Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Μια ιστορία για έναν κουρέα και τα κέρδη του, που μας διδάσκει το πως να αναγνωρίζουμε τις πλάνες του διαβόλου.



Από την συνομιλία του Αββά Αβραάμ με τους Αββά Κασιανό και Αββά Γερμανό.

Καυχιέστε ότι μπορείτε να σώσετε άλλους και, με την ελπίδα ότι η ιεραποστολική σας δραστηριότητα θα έχει περισσότερους καρπούς, ανυπομονείτε να ξαναγυρίσετε στην πατρίδα σας. Θα σας απαντήσω όμως με ένα μύθο που επινόησε ο αββάς Μακάριος, πολύ εύστοχο και χαριτωμένο. Τον διηγήθηκε κάποτε σε κάποιον αδελφό, θέλοντας να τον βοηθήσει μ’ αυτή την επιτυχημένη ιστορία, επειδή αυτός βασανιζόταν από παρόμοιες με τις δικές σας επιθυμίες.

Ζούσε, είπε, σε μια πόλη ένας κουρέας από τους πιο καλούς στην τέχνη του. Αυτός για τον κάθε πελάτη που κούρευε έπαιρνε ως αμοιβή τρία χάλκινα δηνάρια. Αλλά όσο μικρός κι αν ήταν ο μισθός του, έβρισκε τον τρόπο, αφού αγόραζε ότι του χρειαζόταν για τη συντήρησή του, να αποταμιεύει εκατό δηνάρια.

Και ενώ αυτός συνέχιζε σταθερά να αυξάνει τις οικονομίες του κατ’ αυτό τον τρόπο, έμαθε απροσδόκητα ότι σε μια μακρινή πόλη οι κουρείς έπαιρναν τουλάχιστον ένα χρυσό νόμισμα για κάθε κούρεμα. Μόλις άκουσε αυτή την είδηση, είπε με το νού του: «Πόσο καιρό θα μένω εδώ και θα δουλεύω παίρνοντας ουσιαστικά ως αμοιβή την ελάχιστη προσφορά που θα ‘δινε κανείς σε ένα ζητιάνο; Τόσος κόπος για τρία δηνάρια, ενώ θα μπορούσα, πηγαίνοντας στην πόλη, να κερδίσω μια περιουσία ολόκληρη»!

Αμέσως, παίρνει τα εργαλεία του και, αφού ξόδεψε για τα ναύλα του όλες του τις οικονομίες που τις είχε με κόπο μαζέψει για πολύ καιρό, έφθασε, μετά από μακρύ και κοπιαστικό ταξίδι, σ’ αυτή την κερδοφόρα πόλη.

Πραγματικά, από την πρώτη κιόλας ημέρα της νέας εργασίας του, πήρε ο κουρέας από κάθε πελάτη του το ποσό που του είχαν πεί. Το βράδυ, βλέποντας το πουγγί του γεμάτο, πήγε στην αγορά ευτυχής, για να αγοράσει τρόφιμα για το δείπνο του. Όμως όλα ήταν πανάκριβα και, αφού έδωσε και το τελευταίο του νόμισμα για να εξασφαλίσει ένα λιτό δείπνο, γύρισε στο σπίτι του χωρίς να του έχει μείνει στην τσέπη ούτε ένα δηνάριο.

Όταν είδε ότι όλο το κέρδος του έφευγε έτσι καθημερινά, τόσο που όχι μόνο δεν έβαζε τίποτε στην άκρη, αλλά και μετά βίας μπορούσε να συντηρηθεί, άρχισε να συλλογίζεται: «Θα ξαναγυρίσω στην πόλη που ήμουν και θα ξαναρχίσω να δουλεύω για το μικρό κέρδος που είχα εκεί. Όσο μικρό κι αν ήταν αυτό, κάλυπτε απόλυτα τα έξοδα της συντήρησής μου και μου έμενε απ’ αυτό και ένα μικρό περίσσευμα, για να το έχω για στήριγμα στα γηρατειά μου. Η καθημερινή  αποταμίευση ήταν μικρή, αλλά, καθώς συνεχώς αυξανόταν, θα γινόταν μακροπρόθεσμα ένα αξιόλογο ποσό. Επομένως, είχα πολύ μεγαλύτερο κέρδος με τα χάλκινα δηνάριά μου απ’ ότι έχω τώρα με τα χρυσά νομίσματα. Γιατί αυτό το φανταστικό κέρδος, όχι μόνο δεν μου αφήνει κάποιο περίσσευμα για αποταμίευση, αλλά και με δυσκολία επαρκεί για την κάλυψη της καθημερινής μου συντήρησης».

Κι εμείς λοιπόν είναι καλύτερα να στοχεύουμε διαρκώς σ’ αυτό το μικρό κέρδος που έχουμε ζώντας στην ερημιά μας. Εδώ δεν κατατρώγουν τα κέρδη μας οι μέριμνες του κόσμου τούτου, οι δυσκολίες και τα εμπόδιά του, η έπαρση της ματαιοδοξίας, αλλά ούτε και η έννοια για την καθημερινή τροφή τα μειώνουν. «Το λίγο που έχει ο δίκαιος είναι προτιμότερο και καλύτερο από τον πολύ πλούτο των αμαρτωλών» (Ψαλμ. 36, 16), λέει ο Ψαλμωδός. Εσείς τώρα επιδιώκετε μεγάλα κέρδη και πιθανόν να τα αποκτήσετε, φέρνοντας στο δρόμο του θεού πολλούς ανθρώπους. Θα πρέπει όμως να γνωρίζετε ότι με τη ζωή που θα ζείτε μέσα στον κόσμο και τους καθημερινούς περισπασμούς του, θα τα κατασπαταλήσετε όλα, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Γιατί, όπως λέει ο σοφός Σολομώντας, «καλύτερα μια χούφτα αγαθά που αποκτήθηκαν με ειρήνη, παρά δυό χούφτες γεμάτες αγαθά που αποκτήθηκαν με κόπο και απληστία ψυχής» (Εκκλ. 4, 6).

Παρόλα αυτά, οι αδύνατοι πέφτουν αναγκαστικά θύματα αυτών των ολέθριων ψευδαισθήσεων. Γιατί ο διάβολος τους εξαπατά, παρακινώντας τους να κηρύττουν και να καθοδηγούν τους άλλους, τη στιγμή που οι ίδιοι δεν έχουν καλά-καλά εξασφαλίσει τη δική τους σωτηρία, αλλά έχουν ακόμα ανάγκη να εκπαιδευθούν από άλλους. Ακόμα κι αν αυτοί κατορθώσουν να κερδίσουν κάτι από τη μεταστροφή μερικών ανθρώπων, όμως με την ανυπομονησία τους και με την αδέξια συμπεριφορά τους, δεν θ’ αργήσουν να το χάσουν. Και θα τους συμβεί αυτό που λέει ο προφήτης Αγγαίος: «Αυτός που μαζεύει», λέει, «με απληστία τα κέρδη του, τα βάζει σε τρύπια σακούλα» (Αγγ. 1, 6). Γιατί είναι, πράγματι, σαν να βάζουν αυτοί τα κέρδη τους σε τρύπια τσέπη, αφού χάνουν με την άστατη καρδιά τους και τη συνεχή διάσπαση του νού, αυτό που φαινομενικά έχουν κερδίσει από την ιεραποστολική τους δραστηριότητα και από τη μεταστροφή των άλλων. Τελικά, ενώ αυτοί φαντάζονται ότι κερδίζουν περισσότερα, διδάσκοντας τους άλλους, στην πραγματικότητα καταστρέφουν όλο το έργο της δικής τους πνευματικής ζωής. Η Αγία Γραφή λέει χαρακτηριστικά: «Υπάρχουν άνθρωποι ματαιόδοξοι, που παριστάνουν τους πλουσίους, ενώ δεν έχουν τίποτε. Υπάρχουν όμως και άλλοι, που είναι ταπεινόφρονες, ενώ έχουν πλούτο πολύ» (Παροιμ. 13, 7). Και πάλι αλλού λέει: «Καλύτερα να είσαι άσημος άνθρωπος και να εργάζεσαι για τη συντήρησή σου, παρά να εμφανίζεσαι ότι έχεις τίτλους και αξιώματα και, στην πραγματικότητα, να στερείσαι και αυτό το ψωμί σου» (Παροιμ. 12, 9).

ΠΗΓΗ: «ΑΒΒΑ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ» Τόμος Β΄

Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

20.Ο άγιος Κύριλλος και οι σύγχρονοι φιλοπαπικοί Επίσκοποι.


20.Ο άγιος Κύριλλος και οι σύγχρονοι φιλοπαπικοί Επίσκοποι.

Γ ρ ά φ ε τ ε: «Ο Άγιος Κύριλλος ήτο Πατριάρχης, δηλ. αρμοδία εκκλησιαστική Αρχή. Εξ ονόματος λοιπόν και εαυτού και της Συνόδου της Εκκλησίας Αλεξανδρείας και του Πρωτοθρόνου (τότε) επισκόπου Ρώμης και της εν Ρώμη Συνόδου, καλεί εις επιστροφήν τον αιρετικόν επίσκοπον Κων/λεως Νεστόριον. Τι τούτου φυσικώτερον… Τούτο άραγε παρέχει εις ημάς τους απλούς κληρικούς ή Μοναχούς το δικαίωμα να φερώμεθα  π α ρ ο μ ο ί ω ς  προς Πατριάρχας ή άλλους Επισκόπους και να λέγωμεν: «ή επιστρεψον ή θα σε αποκηρύξω».

Α π ά ν τ η σ ι ς: Αντιγράφω αυτά που είχα γράψει ακριβώς.

«Εάν όντως η λαϊκή συνείδησις εγερθή, διά την αβελτηρίαν των επί τούτω τεθέντων ως βιγλατόρων της ακεραιότητος της Εκκλησίας, οίτινες όμως αδιαφορούν ή σιωπούν ή ανέχονται κακούργως, τότε η φυγή του Λαού και η απομάκρυνσις του εκ τοιούτων ψευδοποιμένων,  κ α ί τ ο ι   δ ε ν   ε κ δ ί δ ε ι   ε π ί σ η μ ο ν   π ρ ά ξ ι ν   α π ο κ η ρ ύ ξ ε ω ς,  τη ουσία όμως είναι η αποκήρυξις της αληθούς Εκκλησίας κατά του ψευδούς μέλους της, ποιμένος ή Συνόδου. Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει σχετικώς: «Πας ορθοδοξών κατά πάντα, πάντα αιρετικόν δυνάμει, καν ου γράμματι  α ν α θ ε μ α τ ί ζ ε ι», (MIGNE 99, 1088). Ταύτα και μόνον ταύτα έγραψα. Συνεχίζω. Πριν ή ενεργήση, ως ανωτέρω αναφέρετε, ο θείος Κύριλλος έπραξε τα  α κ ό λ ο υ θ α:

I)Έστειλε δύο επιστολάς διαμαρτυρίας προς τον αιρεσιάρχην.

II)Μη ικανοποιηθείς εκ των απαντήσεών του, έγραψε προς τον αυτοκράτορα Θεοδόσιον και «ταις βασιλίσσαις» Ευδοκία και Πουλχερία. (MANSI, IV, 618-684).

III)Συνεκάλεσε Αιγυπτιακή Σύνοδον επισκόπων ήτις κατέκρινε την διδασκαλίαν του Νεστορίου (Ι. Καρμίρη, Μνημεία, Ι, 141).

IV)Τη συνεργεία του και η τοπική Σύνοδος της Ρώμης υπό τον Κελεστίνον κατεδίκασεν την Νεστοριανήν κακοδοξίαν.

Συνεπώς έπραξε  π ά ν τ α   ό σ α   η δ ύ ν α τ ο, ως γνήσιος Ορθόδοξος Πατριάρχης και Ποιμήν αληθής Ερωτώμεν όμως:

Ποία Τοπική Σύνοδος Αυτοκεφάλου Εκκλησίας κατεδίκασε ή και ήλεγξε επισήμως τον Πατριάρχην; Ποία του έθεσε όρους και περιορισμούς, τους οποίους αν αθετούσε, θα ηκολούθει η διαδικασία της καταδίκης του; Αντιθέτως, όταν δεν επικροτούν σιγούν αιδημόνως ή «ελέγχουν» για τα «μάτια του κόσμου», κατά τον τρόπον του γνωστού μας επισκόπου Καβάλας… Ιδού ολίγαι εκ των ενεργειών της υμετέρας Ελλαδικής Συνόδου, μετά από πολυετή, σημειωτέον, παρακολούθησιν των αιρετικών διδασκαλιών του Αθηναγόρου, την άρσιν του αναθέματος και τας συναντήσεις και συμπροσευχάς μετά του αιρεσιάρχου της Ρώμης!

«Κατά την συνεδρίαν της Ιεράς Συνόδου ανεγνώσθη το αποσταλέν παρά του Οικουμενικού Πατριαρχείου χρονικόν της από 26 έως 28 Οκτωβρίου (1967) επισκέψεως της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου προς την Α. Αγιότητα του πάπα της Ρώμης, ως και αντίγραφα των κατ’ αυτήν ανταλλαγεισών μεταξύ αυτών και άλλων αξιωματούχων της Ρωμαϊκής Εκκλησίας προσφωνήσεων και λόγων. Εκ της αναγνώσεως της μελέτης η Ιερά Σύνοδος  μ ε τ ά   ι δ ι α ι τ έ ρ α ς   ι κ α ν ο π ο ι ή σ ε ω ς   διεπίστωσεν, ότι με την ευλογίαν του Θεού η επίσκεψις και η νέα αυτή συνάντησις των προκαθημένων των δύο Εκκλησιών Ρωμαιοκαθολικής και Ορθοδόξου επραγματοποιήθη  κ α τ ά   τ η ν   δ ι ά π υ ρ ο ν   ε υ χ ή ν   κ α ι   π ρ ο σ δ ο κ ί α ν   τ η ς   Ι ε ρ ά ς   Σ υ ν ό δ ο υ   και του ευσεβούς πληρώματος της Εκκλησίας». (Μακεδονία, 7.11.1967).

Σας ερωτώ και πάλιν: Ποίον το κοινόν σημείον μεταξύ των ανωτέρω και της κατά Θεόν αγωνιώδους γραφής του Θείου Κυρίλλου: «λογισάμενος δε ότι χρή τοις ολισθήσασι χείρα διδόναι και ως αδελφούς  π ε σ ό ν τ α ς  εγείραι παρήνεσα διά γραμμάτων  α π ο σ χ έ σ θ α ι  της τοιαύτης κακοδοξίας»;

Εν συνεχεία γράφετε ότι συνεννοηθείς ο Κύριλλος με τον Ρώμης και τους επισκόπους της Μακεδονίας, αποφασίζουν να αποκηρύξουν τον Νεστόριον. Ιδού οι λόγοι σας: «Ακούεις, αγαπητέ κ. Θεοδώρητε; Ολόκληροι Πατριάρχαι, ολόκληροι Σύνοδοι, σωρεία Επισκόπων εν Μακεδονία, και εν τούτοις δεν απεφάσιζον να ενεργήσωσι μόνοι! Εζήτουν και των άλλων τοπικών Εκκλησιών την γνώμην! Και υμείς; Υμείς απλοί Ιερείς ή Μοναχοί… αποκηρύσσετε ολόκληρον τοπικήν Εκκλησίαν (την Ελλαδικήν), διότι μετέβαλε το ημερολόγιον ή διότι δεν απεκήρυξε τον Πατριάρχην…».

Α π ά ν τ η σ ι ς: Ότι ημείς οι Μοναχοί, αλλά και οι απλοί λαϊκοί διακόπτοντες την μετά του Αθηναγόρου και των δορυφόρων του εκκλησιαστικήν κοινωνίαν ενεργούσαμε συμφώνως προς την Ι. Παράδοσιν και τας επιταγάς των Ι. Κανόνων, θα το δήτε επικροτούμενον κατωτέρω και από τον ίδιον τον άγιον Κύριλλον!

Όσον αφορά δε εις τας ενεργείας των Συνόδων και Πατριαρχών τας οποίας αναφέρτε ανωτέρω, σημειώ ότι αύται απέβλεπον εις την  α π ο κ ή ρ υ ξ ι ν   και    κ α θ α ί ρ ε σ ι ν   του Νεστορίου και πολύ δικαίως απητείτο προς τούτο και το σύμψηφον των λοιπών Εκκλησιών, Ι δ ι α ι τ έ ρ ω ς   όμως ήτοι προς  της τελικής αποκοπής του αιρετικού διά της Γ΄Οικ. Συνόδου, ενήργησαν και διά επιστολών και διά Τοπικών Συνόδων, ως ποιμένες γνησιώτατοι.

Προηγουμένως σας εξέθεσα τας ενεργείας του Κυρίλλου και της Συνόδου του. Ιδού τώρα έτεραι αξιοθαύμαστοι αντιδράσεις.

Α)Η ιστορία μας διέσωσε διαμαρτυρίας απλών κληρικών ενεργηθείσας εν τω κλίματι του αιρεσιάρχου Νεστορίου, ενώ οι επίσκοποί του μέχρι στιγμής ουδέν το αξιόλογον είχον πράξει. Ιδού το γεγονός:

«Δ ι α μ α ρ τ υ ρ ί α   προτεθείσα εν δημοσίω παρά των Κληρικών της Κων/λεως, και κατά Εκκλησίαν εμφανισθείσα, ως ότι ομόφρων εστι Νεστόριος Παύλου του Σαμοσατέως του αναθεματισθέντος πρό ετών εκατόν εξήκοντα υπό των Ορθοδόξων Επισκόπων.

Ορίζω τον λαμβάνοντα τόδε το χαρτίον κατά της Αγίας Τριάδος, ώστε φανερόν αυτό ποιήσαι επσκόποις, πρεσβυτέροις, διακόνοις, αναγνώσταις, λαϊκοίς οικούσι Κων/λιν, έτι τε το ίσον αυτοίς εκδούναι προς έλεγχον του   α ι ρ ε τ ι κ ο ύ   Νεστορίου, ότι ομόφρων εστι του αναθεματισθέντος Παύλου του Σαμοσατέως πρό ετών εκατόν εξήκοντα…». Και κατέληγεν. «όστις δέχεται ότι άλλος είναι ο Υιός του Θεού και έτερος ο τεχθείς υπό της Θεοτόκου «έστω ανάθεμα»! (Πρακτικά Συνόδου, Α΄441-2).

Ως βλέπετε, π. Επιφάνιε, ενταύθα έχομεν αντίδρασιν εκ των «κάτω» και ουχί υπό των «αξιωματικών»!

Β)Ας ίδωμεν τώρα και τας  κ α τ’    ι δ ί α ν   ενεργείας του Κελεστίνου Ρώμης, πριν να συνέλθουν εν τη Γ’ Οικουμενική Συνόδω. Πλήν της συγκροτήσεως Συνόδου εν Ρώμη και καταδίκης εν αυτή του αιρεσιάρχου, απέστειλεν εν συνεχεία επιστολήν προς τον Νεστόριον, ης απόσπασμα καταχωρώ ευθύς:

«Φανερώς τοίνυν ίσθι, ταύτην ημών την απόφασιν, ως εάν μη περί του Χριστού του Θεού ημών ταύτα κηρύξης, άπερ και η Ρωμαίων και η Αλεξανδρέων και πάσα η Καθολική Εκκλησία κατέχει, ως και η αγία η κατά την μεγάλην Κων/λιν Εκκλησία έως σου κάλλιστα κατέσχε και ταύτην την άπιστον κοινότητα, ήτις επιχειρεί χωρίζειν άπερ συνάπτει  η Αγία Γραφή, εντός  Δ Ε Κ Α Τ Η Σ   Η Μ Ε Ρ Α Σ   αριθμημένης από της ημέρας ταύτης της υπομνήσεως, φανερά και εγγράφω ομολογία αθετήσης, από πάσης Καθολικής Εκκλησίας εκβέβλησαι… Επειδή πάντες ειδέναι οφείλουσι το πραττόμενον, οσάκις η περί κοινού πράγματος η σκέψις». (Αυτ. Σελ.448). Ιδού η φροντίς του ιδίου Κελεστίνου διά τον χειμαζόμενον λαόν της Κων/λεως.

«Μ α κ α ρ ί α   δε όμως η αγέλη, η παρέσχεν ο Κύριος  κ ρ ί ν ε ι ν   π ε ρ ί   τ η ς   ι δ ί α ς   ν ο μ ή ς. Όθεν, ο ουκ αμφιβάλλομεν ότι ποιείτε, τ η ν   α σ ε β ή   δ ι ά λ ε ξ ι ν   α π ω θ ε ί σ θ α ι   ο φ ε ί λ ε ι   η   π ί σ τ ι ς   υ μ ώ ν… αεί γαρ εκκόπτεσθαι  οφείλουσι καιρίως οι τοιούτοι, οίτινες την ψυχήν του Χριστιανικού λαού διαταράττοντες και προς την γνώμην την ιδίαν τα Ευαγγέλια διαστρέφοντες… Όθεν, μηδείς κλαύση τα κατά τινος υμών επινοηθέντα… μακράν εστιν δι’ εκάστου χωρείν των πριαμένων εαυτοίς, ζωήν ή τω θανάτω ή ομολογία. Έχετε υμείς, όσοι της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΕΚΒΕΒΛΗΣΘΕ, σχεδόν των ημετέρων καιρών υπόδειγμα του της μακαρίας μνήμης Αθανασίου του σοφωτάτου ιερέως της Αλεξαδρέων Εκκλησίας». (Αυτ. 448-50).

Υπάρχει διά τα σήμερον παράλληλόν τι; Ιδού σας παραθέτω απόσπασμα λόγου του  Π α τ ρ ι ά ρ χ ο υ   Α λ ε ξ α ν δ ρ ε ί α ς   Ν ι κ ο λ ά ο υ   τ ο υ   Ε΄ (ο επί της θέσεως του αγίου Κυρίλλου ανελθών), επί τη αναρρήσει του εις τον θρόνον λεχθέντος.

«Θα είμεθα συνακόλουθοι του Οικ. Πατριάρχου ΕΝ ΠΑΝΤΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ, μάλιστα δε εις την προς την ΕΝΩΣΙΝ ΠΟΡΕΙΑΝ ΑΥΤΟΥ, διότι αύτη τυγχάνει απαίτησις των καιρών και θελήσεως του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, ίνα γίνωμεν πάντες μία ποίμνη υπό ένα αρχιποίμενα, αυτόν τον Χριστόν. Διότι εις την ουσίαν  ο υ δ έ ν   μ α ς   χ ω ρ ί ζ ε ι.  Εις και ο ίδιος Χριστός και ιδία η Παναγία Παρθένος, το ίδιον Ευαγγέλιον, το ίδιον Βάπτισμα, η ιδία πίστις, το ίδιον άγιον Ποτήριον»!!!

Μήπως όμως οι λοιποί αρχηγοί των υπολοίπων αυτοκεφάλων Εκκλησιών έπραξάν τι αξιολογώτερον του Πατριάρχου Αλεξανδρείας;

Δυστυχώς, ουδέ εις! Σας υπενθυμίζω και πάλιν την παρασημοφόρησιν(!) του Οικουμενικού εκ των αρχηγών των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, ότε διήρχετο δι’ αυτών, ως και το τηλεγράφημα της Ιεράς Συνόδου της Ελλαδικής Εκκλησίας, επί τη 20ετία της Πατριαρχικής του καρριέρας…

«Εκκλησία Ελλάδος συμμετέχουσα αγαλλομένω ποδί Πνευματικής χαράς Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και ευφροσύνω επετείω συμπληρώσεως  ε υ δ ο κ ί α   Θ ε ο ύ   είκοσι όλων ενιαυτών από αναρρήσεως Υμετέρας πεπνυμένης και γερασμίας Παναγιότητος εις περίκλυτον ένδοξον πρωτόθρονον Αποστολικόν θρόνον Ορθοδόξου Εκκλησίας και σεμνυνομένη δι’ ευκλεά αγλαόκαρπον ποιμαντορίαν Αυτής, γηθοσύνως επεύχεται Αυτή ως πλείστα, υγιεινά, πανευρόσυνα, έργων λαμπρών μεστά, επ’ αγαθώ της Μεγάλης του Χριστού και της καθόλου Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας». Τα σχόλια επαφίενται τοις αναγνώσταις…

Εν συνεχεία γράφετε, ότι οιονεί απολογούμενος ο άγιος Κύριλλος, αποστέλλει προς τον Κλήρον και τον λαόν της Κων/λεως επιστολήν, εν η μεταξύ άλλων σημειοί και τα ακόλουθα:

«Αιτιάσθω δε μηδείς την μέλλησιν (καθυστέρησιν)… Ου γαρ ενυστάξαμεν… εμιμησάμεθα δε τους ιατρικήν έχοντας εμπειρίαν… (οίτινες) ηπίοις εν αρχαίς φαρμάκοις καταμαλάσσουσι, π ε ρ ι μ έ ν ο ν τ ε ς   τον  ταις τομαίς πρέποντα καιρόν». Και ερωτάτε: «Τις δε θα προσδιορίση αυθεντικώς τον ταις τομαίς πρέποντα καιρόν»;

Α π ά ν τ η σ ι ς: Προκειμένου περί της  τ ο μ ή ς (ήτοι της καθαιρέσεως) καλώς έπραξεν ο άγιος αναμένων και τας άλλας τοπικάς Εκκλησίας, χωρίς όμως να παύση να ενεργή τα προς μετάνοιαν του αιρετικού και επιστροφήν, εκ της πρώτης ημέρας της «διαγνώσεως», γράφων αυτώ και «Συνοδικώς» διαμαρτυρόμενος. Αι υμέτεραι αύται υπομνήσεις  ε ν δ ι α φ έ ρ ο υ ν   κυρίως τους Ιεράρχας, ως παρουσιάζουσαι ένα «ορθόδοξον» τρόπον αντιδράσεως διά πάσαν παρομοίαν περίπτωσιν. Ε υ χ ή ς   έ ρ γ ο ν   θ α   ή τ ο   η   μ ί μ η σ ί ς   τ ο υ!

Δι’ ημάς, τους απλούς Μοναχούς και λαϊκούς αρκούν τα ‘οσα γράφει ολίγον κατωτέρω, εν τη ιδία αυτού επιστολή ο θείος Κύριλλος, και τα οποία η υμετέρα πανοσιολογιότης εσίγησεν…

«…ταύτην εν εαυτοίς αναζωπυρούντες αεί την πίστιν ασπίλους και αμώμους εαυτούς τηρήσατε ΜΗΤΕ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΕΣ τω μνημονευθέντι (Νεστορίω) μήτε μην ως διδασκάλω προσέχοντες, ει μένει ΛΥΚΟΣ αντί ποιμένος… τοίς δε γε των κληρικών, είτε λαϊκών διά την ορθήν πίστιν ΚΕΧΩΡΙΣΜΕΝΟΙΣ ή καθαιρεθείσι παρ’ αυτού, κοινωνούμεν ημείς, ου την εκείνου κυρούντες άδικον ψήφον, επαινούντες δε μάλλον τους πεπονθόντας, κακείνο λέγοντες αυτοίς, ει ονειδίζεσθε εν Κυρίω ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ότι της δυνάμεως και το του Θεού πνεύμα εις ΥΜΑΣ αναπέπαυται»!.. (MANSI IV, 1096).

Ακούετε; Κοινωνεί ο μέγας πατριάρχης με τους διακόψαντας κοινωνίαν προς τον Νεστόριον (ενώ εσείς τους θεωρείτε επαναστάτας και εκτός Εκκλησίας), ενώ συγχρόνως επαινεί τους καθαιρεθέντας υπό του κακοδόξου κληρικούς, θεωρών αυτούς  μ α κ α ρ ί ο υ ς!, ότι δηλ. εκφράζει και ο ΙΕ΄ Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου!

Σχετικώς με την ειρωνικήν αντιμετώπισιν υμών εκφράσεώς τινος του ιερέως π. Βασιλείου, εκ Γενεύης, έχω να είπω τα εξής ολίγα. Σας εσκανδάλισε η φράσις η αναφερομένη εις τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών, ότι «δεν τον συγκινεί περισσότερον απ’ ότι τον συγκινεί μία σπασμένη καρέκλα». Σας παραθέτω νυν πως εχαρακτήρισε τας ιδίας πράξεις του Προκαθημένου, συνάδελφός του Ιεράρχης.

«Τας τοιαύτας ενεργείας του κ. Ιερωνύμου, το Κανονικόν της Εκκλησίας θείον Δίκαιον θεωρεί ασυγκρίτως βαρυτέρας και από αυτάς τας πορνείας, τους σοδομισμούς, τας ιεροσυλίας και γενικώς τας τραγικωτέρας πράξεις κληρικών, επιλισμόνων της υψηλής και λεπτεπιλέπτου αυτών αποστολής»!

Ως θα ίδετε «βέλος νηπίου» ήτο η έκφρασις του π. Βασιλείου συγκρινομένη προς την του Μητροπολίτου Πειραιώς!

Μη θλίβεσθε όμως, διότι δεν αποτελούν εξαίρεσιν αι ανωτέρω εκφράσεις του Μητροπολίτου εν τη ιστορία της Εκκλησίας.

Και παλαιότερον, πλείστοι ιεράρχαι και Σύνοδοι ολόκληροι εχρήσαντο βαρυτάτας εκφράσεις προκειμένου να σωφρονήσουν ή αποτρέψουν αιρετικούς της σκολιάς των πορείας. Ιδού «αι αραί» του Πατριάρχου Κων/λεως Κυρίλου Ε΄, διά τους νοθεύοντας τον ορθόδοξον τρόπον του βαπτίζειν.

«Αι πέτραι και ο σίδηρος λυθήσονται, αυτοί δε ουδαμώς. κληρονομήσειεν την λέπραν του Γιεζή, και την αγχόνην του Ιούδα, στένοντες είησαν, και τρέμοντες επί της γης, ως ο Κάϊν, η οργή του Θεού είη επί τας κεφαλάς αυτών και η μερίς αυτών μετά του προδότου Ιούδα… άγγελος Κυρίου καταδιωξάτω αυτούς εν μαχαίρα πάσας τας ημέρας της ζωής αυτών…». Βλέπετε η ευγένεια και η αβροφοσύνη είναι της ημετέρας εποχής φρούτον…

Αναφερόμενος εις την ανοικτήν επιστολήν του Μητροπολίτου Φιλαρέτου  π ρ ο ς   τ ο ν   Ι ά κ ω β ο ν   Α μ ε ρ ι κ ή ς   γράφετε:

«Ο Φιλάρετος έχει ολόκληρον Σύνοδον υπ’ αυτόν! Και όμως! Δεν θεωρεί εαυτόν ικανόν να προχωρήση εις καθαίρεσιν του Πατριάρχου και αποκοπήν αυτού από του σώματος της Ορθοδοξίας! Ούτε καν αποκαλεί ρητώς τον Πατριάρχην αιρετικόν! Συ όμως, ο απλούς Καλόγηρος, εν όλη τη επιστολή σου διεκδικείς την αυθεντίαν του Πάπα! Εις πάσαν σχεδόν σελίδα αποκηρύττεις τον Πατριάρχην και μονονουχί εκσφενδονίζεις αυτόν «του της Εκκλησίας πληρώματος»…

Α π ά ν τ η σ ι ς: Εις την α΄απόκρισίν μου έγραφον, αφού προηγουμένως ανέλυον τας κακοδοξίας του Οικουμενικού. «Τι απομένει; Όντως ο καυστήρ, η των Κανόνων εφαρμογή, η των ερεσχελειών παύλα, η εκσφενδόνισις των κακοδόξων από τους θρόνους των…»

Και μοί απαντάτε:

«Ναι, αγαπητέ π. Θεοδώρητε,  α υ τ ό   α π ο μ έ ν ε ι».

Ιδού, λοιπόν, ότι συμφωνούμεν! Προς τι η διαμαρτύρησις; Επίσης ποία ορθόδοξος Εκκλησιολογία διδάσκει ότι είναι δυνατόν μία α΄αυτοκέφαλος Εκκλησία ν’ αποκηρύττη ετέραν, ή ν’ αναθεματίζη τους επισκόπους της; Ο υ δ ε ί ς   ορθόδοξος έχει τοιαύτην απαίτησιν από τον Μητροπολίτην Φιλάρετον, ή οιονδήποτε έτερον Πατριάρχην ή Αρχιεπίσκοπον. Τότε, λοιπόν, τι απαίτησιν έχετε, πιθανόν να ερωτήσετε.

Απλώς να πράττωσι  ο π ο ί α   και ο Πανιερώτατος Φιλάρετος!! Ουδέν πλέον, πλήν ουδέ ολιγώτερον… Παραθέτω σημεία τινά εκ της επιστολής του, ίνα γίνω πλέον κατανοητός το  τ ι   επιθυμούμεν:

«Συνεπώς ημείς θεωρούμεν καθήκον όπως διαμαρτυρηθώμεν εντόνως κατά της  δ ι α σ τ ρ ε β λ ώ σ ε ω ς   του δόγματος της Εκκλησίας που τόσον επιμόνως γίνεται εκ μέρους της Α.Π. του Πατριάρχου Αθηναγόρου κατά της «Οικουμενικής Δοξολογίας» ως και κατά της υπό του Πατριάρχου Αθηναγόρου συμπεριλήψεως  ΕΙΣ ΤΑ ΔΙΠΤΥΧΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ και   π α σ ώ ν   τ ω ν   ο μ ο λ ο γ ι ώ ν   Α ν α τ ο λ ι κ ώ ν   τ ε   και   Δ υ τ ι κ ώ ν, γεγονός το οποίον ανηγγέλθη εις το μήνυμα των Χριστουγέννων (1968) της Αυτού Παναγιότητος»! Η συμπερίληψις ονόματός τινος εις τα Δίπτυχα είναι ένδειξις ότι ο τοιούτος αναγνωρίζεται ως ορθόδοξος… Ενώνεσθε με τους  ε τ ε ρ ο δ ό ξ ο υ ς   ο υ χ ί   ε ν   α λ η θ ε ί α,   α λ λ’   ε ν   α δ ι α φ ο ρ ί α   π ρ ο ς   α υ τ ή ν»… Εκ της ανοικτής επιστολής του Φιλαρέτου προς τον Ιάκωβον Αμερικής. Βλέπε: Ορθόδοξος Μαρτυρία, σ. 20, Αθήναι 1985, όπου και αι λοιπαί επιστολαί του Μητροπολίτου Φιλαρέτου.

Τ ι ς   ε κ   τ ω ν   ο ρ θ ο δ ό ξ ω ν   ε π ι σ κ ό π ω ν   ΕΛΑΛΗΣΕΝ ΠΑΡΟΜΟΙΩΣ; Σημειώσατε δε ότι ουδόλως ΚΟΙΝΩΝΕΙ ή διατηρεί ΚΑΝΟΝΙΚΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ προς Πατριάρχην ή ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΑΣ ΑΥΤΩ. Το δε τραγικόν διά τηνΠαγκόσμιον ορθοδοξίαν της σήμερον είναι ότι ΜΟΝΟΝ η Εκκλησία του Φιλαρέτου ευρίσκεται μακράν «της συμμορίας» του Π α γ κ ο σ μ ί ο υ   Σ υ μ β ο υ λ ί ο υ   τ ω ν  Ε κ κ λ η σι ώ ν, ήτοι της οργανωμένης πλάνης κατά της Ορθοδόξου Αληθείας.

Ιδού πως ο ίδιος Μητροπολίτης Φιλάρετος παρατηρεί το ανωτέρω γεγονός και αποδύρεται την είσοδον της Ορθοδοξίας ως οργανικού μέλους εντός του Π.Σ..Ε., εν τη τελευταία αυτού «θλιβερά Επιστολή» προς τους απανταχού ορθοδόξους Επισκόπους του κόσμου.

«Τις δύναται να φαντασθή την ορθόδοξον Εκκλησίαν της περιόδου εκείνης (των Πατέρων) να κηρύσση εαυτήν οργανικόν μέλος ομοσπονδίας τινός ενούσης Ευνομιανούς ή Ανομοίους Αρειανούς, Ημιαρειανούς, Σαβελλιανούς και Απολλιναριστάς; Βεβαίως ουδείς! Αλλά τουναντίον ο Α΄κανών της Β΄Συνόδου δεν ομιλεί περί ενώσεως με τοιαύτας ομάδας αλλά ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ αυτήν»! Και συνεχίζει: «Γενόμενοι δε οι Ορθόδοξοι οργανικά μέλη εις ένα σώμα με τους συγχρόνους ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ, δεν αγιάζουν τους αιρετικούς αλλ’ αποξενώνουν τους ορθοδόξους από την καθολικήν ορθόδοξον ενότητα. Η ενότης αύτη δεν περιορίζεται μόνον εις τον παρόντα αιώνα…

Ο Άγιος Βικέντιος ο Λειρίνης γράφει εις το αιώνιον έργον του ότι: ουδέποτε επετράπη και ούτε ποτέ θα επιτραπή εις τους Χριστιανούς να διακηρύξουν τι το οποίον δεν είχε γίνει αποδεκτόν το πρότερον, αλλά το αναθεματίζειν τους κηρύττοντας τι πέραν του άπαξ και διά παντός αποδεχθέντος ήτο, είναι και θα είναι πάντοτε καθήκον». Ότι δηλαδή διεκήρυξε η Ζ΄Οικ. Σύνοδος: «Ο   μ η   λ έ γ ω ν   τ ο ι ς   α ι ρ ε τ ι κ ο ί ς   α ν ά θ ε μ α,   α ν ά θ ε μ α   έ σ τ ω».

Εξ αυτής της σκοπιάς διακρίνων και συγκρίνων επαινώ τον Μητροπολίτην Φιλάρετον, και ουχί διότι είναι  αβρόφρων (πράγμα όπερ πολύ σας συνεκίνησεν)!

Και το έτι σπουδαιότερον: Ο Μητροπολίτης Φιλάρετος αναπληροί σήμερον την θέσιν των μεγάλων πρωταγωνιστών της πίστεως έναντι επικρατούσης αιρέσεως, μονομαχών όντως ως νέος Δαυΐδ κατά του Γολιάθ του Οικουμενισμού, ευελπιστών ότι συντόμως και οι παραλήπται της «θλιβεράς του επιστολής» θα γίνωσι από θεαταί, συναγωνισταί εν τω πικρώ στίβω της γλυκυτάτης αληθείας!

Σας παραπέμπω και εις το ωραιότατον άρθρον του Επισκόπου Καναδά κ. VITALY κατά του Οικουμενισμού, όπερ αυτούσιον είχεν υπό του ιδίου εκφωνηθή ως εισήγησις εις το Συμβούλιον Επισκόπων της Διασποράς (FULL SOBOR) εν έτει 1967. Ενταύθα καταχωρώ ολίγας μόνον, πλήν συντριπτικός διά το Π.Σ. Εκκλησιών γραμμάς: Αναφερόμενος εις την Γενικήν Συνέλευσιν του Συμβουλίου εις Νέον Δελχί, εν έτει 1964 γράφει:

«Όλα τα ψεύδη του κόσμου έχουν συναχθή επί το αυτό. Εις την εν Νέω Δελχί Συνέλευσιν διά πρώτην φοράν εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους εδημιουγήθη ένα μοναδικόν κοινόν μέτωπον  ό λ ω ν   τ ω ν   α ι ρ έ σ ε ω ν   και αναληθειών.

Εν τω Π.Σ. Εκκλησιών, ως διά ταχυδακτυλουργίας έχουσιν ενωθή και συνδεθή άπασαι αι βλασφημίαι,  πλάναι και αντιθέσεις της Αληθείας ολοκλήρου της πνευματικής ιστορίας της ανθρωπίνης φυλής από τον Κάϊν και Χάμ μέχρι του Ιούδα του Προδότου, Καρλ Μάρξ, του διαφθορέως Φρόϋδ, και γενικώς όλων των μικροτέρων και μεγαλυτέρων συγχρόνων βλασφήμων… (Όρα ORTHODOX WORD, 1969, Νο 4, σ. 153). Επίσης εις Ορθόδοξον Τύπον 1970. Επίσης σας παραπέμπω εις το περιοδικόν «LA FOI TRANSMISE», όπου θα θαυμάσητε το Διάγγελμα του Θ΄Κληρικολαϊκού Συνεδρίου της Αρχιεπισκοπικής Δυτικής Ευρώπης της Υπερορίου Ορθοδόξου Ρωσσικής Εκκλησίας. (Τεύχος 3, 1969 σελ. 24 εξ.).

Σημειώσατε δε ότι ταύτα πάντα ενεργεί η υπό τον Φιλάρετον Σύνοδος ούσα εν γη αλλοτρία, άνευ τιμών, Κρατικής ενισχύσεως και πολυαρίθμου ποιμνίου! Όντως κατά τον πλέον άριστον τρόπον αγωνίζεται μέχρι του νύν η εν εξορία αύτη Εκκλησία», η αδελφή των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος και της «Εκκλησίας των Κατακομβών» εν Ρωσία. Αναμένομεν εναγωνίως τα έργα των «υιών της Ελευθέρας»…

Εάν «κοινωνή», ως γράφετε, και μετά μνημονευόντων του Οικουμενικού, εννοείται  ε μ μ έ σ ω ς  και ανεπισήμως (συνεχώς η στάσις του γίνεται αυστηροτέρα) δι’ ημάς ουδέν σημαίνει τούτο. Η πορεία και η πρόθεσις του ανδρός ως κυβερνήτου της Εκκλησίας του τυγχάνει και είναι η άφιξις του ποιμνίου του εις τον λιμένα της Αληθείας -αεί πολέμων με τα κύματα της αιρέσεως-, και ουχί ο ελλιμενισμός της νοητής ολκάδος του εις τον τελματώδη και βεβορβορωμένον λιμένα του Π.Σ. των Εκκλησιών!

Υπό το ίδιον πρίσμα εξετάζοντες δεν ταρασσόμεθα, εάν και ο Ιονέσκου ήτο, ή είναι Νεοημερολογίτης, ή κοινωνή αυτοίς. Ημείς επιθυμούμεν, πάτερ, να είμεθα υποτακτικοί της αγίας προθέσεως και ορθοδόξου αληθείας, ουδέποτε όμως της αβροφροσύνης, των «κανονικών σχέσεων» και της ενόχου «αθετήσεως της αληθείας προφάσει οικονομίας»…

§21. Καθ’ υμάς το εις την παράγρ. 20 τεθέν τηλεγράφημα της Ιεράς Αριστίδην Συνόδου αποτελεί «έκφρασιν θερμής φιλοφρονήσεως» και «υπερβολικής αβροφροσύνης», αν και «κακώς πράττουσα», λέγετε, η Ι. Σύνοδος συμπεριεφέρθη ούτως.

Καθ’ ημάς, εν ολίγοις, θέτει   ε ν   τ η   ι δ ί α   μ ο ί ρ α   το γηραιόν του Φαναρίου και τους Συνοδικούς συντάκτες του τηλεγραφήματος! Εν τούτοις, φρονείτε, ότι ο Πρόεδρος αυτής κ. Ιερώνυμος αποτελεί «εμπόδιον» διά τον Αθηναγόραν!!.
Εις την προκειμένην περίπτωσιν όντως το αξίωμα των «κοινών τόπων» κατηργήθη εις τέλος…


Συνεχίζεται...
4. Επιτρεπομένη οικονομία 5. Το Παλαιοημερολογιτικόν. 6. Η χειροτονία των επισκόπων εν Αμερική. 7.Αντικανονικότητες του παρελθόντος και σύγχρονοι αιρετικοί.  Μ Ε Ρ Ο Σ Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Ο Ν 1.Περί του ΙΕ’ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. 2.Τα δικαιώματα του μικρού ποιμνίου.  3.Πως αντέδρων οι παλαιοί άγιοι.  4.Η καλή οικονομία. ΖΗΛΩΤΙΚΩΝ ΑΚΡΟΤΗΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΣ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σς. 97-121) 1.Περί οικονομίας. 2.Οι φιλαθηναγορικοί Επίσκοποι. 3.Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄..4.Και πάλιν περί Μ. Φωτίου. 5.Αι Κανονικαί σχέσεις. §§ 6-13 και 18. Περί του Παλαιοημερολογιακού 16.Η «δυνητικότης» του ΙΕ΄Κανόνος.  22.Οι ποιμένες και το ποίμνιον.  Α΄ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΖΗΛΟΝ»… Αναίρεσις του άρθρου: «Εκρήξεις ακρίτου ζηλωτισμού». (Βλ. ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 166-168). ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ» ΖΗΛΟΝ… Β’ «ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ…» ΤΟ ΚΑΤΑΚΡΙΤΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ* ΓΕΡΟΝΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ;  ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

« Αρσένιε, φεύγε, σιώπα, ησύχαζε. αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας».

Ο Μέγας Αρσένιος

Ο Αββάς Αρσένιος, ενώ ακόμη ήταν στο παλάτι, προσευχήθηκε στο Θεό, λέγοντας: «Κύριε, οδήγησέ με πως να σωθώ». Και άκουσε φωνή όπου του έλεγε: «φεύγε τους ανθρώπους και σώζου».

Ο ίδιος, όταν αποσπάσθηκε από τον κόσμο και εισήλθε στον μοναστικό βίο,πάλι έκανε την ίδια προσευχή. Και άκουσε φωνή να του λέγη: « Αρσένιε, φεύγε, σιώπα, ησύχαζε. αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας».

ΠΗΓΗ: «ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ…» Εκδόσεις Αστήρ.

Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Η αληθινή, αιματοβαμμένη ιστορία της «Μπάντας» από την Κερασούντα του Πόντου



Με αφορμή την 19η Μαΐου, Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού ο δημιουργός του δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ «Μπάντα», Νίκος Ασλανίδης, αποκαλύπτει τα πραγματικά στοιχεία της ιστορίας της φιλαρμονικής ορχήστρας της Κερασούντας του Πόντου. 

«Η ορχήστρα αυτή αποτελείτο από 13 Έλληνες και τρεις Τούρκους. Επιστρατεύτηκε βίαια από τον σφαγέα των Ελλήνων του Πόντου, τον Τοπάλ Οσμάν, ο οποίος έσφαζε τους Έλληνες στην κυριολεξία μετά μουσικής... Δηλαδή έμπαινε στα χωριά με την μπάντα να παίζει τουρκικά εμβατήρια και αυτός με τους τσέτες, έσφαζε τους άμαχους Έλληνες... Στο τέλος έσφαξε και όλους τους μουσικούς της ορχήστρας για να μην μαρτυρήσουν τα εγκλήματά του. Σώθηκε ως εκ θαύματος μόνο ένας, ο οποίος και αποκάλυψε τα εγκλήματα του Τοπάλ Οσμάν.

Ο Τοπάλ Οσμάν, ο τοπικός αρχηγός των μουσουλμανικών συμμοριών, ο οποίος δρούσε κυρίως στις περιοχές γύρω από Τραπεζούντα και στον ανατολικό Πόντο.

Συνολικά ο Τοπάλ Οσμάν με τους τσέτες του δολοφόνησε περισσότερους από 70.000 Έλληνες! Δυστυχώς αυτή η ιστορία ήταν άγνωστη γι αυτό πολλοί που είδαν το ντοκιμαντέρ το χαρακτηρίζουν αποκαλυπτικό» είπε ο κ. Ασλανίδης.

Το ντοκιμαντέρ  ασχολείται μόνο με την ιστορία του Γιάννη Παπαδόπουλου, του μοναδικού ανθρώπου που επέζησε από τη φιλαρμονική της Κερασούντας. «Είναι μια ιστορία από έναν άνθρωπο που έζησε δίπλα στον Τοπάλ Οσμάν με το πιστόλι στον κρόταφο... Είδε όλες τις σφαγές, τις ληστείες, τους βιασμούς και περιγράφει τα γεγονότα όπως ακριβώς τα έζησε» σύμφωνα με τον δημιουργό της «Μπάντας».


Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε πρώτη φορά τον περασμένο Μάρτιο στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και συνέπεσε να βραβευτεί φέτος, που συμπληρώνονται 100 χρόνια από την Γενοκτονία, με τα βραβεία κοινού και ΕΡΤ. 

Οι αποκαλύψεις «τράβηξαν» και το ενδιαφέρον ακτιβιστών της Άγκυρας, αλλά τελικά το  λεγόμενο «βαθύ κράτος» πριν από λίγες μέρες μπλόκαρε την προβολή της εξηντατετράλεπτης ταινίας στην Τουρκία.

Και όσον αφορά τη συνέχεια; «Όλο το 2019 που είναι τα 100 χρόνια από την Γενοκτονία, η « Μπάντα» θα παίζει σε πόλεις και χωριά για να ακουστεί από όλους. 
Είναι το καλύτερο μνημόσυνο που μπορώ να κάνω για τους προγόνους μου. Νομίζω ότι όλοι οι Έλληνες έχουμε χρέος απέναντι στην ιστορία, να κάνουμε γνωστά τα τραγικά γεγονότα της γενοκτονίας όχι μόνο στη χώρα μας αλλά σε όλο τον πλανήτη. Μόνο τότε θα αναπαυθούν οι ψυχές των αδικοχαμένων Ελλήνων του Πόντου. Φυσικά σε αυτόν τον αγώνα πρέπει να πρωτοστατεί η ελληνική πολιτεία, η οποία με αφορμή τα 100 χρόνια θα έπρεπε να διοργανώσει αντίστοιχες εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα αλλά και στο εξωτερικό για να μαθευτεί επιτέλους η ιστορική αλήθεια».

ΠΗΓΗ: http://www.kathimerini.gr/1024625/gallery/epikairothta/ellada/h-alh8inh-aimatovammenh-istoria-ths-mpantas-apo-thn-kerasoynta-toy-pontoy

Διαβάστε επίσης:

Η κοτσίδα του ιερέα από τον Πόντο που αποκεφάλισαν οι Τούρκοι μέσα στο σπίτι του....

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Ομιλία στην Μνήμη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Ταλαντίου Ακακίου

«ΚΑΡΔΙΑΝ ΚΑΘΑΡΑΝ…»


Γερο-Λάζαρος κάθιδρος καί κουρασμένος κάθισε σέ μιά γωνιά το δρόμου, που πρχε να κάθισμα, ν να δέντρο πρόσφερε παχιά σκιά - δανικό σημεο γιά κάθε περαστικό, δίως τίς μέρες ατές το καλοκαιριο μέ τόν σκληρό λιο. κούμπησε κάτω τήν πραμάτεια του, τά καλάθια πού καιρό πλεκε, βγαλε να μικρό λαγήνι γιά νά βρέξει τά φρυγμένα χείλη του καί σκούπισε μέ τήν νάστροφη το χεριο του τό μέτωπό του.

«Δόξα Σοι, Θεός», βγκε πό τήν καρδιά του στεναγμός, κι κανε τό σημεο το σταυρο. νασήκωσε λίγο τόν καλογερικό του σκοφο καί... μία φωνή νός μεσήλικα νδρα πού διερχόταν πό τό σημεο πού καθόταν τόν κανε νά νασηκώσει τά μάτια του κάπως ξαφνιασμένος.

«Ελογετε, Γέροντα. πό τή σκήτη μς ρχεστε μλλον, γιατί δέν σς χω ξαναδε στά μέρη μας». « Κύριος νά σέ ελογε, παιδί μου», επε π. Λάζαρος, κι κανε μιά προσπάθεια νά νασηκωθε γιά νά χαιρετήσει τόν γνωστο νδρα. «χι, μή σηκώνεστε, Γέροντα», ντέδρασε νδρας θορυβημένος, καί προσπάθησε νά κρατήσει στή θέση του τόν ββ. «Εστε κουρασμένος, δέν χρειάζεται νά σηκωθετε. Μόνο τήν ελογία σας νά μο δώσετε, γιατί στήν πολυάνθρωπη καί μεγάλη ατή πόλη πού ζομε, δ στήν λεξάνδρεια, χρειαζόμαστε αξημένες δυνάμεις γιά νά τά βγάζουμε πέρα. Πολύς κόσμος, πό πολλά μέρη, δύσκολη ργασία, πολλή δυστυχς καί μαρτία».

«χεις δίκιο, παιδί μου», επε Λάζαρος. «Κι γώ, κατ’ νάγκην λθα, γιατί πρέπει νά πουλήσω τό ργόχειρό μου, στε νά χω γιά ρκετό διάστημα τά παραίτητα γιά νά ζ. χεις δίκιο πού λές τι ρχομαι πό τά κάτω μέρη τς Αγύπτου, πό τή σκήτη, τόν μοναχικό συνοικισμό, γιατί κε ζ δ καί δεκαετίες, πότε ρκετά σπάνια εναι λήθεια, νεβαίνω στήν λεξάνδρεια. λλά μή ξεχνς τόν λόγο το ποστόλου τι “που πλεόνασεν μαρτία, περεπερίσσευσεν χάρις”. Πολλή μαρτία στή μεγαλούπολη ατή, λλά προφανς Θεός δίνει καί πολλές εκαιρίες μετανοίας καί σωτηρίας. ρκε βεβαίως…», κοντοστάθηκε λίγο ββς κι να δάκρυ σάν νά λαμψε στά μάτια του, «…νά θέλει κανείς τή σωτηρία του καί νά τήν πιδιώκει», συμπλήρωσε τόν λόγο του. «Πς, Γέροντα;» ρώτησε καλόκαρδος νδρας, ποος βρκε τήν εκαιρία στή μέση το δρόμου νά κμεταλλευτε τήν παρουσία το γιασμένου, π’ ,τι το φάνηκε, καλόγερου. «Πς νά τήν πιδιώκει, ταν τόσες πολλές προκλήσεις καθημερινά τόν ποπροσανατολίζουν; Νά, γιά παράδειγμα, κοιτάξτε πέναντι, λίγο παρακάτω πό τό σημεο πού βρισκόμαστε. Βλέπετε ατούς πού κατεβαίνουν κάποια σκαλοπάτια; Σέ καπηλειό μπαίνουν, γιά νά φνε, νά πιονε, νά κούσουν τραγούδια καί μουσικές πού δέν φαίνονται ,τι καλύτερο… Καί ξέρετε, Γέροντα, συχνάζουν κε καί γυνακες μφίβολης θικς στάθμης καί ποιότητας. Καί δυστυχς, δέν εναι τό μόνο σημεο στήν πόλη. Μεγάλη, πως σς επα, πόλη, πολλές καί ο φορμές καί ο προκλήσεις γιά μαρτία».

Δέν σπευσε Γέροντας νά παντήσει ατήν τή φορά. Σάν νά προσευχόταν καί κάποια στιγμή επε: «ν θέλουμε τόν Κύριο, πού θά πε ν λίγο Τόν γαπμε, μπορομε νά ζομε τήν παρουσία Του, ποφεύγοντας σο μπορομε τούς τόπους τν προκλήσεων καί τν φορμν τς μαρτίας. Γιατί πράγματι δέν εναι δυνατόν κανείς νά εναι καί μέ τόν Θεό καί μέ τόν Πονηρό διάβολο. πως τό λέει διος λόγος το Θεο: “οδείς δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν”. Γι’ ατό σο εχομαι, παιδί μου, καί σ’ σένα καί στήν οκογένειά σου, ν χεις, νά ζετε σο μπορετε μέ τήν εχή το ησο καί μέ τήν προσπάθεια νά βρίσκεστε πάνω στίς ντολές πού μς δωσε. Γιατί μέσα στίς γιες ντολές Του κρύβεται διος».

«Ελογετε, Γέροντα. Νά εχεστε», επε συγκινημένος νδρας, ποος σκυψε μέ ταπείνωση καί φίλησε τό ροζιασμένο χέρι το γίου καλόγερου, το ββ πού Θεός τόν φερε στόν δρόμο του.

«Στήν εχή το Κυρίου καί τς Παναγίας μας, παιδί μου. Στό καλό καί Χριστός νά εναι πάντοτε μαζί σου».


Κάθισε γιά λίγο κόμη Γέροντας, προβληματισμένος μως διαίτερα πό τόν διάλογο μέ τόν σεμνό ατόν νθρωπο. Τά λόγια πού μέ πόνο το εχε πε, τόν καναν νά δακρύζει καί νά ποννε τήν καρδιά του. «Πολλή μαρτία, Γέροντα, πολλή!»
κανε νά σηκωθε γιά νά μαζέψει τά καλάθια του καί νά προχωρήσει στόν τόπο πού συνήθιζε νά τά πηγαίνει. Μά μέ τήν κρη το ματιο του ξέκρινε μιά μαύρη φιγούρα, στόν πέναντι δρόμο λίγο παρακάτω, κε πού ταν τό καπηλειό, πού το τράβηξε τήν προσοχή. Κοίταξε κι μεινε ποσβολωμένος. Οτε κεραυνός νά τόν εχε κτυπήσει. νας νεαρός καλόγερος, μέ νεση καί σβελτάδα, κατέβαινε τά σκαλοπάτια το κακόφημου μαγαζιο. «Δέν εναι δυνατόν!» σκέφτηκε. «Μά πς; Τί δουλειά χει κε;» Ξανακάθισε γιά νά σκεφτε. Δέν μποροσε νά παρέλθει τό γεγονός τσι, σάν νά μήν εχε δε τίποτα. ρχισε νά προσεύχεται νά τόν φωτίσει Θεός· νά φωτίσει καί τόν νέο καλόγερο πού βρισκόταν δη μέσα στό καπηλειό. Προσπάθησε νά κάνει καλό λογισμό. «Μήπως βρέθηκε κε γιατί ταν σταλμένος πό τό μοναστήρι του γιά κάποια ποστολή; Μακάρι νά ταν τσι. Μά, τέτοιες ποστολές, ν πάρχουν, ναλαμβάνουν συνήθως ο μεγαλύτεροι σέ λικία, καί ποτέ βεβαίως μόνοι τους. Πάντοτε συνοδεύονται καί πό κάποιον λλον. “Οαί τ νί”, πού λέει γιογραφικός λόγος. Λοιπόν, δέν πρόκειται μλλον γιά ποστολή πολύ περισσότερο γιά εραποστολή».
«Θά καθίσω νά μάθω», σιγοψιθύρισε στόν αυτό του. «Πρέπει νά μάθω, γιατί εναι καλόγερος. Τί δουλειά χει σέ τέτοιους τόπους;»

Δέν φυγε. κόσμος πού περνοσε καί τόν βλεπε, παρατηροσε ναν καλόγερο προχωρημένης λικίας, μέ μάτια χαμηλωμένα πού ναπνοή του διακοπτόταν κατά καιρούς πό ναστεναγμούς, ν μ’ ναν μαντήλι σκούπιζε διαρκς τά δακρυσμένα μάτια του. Κάποια στιγμή μόνο τά σήκωσε, γιατί ρώματα βαριά κέντρισαν τήν σφρησή του. Μιά νέα σχετικά γυναίκα, βαμμένη καί ντυμένη προκλητικά, τόν εχε πλησιάσει καί τόν κοίταζε μέ τρόπο αθάδη κι σεμνο. Τήν κοίταξε σάν νά ’βλεπε τόν διάβολο νά παίζει στό πρόσωπό της καί τά δάκρυά του πολλαπλασιάστηκαν. γυναίκα ντράπηκε, ψιθύρισε να «συγγνώμη, πάτερ», καί γρήγορα προχώρησε γιά νά κατέβει κι ατή σέ λίγο στό καπηλειό. συγκεκριμένος τόπος ταν τόπος της. κε βρισκε ατό πού θελε καί ποτελοσε τή δουλειά της. εκόνα το Γέροντα σάν να μικρό γκάθι φευγαλέα τή συνόδεψε γιά λίγα λεπτά, γιά νά ξανεμιστε μως τάχιστα πό τά τραγούδια το κέντρου, πό τά πρτα ποτά, πό τά πρτα πονηρά πειράγματα τν νδρν. κενο πού τήν παραξένεψε καί ποτέλεσε να δεύτερο μικρό κεντρί ταν εκόνα σ’ να τραπέζι νός νέου καλόγερου, πού δειχνε νά μετέχει στήν λη κατάσταση καί νά τήν πολαμβάνει. Γρήγορα μως ξεπέρασε κι ατό τό κεντρί - περιρρέουσα τμόσφαιρα τά σβηνε καί τά σκέπαζε λα.


Κάποια στιγμή Γερο-Λάζαρος εδε τόν καλόγερο το καπηλειο νά ξέρχεται ναψοκοκκινισμένος καί μέ εθυμη διάθεση. Τόν πλησίασε γρήγορα τήν ρα πού κενος προσπαθοσε νά βάλει καί νά φτιάξει τόν καλογερικό σκοφο στό κεφάλι του. «Ελόγησον, δελφέ», το επε χαμηλόφωνα, καί τόν πιασε πό τό μπράτσο. «Μπορ νά σο π κάτι διαιτέρως;» νεαρός καλόγερος σάν χαμένος τόν κολούθησε. εθυμη διάθεσή του φάνηκε νά τόν γκαταλείπει. Πγαν σέ μία πόμερη γωνιά πού δέν πολυπερνοσε κόσμος.

«Τί συμβαίνει, Γέροντα;» επε στό τέλος, προσπαθώντας νά νακτήσει τόν λεγχο τς κατάστασης, πού προσωρινά φάνηκε τι τήν εχε χάσει. «Γιατί μέ σέρνεις δ; Γνωριζόμαστε;» Τό κρασί το προκαλοσε μία λαφρά ζαλάδα, λλά καί να εδος αθάδειας καί λαζονείας. «πό πο ξεφύτρωσε κι ατός;» σκέφτηκε.

«κου, παιδί μου», ρχισε νά λέει μέ μεγάλη σεμνότητα, ταπείνωση καί γάπη Γερο-Λάζαρος. «Σέ βλέπω σάν τόν Κύριο, εσαι δελφός μου, γι’ ατό καί δέν μπορ νά μήν πέμβω σ’ ατά πού βλέπω».

«Καί σάν τί βλέπεις δηλαδή;» κανε καλόγερος πού εδε τήν καρδιά του νά σκληραίνει, παίρνοντας μέσως μυντική στάση πέναντι στον Γέροντα σκητή.
«Κύριε δελφέ», συνέχισε σκητής παραβλέποντας τήν ντίδραση το νέου, «δέν ξέρεις τι φορς τό γιο σχμα; Δέν ξέρεις τι εσαι νέος; Δέν ξέρεις τι πολλές εναι ο παγίδες το διαβόλου; Δέν ξέρεις τι κι πό τά μάτια κι πό τήν κοή κι πό τίς χειρονομίες βλάπτονται ο μοναχοί, ταν ζον στίς πόλεις; σύ μως, μπαίνοντας χωρίς φόβο στά καπηλειά, κι κενα πού δέν θέλεις κος κι κενα πού δέν θέλεις βλέπεις καί συναναστρέφεσαι κι σεμνα μέ γυνακες. Μή, σέ παρακαλ, λλά πήγαινε στήν ρημο, που μπορες νά σωθες, πως τό θέλεις».

κανε νά τόν γκαλιάσει τόν καλόγερο Λάζαρος, μά κενος ποτραβήχτηκε νστικτωδς. «Ατό μς λειπε δά», σκεφτόταν, «νας γέρος νά θέλει νά μο κάνει τόν δάσκαλο, λές καί δέν ξέρω τί κουμάσια εναι κι ατοί ο γέροι!» Σκλήρυνε τή φωνή του καί πάντησε πότομα: «ντε τράβα πό δ, καλόγερε, πού μο κάνεις τόν γιο καί τον πολύξερο. Τί μο λές τά λόγια ατά, λές καί γνοες – μπορε μως καί νά τά γνοες, στω κι ν εσαι γέρος - τι Θεός δέν θέλει τίποτε λλο παρά «καρδίαν καθαράν»; κος λοιπόν; «Καρδίαν καθαράν» ζητάει πό μς Θεός καί χι τό πο πηγαίνουμε καί πο συχνάζουμε. Παντο δέν εναι Θεός; Κι δ καί στό μοναστήρι, λλά καί στό καπηλειό. Λοιπόν, γώ καί στό καπηλειό τόν Θεό Τόν βλέπω. Δέν εναι τόπος πού μποδίζει. βρώμικη καρδιά εναι τό μπόδιο. Μάθε καί κάτι πό μς τούς νέους καί τούς πιό μορφωμένους».

ββς κατάλαβε. καρδιά το νεαρο ταν σκληρυμένη καί νεπίδεκτη πό λόγο Θεο. Τό πρόσωπό του λλωστε τό δειχνε καθαρά: ταν σάν μία μάσκα νέκφραστη, ν τά μάτια του, κυρίως ατά, φαίνονταν τόσο ταραγμένα, πού συναίσθητα σκητής  στρεψε λλο τά δικά του. Δέν θέλησε νά συνεχίσει - ταν ντελς μάταιο. «Αρετικόν νθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτο», σκέφτηκε τόν λόγο το μεγάλου ποστόλου.

Τότε, ργά καί μέ τρόπο πού δειχνε τή δραματικότητα τς στιγμς πού ζοσε, Λάζαρος ψωσε τά χέρια του πρός τόν Ορανό καί επε: «Δόξα Σοι, Θεέ μεγαλοδύναμε, πειδή χω στή Σκήτη πενήντα χρόνια κι κόμα δέν πόκτησα “καρδίαν καθαράν”. Κι δελφός ατός, γυρίζοντας στά καπηλειά, πόκτησε “καρδίαν καθαράν”».

κανε να βμα πίσω Γερο-Λάζαρος, σκητής, ποπιαστής το σώματος, γαπημένος το Κυρίου, στράφηκε μέ μεγάλη γάπη πρός τόν καλόγερο, ποος φαινόταν, παρόλη τή σκληρότητά του νά τά χει πιά λίγο χαμένα, καί τόν ποχαιρέτισε μέ τήν εχή· « Θεός κι σένα νά σώσει κι μένα νά μή μέ διαψεύσει πό τήν λπίδα μου».

Τά βήματά του ργά τόν συραν κε πού εχε φήσει τό ργόχειρό του. ξερε μως τι εχε νά κάνει διπλάσιο τώρα σκητικό γώνα: νά ναπληρώνει σο μπορε τό λλειμμα καί το νεαρο γνωστου καλόγερου. 
     
(πό τό "Λειμωνάριον" το . Μόσχου, κεφ. 194) 
ΠΗΓΗ: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ παπα Γιώργης Δορμπαράκης

   Διαβάστε επίσης:  Είπε γέρων Αγιοβασιλειάτης , Ξυλουργείο το “επτά”