος ήταν πρώτα Ουνίτης και κατόπιν μετεστράφη στην Ορθοδοξία. Την μεταστροφή του στην Ορθοδοξία εκδικούμενοι, οι προβατόσχημοι αυτοί λύκοι, συνέλαβαν τον ορθόδοξο κληρικό και τον έπνιξαν στο ποτάμι!».

Αδελφοί,

Που είναι, λοιπόν, η αγάπη του Πάπα, του Βατικανού, της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όταν τόσα εγκλήματα διαπράττει με τη διαβόητη Ουνία της; Τι νόημα έχει ο περίφημος θεολογικός διάλογος, όταν ο Πάπας διατηρεί ακόμα το εκτελεστικό αυτό απόσπασμα του θανάτου, την Ουνία; Ας μη γελιόμαστε. Ο Πάπας θέλει ή την υποταγή των Ορθοδόξων λαών στις κακοδοξίες του ή τον εξαφανισμό τους.

English

The Unia.

The Dorian Horse of Papism

By Archim. Gen. Raptopoulos

From the book "Papism and early fighters of Orthodoxy" 2nd Issue

Orthodox Brotherhood of Saint Xeni

"Beware of the false prophets, who come to you dressed in sheepskins, while within they are wolves (Mark 6:15)

        What is the meaning of this word, Unia? This word is Polish meaning union. So, the one that belongs to Unia is called Uniate. Every Uniate has his life's purpose to draw the Orthodox Christians to the falsehoods of Papism. If however this is what a lay Uniate wishes, that much more does the Uniate clergy.

       With great yearning the Pope seeks to subordinate the Orthodox under his jurisdiction. To his falsehoods. He wishes that he become the head of all the Church. This yearning he had for a very long time. Since the 6th century. Since then. He has a yearning especially since he officially separated from the Orthodox Church in 1054. Since then!! And what didn't he try to succeed in his goal! But he succeeded in nothing. So in his embarrassment in what he should have done better and more effectively, for this he created the Unia.

       The beginning of the Unia was founded at the Laterno Synod of 1215 and in the Bull of Pope Innocente 4th . Nevertheless, officially and somehow, the Unia was created in Poland by two Jesuits, Possevin and Skarga. These two monks put in place the Unia in Poland. And this to latinize the Orthodox of Poland and of south-west Russia. In this they were helped by the king of Poland, Sigismundus 3rd who was brought up by the two Jesuits until his 21st year of age.

       Under the protection of Sigismundus 3rd, the two Jesuits officially set up on their satanic task. In 1587 the two Jesuits cooperated to induce the king of Poland to call the Synod at Brest in Lithuania with president the Archbishop of Kiev. The topic? The union of the Orthodox with the Papist Church. The result? Substantially nothing.

       So, a second Synod was called again at Brest on Dec 2, 1594. In this the primacy of the Pope and the Filioque were recognized. This pleased the Pope. In fact two bishops were sent to Rome to declare officially the decision of the Synod to Pope Clemente 8th. However the union was not realized. For this reason the Polish king ordered in 1596 to reconvene the Synod at Brest, to officially declare the union with Rome.

And what happened?

       The archbishop of Kiev with other hierarchs declared the union, but the people reacted. Clerics, aristocrats and the public led by Constantine Ostrogoski, publicly protested. They disapproved the events and declared their devotion to the early Church and to the Patriarch of Constantinople. A tragic history was then unleashed. A story that uncovered the true meaning of the Unia.

Thus the Unia is the: "Dorian Horse".

       The unia looks different to what it actually is. It appears Orthodox, and why? The Unia clerics, the Uniates are dressed like the Orthodox clerics. They wear the rasa and the kalamanka. They have beards. Total appearance of an Orthodox cleric. Their Churches are in everything Orthodox. They lack those cold statues, that give the appearance and the feeling of an idolatric temple. Instead of statues they have icons. And the whole structure of the Church, inside and outside is Orthodox. The divine liturgy is performed in every language of each country in which it exists and always acts in a proselytizing manner. The same divine liturgy. No simple Orthodox Christian could suspect anything different from Orthodoxy. This way our simple Christians could be advised by Uniates priests and worship in Uniate Churches.

       All these constitute the Dorian horse. It is the sheepskin. Inside the Dorian horse hide the men of the Pope. The fanatic Latins hide inside, whose goal is to subordinate every Orthodox to the Pope. To latinize them. To murder the Orthodox faith, the only true faith. Under the nice sheepskin hide wolves. And those wolves are the mortal enemies of Orthodoxy. They are the camouflaged Frankish priests. They are as they are called in the 1989/24-3-1907 encyclical of the Patriarch Joakim 3rd "wolves in the form of sheep". Wolves that we must beware as we were forewarned by our Lord Himself. Who doesn't remember His words? "Beware of the false prophets, who come to you in sheep's clothing, inside though they are wolves (Matt 6:15). They are wolves and you understand this when you hear them during liturgy commemorating the Pope of Rome. Him, that breathes abysmal hatred against the Orthodox. Him, who as we shall see is guilty of everything evil.

Force 

       The Uniates, crafty men of the Pope, use this as a means to proselytize Orthodox Christians to the falsehoods of Papism. They use the Dorian horse. They use the sheepskin. They use the "camouflage". They use craftiness and deceit. However, if these means do not prove adequate, then they revert to the use of force. With a thousand and two ways they force the Orthodox to worship the Pope.

       There are three recent characteristic occasions, that have happened in cities of Slovakia which the Director of the Holy Synod Publication, John Hatziphotis, reveals with specific introduction.

The First Event  

       In the city of Mihalovce, the Uniates applied psychological and physical force on the Orthodox bishop John. They took over his Church and the Bishopric and forced him to move with all his bishopric to an old tavern. Groups of Uniate monks cut off the water, fuel and electricity, thus destroying his electronic equipment that were at the Bishopric. The same Bishop John, suffered a heart attack and was transferred to the Branov Hospital.

Second Event

       In the city of Medgilaborce on 23-10-1991, the Uniates with a following of 80 policemen entered the Orthodox Church and removed all the Orthodox icons.

Third Event

       In the city of Stropkov on 11 January 1992, the Uniates and Roman Catholics together started to destroy the house of the Orthodox priest, where in a room was a small Church used by the parish. They destroyed the roof, cut off the electricity and telephone and finally they evicted the priest, who now performed the services in a small wooden house, where the faithful brought some icons, which they guarded carefully so that the Uniates wouldn't take them and burn them.

The Slaughter and Executions

       Which slaughter and executions should we first report? And from when shall we start? This though we say: The Unia drips blood. Blood from so many of her innumerable victims who refused to worship the Pope and accept his falsehoods. But let us note some typical bloody events that shame the Unia of the Pope.

In Poland

       The first blood was poured by the Unia in Poland and south -west Russia. The Polish king Sigismundus through the prompting of the two Jesuits, Possevin and Skarga, founders of the Unia, in Poland in 1587, when he realized that through the pseudo-synods of Brest in Lithuania, he accomplished basically nothing, he declared in 1596, the persecution of the Orthodox who refused to surrender to the Pope. A river of blood was poured by this persecution. The representative of the Patriarchate of Constantinople Archimandrite Nikiphoros was arrested and thrown in prison where he died of hunger. The representative of the Patriarchate of Alexandria to Poland, Kyrill Lukaris and later Patriarch of Alexandria, just managed to escape and thus avoid imprisonment and death. In this persecution therefore, the first one that Sigismundus declared with the prompting of the Uniates, some Orthodox were murdered, others were exiled and others were tortured. All the Churches and holy monasteries of the Orthodox were turned over to the Uniates. The Unia then had destructive intentions for all the Orthodox in Poland and south-west Russia.

       It is characteristic the description of the ever memorable Metropolitan Germanus of Thyatera on this persecution. "From the Orthodox some were expelled, some had their arms and legs smashed, others were bayoneted and others were killed at the stake, while the women had their breasts cut off while their children were burnt on skewers.

Czecoslovakia

       When the communists took over Czechoslovakia, the Papist Uniates found then the opportunity to attack the Orthodox Christians with awesome savagery. Let us hear the Metropolitan Dorotheos of Prague and all Czechoslovakia, describe the vandalisms by the Uniates in the following areas.

1. Litmanova, in the area Star- Loumbova: The Church was destroyed and a concerted and systematic persecution was unleashed on the Orthodox.

2. Klenova, in the area of Houmene: Durung the Pascha of 1969, the Uniates fired at the Church.

3. Stopkov, in the area of Svintik: The Uniates destroyed the Church. They climbed on the bell steeple and broke off the Orthodox triple Cross. They brought down the priest's house and threw his furniture on the street and destroyed it.

4. Tsekov, in the area of Trembosov: They took over the Church by force during the Divine Liturgy. The priest performing the Liturgy was beaten up so badly that he needed long hospital care. And this was the least. The worst was that the priest did not manage to complete the Divine Liturgy.

5. Malee Zalouzitce, in the area of Mihalovce: In this village there were 42 Orthodox and 28 Uniate families. The Uniates and the Catholics gathered 3000 followers from the county to destroy the Orthodox Church. The Orthodox defended their Church and protect it from desecration, but lots of blood was spilled. Even though a lot of Orthodox blood was spilled and covered the road and the Church compound, it did not stop the Uniate "priests" from stepping in and entering the Church of the Orthodox, to perform their Liturgy.

6. At Kousmitce, in the area of Trembisov: The Church was destroyed, the priest was severely beaten by the fanatical Uniates. They beat him mercilessly and with no pity, and was then sent to the city. At the same time the Uniates were shouting to hang him!

       The Metropolitan of Prague vainly protested to the Vatican. The Vatican kept quiet. What could it say since it created the Unia and since it blesses its crimes in the Orthodox countries? And the Hierarch of Czechoslovakia noted: "The fact of the silence of the Vatican speaks for itself".

In Serbia.

       Here in this country, as the ORTHODOX PRESS wrote in November of 1961, "the biggest slaughter of the Orthodox since the coming of our Lord Jesus Christ was executed for the benefit of Papism.

And who were the butchers?

       Who else but the Papist Uniates? They are the specialist butchers of those who do not submit to the Franks but wish to die Orthodox. Thus the Papist Uniates, known as Ustasi, on April of 1941, after the overtaking of Jugoslavia by the Germans and Italians they acted as they wished. However it was the Vatican that ordered them to action. Their leader the infamous Ante Pavelitz, was named with the blessing of the Vatican and of Mussolini. So then, fully ready and allied with the Germans and Italians, they started their macabre task. They entered north-west Jugoslavia and they started the slaughter. Firstly with the priests. All the Orthodox priests of the area were rounded up, were tied with wires to temporary crosses and were then executed mainly by stoning. They then invited the Orthodox people to convert to Catholicism, under the threat of death. Then 800,000, from children of the first grade in elementary school to old people, gave one and only answer: "NO. We wish to die for the Orthodox faith of our ancestors". The Uniates then gave the signal for the general slaughter. 800,000 Orthodox were killed after great tortures. They died but did not succumb. They died but they did not become Catholics. They died but they did not worship the Pope. May the memory of these 800,000 Orthodox martyrs be eternal.

              

In Ukraine.

       "In Ukraine the Uniates confiscated so many Orthodox Churches, that the Orthodox Church there had so few churches for her needs. The savagery and hatred of the Uniates against the Orthodox was expressed in various ways. We provide here one event. One day the Uniates arrested the Orthodox vicar who was earlier a Uniate and later returned to Orthodoxy. Revenging his return to Orthodoxy, these wolves in sheepskins took the Orthodox cleric and drowned him in the river".

       Where is therefore the love of the Pope, of the Vatican, of the Roman Catholic Church when it commits so many crimes with her infamous Unia? What is the meaning of the famous theological dialogue, when the Pope continuous to maintain this detachment of death, the Unia? Let us not be deceived. The Pope wishes to subordinate the Orthodox to his falsehoods or to exterminate them.

ΠΗΓΗ: https://www.impantokratoros.gr/unia-douriosipos.el.aspx

Ἑρμηνεία εἰς τόν κανόνα τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

       Τροπάριον.

Τόν ρύπον ὁ σμήχων τῶν ἀνθρώπων, τούτοις καθαρθείς ἐν Ἰορδάνῃ, οἷς θελήσας ὡμοτώθη ὅ ἦν μείνας, τούς ἐν σκότει φωτίζει Κύριος· ὅτι δεδόξασται.

      Ἑρμηνεία.

Ὁ Κύριος, λέγει, ὁ ὁποῖος καθαρίζει καί ἀποπλύνει τόν μολυσμόν τῆς ἁμαρτίας τῶν ἀνθρώπων, αὐτός σήμερον ἐκαθαρίσθη εἰς τόν Ἰορδάνην ποταμόν διά τοῦ Βαπτίσματος. Τίνος χάριν; Διά τούτους τούς ἀνθρώπους, μέ τούς ὁποίους θεληματικῶς ὡμοιώθη κατά φύσιν γενόμενος ἄνθρωπος, μή τραπείς κατά τήν Θεότητα, ἀλλά μείνας ἐκεῖνο ὅπου ἦτον: ἤτοι τέλειος Θεός· ὅθεν εἶπεν ὁ Θεολόγος Γρηγόριος· «Ὁ μέν γάρ (Χριστός) αὐτοκάθαρσις ἦν, καί οὐκ ἐδεῖτο καθάρσεως, ἀλλά σοί (διά σέ) καθαίρεται, ὥσπερ καί σαρκοφορεῖ, ἄσαρκος ὤν» (Λόγος εἰς τό Βάπτισμα). Οὐ μόνον δέ σμήχει ὁ Χριστός καί καθαρίζει, ἀλλά καί φωτίζει· καθαρίζει μέν γάρ, τό θεῖον προβαλλόμενος ὕσσωπον, καί ὑπέρ χιόνα λευκαίνων τούς τό θεῖον λαμβάνοντας Βάπτισμα· περί ὧν καί ὁ Δαβίδ παρεκάλει πρότερον λέγων· «Ραντιεῖς με ὑσσώπω, καί καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι» (Ψαλ. ν´ 9). Ὅθεν ὁ Θεολόγος Γρηγόριος λουτρόν ὀνομάζει τό Βάπτισμα, ὡς ἔκπλυσιν (Λόγος περί Βαπτίσματος).

Φωτίζει δέ πάλιν ὁ Χριστός, διότι αὐτός κατά τόν Ἰωάννην (α´ 9) εἶναι τό φῶς τό ἀληθινόν, τό ὁποῖον φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν Κόσμον, ὄχι εἰς τόν αἰσθητόν καί ὑλικόν κόσμον, ἀλλ᾿ εἰς τόν νοητόν ἐκεῖνον τῶν ἀρετῶν· διά τοῦτο πάλιν ὁ Θεολόγος Γρηγόριος φώτισμα ὀνομάζει τό Βάπτισμα (Λόγος περί Βαπτίσματος).

Ὅρα ὅμως, ἀγαπητέ, ὅτι πρῶτον καθαρίζει ὁ Κύριος, καί δεύτερον φωτίζει· καθαρίζει γάρ πρῶτον τόν ἄνθρωπον ἀπό τά πάθη διά τῆς ἐργασίας τῶν ἐντολῶν, καί δεύτερον φωτίζει τόν κεκαθαρμένον διά τῆς ἐλλάμψεως καί τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί καθώς οἱ γανόνοντες τά χάλκινα ἀγγεῖα, πρῶτον καθαρίζουσιν αὐτά ἀπό τόν μολυσμόν ὅπου ἔχουσιν, ἔπειτα λαμπρύνουσιν αὐτά μέ τό γάνωμα· οὕτω καί ὁ Θεός, πρῶτον καθαρίζει τήν καρδίαν καί τόν νοῦν, καί ἔπειτα λαμπρύνει αὐτά μέ τό φῶς τῆς θείας του χάριτος. Ὥστε ὅποιος ἀγαπᾷ νά φωτισθῇ ἐκ Θεοῦ, πρῶτον πρέπει νά καθαρισθῇ ἀπό τά πάθη διά τῶν θεουργῶν ἐντολῶν «Οὗ γάρ κάθαρσις, ἐκεῖ ἔλλαμψις· (λέγει ὁ Θεολόγος Γρηγόριος Λόγος εἰς τά Φῶτα) ἄνευ γάρ τοῦ πρώτου τό δεύτερον οὐ δίδοται» εἰ δέ πρό τοῦ νά καθαρισθῇ τινάς ζητεῖ νά φωτισθῇ, μάτην καί ἀνωφελῶς κοπιάζει.

                                                                 Τροπάριον.

Στειρεύουσα πρίν, ἠτεκνωμένη δεινῶς σήμερον, εὐφραίνου Χριστοῦ Ἐκκλησία· δι᾿ ὕδατος καί Πνεύματος, Υἱοί γάρ σοι γεγέννηνται, ἐν πίστει ἀνακράζοντες· Οὐκ ἔστιν Ἅγιος ὡς ὁ Θεός ἡμῶν, καί οὐκ ἔστι δίκαιος, πλήν σου Κύριε.

                                                                Ἑρμηνεία.

Τήν ὑπόθεσιν τῆς τρίτης Ὠιδῆς, ἥτις ἦτον ἡ Προφῆτις Ἄννα ἡ στεῖρα οὖσα πρότερον, ὕστερον δέ γενομένη πολύτεκνος, σμίγων ὁ θεῖος Μελωδός μέ τήν ἑορτήν τῶν Φώτων, ἐπιστρέφει πρός τήν ἐξ Ἐθνῶν Ἐκκλησίαν, καί λέγει πρός αὐτήν· ὦ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ πρῴην στεῖρα καί δεινῶς ἠτεκνωμένη: ἤτοι ἡ πολλά ἄτεκνος, σύ εὐφραίνου καί ἀγάλλου σήμερον κατά τήν παροῦσαν ἑορτήν τῶν Φώτων. Διά τί; Ἐπειδή πολλά τέκνα ἐγεννήθησαν εἰς ἐσέ διά τοῦ ὕδατος καί τοῦ Πνεύματος: ἤτοι διά μέσου τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος τοῦ ἐξ ὕδατος συνισταμένου καί Πνεύματος· γέννησις γάρ ὀνομάζεται καί τό Ἅγιον Βάπτισμα· διότι εἶπεν ὁ Κύριος πρός τόν Νικόδημον· «Ἐάν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καί Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. γ´ 5)· καί πάλιν· «Τό γεγεννημένον ἐκ τοῦ Πνεύματος Πνεῦμά ἐστι» (αὐτόθι 6). Ἐγεννήθησαν δέ Υἱοί εἰς ἐσέ τήν πρίν στεῖραν ὅλοι διορατικοί καί προφητικοί, καθώς ἦτον ὁ Σαμουήλ· οὗτοι δέ εἶναι οἱ βαπτισθέντες χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι μέ πίστιν ἀνακράζουσιν εἰς τόν τούτους πνευματικῶς γεννήσαντα Χριστόν· «Οὐκ ἔστιν Ἅγιος, ὡς ὁ Θεός ἡμῶν, καί οὐκ ἔστι δίκαιος πλήν σου Κύριε».

Σημείωσαι δέ, ὅτι τό ρητόν τοῦτο τοῦ Εἱρμοῦ ἐρανίσθη ὁ Μελωδός ἀπό τόν Προφήτην Ἡσαΐαν λέγοντα· «Εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα· ρῆξον καί βόησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλά τά τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον (τῆς ἐξ Ἐθνῶν Ἐκκλησίας), ἤ τῆς ἐχούσης τόν ἄνδρα (τῆς Ἰουδαϊκῆς Συναγωγῆς)» (Ἡσ. νδ´ 1). Ἀλλά καί ἡ Προφῆτις Ἄννα ἡ Ποιήτρια τῆς Ὠιδῆς ταύτης εἰς τύπον εἶναι τῆς ἐξ Ἐθνῶν Ἐκκλησίας κατά τόν Θεοδώριτον, ἡ δέ Φενάννα, εἰς τύπον τῆς Συναγωγῆς τῶν Ἰουδαίων. Ἡ ἐξ Ἐθνῶν λοιπόν Ἐκκλησία ἐγέννησεν ἑπτά: ἤτοι πολλά· ἐπειδή ὁ ἑπτά ἀριθμός παρά τῇ θείᾳ Γραφῇ εἶναι δηλωτικός πλήθους, καί σημαίνει τήν πολυγονίαν τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, κατά τόν αὐτόν Θεοδώριτον· ἡ δέ Συναγωγή τῶν Ἑβραίων πολύτεκνος οὖσα πρότερον, τώρα ἔγινε πάντη στεῖρα καί ἄτεκνος· ὅθεν ἐπληρώθη τό τῆς Ἄννης λόγιον τό λέγον· «Ἡ Στεῖρα ἔτεκεν ἑπτά, καί ἡ πολλή ἐν τέκνοις ἠσθένησε» (α´ Βασιλ. β´ 5).

Ὁ δέ Θεοδώριτος οὕτως ἑρμηνεύει τό ἀνωτέρω ρητόν τοῦ Ἡσαΐου· «Εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα· οὐ γάρ ἔτικτεν ἡ Ἐκκλησία πάλαι, τῇ δέ τῶν εἰδώλων δουλείᾳ προσήδρευε· ρῆξον καί βόησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα· τέθεικε τό «ρῆξον» ἐπί τῆς βιαίας γεννήσεως, ὡσαύτως δέ καί τό «βόησον»· φασί γάρ τάς μαίας παρακελεύεσθαι ταῖς δυστοκούσαις καί βιάζεσθαι καί βοᾶν· τό δέ «εὐφράνθητι» ἐπί τῆς παρ᾿ ἐλπίδα δωρηθείσης πολυπαιδίας τέθεικε· ἐναντίον δέ πως εἶναι δοκεῖ τό «ρῆξον καί εὐφράνθητι»· ἀμφότερα δ᾿ ὅμως συνέβη· καί γάρ παρ᾿ ἐλπίδα γεγένηκε· τοιαῦται γάρ τοῦ Παναγίου Πνεύματος αἱ ὠδῖνες».

Τά αὐτά σχεδόν λέγει καί ὁ Ἀλεξανδρείας Κύριλλος ἑρμηνεύων τό ρητόν τοῦτο, παρά τοῦ ὁποίου φαίνεται ὅτι τά ἐρανίσθη ὁ Θεοδώριτος· οὕτω γάρ φησίν· «Ἰδού προστέτακται ρῆξαί τε καί βοῆσαι· ἔθος δέ τοῦτο δρᾶν ταῖς ἐπί δίφρῳ καί τικτούσαις γυναιξίν, ἅς δή φασί παροτρύνειν τάς μαίας ἔντονόν τι καί τορόν ἀναβοᾶν, ἵν᾿ ἐκθλίβοιτο τῆς μήτρας τό βρέφος, εὐρυνομένου τοῦ σπλάγχνου πρός τήν βοήν· τοῦτο, οἶμαι, ἐστί τό «ρῆξον καί βόησον». Ἄρξαι δή οὖν τοῦ τίκτειν, φησί, καί ὡς ὠδίνουσα πολλούς δίδου συχνῶς τήν ταῖς τικτούσαις ἀεί πρέπουσαν βοήν· ὡς ἐσομένη δέ Μήτηρ ἀναριθμήτων λαῶν εὐφροσύνην δέχου τήν πνευματικήν… Ἔθος μέν οὖν τῇ θεοπνεύστῳ Γραφῇ ἔρημον ἀποκαλεῖν τήν χήραν. Ἐχήρευσε δέ τῶν Ἐθνῶν ἡ πληθύς· οὐ γάρ ἐπλούτει τήν κοινωνίαν τήν πρός τόν σπορέα λόγον· ἐπειδή δέ παρεδέξατο τόν ἐξ Οὐρανοῦ Νυμφίον, πολλά γέγονεν αὐτῆς τά τέκνα μᾶλλον ἤ τῆς ἐχούσης τόν ἄνδρα».

                                                                  Τροπάριον.

Μεγάλη φωνή, ἐν τῇ ἐρήμῳ βοᾷ Πρόδρομος· Χριστοῦ ἑτοιμάσατε ὁδούς, καί τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, εὐθείας ἀπεργάσασθε, ἐν πίστει ἀνακράζοντες· Οὐκ ἔστιν Ἅγιος, ὡς ὁ Θεός ἡμῶν, καί οὐκ ἔστι δίκαιος, πλήν σου Κύριε.

                                                                 Ἑρμηνεία.

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Προφήτου Ἡσαΐου ἐρανίσθη ὁ Μελωδός τό Τροπάριον τοῦτο· λέγει γάρ ἐκεῖνος ἐκεῖ· «Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ· ἑτοιμάσατε τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τάς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν» (Ἡσ. μ´ 3). Ὅθεν οὕτως ἀρχίζει· ὁ τοῦ Κυρίου μέγιστος Πρόδρομος, ἡ μεγάλη καί ὑψηλοτάτη καί ἐξάκουστος φωνή τοῦ Θεοῦ Λόγου, βοᾷ εἰς τού λαούς ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ Ἰορδάνου καί λέγει· ἑτοιμάσατε, ὦ λαοί, ἑτοιμάσατε τήν στράταν τοῦ Χριστοῦ: ἤτοι ἕτοιμοι γίνεσθε εἰς τήν εὐαγγελικήν πολιτείαν, καθώς ἑρμηνεύει ὁ Θεοφύλακτος· ὁδός γάρ τό Εὐαγγέλιον λέγεται· εὐθείας κάμετε τάς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν: ἤτοι τάς τοῦ παλαιοῦ Νόμου ἐντολάς ἀναδείξατε πνευματικάς· ἐπειδή τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εὐθές εἶναι· τά δέ τοῦ Νόμου προστάγματα λέγονται τρίβοι, ὡς τετριμμένα καί παλαιά, κατά τόν αὐτόν Θεοφύλακτον.

Σημείωσαι, ὅτι τό «μεγάλη φωνῆ» δύναται νά νοηθῇ καί εἰς δοτικήν κατ᾿ ἔλειψιν τῆς ἐν προθέσεως οὕτω· ὁ Πρόδρομος βοᾷ ἐν μεγάλῃ φωνῇ. Ποῦ δέ βοᾷ; Ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας· οὕτω γάρ ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος γράφει· «Ἐν δέ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις παραγίνεται Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας» (Ματθ. γ´ 1). Καί μολονότι ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς λέγει, ὅτι ἦλθεν εἰς πᾶσαν τήν περίχωρον τοῦ Ἰορδάνου, κηρύσσων Βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν (Λουκ. γ´ 3)· μ᾿ ὅλον τοῦτο πιθανόν εἶναι νά ἦτον καί ἔρημοι τόποι μεταξύ τῆς περιχώρου τοῦ Ἰορδάνου, ὅπου οἱ ὄχλοι ἐρχόμενοι ἤκουον τό κήρυγμα τοῦ Ἰωάννου· ὅθεν λέγει ὁ Ματθαῖος· «Τότε ἐξεπορεύετο πρός αὐτόν Ἱεροσόλυμα καί πᾶσα Ἰουδαία καί πᾶσα ἡ περίχωρος τοῦ Ἰορδάνου» (Ματ. γ´ 5). Ὁ δέ Πτωχός Πρόδρομος λέγει, ὅτι ἐπειδή τό ρῆμα (τό πρόσταγμα) Κυρίου ἐγένετο ἐν τῇ ἐρήμῳ πρός Ἰωάννην, ὡς λέγει ὁ Λουκᾶς, «Ἐγένετο ρῆμα Θεοῦ ἐπί Ἰωάννην τόν τοῦ Ζαχαρίου Υἱόν ἐν τῇ ἐρήμῳ» (Λουκ. γ´ 2), ἐκ τούτου λέγεται καταχρηστικῶς, ὅτι ἐκήρυττε τό κήρυγμα του ἐν τῇ ἐρήμῳ. Εἰ δέ θέλει νά νοήσῃ τινάς ἔρημον τούς ἐρήμους ὄντας ἀνθρώπους πάσης θεογνωσίας καί ἀγαθοεργίας, ἁρμόζει νά νοήσῃ περί τῶν ἀνθρώπων τό «Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Ὁ δέ Εὐθύμιος ὁ Ζυγαδηνός λέγει ἐν τῇ ἑρμηνείᾳ του κατά Ματθαῖον· «Δύο ἐρήμους νοοῦμεν, μίαν τήν ἐνδοτέραν, ἀφ᾿ ἧς ἦλθεν ὁ Ἰωάννης, καί ἐν ᾗ ἐγένετο πρός αὐτόν τό ρῆμα Κυρίου κατά τόν Λουκᾶν· δευτέραν δέ τήν περί τόν Ἰορδάνην, ἐφ᾿ ἥν ἐξῆλθεν, ἥν ὁ Ματθαῖος ἔρημον τῆς Ἰουδαίας ὠνόμασεν, ὁ δέ Λουκᾶς, περίχωρον τοῦ Ἰορδάνου».

                                                                   Τροπάριον.

Ρυπτόμενον ἥλιον τίς εἶδεν, ὁ Κήρυξ βοᾷ, τόν ἔκλαμπρον τῇ φύσει; ἵνα σε ὕδασιν ἀπαύγασμα τῆς δόξης, Πατρός χαρακτήρ ἀϊδίου ἐκπλύνω, καί χόρτος ὤν, πυρί ψαύσω τῆς σῆς Θεότητος; Σύ γάρ Χριστός, Θεοῦ σοφία καί δύναμις.

                                                                   Ἑρμηνεία.

Ἐκ μέρους τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου προσφέρει ὁ Μελωδός τό παρόν Τροπάριον, καί λέγει οὕτω· ὁ Κήρυξ καί Πρόδρομός σου, Σῶτερ, ἀποφεύγων τήν βίαν ὅπου ἔκαμνες εἰς αὐτόν διά νά σέ βαπτίσῃ ταῦτα ἔλεγε δικαιολογούμενος· ποῖος ἄνθρωπος εἶδε ποτέ τόν αἰσθητόν τοῦτον καί φύσει λαμπρότατον Ἥλιον νά καθαρίζεται; Βέβαια οὐδείς. Ἄν δέ τόν αἰσθητόν τοῦτον Ἥλιον, ὅς τις εἶναι κτίσμα καί ποίημα, κανείς δέν ἐπιχειρίζεται νά πλύνῃ καί νά καθαρίσῃ καμμίαν φοράν, πῶς ἐγώ τολμῶ νά πλύνω καί νά καθαρίσω ἐσέ τόν ἀληθῆ καί καθαρώτατον Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, τόν Κτίστην καί Ποιητήν τοῦ Ἡλίου; πῶς δύναμαι νά βαπτίσω ἐσέ ὅπου εἶσαι τό ἀπαύγασμα τῆς δόξης τοῦ Πατρός, καί ὁ χαρακτήρ τῆς ἀϊδιότητος αὐτοῦ;

Καί ἐκεῖνος μέν ὅπου ἤθελεν ἐπιχειρισθῆ νά καθαρίσῃ τόν Ἥλιον, βέβαια μέλλει νά περιγελᾶται ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους καί νά περιπαίζεται ὡς ἀνόητος, ἐπειδή ἐπεχείρησε νά κάμῃ ἕνα πρᾶγμα ἀδύνατον· ἐγώ δέ, ἄν βαπτίσω ἐσέ, ὄχι μόνον ἔχω νά περιγελῶμαι ἀπό ὅλους ὡς ἄφρων, ἀλλά πρός τούτοις θέλω κατακαύσει τάς χεῖράς μου· ἐπειδή χορτάρι ξηρόν ὤν: ἤτοι φθαρτός κατά τήν φύσιν τοῦ σώματος, ἀπετόλμησα νά ἐγγίσω εἰς τό φύσει ἄϋλον πῦρ τῆς ἰδικῆς σου Θεότητος. Ἐπιφέρει δέ ἀκολούθως ὁ Μελωδός Σύ γάρ τό, εἶσαι ὁ Χριστός ἡ ἐνυπόστατος τοῦ Θεοῦ σοφία καί δύναμις· τό ὁποῖον εἶπε καί ἀνωτέρω· συνήθειαν γάρ ἔχει οὗτος ἐξαίρετον παρά τούς ἄλλους Μελωδούς νά τελειώνῃ πολλάς Ὠιδάς τῶν Κανόνων του μέ τό ἴδιον τέλος, ὡς εἴπομεν ἑρμηνεύοντες τόν Κανόνα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ.

                                                                   Τροπάριον.

Ψυχῆς τελῶν ἔμφρονος, καί λόγῳ τιμώμενος, ἀψύχων εὐλαβοῦμαι· εἰ γάρ βαπτίσω σε, κατήγορόν μοι ἔσται, πυρί καπνιζόμενον ὄρος, φυγοῦσα δέ θάλασσα διχῇ, καί Ἰορδάνης οὗτος στραφείς· σύ γάρ Χριστός, Θεοῦ σοφία καί δύναμις.

                                                                    Ἑρμηνεία.

Παρομοίως μέ τά ἀνωτέρω δύο Τροπάρια ἀναφέρει καί εἰς τό Τροπάριον τοῦτο ὁ Μελωδός τόν Βαπτιστήν Ἰωάννην δικαιολογούμενον καί λέγοντα πρός τόν Δεσπότην Χριστόν, ὅς τις ἐζήτει νά βαπτισθῇ. Δέν ἤθελα γένει τόσης καταδίκης ἄξιος, Δέσποτα, ἄν ἔμελλον νά νικηθῶ κατά τήν εὐλάβειαν ἀπό τόν Μωϋσῆν ἐκεῖνον τόν ἐστολισμένον μέ νοῦν καί λογικόν, τόν Προφήτην, τόν νομοθέτην καί δημαγωγόν τόσων μυριάδων λαοῦ, καί τόν ἀξιωθέντα νά σέ ἰδῇ καί νά σέ ἀκούσῃ, ὡς εἶπον ἀνωτέρω· ἀλλά τώρα καί αὐτῶν τῶν ἀψύχων καί ἀλόγων κτισμάτων ἔχω νά φανῶ ἀνευλαβέστερος καί κατώτερος ἐγώ ὅπου ἔχω ψυχήν νοεράν καί φρονοῦσαν τό πρέπον, καί ὁ ὁποῖος εἶμαι τιμημένος μέ λογικόν καί διάκρισιν, ἄν δέν εὐλαβηθῶ τό ἀξίωμα τῆς Θεότητός σου, ἀλλά τολμήσω νά σέ βαπτίσω.

Ἐπειδή καί αὐτά τά ἄψυχα ἔχουν τρόπον τινά νά λάβουν φωνήν καί νά μέ κατηγορήσουν· τό Σίναιον Ὄρος, τό ὁποῖον ἐκαπνίζετο ὅλον ἀπό φωτίαν διά τήν ἰδικήν σου κατάβασιν «Τό ὄρος, φησί, τό Σινᾶ ἐκαπνίζετο ὅλον διά τό καταβεβηκέναι ἐπ᾿ αὐτό τόν Θεόν ἐν πυρί, καί ἀνέβαινεν ὁ καπνός, ὡσεί καπνός καμίνου, καί ἐξέστη πᾶς ὁ λαός σφόδρα» (Ἔξοδ. ιθ´ 18), δικαίως θέλει μέ κατηγορήσει ὡς τολμηρόν καί ἀνευλαβῆ· θέλει μέ κατηγορήσει ἡ ἐρυθρά θάλασσα, ἥτις ἔφυγεν ἀπό τοῦ προσώπου σου, καί ἐσχίσθη εἰς δύο μέρη, καί τό μέν ἕνα μέρος αὐτῆς ἐστάθη ὡς τεῖχος ἐκ δεξιῶν, τό δέ ἄλλο, ἐξ ἀριστερῶν· ἀλλά πρό ἐκείνων θέλει μέ κατηγορήσει ὁ ποταμός οὗτος Ἰορδάνης, εἰς τόν ὁποῖον στεκόμεθα· διότι καί αὐτός ἐκ προσώπου σου ἐμπόδισε πρό ὀλίγου τό ρεῦμά του, καί δέν ἔτρεχε κάτω, ἀλλ᾿ ἐστράφη εἰς τά ὀπίσω κατά τόν Προφητάνακτα λέγοντα· «Ἡ θάλασσα εἶδε καί ἔφυγεν· ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τά ὀπίσω» Ψαλ. ριγ´ 3). Ἐρωτᾷ δέ ὁ Προφήτης τήν αἰτίαν λέγων· «Τί σοι ἐστί θάλασσα, ὅτι ἔφυγες; καί σύ Ἰορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς τά ὀπίσω; » Καί ἀποκρίνεται. «Ἀπό προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ, ἀπό προσώπου τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ» (αὐτόθι 5).

 Σημείωσαι, ὅτι ὁ ἀνώνυμος ἑρμηνευτής εἰς τό «ἀψύχων» θέλει νά νοεῖται ἐξωθεν ἡ ἀπό πρόθεσις, καί νά λέγηται «εὐλαβοῦμαι, αἰδοῦμαι, φυλάττομαι ἀπό τῶν ἀψύχων. Καί τοῦτο δέ σημείωσαι, ὅτι τά ἀνωτέρω κατά προσωποποιΐαν ρητορικήν ἐσχηματίσθησαν ὑπό τοῦ Μελωδοῦ καί τοῦ Δαβίδ· ὅθεν εἶπεν ὁ Θεολόγος Γρηγόριος· «Πολλά ἡ Γραφή προσωποποιεῖν οἶδε καί τῶν ἀψύχων»· ὁ δέ Χρυσόστομος θέλει ὅτι διά τῶν τοιούτων λόγων τῶν ἀψύχων παρασταίνεται τό μέγεθος τῶν συμβαινόντων πραγμάτων· οὕτω γάρ λέγει· «Μάνθανε τῆς Γραφῆς τό ἔθος· ὅτε γάρ βούλεται μέγα τι Χριστόν, ἤ μέγα λυπηρόν ἀπαγγεῖλαι, καί αὐτά τά ἄψυχα αἰσθάνεσθαί φησιν· οὐκ ἐπειδή αἰσθάνεται, ἀλλ᾿ ἵνα τό μέγεθος παραστήσῃ τῶν συμβαινόντων».

                                                                    Ὠδή ε´.

                                                                Ὁ Εἱρμός

Ἰησοῦς ὁ ζωῆς ἀρχηγός, λύσαι τό κατάκριμα ἥκει, Ἀδάμ τοῦ Πρωτοπλάστου· καθαρσίων δέ, ὡς Θεός μή δεόμενος, τῷ πεσόντι καθαίρεται ἐν τῷ Ἰορδάνῃ· ἐν ᾧ τήν ἔχθραν κτείνας, ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν, εἰρήνην χαρίζεται.

                                                              Ἑρμηνεία.

Ἀπό διάφορα ρητά συνεκροτήθη τό παρόν Τροπάριον ὑπό τοῦ Ἱεροῦ Μελωδοῦ· τό γάρ «ὁ ζωῆς ἀρχηγός» ἐρανίσθη ἀπό τάς Πράξεις, ὅπου ὁ Κορυφαῖος Πέτρος ἔλεγε πρός τούς Ἰουδαίους· «Ὑμεῖς ᾐτήσασθε ἄνδρα φονέα χαρισθῆναι ὑμῖν, τόν δέ ἀρχηγόν τῆς ζωῆς ἀπεκτείνατε» (Πράξ. γ´ 15). Ὅθεν λέγει ὁ Μελωδός, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὁ Σωτήρ τοῦ Κόσμου, ὁ ἀρχηγός τῆς κατά Πνεῦμα καί αἰωνίου ζωῆς ἦλθεν εἰς τόν Κόσμον διά νά λύσῃ τό κατάκριμα καί ἐπιτίμιον, τουτέστι τόν θάνατον, εἰς τόν ὁποῖον ὑπέπεσεν ὁ πρωτόπλαστος Ἀδάμ διά τήν παράβασιν· «Ἧι δ᾿ ἄν ἡμέρᾳ, φησί, φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ (τοῦ ξύλου τῆς γνώσεως) θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γέν. β´ 17)· διότι τοιαῦτα εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. ς´ 23). Καί δικαίως ἐγένετο ἡ εἰς τόν Κόσμον ἔλευσις τοῦ Ἰησοῦ· διότι οὐδείς ἄλλος ἐδύνατο νά καταλύσῃ τήν στέρησιν τῆς ζωῆς, πάρεξ ὁ ἔχων τήν ἐξουσίαν τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, ἤ καλύτερα νά εἰπῶ, ὁ ὤν αὐτοζωή καί τῆς ζωῆς ἀρχηγός. Καθώς δέ τό σκότος στέρησις ὄν τοῦ φωτός, λύεται ἀπό τόν Ἥλιον, ὅταν ἀνατείλῃ· οὕτω καί ὁ θάνατος στέρησις ὤν τῆς ζωῆς, ἐλύθη, ὅταν ὁ τῆς ζωῆς ἀρχηγός ἐπεδήμησεν.

Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν μολονότι δέν εἶχεν χρείαν νά καθαρισθῇ διά τοῦ Βαπτίσματος, ἐπειδή ποίαν χρείαν ἔχει ἡ αὐτοκάθαρσις νά καθαρισθῇ; μ᾿ ὅλον τοῦτο αὐτός καθαίρεται καί βαπτίζεται σήμερον χάριν τοῦ Ἀδάμ, ὅς τις ἔπεσεν εἰς τήν λάσπην τῆς ἁμαρτίας, καί διά τοῦτο ἐχρειάζετο νά καθαρισθῇ ἀπό αὐτήν. Βαπτιζόμενος δέ ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ, ἀπέκτεινεν εἰς αὐτόν καί ἐθανάτωσε τήν ἔχθραν, ἡ ὁποία ἦτον μεταξύ ἡμῶν καί τοῦ Θεοῦ διά τήν ἁμαρτίαν. Ἀφ᾿ οὗ δέ τήν ἔχθραν ἐθανάτωσεν, ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς τήν ἑαυτοῦ θείαν εἰρήνην, ἥτις ὑπερέχει κάθε νοῦν καί διάνοιαν. Κατεσκεύασε δέ τό τέλος τοῦ Τροπαρίου ὁ Μελωδός ἀπό διάφορα ρητά τοῦ Παύλου· διότι αὐτός ἐν μέν τῇ πρός Ἐφεσίους ἐπιστολῇ γράφει «Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τά ἀμφότερα ἕν, ὁ καί τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας» (Ἐφ. β´ 14).

 Καί πάλιν, «Ἵνα ἀποκαταλλάξῃ τούς ἀμφοτέρους ἐν ἑνί σώματι τῷ Θεῷ διά τοῦ Σταυροῦ, ἀποκτείνας τήν ἔχθραν ἐν αὐτῷ» (αὐτόθι 16)· ἐν δέ τῇ πρός Φιλιππησίους ἐπιστολῇ γράφει «Καί ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τάς καρδίας ὑμῶν» (Φιλιπ. δ´ 7). Ἀνέφερε δέ τό περί εἰρήνης ρητόν ὁ θεσπέσιος Μουσουργός, διά νά χαρακτηρίσῃ τήν πέμπτην Ὡιδήν, τῆς ὁποίας ποιητής εἶναι ὁ Προφήτης Ἡσαΐας λέγων· «Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, εἰρήνην δός ἡμῖν· πάντα γάρ ἀπέδωκας ἡμῖν» (Ἡσ. κς´ 12).

Ἤθελε δέ ἀπορήσῃ τινάς, κατά τόν Πτωχόν Πρόδρομον, πῶς ὁ μέν Παῦλος εἶπεν ἀνωτέρω, ὅτι ὁ Χριστός ἀπέκτεινε τήν ἔχθραν ἐν τῷ Σταυρῷ, ὁ δέ Μελωδός λέγει ἐδῶ, ὅτι ἀπέκτεινεν αὐτήν ἐν τῷ Ἰορδάνῃ; Ἡμεῖς λοιπόν λύοντες τήν ἀπορίαν, κατά μέν τό πρόχειρον καί ἁπλούστερον νόημα λέγομεν, ὅτι τήν ἔχθραν ὅπου ἡμεῖς εἴχομεν πρός τόν Θεόν, ἔλυσεν ὁ Δεσπότης Χριστός μέ ὅλα τά Μυστήρια τῆς ἐνσάρκου Οἰκονομίας, καί ἐφιλίωσεν ἡμᾶς τῷ Θεῷ καί Πατρί μέ τήν Σύλληψιν, μέ τήν Γέννησιν, μέ τό Βάπτισμα, μέ τό Πάθος, μέ τόν Σταυρόν, καί μέ τόν Θάνατόν Του· καί διά νά εἰπῶ καθολικῶς, ἐφιλίωσεν ἡμᾶς τῷ Θεῷ καί Πατρί μέ ὅλα τά θεοπρεπῆ, καί ἀνθρωποπρεπῇ θαυμάσια ἔργα, ὅσα ἐποίησεν ὁ Δεσπότης Χριστός ἐν τῇ ἐνσάρκῳ του ἐπιδημία.

Κατά δέ τό μυστικώτερον καί βαθύτερον νόημα λέγομεν, ὅτι ἐν τῷ Ἰορδάνῃ καί ἐν τῷ Βαπτίσματι ὁ Χριστός ἀπέκτεινε τήν ἔχθραν ὅπου εἴχομεν μέ τόν Θεόν· καθότι τό Βάπτισμα τοῦ Κυρίου Σταυρός ὀνομάζεται ἀπό τόν Παῦλον λέγοντα «Ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. ς´ 6)· καί πάλιν· «Τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιός ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη (ἐν τῷ Βαπτίσματι)· «τῷ Χριστῷ»· ὅθεν ὁ θεῖος Χρυσόστομος σύν τῷ Θεοφυλάκτω ἑρμηνεύοντες τά ἀνωτέρω ρητά, Σταυρόν τό Βάπτισμα ὀνομάζουσιν· ἐπειδή εἰς αὐτό σταυρώνεται μαζί μέ τόν Χριστόν ὁ παλαιός τῆς ἁμαρτίας ἄνθρωπος.

Ἐπειδή λοιπόν ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου εἰκονίζεται μυστικῶς ἐν τῷ Βαπτίσματι, διά τοῦτο ὁ μέν Παῦλος εἶπεν, ὅτι ἐν τῷ Σταυρῷ ἀπέκτεινε τήν ἔχθραν ὁ Κύριος, ὁ δέ Μελωδός, ὅτι ἐν τῷ Ἰορδάνῃ, τοὐτόν εἰπεῖν, ἐν τῷ Βαπτίσματι, τῷ μυστικῶς τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου εἰκονίζοντι ἀπέκτεινεν αὐτήν· Σταυρός γάρ καί Βάπτισμα ἄν καί φαίνωνται δύο, ἕνα ὅμως εἶναι τῇ ἀληθείᾳ. Αὕτη δέ ἡ ἔχθρα, κατά τόν Πτωχόν Πρόδρομον, δικαίως ἠμπορεῖ νά νοηθῇ δράκων ἐμφωλεύων εἰς τά ὕδατα, τοῦ ὁποίου τήν κάραν συνέτριψεν ὁ Κύριος, κατά τόν Δαβίδ λέγοντα· «Σύ συνέθλασας τήν κεφάλην τοῦ δράκοντος». (Ψαλ. ογ´ 14).

Τοῦτο τό νόημα βεβαιώνουσι καί ἄλλα ρητά τοῦ ἰδίου Παύλου, καθώς τό «Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθημεν, εἰς τόν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν. Συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διά τοῦ Βαπτισματος εἰς τόν θάνατον» (Πωμ. Σ´ 3-4), καί τό «Εἰ γάρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ» (Ρωμ. ς´ 5).

                                                                   Τροπάριον.

Συνελθόντων ἀπείρων λαῶν, ὑπό Ἰωάννου βαπτισθῆναι, αὐτός ἐν μέσῳ ἔστη, προσεφώνει δέ τοῖς παροῦσι· Τίς ἔδειξεν ἀπειθεῖς, τήν ὀργήν ὑμῖν ἐκκλῖναι τήν μέλλουσαν; καρπούς ἀξίους Χριστῷ ἐκτελεῖτε· παρών γάρ νῦν, εἰρήνην χαρίζεται.

                                                                    Ἑρμηνεία.

Ἐκ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου ἐρανίζεται ὁ Μελωδός τό παρόν Τροπάριον· φησί γάρ ἐκεῖνος περί τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου· «Ἰδών δέ (ὁ Ἰωάννης) πολλούς τῶν Φαρισαίων καί Σαδδουκαίων ἐρχομένους ἐπί τό Βάπτισμα αὑτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς· γεννήματα ἐχιδνῶν, τίς ὑπέδειξεν ὑμῖν φυγεῖν ἀπό τῆς μελλούσης ὀργῆς; Ποιήσατε οὖν καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας» (Ματθ. γ´ 7-8). Ταῦτα λοιπόν ἐρανισθεις ὁ Μελωδός λέγει, ὅτι ὅταν πάμπολλοι λαοί τῶν Ἰουδαίων ἐσυνάχθησαν διά νά βαπτισθοῦν ἀπό τόν Ἰωάννην, τότε ἱστάμενος αὐτός εἰς τό μέσον αὐτῶν, ἔλεγε εἰς τούς ἐκεῖ παρόντας Φαρισαίους καί Σαδδουκαίους τά λόγια ταῦτα· ὦ γεννήματα ἐχιδνῶν, ποῖος σᾶς ἔδειξε νά φύγετε διά τοῦ Βαπτίσματος τῆς μετανοίας τήν μέλλουσαν ὀργήν τῆς κολάσεως; Λέγει δέ αὐτούς γεννήματα ἐχιδνῶν· διότι ἐφόνευσαν παρανόμως μέ διαφόρους τρόπους θανάτου τούς Προφήτας καί διδασκάλους των, καθώς τά τέκνα τῶν ἐχίδνων θανατώνουν τάς μητέρας των σχίζοντα τήν κοιλίαν των, καί οὕτω γεννῶνται ἀπό αὐτάς κατά τούς φυσικούς.

Θαυμάζει δέ ὁ Πρόδρομος (κατά τήν ἑρμηνείαν τοῦ Θεοφυλάκτου) μέ τόν λόγον τοῦτον, πῶς ἔγινε νά μετανοήσῃ ἡ πονηρά αὐτῶν καί ἀμετανόητος γενεά· ὅμως ἐάν (λέγει ὁ Πρόδρομος) ἐσεῖς μετανοῆτε τῇ ἀληθείᾳ, ποιήσατε καί καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας, ποιήσατε ἔργα θεάρεστα καί ἄξια τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν· ἐπειδή δέν εἶναι ἀρκετόν εἰς τήν σωτηρίαν σας μόνον τό νά προσέλθετε εἰς τό ἰδικόν μου Βάπτισμα, χωρίς νά κάμετε καί ἔργα ἀρεστά εἰς τόν Χριστόν, ὁ ὁποῖος τώρα εὑρισκόμενος εἰς τό μέσον σας, χαρίζεται εἰρήνην εἰς ὅλους ἡμᾶς. Τοῦτο δέ ἐρανίσθη ὁ Μελωδός ἀπό τό ρητόν ἐκεῖνο τοῦ Ἰωάννου τό λέγον· «Μέσος ὑμῶν ἕστηκεν (ὁ Χριστός), ὅν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε» (Ἰωάν. α´ 26)· διότι τό «μέσος ὑμῶν ἕστηκεν» εἶναι ταυτόσημον μέ τό «παρών νῦν». Ὁ δέ Πτωχός Πρόδρομος λέγει, ὅτι ἐρανίσθη τοῦτο ἀπό τό ρητόν τοῦ Ἰωάννου τό λέγον «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» (Ματθ. γ´ 2). Βασιλεία δέ ἐγγίζουσα τῶν Οὐρανῶν εἶναι ὁ Χριστός· περί οὗ καί ἀλλαχοῦ εἶπεν ὁ ἴδιος· «Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστι» (Λουκ. ιζ´ 21)· προσφυέστερον ὅμως εἶναι τό ἀνωτέρω νόημα.

                                                                 Τροπάριον.

Γεωργός ὁ καί Δημιουργός, μέσος ἑστηκώς ὡς εἷς ἁπάντων, καρδίας ἐμβατεύει· καθαρτήριον δέ πτύον χειρισάμενος, τήν παγκόσμιον ἅλωνα πανσόφως διΐστησι, τήν ἀκαρπίαν φλέγων, εὐκαρποῦσιν, αἰώνιον ζωήν χαριζόμενος.

                                                                Ἑρμηνεία.

Καί τοῦτο τό τροπάριον εἶναι ἐρανισμένον ἀπό τόν Εὐαγγελιστήν Ματθαῖον λέγοντα οὕτω περί τοῦ Χριστοῦ· «Αὐτός ὑμᾶς βαπτίσει ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καί πυρί, οὗ τό πτύον ἐν τῇ χειρί αὐτοῦ, καί διακαθαριεῖ τήν ἅλωνα αὑτοῦ, καί συνάξει τόν σῖτον εἰς τήν ἀποθήκην αὑτοῦ, τό δέ ἄχυρον κατακαύσει πυρί ἀσβέστῳ)» (Ματ. γ´ 11-12)· τά ἴδια γάρ ταῦτα λόγια ὀλίγον ἀλλάξας ὁ Μελωδός λέγει, ὅτι ὁ Χριστός ὁ δημιουργός καί γεωργός τῆς ἰδικῆς μας φύσεως (δημιουργός τῶν ἔργων τοῦ καθενός, ἤ διότι δίδει εἰς ἡμᾶς τά σπέρματα τῶν ἀρετῶν) οὗτος καθό μέν ἄνθρωπος στέκεται ἐδῶ εἰς τό μέσον, ὡς ἕνας ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους· «Μέσος, φησίν, ὑμῶν ἕστηκεν, ὅν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε» (Ἰω. α´ 26)· καθό δέ Θεός ἐξετάζει καί ἐρευνᾷ τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων· μόνου γάρ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἴδιον τό νά ἠξεύρῃ τάς καρδίας, καθώς λέγει ὁ Σολομών· «Σύ μονώτατος οἶδας τήν καρδίαν πάντων» (γ´ Βασ. η´ 39).

Εἰς τάς χεῖρας λοιπόν τούτου εὑρίσκεται, λέγει, καθαρτικόν πτυάρι: ἤτοι ὁ διακριτικός λόγος καί διαιρετικός τοῦ κρείττονος ἐκ τοῦ χείρονος, κατά τόν Πτωχόν Πρόδρομον, ἤ ἡ κρίσις καί ἐξέτασις, κατά τόν Θεοφύλακτον. Μέ τήν κρίσιν δέ ταύτην καί τήν ἐξέτασιν αὐτός ἔχει νά καθαρίσῃ τό ἁλῶνι του, τό ὁποῖον εἶναι ἤ ὁ Κόσμος ὅλος, κατά τόν ρηθέντα Πρόδρομον, ἤ ἡ Ἐκκλησία, κατά τόν Θεοφύλακτον· καθώς γάρ εἰς τό ἁλῶνι εὑρίσκεται καί σιτάρι καί ἄχυρον, οὕτω καί εἰς τόν Κόσμον καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν εὑρίσκονται καί καλοί καί κακοί, οἱ μέν καλοί, ὡς σιτάρι, οἱ δέ κακοί, ὡς ἄχυρον.

 Ὁ Χριστός λοιπόν διαχωρίζει εἰς δύο τό τοῦ Κόσμου καί τῆς Ἐκκλησίας παγκόσμιον ἁλῶνι του· καί τήν μέν ἀκαρπίαν: ἤτοι τούς κακούς, ἔχει νά κατακαύσῃ μέ τό πῦρ τό ἄσβεστον τῆς κολάσεως· ὅθεν καί ὁ ἀνώνυμος ἑρμηνευτής ἀκαρπίαν ἐνόησε τήν κακοκαρπίαν, ὡς ἄφωνον λέγομεν τόν κακόφωνον μουσικόν· τούς δέ ποιοῦντας καρπούς τῶν ἀρετῶν ἔχει νά συνάξῃ εἰς τήν ἀποθήκην τῆ Βασιλείας του, καί χαρίσῃ εἰς αὐτούς ζωήν αἰώνιον.

Δικαίως δέ ἡ ἁμαρτία ὀνομάζεται ἄχυρον· διότι, καθώς τό ἄχυρον εἶναι ἐλαφρόν καί εὐκολόκαυτον καί τροφή τῶν ἀλόγων ζώων, οὕτω καί ἡ ἁμαρτία εἶναι ἐλαφρά, εὐκολοκρήμνιστος καί τροφή τῶν πονηρῶν Δαιμόνων, καί ἔχει νά κατακαῇ ἀπό τό ἄσβεστον πῦρ τῆς γεένης. Ὁμοίως καί ἡ ἀρετή δικαίως ὀνομάζεται σιτάρι· διότι, καθώς τό σιτάρι εἶναι καθαρόν καί βαρύ, καί εἰς ἄρτον μεταποιούμενον γίνεται τροφή τῶν λογικῶν ἀνθρώπων, τοιουτοτρόπως καί ἡ ἀρετή εἶναι καθαρά, εἶναι μέ φρένας βαρείας καί ἡγεμονικάς, καί γίνεται ἄρτος ἐπιτήδειος διά νά παρατεθῇ εἰς τήν τράπεζαν τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως Χριστοῦ. Σημείωσαι ὅτι καί ὁ Θεολόγος Γρηγόριος οὕτως ἑρμηνεύει τά ἀνωτέρω· «Τί δέ τό πτύον; Ἡ κάθαρσις. Τί δέ τό πῦρ; Ἡ τοῦ κούφου δαπάνη, καί ἡ ζέσις τοῦ Πνεύματος» (Λόγος εἰς τά Φῶτα).

                                                                   Ὠδή ς´

                                                              Ὁ Εἱρμός.

Ἡ φωνή τοῦ Λόγου, ὁ Λύχνος τοῦ Φωτός, ὁ Ἑωσφόρος, ὁ τοῦ Ἡλίου Πρόδρομος, ἐν τῇ ἐρήμῳ, Μετανοεῖτε, πᾶσι βοᾷ τοῖς λαοῖς, καί προκαθαίρεσθε· ἰδού γάρ πάρεστι Χριστός, ἐκ φθορᾶς τόν Κόσμον λυτρούμενος.

                                                            Ἑρμηνεία.

Μέ τρία ὁμοιώματα δείχνει ὁ Ἱερός Μελωδός ἐν τῷ Τροπαρίῳ τούτῳ τήν οἰκειότητα ὅπου ἔχει ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης μέ τόν Δεσπότην Χριστόν· παρομοιάζει γάρ τόν Ἰωάννην μέ τήν φωνή, μέ τόν λύχνον καί μέ τόν ἑωσφόρον (τόν αὐγερινόν)· τόν δέ Δεσπότην Χριστόν παρομοιάζει μέ τόν λόγον, μέ τό φῶς καί μέ τόν Ἥλιον. Παρομοιάζει λοιπόν πρῶτον τόν Ἰωάννην μέ τήν φωνήν, τόν δέ Χριστόν, μέ τόν λόγον· διότι ἡ φωνή εἶναι ἀήρ πεπληγμένος, καί γίνεται ὄχημα τοῦ προφορικοῦ λόγου· καί ἄν ἡ φωνή πρώτη δέν ὑποτεθῆ, ὁ προφορικός λόγος δέν εἶναι δυνατόν νά φανερωθῇ εἰς τούς ἄλλους.

Παρομοιάζει δεύτερον τόν Ἰωάννην μέ τόν λύχνον, καί τόν Χριστόν, μέ τό φῶς· διότι ὁ λύχνος εἶναι ὄχημα τοῦ φωτός· ἐπειδή τό φῶς ἐπιτιθέμενον εἰς τόν λύχνον φωτίζει τό ὁσπίτιον καί τούς ἐν τῷ ὁσπιτίῳ κατοικοῦντας ἀνθρώπους. Παρομοιάζει τρίτον ὁ Μελωδός τόν Ἰωάννην μέ τόν ἑωσφόρον, τόν δέ Χριστόν, μέ τόν Ἥλιον. Ταῦτα δέ τά τρία ὁμοιώματα τοῦ Προδρόμου, ἡ φωνή, ὁ λύχνος καί ὁ ἑωσφόρος, εἶναι πρότερα κατά τόν χρόνον τῶν ὁμοιωμάτων τοῦ Χριστοῦ: δηλαδή τοῦ λόγου, τοῦ φωτός καί τοῦ Ἡλίου· κατά τήν αἰτίαν ὅμως καί τήν ἀξίαν πρότερα εἶναι τά ὁμοιώματα τοῦ Χριστοῦ· ὅθεν καί προτιμῶνται τά τοῦ Χριστοῦ ὁμοιώματα ἀπό τά τοῦ Προδρόμου· ἐπειδή, ἄν ἐρωτήσῃ τινάς, διά τί ἡ φωνή γίνεται; ἀποκρινόμεθα, διά νά ἐποχηθῇ ἐπάνω εἰς αὐτήν ὁ λόγος· ὁμοίως ἄν ἐρωτήσῃ τίς, διά τί γίνεται ὁ λύχνος; ἀποκρινόμεθα, διά νά βαλθῇ εἰς αὐτόν τό φῶς καί νά λάμψη· ὡσαύτως καί ἐάν εἰπῇ τινάς, διά τί ὁ αὐγερινός προλάμπῃ; ἀποκρινόμεθα, διά νά μηνύσῃ τόν ἐρχομόν τοῦ Ἡλίου.

Τούτων οὕτω προεγνωσμένων, λέγει ὁ Ἱεράρχης Κοσμᾶς, ὅτι ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης, ἡ φωνή τοῦ ἐνυποστάτου Λόγου τοῦ Πατρός, ὁ λύχνος τοῦ ἀϊδίου καί ἀκτίστου φωτός, καί ὁ αὐγερινός, ὁ πρόδρομος καί προμηνυτής τοῦ νοητοῦ Ἡλίου τῆς δικαιοσύνης Χριστοῦ φωνάζει εἰς ὅλους τούς λαούς ὅπου προσῆλθον εἰς αὐτόν, τό, Μετανοεῖτε, καί προκαθαρισθῆτε ἀπό τάς ἁμαρτίας· ἐπειδή, ἰδού εἶναι παρών ὁ Χριστός, καί λυτρώνει τόν Κόσμον ἀπό τήν φθοράν τῆς ἀσεβείας καί ἁμαρτίας, καί ἐνδύει αὐτόν ἀφθαρσίαν διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Τό μέν οὖν «μετανοεῖτε» εἶπεν ὁ Ἰωάννης, καθό φωνή· ταύτης γάρ ἴδιον εἶναι τό βοᾶν· τό δέ «προκαθαίρεσθε» εἶπε, καθό λύχνος· ἴδιον γάρ εἶναι τοῦ λύχνου νά καθαρίζῃ ὁπωσοῦν τό σκότος καί νά εἰσάγῃ τόν φωτισμόν · τό δέ, «ἰδού πάρεστι Χριστός ἐκ φθορᾶς τόν Κόσμον λυτρούμενος» τό εἶπε, καθό αὐγερινός· τοῦτο γάρ τοῦ αὐγερινοῦ ἴδιον εἶναι· ὁ γάρ αὐγερινός πρό τοῦ Ἡλίου ἀνατέλλων, φαίνεται τρόπον τινά νά λέγῃ εἰς τούς κοιμωμένους ἀνθρώπους· σηκωθῆτε, ὦ ἄνθρωποι, ἀπό τόν ὕπνον, σηκωθῆτε καί ἐργάζεσθε τάς τέχνας σας· διότι ἰδού ὁ Ἥλιος εἶναι παρών, καί ἡ ἡμέρα ἐγγίζει, σηκώνουσα ὑμᾶς ἀπό τήν ἀναισθησίαν τοῦ ὕπνου. Σημείωσαι, ὅτι ἐρανίσθη τά ἀνωτέρω ὁ Μελωδός ἀπό τόν εἰς τά Φῶτα λόγον Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου λέγοντος· «Ἐγώ χρείαν ἔχω ὑπό σοῦ βαπτισθῆναι, ὁ λύχνος τῷ Ἡλίῳ φησίν· ἡ φωνή, τῷ Λόγῳ· ὁ φίλος, τῷ Νυμφίῳ· ὁ προδραμών καί προδραμούμενος, τῷ φανέντι (ἐπί γῆς), καί φανησομένῳ (ἐν τῇ δευτέρᾳ παρουσίᾳ)».

                                                                Τροπάριον.

Γεννηθείς ἀρρεύστως, ἐκ Θεοῦ καί Πατρός, ἐκ τῆς Παρθένου, δίχα σαρκοῦται ρύπου Χριστός· οὗ τόν ἱμάντα, τήν ἐξ ἡμῶν τοῦ Λόγου συνάφειαν, λύειν ἀμήχανον (διδάσκει ὁ Πρόδρομος), γηγενεῖς ἐκ πλάνης λυτρούμενος

                                                               Ἑρμηνεία.

Ὁ Δεσπότης, λέγει, Χριστός, ὁ τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, καθ᾿ ὅ μέν Θεός ἐγεννήθη ἐρρεύστως καί ἀπαθῶς κατά τήν πρώτην καί προαιώνιον καί οἰκείαν αὑτοῦ τῆς Θεότητος Γέννησιν· καθό δέ ἄνθρωπος ἐσαρκώθη ἀσπόρως ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας, κατά τήν δευτέραν αὐτοῦ καί οἰκείαν τῆς ἀνθρωπότητος Γέννησιν· ὄθεν ὁ Θεολόγος Γρηγόριος εἶπε· «Πίστευε τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν προαιώνιον Λόγον, τόν προελθόντα ἐκ τοῦ Πατρός ἀχρόνως καί ἀσωμάτως, τοῦτον ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν γεγενῆσθαι διά σέ καί Υἱόν ἀνθρώπου, ἐκ τῆς Παρθένου προελθόντα Μαρίας ἀρρυπάρως· οὐδέν γάρ ρυπαρόν, οὗ Θεός, καί δι᾿ οὗ σωτηρία» (Λόγος εἰς τό Βάπτισμα).

Πρέπει δέ οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοί νά πιστεύουσι μέν, ὅτι ὁ Χριστός ἐγεννήθη διττῶς, ὡς εἴπομεν, καί κατά τήν Θεότητα καί κατά τήν ἀνθρωπότητα, νά μή τολμοῦν δέ νά ἐρευνοῦν τόν τρόπον ἤ τῆς ἄνω προαιωνίου αὐτοῦ Γεννήσεως, ἤ τῆς κάτω καί ἐπ᾿ ἐσχάτων· ἀλλά τόν τοιοῦτον ἀκατάληπτον τρόπον νά ἀφίνουσιν εἰς μόνην τήν σοφίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖον, κατά τόν Ἀπόστολον, ἐξετάζει ὅλα· «Πάντα ἐρευνᾷ καί τά βάθη τοῦ Θεοῦ» (α´ Κορ. β´ 10) λέγει δέ καί ὁ πολύς ἐν Θεολογίᾳ Γρηγόριος· «Οὐχ ὡς ἀγνοῶν ταῦτα (ἐρευνᾷ), ἀλλ᾿ ὡς ἐντρυφῶν τῇ τούτων θεωρίᾳ (Λόγος ἐπιταφίου εἰς τόν Βασίλειον).

Ὅθεν καί ὁ μέγας Πρόδρομος τοῦτο διδάσκει ἡμᾶς, δηλαδή τό νά μή ἐρευνῶμεν τήν τοῦ Θεοῦ Λόγου περί ἡμᾶς συγκατάβασιν, καί τήν μετά τῆς ἀνθρωπότητος καθ᾿ ὑπόστασιν γενομένην τῆς Θεότητος ἕνωσιν, μηδέ τόν Λόγον καί τόν τρόπον αὐτῆς νά ἐξετάζωμεν· ἐπειδή δέν εἶναι δυνατόν εἰς κανένα ἄνθρωπον νά καταλάβῃ αὐτόν· ἀλλ᾿ οὐδέ αὐτός ὁ τοσοῦτος καί τηλικοῦτος Πρόδρομος εἶναι ἱκανός νά λύσῃ τό λωρί τό συνάπτον τόν πόδα μετά τοῦ ὑποδήματος τοῦ Κυρίου, δηλαδή δέν εἶναι ἱκανός νά καταλάβῃ τόν τρόπον κατά τόν ὁποῖον ὁ Θεός Λόγος ἡνώθη μέ τήν ἐξ ἡμῶν προσληφθεῖσαν παρ᾿ αὐτοῦ ἀνθρωπότητα.

Τοῦτο δέ τό νόημα ἐδανείσθη ὁ Μελωδός ἀπό τήν Θεολογικήν λύραν Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου λέγοντος· «Τί δέ ὁ σφαιρωτήρ τοῦ ὑποδήματος, ὅν οὐ λύεις ὁ βαπτίζων Ἰησοῦν, ὁ Παλαιᾶς καί Νέας μεσίτης; Τί τοῦτο; Τυχόν ὁ τῆς ἐπιδημίας λόγος καί τῆς σαρκός, οὗ μηδέ τό ἀκρότατον εὐδιάλυτον, μή ὅτι τοῖς σαρκικοῖς καί νηπίοις ἐν Χριστῷ ἀλλ᾿ οὐδέ τοῖς κατά Ἰωάννην τῷ Πνεύματι» (Λόγος εἰς τά Φῶτα).

Ἐκ τῶν λόγων δέ τούτων τοῦ Βαπτιστοῦ καί τοῦ Θεολόγου Γρηγορίου, καί ἄλλο αἱρετικόν φρόνημα ἀνατρέπεται· οἱ ὀπαδοί γάρ καί ἀκόλουθοι τοῦ ἄφρονος Ὠριγένους ἐφλυάρουν, ὅτι ἡ ὑπό τοῦ Θεοῦ Λόγου προσληφθεῖσα φύσις τῆς ἀνθρωπότητος ἦτον ἑνωμένη μέ τόν Θεόν Λόγον ἕως τῆς Ἀναλήψεως· ὅταν δέ ὁ Χριστός ἔμελλε νά ἀναβῇ εἰς τόν ὑπερουράνιον τόπον, καί νά ἀναπαυθῇ εἰς τούς κόλπους τοῦ Πατρός· τότε ἀπέρριψε μέν καί ἀπεσκεύασε τήν ἀνθρωπότητα ὡς ἕνα βάρος, ἔβαλε δέ αὐτήν μέσα εἰς τόν δίσκον τοῦ Ἡλίου, κακῶς ἐννοοῦντες τό Δαβιτικόν ἐκεῖνο ρητόν τό λέγον· «Ἐν τῷ Ἡλίῳ ἔθετο τό σκήνωμα αὑτοῦ» (Ψαλ. ιη´ 6)· καί οὕτω μέ γυμνήν τήν Θεότητα ἀνέδραμε καί ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ καί Πατρός. Ὁμοίως τοῦτο ἐφλυάρουν καί οἱ Μανιχαῖοι, κατά τόν Θεολόγον Γρηγόριον λέγοντα· «Εἴ τις ἀποτεθεῖσθαι νῦν τήν σάρκα λέγοι, καί γυμνήν εἶναι τήν Θεότητα σώματος, ἀλλά μή μετά τοῦ προσλήμματος καί εἶναι καί ἥξειν, μή ἴδοι τήν δόξαν τῆς παρουσίας. Ποῦ γάρ τό σῶμα νῦν, εἰ μή μετά τοῦ προσλαβόντος; οὐ γάρ δή κατά τούς τῶν Μανιχαίων λήρους τῷ Ἡλίῳ ἐναποτέθειται, ἵνα τιμηθῇ διά τῆς ἀτιμίας» (α´ Ἐπιστολή πρός Κληδόνιον).

                                                                 Τροπάριον.

Ὥσπερ Οὐρανῷ, σύν τρόμῳ καί θαύματι παρίσταντο, ἐν Ἰορδάνῃ αἱ Δυνάμεις τῶν Ἀγγέλων σκοπούμεναι, τοσαύτην Θεοῦ τήν συγκατάβασιν· ὅπως ὁ κρατῶν τήν ὑπέρῳον τῶν ὑδάτων ὑπόστασιν, ἐν τοῖς ὕδασι, σωματοφόρος ἕστηκεν, ὁ Θεός ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

                                                                 Ἑρμηνεία.

Καθώς τά τῶν ἐπιγείων Βασιλέων τάγματα, τόσον οἱ δορυφόροι, ὅσον καί οἱ λοιποί ὑπήκοοι, δέν τιμῶσι μόνον τόν Βασιλέα μέσα εἰς τά Βασίλεια, ὅπου αὐτός κάθηται ἐπάνω εἰς τόν βασιλικόν του θρόνον, καί φορεῖ στολήν βασιλικήν καί ὑπέρλαμπρον, ἀλλά καί ἄν ἰδοῦν αὐτόν νά ἔμβῃ μέσα εἰς καλύβην καί πτωχικόν ὁσπίτιον διά καμμίαν χρείαν, δέν ἀτιμάζουσι τόν Βασιλέα των διά τήν εὐτέλειαν τῆς καλύβης, ἀλλά μέ τόν αὐτόν φόβον καί τήν τιμήν παραστέκονται εἰς αὐτόν, καί ὅταν εὑρίσκεται μέσα εἰς τήν καλύβην ἐκείνην, καθώς ὅταν εὑρίσκεται εἰς τά Βασίλεια· διότι ἡ εὐτέλεια τῆς καλύβης δέν ἀτιμάζει τόν Βασιλέα, ἀλλά πολλῷ μᾶλλον ὁ Βασιλεύς τιμᾷ τήν εὐτέλειαν τῆς καλύβης διά τῆς βασιλικῆς του δόξης καί μεγαλειότητος.

Τοιουτοτρόπως καί αἱ ὑπερκόσμιοι Δυνάμεις τῶν Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων, βλέπουσι τόν Μονογενῆ Υἱόν τοῦ Πατρός τόν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις θρόνοις καθεζόμενον νά στέκεται εἰς τάς ὄχθας τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνου, καί νά ζητῇ ὑπό Ἰωάννου τό Βάπτισμα, παρεστέκοντο εἰς αὐτόν μέ τόσον φόβον καί θαυμασμόν, μέ ὅσον παραστέκονται εἰς αὐτόν καί ἐν τῷ Οὐρανῷ· ἔβλεπον γάρ μίαν ἄπειρον τοῦ Θεοῦ συγκατάβασιν. Διότι ἐκεῖνος ὁ Θεός ὅπου διακρατεῖ μέ τήν αὑτοῦ πρόνοιαν τήν οὐσίαν καί φύσιν τῶν ὑδάτων τήν εὑρισκομένην εἰς τά ὑπερῷα: ἤτοι ὑπεράνω τοῦ στερεώματος, καί συνέχει τά ὕδατα ἐπάνω εἰς τήν κυρτήν περιφέρειαν τοῦ στερεώματος, καί δέν ἀφίνει αὐτά νά τρέχουν εἰς τοιοῦτον κατηφορικόν τόπον, αὐτός σῶμα φορῶν ἐστέκετο εἰς τά ὕδατα τοῦ Ἰορδάνου. Ἐπιφέρει δέ ὁ Μελωδός τό «Ὁ Θεός ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν», ἵνα δείξῃ τό χαρακτηριστικόν γνώρισμα τῆς ἑβδόμης Ὠιδῆς.

Ὁ δέ ἀνώνυμος ἑρμηνευτής οὕτως ἀνέγνω (καί ἴσως ἐπιτυχικώτερον) τό παρόν Τροπάριον· «Ὤ! Πῶς ὁ κρατῶν τήν ὑπέρῳον τῶν ὑδάτων ὑπόστασιν ἐν τοῖς ὕδασι σωματοφόρος ἕστηκεν; » ἑρμηνεύει δέ οὕτως· «Αἱ δυνάμεις τῶν Ἀγγέλων παρίσταντο ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ὡς ἐν Οὐρανῷ σύν τρόμῳ καί θαύματι, σκοπούμεναι τοσαύτην Θεοῦ τήν συγκατάβασιν· ἔλεγον δέ θαυμαστικῶς· (ὅπερ ἔξωθεν νοεῖται) ὤ! πῶς ὁ συνέχων τῷ ῥήματι τῆς δυνάμεώς του τήν ἄσχετον καί ὀλισθηράν φύσιν τῶν ὑδάτων τήν ἐπάνω τοῦ στερεώματος, ἵσταται τώρα σωματοφόρος ἐν τοῖς ὕδασι τοῦ Ἰορδάνου, καί ὑπό δούλου βαπτίζεται; »

                                                                  Τροπάριον.

Νεφέλη ποτέ, καί θάλασσα θείου προεικόνιζον, Βαπτίσματος τό θαῦμα, ἐν οἷς ὁ πρίν βαπτίζεται, διεξοδικῶς τῷ Νομοθέτῃ λαός. Θάλασσα δέ ἦν τύπος ὕδατος, καί νεφέλη τοῦ Πνεύματος· οἷς τελούμενοι, Εὐλογητός εἶ κράζομεν, ὁ Θεός ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

                                                                 Ἑρμηνεία.

Ἐν τῷ Τροπαρίῳ τούτῳ ἀναφέρει ὁ Ἱερός Μελωδός, τόσον τά ὑπό τοῦ Παύλου ρηθέντα, ὅσον καί τά ὑπό τοῦ Θεολόγου Γρηγορίου· ὁ μέν γάρ Παῦλος λέγει· «Καί πάντες (οἱ Ἰσραηλῖται) εἰς τόν Μωϋσῆν ἐβαπτίσαντο ἐν τῇ νεφέλῃ καί ἐν τῇ θαλάσσῃ» (α´ Κορ. ι´ 2)· ὁ δέ Θεολόγος οὕτω φησίν· «Ἐβάπτισε Μωϋσῆς, ἀλλ᾿ ἐν ὕδατι, καί πρό τούτου ἐν νεφέλῃ καί ἐν θαλάσσῃ· τύπος δέ τοῦτο ἦν, ὡς καί Παύλῳ δοκεῖ, ἡ θάλασσα, τοῦ ὕδατος, ἡ νεφέλη, τοῦ Πνεύματος» (Λόγος εἰς τά Φῶτα).

Λέγει λοιπόν ὁ Μελωδός, ὅτι τόν παλαιόν καιρόν ἡ νεφέλη, ἡ ὁποία ἐσκέπαζεν ἄνωθεν τούς Ἰσραηλίτας ἐν τῇ ἡμέρᾳ διά νά μή καίῃ αὐτούς ὁ Ἥλιος, καί ἡ ἐρυθρά θάλασσα, διά τῆς ὁποίας ἐπέρασαν οἱ Ἰσραηλῖται, καί τά δύο ταῦτα ὁμοῦ ἐπροεικόνιζαν τό θαῦμα: ἤτοι τό θαυμαστόν Μυστήριον τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος· διότι μέ τήν θάλασσαν καί τήν νεφέλην ἐβαπτίσθη ὁ Ἰσραηλιτικός λαός ὑπό τοῦ νομοθέτου Μωϋσέως, ὡς εἶπεν ἀνωτέρω ὁ Παῦλος· ἐβαπτίσθη ὅμως αὐτός ἐν τῇ θαλάσσῃ ὄχι καταβυθιστικῶς, ὅν τρόπον κατεβυθίσθησαν εἰς αὐτήν οἱ Αἰγύπτιοι, ἀλλά διαβατικῶς, ἐπειδή διέβη ἀβλαβῶς τήν θάλασσαν σχισθεῖσαν ὑπό τοῦ Μωϋσέως διά τῆς ράβδου. Καί ἡ μέν ἐρυθρά θάλασσα προεικόνιζε τό νερόν τοῦ ἰδικοῦ μας ἁγίου Βαπτίσματος, ἡ δέ νεφέλη προεικόνιζε τήν ἐν τῷ Ἁγίῳ Βαπτίσματι χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· μέ τά ὁποῖα ἡμεῖς οἱ Χριστιανοί τελειούμενοι, κατά τόν Θεόδωρον, ἤ τελείως καθαιρόμενοι καί ἀναπλαττόμενοι, κατά τόν ἀνώνυμον ἑρμηνευτήν, «Ἐάν (φησί) μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καί Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. γ´ 5), οὕτω, λέγω, τελειούμενοι κράζομεν· «Εὐλογητός εἶ ὁ Θεός ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν».

Πῶς δέ ὁ Μωϋσης ἐβάπτιζεν ἐν ὕδατι, μέ συντομίαν φανερώνομεν ἐδῶ· ἐν τῷ δεκάτῳ ἐννάτῳ Κεφαλαίῳ τῶν Ἀριθμῶν γράφεται, ὅτι προστάζει ὁ νόμος νά σφάζεται μία δάμαλις κόκκινη καί ἄζευκτη ἔξω τῆς παρεμβολῆς, καί νά καίεται ὁμοῦ μέ τό δέρμα, ἡ δέ στάκτη αὐτῆς νά φυλάττεται· ἥτις ραντιζομένη μέ νερόν, ἐκαθάριζεν ἐκείνους ὅπου ἤθελαν πιάσει σῶμα νεκροῦ, ἤ κόκκαλον ἀνθρώπου, ἤ τάφον. Διά τοῦτο ὁ Θεολόγος Γρηγόριος νομικήν καί σκιώδη καί πρόσκαιρον ὀνομάζει τήν τοιαύτην κάθαρσιν, καί τοῦ σώματος, οὐ τῆς ψυχῆς, καί οὐ παντελῆ τῆς ἁμαρτίας ἀναίρεσιν· «Τί γάρ ἔδει (φησί) πολλάκις καθαίρεσθαι τούς ἅπαξ κεκαθαρμένους; (Λόγος εἰς τό Βάπτισμα). Ἐπειδή ὅσες φορές ἐμολύνετο τινάς μέ τούς ἀνωτέρω σωματικούς μολυσμούς, τόσες φορές καί ἐκαθαρίζετο. Καί ὁ Παῦλος δέ περί τούτου γράφει· «Σποδός δαμάλεως ραντίζουσα τούς κεκοινωμένους, ἁγιάζει πρός τήν τῆς σαρκός καθαρότητα» (Ἑβρ. θ´ 13).

                                                                Τροπάριον.

Ἅπαντες πιστοί ἐν ᾧ τήν τελείωσιν ἐλάβομεν, θεολογοῦντες ἀσιγήτως, σύν Ἀγγέλοις δοξάσωμεν, Πατέρα Υἱόν καί Πνεῦμα Ἅγιον· τοῦτο γάρ Τριάς ὑποστάσεσιν ὁμοούσιος, εἷς δέ Θεός, ᾧ καί ψάλλομεν· Κύριος, καί Θεός εὐλογητός εἶ ὁ Θεός ὁ τῶν Πατέρων.

                                                               Ἑρμηνεία.

Μέ τό Τροπάριον τοῦτο καλεῖ ὁ Μελωδός τόν βαπτιζόμενον λαόν τῶν Χριστιανῶν εἰς ὕμνον καί δοξολογίαν τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἥτις ἐτελείωσεν ἡμᾶς διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Ὅλοι, λέγει, ἡμεῖς οἱ Χριστιανοί, ὅσοι ἐκαθαρίσθημεν μέ τό ἅγιον Βάπτισμα, καί πρός θεογνωσίαν ὁδηγηθέντες, εἰς τήν τῶν Ἀγγέλων κατάστασιν ἀνεβιβάσθημεν, ὅλοι ἀσιγήτως μετά τῶν Ἀγγέλων ἄς θεολογήσωμεν. Ποῖον; Τό Θεῖον (τό ὁποῖον ἔξωθεν ἐννοεῖται κατά τόν Πτωχόν Πρόδρομον), ἐν ᾧ (μέ τό ὁποῖον) ἐλάβομεν τήν τελειότητα διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Ἄς δοξολογήσωμεν δέ τόν Πατέρα τόν Υἱόν καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Ποία δέ δοξολογία εἶναι τῷ Θεῷ πρέπουσα; Τό νά διαιροῦμεν μέν τήν Ἁγίαν Τριάδα κατά τάς ὑποστάσεις καί πρόσωπα, νά ἑνοῦμεν δέ πάλιν αὐτήν κατά τήν οὐσίαν καί φύσιν· οὕτω γάρ καί οἱ ἐν Οὐρανοῖς Ἄγγελοι, καί μάλιστα τό τάγματα τῶν φλογερῶν Σεραφείμ, ὑμνοῦσι τόν τρισυπόστατον Θεόν καί δοξάζουσι τούς τρεῖς ἁγιασμούς εἰς μίαν συνάγοντες κυριότητα, κατά τόν Θεολόγον Γρηγόριον· λέγοντες γάρ αὐτοί τρίς, Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος, δηλοῦσι τάς τρεῖς ὑποστάσεις· λέγοντες δέ μίαν φοράν τό «Κύριος» δηλοῦσι τό ἕν κράτος τῶν τριῶν καί τήν μίαν αὐτῶν Βασιλείαν καί Θεότητα. Ἐπιφέρει δέ ὁ Μελωδός, ὅτι τό Θεῖον, Τριάς μέν εἶναι κατά τάς ὑποστάσεις, ἕνας δέ Θεός ὁμοούσιος κατά τήν οὐσίαν καί φύσιν, εἰς τόν ὁποῖον ψάλλομεν· «Εὐλογητός εἶ ὁ Θεός ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν».

                                                                     Ὠδή η´

                                                                 Ὁ Εἱρμός.

Μυστήριον παράδοξον, ἡ Βαβυλῶνος ἔδειξε κάμινος, πηγάσασα δρόσον· ὅτι ρείθροις ἔμελλεν, ἄϋλον πῦρ εἰσδέχεσθαι ὁ Ἰορδάνης, καί στέγειν σαρκί, βαπτιζόμενον τόν Κτίστην· ὅν εὐλογοῦσι Λαοί, καί ὑπερυψοῦσιν, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

                                                                  Ἑρμηνεία.

Ἡ Βαβυλωνία, λέγει, κάμινος, ἐπειδή ἀνέβλυσε δρόσον οὐρανίαν, διά τοῦτο ὑπέδειξε τό παράδοξον Μυστήριον, τό ὁποῖον ἠκολούθησε σήμερον εἰς τόν Ἰορδάνην· ἐφανέρωσε γάρ, ὅτι καθώς αὐτή ἐδέχθη μέσα εἰς τόν ἑαυτόν της τήν θεϊκήν δρόσον, τήν ὁποίαν ὀλίγην οὖσαν δέν ἐδυνήθη νά νικήσῃ ἡ τόση ὑπερβολική φωτία ὅπου εἶχεν, οὔτε νά ἐξατμίσῃ αὐτήν εἰς τόν ἀέρα, ἀλλά μᾶλλον ἡ ὑπερβολική της φωτία ἐνικήθη ἀπό τήν ὀλίγην δρόσον καί κατεσβέσθη· οὕτως ἐκ τοῦ ἐναντίου ὁ ροώδης καί ὑδατώδης ποταμός Ἰορδάνης ἔμελλε νά δεχθῇ μέσα εἰς τά ἰδικά του ρεῖθρα τό ἄϋλον πῦρ τῆς Θεότητος, καί νά στέξῃ: ἤτοι νά βαστάσῃ τόν Κτίστην τοῦ Παντός βαπτιζόμενον κατά τήν ἀνθρωπότητα· οὐ γάρ τό ἄϋλον καί θεῖον πῦρ ἐσβέσθη ἤ ἐνικήθη ἀπό τό ὑλικόν ρεῖθρον τοῦ Ἰορδάνου· αὐτό δέ μᾶλλον ἐνίκησε τό Ἰορδάνειον ρεῖθρον, καθώς καί ἐκεῖ τότε ἐνικήθη ἀπό τήν δρόσον ἡ κάμινος. Ἐπιφέρει δέ ὁ Μελωδός τό «Ὅν εὐλογοῦσι λαοί καί ὑπερυψοῦσιν εἰς πάντας τούς αἰῶνας». Διά νά δείξῃ, ὅτι εἶναι ὀγδόη Ὠδή, τῆς ὁποίας εἶναι χαρακτηριστικά τά ἀνωτέρω λόγια.

                                                                Τροπάριον.

Ἀπόθου φόβον ἅπαντα, ὁ Λυτρωτής τῷ Προδρόμῳ ἔφησεν· ἐμοί δέ πειθάρχει, ὡς χρηστῷ μοι πρόσελθε· τοῦτο γάρ φύσει πέφυκα· ἐμῷ προστάγματι εἶξον, καί βάπτισόν με συγκαταβάντα, ὅν εὐλογοῦσι Λαοί καί ὑπερυψοῦσιν, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

                                                               Ἑρμηνεία.

Διά τοῦ παρόντος Τροπαρίου ἀναφέρει ὁ ἱερός Μελῳδός τόν Δεσπότην Χριστόν παραθαρρύνοντα τόν Βαπτιστήν διά νά βαπτίσῃ αὐτόν· ὅθεν λέγει· ὁ Λυτρωτής τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων Χριστός, «Ὁ Θεός (φησίν) ὁ ὕψιστος, Λυτρωτής αὐτῶν ἐστι» (Ψαλ. οζ´ 35), ὁ Χριστός, λέγω, εἶπεν εἰς τόν Πρόδρομον Ἰωάννην· ἀπόβαλε ἐκ τῆς ψυχῆς σου κάθε φόβον, ὦ Ἰωάννη, καί πείσθητι διά δύο αἴτια καί πλησίασον εἰς ἐμέ· πρῶτον, διότι δέν θέλεις πάθῃ ἀπό ἐμέ κανένα κακόν, ἐπειδή ἐγώ εἶμαι χρηστός, ἀγαθός, καί τοῦτο φύσει πέφυκα: τουτέστιν ἐγώ μόνος φυσικήν ἔχω τήν ἀγαθότητα καί χρηστότητα· «Οὐδείς (φησίν) ἀγαθός, εἰμή εἷς ὁ Θεός» (Μαρ. ι´ 18)· διότι οἱ μέν ἄνθρωποι καί Ἄγγελοι λέγονται καί χρηστοί θέσει καί κατά μετοχήν τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγαθότητος καί χρηστότητος· ἐγώ δέ εἶμαι ἀγαθός φύσει καί πρώτως καί κατ᾿ αἰτίαν. Ὥστε θαρρῶν πλησίασον εἰς ἐμέ, ὡς εἰς χρηστόν καί ἀγαθόν· τό γάρ ἀγαθόν δέν προξενεῖ φόβον καί ἀποφυγήν, ἀλλά θάρρος καί πλησιασμόν· οὐδέ κακοποιεῖ τινά, ἀλλά μᾶλλον εὐεργετεῖ πάντας. Ἄν ὅμως δέν ἑλκυσθῇς ἀπό τήν φυσικήν μου χρηστότητα, ἐλκύσου κἄν ἀπό τήν φυσικήν μου μεγαλειότητα, καί ὑποτάσου εἰς τήν προσταγήν μου καί βάπτισόν με, διότι εἰς τοῦτο ἐσυγκατέβην καί ἔγινα ἄνθρωπος.

Μερικοί δέ, ὡς ὁ ἀνώνυμος ἑρμηνευτής τῶν Κανόνων καί ἄλλοι, τό «χριστῷ» διά τοῦ ι γράφουσιν, ἐννοοῦντες μέ τήν τοιαύτην λέξιν τό «Θεανθρώπῳ»· τοῦτο ὅμως δέν εἶναι ὀρθόν, κατά τόν Θεόδωρον, διά δύο αἴτια. Πρῶτον, διότι δέν ἁρμόζει εἰς τόν σκοπόν τοῦ Ἰησοῦ· ὁ σκοπός γάρ αὐτοῦ ἦτον νά κάμῃ τόν Ἰωάννην νά λάβῃ θάρρος εἰς τό νά βαπτίστῃ αὐτόν· ἐπειδή ποῖον θάρρος ἔμελλε νά λάβῃ ἐάν ἤκουεν ἀπό τόν Χριστόν νά τόν λέγῃ, πλησίαζε εἰς ἐμέ ὡς εἰς Χριστόν, τουτέστιν ὡς εἰς Θεόν τέλειον, καί τέλειον ἄνθρωπον; ἐκεῖνος γάρ διά τοῦτο καί μόνον ἐφοβεῖτο τόν Χριστόν, διότι ἦτον Θεός. Δεύτερον, διότι τό ἐκ τοῦ τοιούτου λόγου συναγόμενον νόημα εἶναι μακράν τῶν δογμάτων τῆς Ἱερᾶς Θεολογίας· ἐπειδή γάρ τό ὄνομα «Χριστός» σημαίνει «Θεάνθρωπος», ὡς εἴπομεν, καί δηλοῖ, οὐ τήν χρίσασαν μόνον Θεότητα, ἀλλά καί τήν χρισθεῖσαν ὑπ᾿ αὐτῆς ἀνθρωπότητα, ἀκολουθεῖ ἐξ ἀνάγκης, ὅτι ὁ Θεάθρωπος Χριστός μίαν μέν ὑπόστασιν ἔχει, καθ᾿ ἥν ἡ προσλαβοῦσα Θεότης ἡνώθη μέ τήν προσληφθεῖσαν ἀνθρωπότητα, δύο δέ τάς φύσεις καί θελήσεις καί ἐνεργείας, κατά τήν κοινήν γνώμην τῶν Ἱερῶν Θεολόγων. Ἐάν λέγωμεν λοιπόν ὅτι ὁ Χριστός ὁ ἐν δυσί φύσεσι θεωρούμενος φύσει μιᾷ πέφυκεν, ἀσεβές εἶναι καί βλάσφημον· διότι τό νά λέγῃ τινάς τόν Χριστόν φύσει Θεόν καί φύσει ἄνθρωπον, διπλῶς λεγομένου τοῦ «φύσει», τοῦτο εἶναι ὀρθόν καί εὐσεβές· τό δέ νά λέγῃ ἅπαξ, φύσει Θεόν καί ἄνθρωπον, τοῦτο οὐδαμῶς λέγεται παρά τοῖς Θεολόγοις Πατρᾶσι.

                                                                    Τροπάριον.

Τριάδος ἡ φανέρωσις, ἐν Ἰορδάνῃ γέγονεν· αὕτη γάρ ὑπέρθεος φύσις· ὁ Πατήρ ἐφώνησεν· οὗτος ὁ βαπτιζόμενος, Υἱός ὁ ἀγαπητός μου· τό Πνεῦμα συμπαρῆν τῷ ὁμοίῳ· ὅν εὐλογοῦσι Λαοί, καί ὑπερυψοῦσι εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

                                                                    Ἑρμηνεία.

Κατά τά τρία ταῦτα Τροπάρια, τά δύο προλαβόντα καί τό παρόν, εὑρίσκονται κατά σειράν, καί τό ἕνα ἀκολουθεῖ εἰς τό ἄλλο· τό μέν γάρ πρῶτον ἀναφέρει τήν θαρσοποίησιν ὅπου ὁ Δεσπότης Χριστός ἐποίει εἰς τόν Ἰωάννην διά νά τόν βαπτίσῃ· τό δέ δεύτερον διηγεῖται, ὅτι ὁ Ἰωάννης ἀφείς κάθε ἀντίστασιν, ἐβάπτισεν αὐτόν· καί τό παρόν τρίτον διηγεῖται, ὅτι ἀφ᾿ οὗ ἐβαπτίσθη ὁ Κύριος, ἐσχίσθησαν οἱ Οὐρανοί, καί ἡ φωνή τοῦ Πατρός ἐξηχήθη, καί τό Πνεῦμα κατῆλθεν ἐν εἴδει περιστερᾶς· οὕτω γάρ διηγεῖται ταῦτα καί τό ὕφος τῶν τριῶν ὁμοῦ Εὐαγγελιστῶν Ματθαίου, Μάρκου καί Λουκᾶ. Λέγει λοιπόν ὁ Μελωδός, ὅτι ἡ φανέρωσις τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔγινεν εἰς τόν Ἰορδάνην ποταμόν· ἡ γάρ Ἁγία Τριάς ἐφάνη μέν διά πολλῶν συμβόλων καί πολλάκις εἰς τούς παλαιούς Προπάτορας καί Προφήτας τούς καθαρούς τῷ πνεύματι· ἐφάνη ὅμως σκιωδῶς καί αἰνιγματωδῶς· καθώς τοῦτο ἠμπορεῖ νά τό βεβαιωθῇ τινάς, ἐάν ἀναγνώσῃ τήν παλαιάν Γραφήν καί τούς Προφήτας· ἡ δέ καθαρά καί ἐναργής καί διά τῶν ἐνεργειῶν ἀποκάλυψις τῆς Ἁγίας Τριάδος εἰς τόν ποταμόν Ἰορδάνην ἔγινεν· αὕτη γάρ ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι φύσις ὑπέρθεος. Ὅμοιον δέ τοῦτο εἶναι, κατά τόν ἀνώνυμον, μέ τό ρητόν ἐκεῖνο τοῦ Δαβίδ, λέγοντος πρός τόν ἐν Τριάδι ἕνα Θεόν· «Σφόδρα ὑπερυψώθης ὑπέρ πάντας τούς Θεούς» (Ψαλ. ψς´ 9)· ἀπό τό ὁποῖον ρητόν πολλοί Θεολόγοι ἐπαρακινήθησαν νά εἰποῦν ἐπί Θεοῦ τήν λέξιν ταύτην, ὑπέρθεος.

Ἔπρεπε δέ ἡ Ἁγία Τριάς, ἡ ἐν γνόφῳ (ἐν τῇ ἀορασίᾳ τῆς ἀκαταληψίας) πάλαι κεκαλυμμένη νά φανερωθῇ ἐσχάτως τρανῶς καί καθαρῶς εἰς ὅλην τήν Κτίσιν. Ἐπειδή δέ, κατά τόν Ἀπόστολον, πᾶν τό φανερούμενον φῶς ἐστι (Ἐφ. ε´ 13), φῶς ἀληθινόν ἆρα εἶναι ἡ μακαρία καί ὑπερούσιος Τριάς, ἡ ὁποία ἐφανερώθη, ὡς εἴπομεν, ἐν τῷ Ἰορδάνῃ· ὁ μέν γάρ Μονογενής Υἱός κάτω σωματικῶς ἐβαπτίζετο, ὁ δέ Πατήρ ἐμαρτύρει αὐτοῦ τήν υἱότητα, βροντῶν ἄνωθεν μέ φωνήν ἐξάκουστον καί μεγάλην, καί πάντων τάς ἀκοάς κατακτυπῶν καί λέγων «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ὧ εὐδόκησα» (Ματθ. γ´ 17), τό δέ Πνεῦμα τό Ἅγιον φανέν ἐν εἴδει περιστερᾶς, παρευρίσκετο μέ τόν βαπτιζόμενον Υἱόν ὡς ὁμοούσιον αὑτοῦ.

Ἐδανείσθη δέ ταῦτα ὁ Μελωδός ἀπό τόν Θεολόγον Γρηγόριον οὕτω λέγοντα· «Ἄνεισιν Ἰησοῦς ἐκ τοῦ ὕδατος· συναναφέρει γάρ ἑαυτῷ τόν Κόσμον, καί ὁρᾷ σχιζομένους τούς Οὐρανούς, οὕς ὁ Ἀδάμ ἔκλεισεν ἑαυτῷ τε καί τοῖς μετ᾿ αὑτόν, ὥσπερ καί τῇ φλογίνῃ ρομφαίᾳ τόν Παράδεισον καί τό Πνεῦμα μαρτυρεῖ τήν Θεότητα· τῷ γάρ ὁμοίῳ (τῷ ὁμοουσίῳ) προστρέχει καί ἡ ἐξ Οὐρανῶν φωνή· ἐκεῖθεν γάρ ὁ μαρτυρούμενος, καί ὡς περιστερά· τιμᾷ γάρ τό σῶμα, ἐπεί καί τοῦτο τῇ θεώσει Θεός σωματικῶς ὁρωμένη» (Λόγος εἰς τά Φῶτα). Ταῦτα ἑρμηνεύων ὁ Σχολιαστής Νικήτας λέγει· «Τό Πνεῦμα σωματικῶς ὁραθέν, καί ὡς περιστερά προσελθόν τῷ Χριστῷ, τιμᾷ τό σῶμα αὐτοῦ, ὅπερ οὔτε φύσει (ἦν) Θεός, ἄτοπον γάρ, οὔτε θέσει· οὐ γάρ ἐκ προκοπῆς, ἀλλά τῇ θεώσει καί τῇ καθ᾿ ὑπόστασιν ἑνώσει, ὑπέρ φύσιν καί θέσιν ἐξ αὐτῆς τῆς ἑνώσεως θεωθέν».

Ἔφη δέ καί ὁ μέγας τῆς Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ἐν τῷ εἰς τήν Χριστοῦ Γέννησιν λόγῳ αὐτοῦ περί τῆς ὑπεροχῆς τοῦ θεοϋποστάτου προσλήμματος· «Τοῦ προαιωνίου Λόγου, οὐ μόνον ἡ Θεότης ἀνεξιχνίαστος, ἀλλά καί ὁ πρός τήν σάρκα τῆς ἑνώσεως τρόπος ἀπερινόητος, καί ἡ συγκατάβασις ἀνυπέρβλητος, καί τό τοῦ προσλήμματος θεῖον καί ἀπόρρητον ὕψος, ὑπερεξηρημένον (ἐστί) καί νοῦ καί λόγου παντός, ὡς μηδέ τοῦτο σύγκρισιν ὅλων πρός τήν Κτίσιν ἐπιδέχεσθαι δύνασθαι· ὡραῖος γάρ, φησί, κάλλει παρά τούς Υἱούς τῶν ἀνθρώπων· οὐκ εἶπεν ὡραιότερος, ἀλλ᾿ ἁπλῶς, ὡραῖος, ἵνα μή τά ἀσύγκριτα συγκρίνῃ ψιλοῖς ἀνθρώποις, φύσιν ὁμόθεον».

ΠΗΓΗ: https://www.imaik.gr/