Ο +γέρων Ακάκιος διηγείται την ζωή του 13/5/2004

Διήγηση του μακαρίτη γέροντά μου π. Ακακίου περί του βίου του σε επισκέπτες του ησυχαστηρίου του και εν αγνοία του μαγνητοφωνήθηκε στις 13/5/2004.

Επισκέπτες ήταν δύο μοναχές από τα Γλυκά νερά κι ένας ιεροψάλτης. Παρών ήμουν εγώ όπου και μαγνητοφωνούσα, ο μακαρίτης π. Αρτέμιος υποτακτικός του γέροντα και άλλος ένας από το Αλιβέρι. Η ποιότητα του ήχου δεν είναι καλή.

Κυριακή των Μυροφόρων. Ο Δεύτερος Ευαγγελισμός

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η Κυριακή των Μυροφόρων κρύβει μέσα της μιαν άλλη μεγαλύτερη γιορτή, την γιορτή ενός δεύτερου Ευαγγελισμού της Παναγίας• την γιορτή του Ευαγγελισμού της ως Μητέρας της καινής κτίσεως• ως Μητέρας των τέκνων της αναστάσεως.

Η ανάσταση του Χριστού, σημειώνει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, είναι ανάσταση της ανθρώπινης φύσεως και ανάκληση του παλαιού Αδάμ στην άφθαρτη και αθάνατη ζωή. Και όπως ο πρώτος άνθρωπος που είδε τον παλαιό Αδάμ ήταν γυναίκα, η Εύα, έτσι και ο πρώτος άνθρωπος που είδε τον νέο Αδάμ, τον Χριστό, μετά την εκ νεκρών ανάστασή του που ανακαίνισε την ανθρώπινη φύση, ήταν πάλι γυναίκα. Η γυναίκα αυτή όμως δεν ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, αλλά η Παναγία, όπως συνάγεται από λεπτομερή συγκριτική ανάλυση και σύνθεση των αφηγήσεων της αναστάσεως των τεσσάρων Ευαγγελίων, που κάνει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Στην κατακλείδα του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου διαβάζουμε: «Αναστάς δε πρωΐ πρώτη σαββάτου εφάνη πρώτον Μαρία τη Μαγδαληνή, αφ’ ης εκβεβλήκει επτά δαιμόνια» [1]. Ο ίδιος όμως Ευαγγελιστής, που αναφέρει αυτήν ως πρώτη εμφάνιση του Χριστού, γράφει λίγο πιο επάνω στο Ευαγγέλιό του, στην περικοπή ακριβώς που διαβάζεται κατά την νύκτα του Πάσχα, ότι η Μαρία Μαγδαληνή και η Μαρία του Ιακώβου (δηλαδή η Παναγία) και η Σαλώμη αγόρασαν αρώματα και ήρθαν στο μνημείο «λίαν πρωί» [2].

Η εμφάνιση λοιπόν του Κυρίου στην Μαρία Μαγδαληνή δεν έγινε «λίαν πρωί», αλλά απλώς πρωϊ [3]. Προφανώς λοιπόν ακολούθησε και μια δεύτερη η και τρίτη επίσκεψή της στον τάφο του Χριστού. Κατά την πρώτη επίσκεψή της, που έγινε «λίαν πρωί» και ήταν, όπως σημειώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ακόμα σκοτάδι, διαπίστωσε μόνο «τον λίθον ηρμένον εκ του μνήματος» και έτρεξε να πει στον Πέτρο και τον «άλλον μαθητήν, ον εφίλει ο Ιησούς», ότι πήραν τον Κύριο από το μνημείο και δεν ξέρουμε που τον έβαλαν [4].

Το μνημείο, όπως σημειώνει πάλι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ήταν «εγγύς» [5]. Οι Μυροφόρες εξ άλλου ήταν πολλές. Και δεν πήγαν στο μνήμα μόνο μία φορά, όπως μαρτυρείται από τα ευαγγελικά κείμενα, αλλά δύο και τρεις φορές συνοδεύοντας η μία την άλλη, και όχι πάντοτε οι ίδιες μεταξύ τους. Η Μαγδαληνή μάλιστα πήγε και μόνη της.

Οι ιεροί Ευαγγελιστές δεν είχαν σκοπό να περιγράψουν λεπτομερώς την ανάσταση του Χριστού, αλλά να εξαγγείλουν το σωτήριο αυτό γεγονός. Τα Ευαγγέλια δεν αποτελούν συστηματικές εξιστορήσεις, αλλά όπως σημειώνει ο μάρτυς και απολογητής Ιουστίνος «Απομνημονεύματα» των Αποστόλων [6], δηλαδή σημειώσεις για την ζωή και την διδασκαλία του Χριστού. Άλλωστε και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης κατακλείοντας το Ευαγγέλιό του γράφει ότι υπάρχουν και πολλά άλλα που έκανε ο Ιησούς, που αν γραφτούν το καθένα ξεχωριστά, ούτε αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε να χωρέσει τα βιβλία που θα έπρεπε να γραφτούν. Έτσι και ο κάθε ένας από τους τέσσερεις Ευαγγελιστές γράφει για μία η δύο από τις επισκέψεις των Μυροφόρων στον τάφο του Χριστού και αφήνει τις άλλες.

Η πρώτη συνεπώς επίσκεψη στον τάφο του Χριστού ήταν εκείνη, που έγινε από την Παναγία και την Μαγδαληνή, όπως περιγράφεται από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο: «Οψέ δε σαββάτων, τη επιφωσκούση εις μίαν σαββάτων, ήλθε Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία θεωρήσαι τον τάφον. Και ιδού εγένετο σεισμός μέγας• άγγελος γαρ Κυρίου καταβάς εξ ουρανού προσελθών απεκύλισε τον λίθον από της θύρας και εκάθητο επάνω αυτού» [7]. Όλες οι άλλες Μυροφόρες ήρθαν μετά τον σεισμό και βρήκαν αποκυλισμένο τον λίθο.

Η Παναγία (που είναι η άλλη Μαρία) ήταν παρούσα κα-τα τον σεισμό και την απομάκρυνση του λίθου από το μνήμα. Γι’ αυτήν πριν από όλους παρουσιάστηκε ο Άγγελος, άνοιξε τον τάφο του Χριστού και της απηύθυνε το άγγελμα της αναστάσεως του Υιού της. Αυτός είναι ο δεύτερος Ευαγγελισμός της από τον Άγγελο, ο οποίος ταυτίζεται από τον άγιο Γρηγόριο με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, που την επισκέφτηκε κατά τον πρώτο Ευαγγελισμό της.

Η Παναγία «ως κεκαθαρμένη άκρως και κεχαριτωμένη θείως» ένιωσε μεγάλη χαρά από τα γενόμενα, ενώ η Μαγδαληνή φοβήθηκε, και σαν να μην κατάλαβε τίποτε από αυτά, διαπίστωσε μόνο την κένωση του τάφου και έτρεξε να αναγγείλει το γεγονός αυτό προς τον Πέτρο και τον άλλο μαθητή [8].

Πρώτη λοιπόν η Παναγία είδε τον αναστάντα Κύριο και μίλησε μαζί του. Γιατί πρώτη γι’ αυτήν και μέσω αυτής ανοίχτηκαν σε εμάς όλα τα επουράνια και τα επίγεια [9]. Αυτή μόνη έπιασε τα άχραντα πόδια του, έστω και αν δεν το γράφουν σαφώς οι Ευαγγελιστές, γιατί δεν ήθελαν να την παρουσιάσουν ως μάρτυρα της αναστάσεως του Υιού της [10]. Ενώ στην Μαρία Μαγδαληνή, που συνάντησε τον Κύριο κατά την επόμενη επίσκεψή της στον τάφο και τον εξέλαβε ως κηπουρό, όταν τον κατάλαβε και πήγε να τον προσκυνήσει, είπε «μη μου άπτου» και την απέστειλε ως ευαγγελίστρια προς τους μαθητές του [11].

Χαρακτηριστικοί τέλος είναι οι χαιρετισμοί που απηύθυνε ο αναστάς Κύριος προς τις Μυροφόρες γυναίκες και τους Αποστόλους του. Στις Μυροφόρες είπε «χαίρετε», ενώ στους Αποστόλους «ειρήνη υμίν» [12]. Το πρώτο που χρειαζόταν στις μυροφόρες, που έζησαν βαθιά τον πόνο της σταυρώσεως ήταν η χαρά. Και το πρώτο που χρειάζονταν οι ταραγμένοι από τον φόβο των Ιουδαίων Απόστολοι ήταν η ειρήνη.

Η ειρήνη συνδέεται άμεσα με την χαρά. Και η χαρά προϋποθέτει την ειρήνη. Άλλωστε η χαρά και η ειρήνη μαζί με όλες τις άλλες χριστιανικές αρετές αποτελούν ενιαίο και αδιαίρετο καρπό του Αγίου Πνεύματος [13]. Εκείνο που βασανίζει και οδηγεί τον άνθρωπο σε ταραχή και ανησυχία είναι ο θάνατος. Γι’αυτό, όποιος δεν έχει νικήσει τον φόβο του θανάτου, δεν μπορεί να έχει ειρήνη. Η πραγματική ειρήνη είναι δυνατή μόνο με την απαλλαγή από τον φόβο του θανάτου. Και η πραγματική χαρά προϋποθέτει την απαλλαγή από τον φόβο αυτόν.

Ο Χριστός βεβαιώνει ότι η ειρήνη που προσφέρει στους ανθρώπους διαφέρει από την κοσμική ειρήνη. Η ειρήνη του κόσμου είναι συμβατική και εύθραυστη. Είναι ειρήνη που κινείται «εντεύθεν των ορίων» της φθοράς και του θανάτου. Γι’αυτό ο Χριστός ξεχωρίζει την δική του ειρήνη από την ειρήνη του κόσμου: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν• ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» [14]. Αλλά και η χαρά του Χριστού δεν είναι όπως η κοσμική χαρά. Δεν είναι συμβατική και πρόσκαιρη, αλλά σταθερή και αναφαίρετη. Είναι χαρά «πεπληρωμένη», που κανείς δεν μπορεί να την αφαιρέσει από τον άνθρωπο.

Η πραγματική ειρήνη και η πραγματική χαρά αποτελούν σε τελική ανάλυση προνόμια της καινής κτίσεως. Γι’αυτό και η Παναγία, που είναι η μητέρα της καινής κτίσεως, χαρακτηρίζεται ως «χαράς αιτία». Η πηγή όμως της χαράς αυτής είναι ο ίδιος ο Χριστός, η «ειρήνη ημών» [15]. Η έλευσή του στον κόσμο είναι ευαγγελισμός χαράς και ειρήνης. Και η εκ νεκρών ανάστασή του αποτελεί την επισφράγιση της αναφαίρετης χαράς και της ακατάλυτης ειρήνης που δωρίζει στον άνθρωπο. Η αναζήτηση των πραγμάτων αυτών μακριά από τον Χριστό και την Παναγία αποτελεί σκέτη ματαιοπονία.

 

Παραπομπές:

1. Μαρκ. 16,9.
2. Μαρκ. 16,1-2.
3. Μαρκ. 16,9.
4. Βλ. Ιω. 20,1-2.
5. Ιω. 19,42.
6. Βλ. Ιουστίνου Μάρτυρος, Απολογία Α’ 66,3.
7. Ματθ, 28,1-2.
8. Βλ. Ιω. 20,2. Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 18,10, Γρηγορίου του Παλαμά, Συγγράμματα, τομ. 6, επιμ. Β. Ψευτογκά, εκδ..Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2015, σ. 222.
9. Βλ.Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 18,8, ο.π., σ. 221.
10. Βλ.Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 18,3, ο.π., σ. 218.
11. Βλ. Ιω. 20,17.
12. «Γυναιξί μυροφόροις φθεγξάμενος, Χαίρετε, και τοις σοις Αποστόλοις ειρήνην δωρούμενος». Κοντάκιον εορτής του Πάσχα.
13. Βλ. Γαλ. 5,22.
14. Ιω. 14,27.
15. Εφεσ. 2,14.

 https://www.pemptousia.gr/2023/04/kiriaki-ton-miroforon-o-defteros-evangelismos/

Γέρων Δαμιανός Αγιορείτης εναντίον μαρτύρων του ιεχωβά

 

”αδιαλείπτως προσεύχεσθε” (Α’ Θες 5,17) Ο 99 χρόνος + γέρων Ακάκιος λέγοντας την ευχή

Η εξόδιος ακολουθία του γέροντος Ακακίου

 Τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία του γέροντος Ακακίου στο Ι.Η. Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος Μουρτερής  το Σάββατο της Διακαινισίμου 5/18-4-2026 υπό του θεοφιλεστάτου επισκόπου Ταλαντίου κ. Καλλινίκου, των ιερέων π. Νικολάου και π. Δωροθέου, των Διακόνων π. Θεκλήτου και π. Μιχαήλ καθώς και κόσμου που ήρθε για το τελευταίο χαιρετισμό.

Εκοιμήθη σήμερα 4/17-4-2026 ο γέροντας Ακάκιος Μπαρόλας.

 

Ο γέροντας Ακάκιος -κατά κόσμον Νικόλαος- γεννήθηκε στην Μουρτερή Ευβοίας στις 6/8/1927ν.η. Ήταν το έκτο παιδί από τα εφτά του  Δημητρίου και της Μαρίας.

Τελείωσε το Γυμνάσιο στο ορφανοτροφείο της Κύμης.

Κατόπιν πήγε φαντάρος και μετά την απόλυσή του εργάστηκε για λίγο ως αγρότης και ως εργάτης.

 Το 1953  πήγε να μονάσει στο Μέγα Σπήλαιο στα Καλάβρυτα. Ο τότε Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αγαθόνικος τον έκειρε μοναχό και του έδωσε το όνομα του στις 15/8/1953. Την επόμενη χρονιά 15/8/1954 τον χειροτόνησε Διάκονο.

Το 1967 με άδεια της μητροπόλεως ο διάκος Αγαθόνικος πήγε να ησυχάσει στο Άγιον Όρος. Στην αρχή έμεινε στην περιοχή των Καυσοκαλυβίων όπου έγινε μεγαλόσχημος μοναχός και ονομάστηκε Ακάκιος , προς τιμή του Αγίου Ακακίου του Καυσοκαλυβίτου από τον γέροντα Παντελεήμων Γιαμά.

Το 1968 δέχθηκε για υποτακτικό του τον π. Αρτέμιο Ελευθεριάδη.

Αργότερα μετοίκησαν στο κελί του Αγίου Σάββα στην περιοχή της Καψάλας.

Το 1981 βγήκε από το Άγιον Όρος για να φτιάξουν ένα μικρό ησυχαστήριο στην Μουρτερή Ευβοίας στο οποίο έμεινε μέχρι την κοίμηση του.

Το ησυχαστήριο τιμάτε στην Μεταμόρφωση Του Σωτήρος.

Ο Γέροντας Ακάκιος είχε την ευλογία να γνωρίσει πολλές από της μεγάλες μορφές και Αγίους του περασμένου αιώνα και αρκετά θαυμαστά γεγονότα του συνέβησαν.

Είθε να αναπαυθεί μετά των Αγίων!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ (ΓΙΑ ΕΜΑΣ) ΑΝΕΣΤΗ;

 

Ίσως δεν πρέπει να σπεύδουμε οι πολλοί να διαλαλούμε εύκολα τη χαρά και τη δοξολογική διάθεσή μας για την Ανάσταση του Χριστού! Όχι γιατί βεβαίως δεν της πρέπει «πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις», αφού με την Ανάσταση του Κυρίου πατήθηκε ο μεγαλύτερος και έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος - το «Χριστός Ἀνέστη» συνιστά δικαίως τον νικητήριο παιάνα της Εκκλησίας, τόσο που χωρίς την Ανάσταση «ματαία ἡ πίστις ἡμῶν» κατά τον απόστολο.

Αλλά για την προϋπόθεση που θέτει η ίδια η Εκκλησία, προκειμένου να ψάλλουμε τον πανηγυρικό αυτόν ύμνο. Κι η προϋπόθεση αυτή είναι η εκ καρδίας συγχώρηση των πάντων, έστω και των θεωρουμένων εχθρών μας. Ο εκκλησιαστικός υμνογράφος δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής στο δοξαστικό των Αίνων της Πασχαλινής ακολουθίας: «Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει, καί οὕτω βοήσωμεν: Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν». Για να φωνάξουμε δυνατά ότι αναστήθηκε ο Χριστός, πρέπει να συγχωρήσουμε τους πάντες και τα πάντα, ακριβώς λόγω της Αναστάσεως. Κι η αιτία; «Συγγνώμη ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε»! Που σημαίνει: αν δεν έχουμε αναστηθεί πνευματικά με την αγάπη που δίνει στον βαπτισμένο χριστιανό ο ίδιος ο Κύριος, αν δεν βρισκόμαστε δηλαδή στην ίδια φορά αγάπης και συγγνώμης με τον Ίδιο, δεν μπορούμε να νιώσουμε τη χαρά της Αναστάσεως, συνεπώς και να Την δοξολογήσουμε αληθινά.

Πρόκειται για «επικίνδυνη» αλήθεια! Παραπέμπει ακριβώς πάνω στον Σταυρό του Κυρίου: «πάντες ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» - μόνον ένας σταυρωμένος μπορεί να αγαπήσει και να συγχωρήσει σωστά. Θυμόμαστε αυτό που έλεγε ο μεγάλος σύγχρονος άγιος της Εκκλησίας μας, όσιος Σιλουανός του Άθω: το να προσεύχεται κανείς (:εννοείται αληθινά και πραγματικά με αγάπη Χριστού) για τον άλλον, και μάλιστα τον θεωρούμενο εχθρό, είναι σαν να δίνει το αίμα του γι’ αυτόν. Η αληθινή συγγνώμη που πηγάζει από την καρδιά συνιστά ένα είδος μαρτυρίου! Δεν είναι τυχαίο ότι ο απόστολος Παύλος την πίστη στον Χριστό την θεωρεί ως συσταύρωση με Εκείνον. Για να πει τι ακριβώς ζει, ότι δηλαδή ζει με πίστη στον Χριστό ευρισκόμενος μέσα στην άπειρη αγάπη Του ομολογεί: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι!»

Μήπως λοιπόν, αν κρατάμε οποιαδήποτε κακία στον συνάνθρωπό μας ή αν έχουμε βαριά καρδιά απέναντί του, είμαστε υποκριτές λέγοντας «Χριστός Ἀνέστη»; Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι ιδεολογική πρόταση, αλλά βίωμα της Εκκλησίας.

https://pgdorbas.blogspot.com/2026/04/blog-post_23.html

Μια στιγμή του Πάσχα - Η Ζωή Ενός Ρώσου Ασκητού | Ο Ανδρέας Διαβάζει Πασχαλινά Διηγήματα

 

Γιατί ονομάστηκε “Μυστικός Δείπνος”

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαρευωτικής κ.κ Νικολάου

 

Ο Δείπνος ονομάστηκε Μυστικός, όχι γιατί έγινε κάπου κρυφά, αλλά γιατί ο Κύριος είχε σκοπό να αποκαλύψει στους μαθητές του, ότι το μυστήριο της σταυρικής του θυσίας έχει ήδη συντελεσθεί «ο Κύριος λίγο πριν από το πάθος μυεί τους μαθητές στο μυστήριο της δικής του θεότητος, δίνοντάς τους, αυτό που κι εμείς έχουμε μέχρι σήμερα, τη θεία κοινωνία, το σώμα και το αίμα του.»

Κατά τη διάρκεια του Δείπνου, ο Κύριος διδάσκει στους μαθητές του την ταπεινότητα. Ενώ εκείνοι φιλονικούν για το ποιος θα έχει τα πρωτεία, ο Ιησούς σκύβει και με την πετσέτα πλένει και σκουπίζει τα πόδια των μαθητών και ζητά να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Με την ταπεινότητα, θα πετύχουν τη μακαριότητα.

Το μήνυμα του Ιησού στους μαθητές του, είναι απλό και συνάμα διαχρονικό:

«Αυτός ο οποίος προκρίνεται στα μάτια του θεού, είναι αυτός που ξέρει εν ελευθερία και με καθαρότητα καρδιάς, να υπηρετεί, να διακονεί, να επιλέγει με χαρά τη θέση του τελευταίου. Όχι η φιλοπρωτρεία, όχι η μανία για να είναι κανείς, να δοξαστεί, αλλά να μπορεί να ταπεινωθεί στον αδερφό του, να τον υπηρετήσει.»

Ο Δείπνος ολοκληρώνεται…λίγη ώρα μετά, ο Ιούδας προδίδει το δάσκαλό του. Ρωμαίοι στρατιώτες συλλαμβάνουν τον Ιησού την ώρα που προσεύχεται στον πατέρα του.

Η πορεία των Παθών ξεκινά, από τον κήπο της Γεσθημανής, στον Γολγοθά και στη Σταύρωση.

https://www.orthodoxianewsagency.gr/gnomes/giati-onomastike-mystikos-deipnos/

 

Ο μακαριστός Δικαίος της Σκήτης του Αγ Ανδρέα Εφραίμ δεν συμφωνούσε να γίνονται ταινίες οι βίοι των Αγίων

Ὁ Πολυ-Ἀγαπητός μας Πατήρ Βασίλειος (Our Most Beloved Father Basil) (Наш дорогой отец Василий)

 

Ὁ Πολυ-Ἀγαπητός μας Πατήρ Βασίλειος

(Our Most Beloved Father Basil)

(Наш дорогой отец Василий)

ὑπό

Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου

Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Μάρτιος 2026

 

«Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται.»

Ματθ. ε΄ 8

           

            Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί ἐν Κυρίῳ, αἰσθάνομαι τήν υἱικήν ἀνάγκην νά γράψω ὀλίγας λέξεις, ὡς μικρόν Μνημόσυνον διά τόν ἀγαπητόν μας πνευματικόν πατέρα, τόν Ἀρχιπρεσβύτερον Βασίλειον Μίτσεκ (Right Reverend Mitered Archpriest Basil Micek, отец Василий), ὁ ὁποῖος ἦτο ἐφημέριος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου, εἰς τό Σκράντον τῆς Πεννσυλβανίας τῆς Ἀμερικῆς (Scranton, PA, U.S.A.).  Ὁ π. Βασίλειος, ἄν καί ἀσθενής ἐλειτούργησε τήν Κυριακήν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως (2 Μαρτίου/15 Μαρτίου 2026 μέ τό ν.ἡ.) καί ἔχομεν ὡς θησαύρισμά μας τό τελευταῖόν του Ἑβδομαδιαῖον Δελτίον τῆς Ἐνορίας (Weekly Parish Bulletin), εἰς τό ὁποῖον γράφει πάρα πολλά πνευματικά πράγματα, νουθεσίας καί εὐχαριστίας, εἰς τάς ὀκτώ δελίδας του, ὅπως: Pray for Peace in Ukraine, Pray for Peace in Israel, καί τελειώνει μέ τήν εὐχήν: Lord Jesus Christ, Son of God, Have Mercy on me, a sinner! Ἀνεπαύθη δέ ἐν Κυρίῳ τήν Παρασκευήν (7 Μαρτίου/20 Μαρτίου) κατόπιν μιᾶς μακρᾶς ἀσθενείας.

            Ἡ ἐκκλησία αὕτη τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου[1] ἱδρύθηκε τό 1897 καί ὁ πρῶτος ἱερεύς της εἶναι ἅγιος τῶν Ρώσων εἰς τήν Ἀμερικήν, ὁ Ἅγιος Ἀλέξιος (Saint Alexis Toth, Святой Алексий) ),[2]  Ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία ἐτελέσθη τήν ἑσπέραν τῆς Παρασκευῆς (14 Μαρτίου/27 Μαρτίου) καί ἡ Θεία Λειτουργία διά τούς Κεκοιμημένους καί ἡ ταφή του ἔγινε τό Σάββατον (15 Μαρτίου/28 Μαρτίου) ἀπό τήν ἐκκλησίαν τοῦ π. Βασιλείου, τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου, εἰς τήν ὁποίαν ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς ἀπό τήν 1^ην Αὐγούστου 1985 ἕως τήν ἡμέραν τῆς κοιμήσεώς του, ἄνω τῶν 40^α ἐτῶν.

            Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Βασίλειος Micek ἐγεννήθη εἰς τάς 2 Ὀκτωβρίου 1948 εἰς τό Passaic, New Jersey. Εἰς τάς 3 Μαρτίου 1973, ἐνυμφεύθη, εἰς τόν Ἱ. Ναόν τῶν Τριῶν Ἁγίων, τήν Πάμελα (Pamela Paison) καί ἀπέκτησαν τρία τέκνα, τόν Ἰωσήφ (Joseph), ὁ ὁποῖος εἶναι Ἀναγνώστης, τόν Τιμόθεον (Timothy), ὁ ὁποῖος εἶναι Ὑποδιάκονος εἰς τήν ἐκκλησίαν, καί τόν Νικόλαον (Nicholas), ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τό Ἱερόν (Παπαδάκι). Εἰς τάς 7 Ὀκτωβρίου 1973 ἐχειροτονήθη Ἀναγνώστης καί Ὑποδιάκονος εἰς τόν Ἱ. Ναόν τῶν Τριῶν Ἁγίων, ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Μακαρίου Svistun (Епископа Мака́рия Свистун). Τόν Δεκέμβριον τοῦ 1974 ἐχειροτονήθη Διάκονος εἰς τόν ἴδιον Ἱ. Ναόν. Εἰς τάς 30 Ἰουλίου 1978, εἰς τόν Πατριαρχικόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου, εἰς τήν Νέαν Ὑόρκην (New York), ἐχειροτονήθη Ἱερέας, ἀπό τόν Ἐπίσκοπον Εἰρηναῖον Seredney (Епископ Ириней Seredney). Τό 1984 ἀνυψώθη εἰς τόν βαθμόν τοῦ Ἀρχιμανδρίτου ὑπό τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου τῆς Μόσχας καί Πάσης τῆς Ρωσίας κ.κ. Ποιμένος, Pimen (Превосходительнейший Патриарх Московский и всея Руси г-н Пастырь (Пимен). Τό 1988, τοῦ παρεχωρήθη τό δικαίωμα νά φέρῃ τόν κεκοσμημένον σταυρόν.

            Ἀπό τό 1978 ἕως τό 1985, ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς τῆς ἐκκλησίας τῶν Τριῶν Ἁγίων εἰς τό Garfield τοῦ New Jersey. Ἀπό τήν 1^ην Αὐγούστου 1985 ἕως τήν ἡμέραν τῆς κοιμήσεώς του ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου εἰς τό Scranton, PA. Τό 2012, τοῡ ἐχορηγήθη τό δικαίωμα νά φορέσῃ τήν μίτραν, ὑπό τῆς Αὐτοῦ Μακαριότητος τοῦ Πατριάρχου τῆς Μόσχας καί πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου (Патриарху Московскому и всея Руси, его святейшеству Кириллу). Εἰς τάς 21 Φεβρουαρίου/6 Μαρτίου 2026, ἐν ἀναμονῇ τῆς ἑορτῆς τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, τοῦ παρεχωρήθη τό δικαίωμα νά τελῇ τήν Θείαν Λειτουργίαν μέ άνοικτάς τάς Βασιλικάς Θύρας τοῦ Ἱεροῦ κατά τήν ψαλμωδίαν τοῦ Χερουβικοῦ Ὕμνου.

            Ὁ μακαριστός π. Βασίλειος, ὡς πρῲην Ἀναγνώστης καί γνώστης ἀρκετῶν Ἑλληνικῶν καί τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς, εἶχεν ἐξαισίαν φωνήν καί ἔψαλλεν ὕμνους καί εἰς τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν. Τό «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν...» εἰς τήν Ἑλληνικήν καί ἄλλαι  ψαλμωδίαι ἦσαν πραγματικαί Βυζαντιναί μελωδίαι. Τήν ἡμέραν τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας καί τῆς Θείας Λειτουργίας διά κεκοιμημένους ἱερεῖς, εἶχον ἔλθει εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου  δέκα ἱερεῖς καί δύο διάκονοι, μέ τά ἄμφια των ἅπαντες τελοῦντες τάς Ἀκολουθίας καί τιμῶντες τόν π. Βασίλειον. Ἐντός δέ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἦσαν καί ἄλλοι ἱερεῖς μέ τά ράσα των, χωρίς νά λάβουν μέρος εἰς τάς Ἀκολουθίας, ἀλλά τιμῶντες καί προσευχόμανοι διά τόν ἀγαπητόν των π. Βασίλειον. Πλῆθος δέ λαοῦ, πνευματικῶν τέκνων του, καί ἐνοριτῶν προσῆλθον κατά τάς δύο ἡμέρας, Παρασκευήν (14/27 Μαρτίου) καί Σάββατον (15/28 Μαρτίου), προσευχόμενοι, τιμῶντες καί ἀσπαζόμενοι διά τελευταίαν φοράν τήν δεξιάν τοῦ νεοκοιμηθέντος πατρός των.

            Δι’ ἐμέ καί τήν οἰκογένειάν μου ἦτο ὁ ἀγαπητός μας πνευματικός πατήρ, ὁ παραδοσιακός ἱερέας τῆς Ἁγιοτάτης ἡμῶν Ὀρθοδοξίας, τῶν Ρωσικῶν Πατριαρχικῶν Ἐνοριῶν εἰς τάς Η.Π.Α. Ἡ προσευχή μας θά εἶναι πάντοτε μαζί του καί μέ τήν οἰκογένειάν του. Θά ἠμποροῦσα νά γράψω πάρα πολλά γεγονότα καί συζητήσεις μέ τόν π. Βασίλειον, ἀλλά δέν θέλω νά κουράσω τούς ἀγαπητούς ἀναγνώστας αὐτοῦ τοῦ πενιχροῦ μου μνημοσύνου. Ἡ ἀγάπη του διά τούς Ἕλληνας ἦτο τεραστία, ὅπως εἶναι καί ὅλων τῶν Ρώσων ἀδελφῶν μας. Μᾶς θεωροῦν τούς πνευματικούς των προγόνους καί ἀναγνωρίζουν τήν προσφοράν μας πρός αὐτούς πρό 1038 ἐτῶν, ὅταν οἱ Ρῶσοι τοῦ Κιέβου ἔγιναν Ὀρθόδοξοι, τό 988 κατά τήν διάρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου τοῦ Μεγάλου[3] (Святого Великого Владимира) καί τοῦ ἡμῶν αὐτοκράτορος, τοῦ Βασιλείου Β΄ τοῦ Βουλγαροκτόνου.

Αἰωνία Αὐτοῦ ἡ Μνήμη

Memory Eternal

Vechnaya Pamyat

Да будет вечна Его память

 

 

  

l

 

 

---

[1] Ὅρα,  Ss. Peter & Paul Russian Orthodox Church, https://www.saintspeterandpaulscranton.com/

[2] Ὅρα, “The North American Saints”, The North American Saints - Orthodox Church in America (oca.org)

[3] Ὅρα, «Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου», Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου - Βικιπαίδεια (wikipedia.org). Ὅρα ἐπίσης, History of the Russian Orthodox Church, History of the Russian Orthodox Church - Wikipedia