Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2019

ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Η ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;



κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, 
τ. Καθηγητο
Δογματικς Θεολογίας 
το
Τμηματος Θεολογίας 
τ
ς Θεολογικς Σχολς το ΑΠΘ  



Θεσσαλονίκη 29-8-2019


  
Μέ φορμή τό θέμα πού δημιουργήθηκε στήν Κύπρο, ξαιτίας κάποιων ναφορν το Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου στήν μοφυλοφιλία, θά θελα νά δώσω τό θεολογικό πλαίσιο κατανοήσεως τν σαρκικν σχέσεων στόν χρο τς κκλησίας. 
Ο κατά φύση σαρκικές σχέσεις νδρός καί γυναικός ντός τς κκλησίας χουν τήν πλήρη πνευματική νομιμοποίησή τους, μόνο μέσα στό πλαίσιο το γάμου. Καί πως χαρακτηριστικά σημειώνει πόστολος Παλος: «Τίμιος γάμος ν πσι καί κοίτη μίαντος» (βρ. 13, 4). Γι’ ατό καί καταδικάζει τίς κτός το γάμου σαρκικές κτροπές, λέγοντας: «πόρνους καί μοιχούς κρινε Θεός» (βρ. 13, 4). 

ν δηλαδή κατά φύση ψυχοσωματική σχέση το νδρα καί τς γυναίκας, στό πλαίσιο το γάμου, τούς καθιστ μιά νθρώπινη ντότητα, τούς νοποιε «ες σάρκα μίαν» (Μκ. 10, 8 καί φ. 5, 31), ταν σχέση ατή γίνεται ν Χριστ καί χι ρήμην Του, νωσή τους ποκτ κατεξοχήν πνευματικό περιεχόμενο. Τοτο, πρακτικς, σημαίνει τι Χριστός μέ τήν Χάρη Του μπλουτίζει κτίστως ατήν τήν σχέση, ποία πό κατά φύση δυαδική σχέση γίνεται χαρισματικς τριαδική σχέση. Γίνεται, δηλαδή, μία ντολογικο χαρακτρα νότητα νδρός – γυναικός – καί Χριστο. νότητα ατή, βέβαια, δέν χει μηχανιστικό χαρακτρα, λλά πάρχει καί συντηρεται μυστηριακς, νόσω ο σύζυγοι τηρον γαπητικς τίς προδιαγραφές το εναι τους καί κατεξοχήν τήν ντολή τς ναφορς τους «ες Χριστόν καί ες τήν κκλησίαν» (φ. 5, 32), πειδή θεμελιώδης παράγοντας τς νότητάς τους σ’ ατήν τήν τριαδική πλέον σχέση εναι διος Χριστός διά τς κτίστου Χάριτός Του. 

Μέ βάση ατά τά προαπαιτούμενα τν σαρκικν σχέσεων, πορνεία, μοιχεία, λλά κόμη καί ατή σαρκική πιθυμία τους [i] κυρώνουν στήν πράξη τήν ντολογία το γάμου καί τόν σκοπό του, πού εναι ν Χριστ τελείωση τν συζύγων μέ τήν καθημερινή σκηση τς νιδιοτελος γάπης μεταξύ τους. 

Ο μοφυλοφιλικές σχέσεις καταδικάζονται πό τήν γία Γραφή (βλ. σχετ. Γέν. 19, 4-28, Λευιτ. 20, 13, Ρωμ. 1, 26-32, Α΄ Κορ. 6, 9-10, Α΄ Τιμ. 1, 10, ούδ. 7) καί τήν διδασκαλία τς κκλησίας ξίσου μέ τήν πορνεία καί τήν μοιχεία, χι πλς ς κάθαρτες θικς πράξεις, λλά κυρίως καί πρωτίστως ς ντικείμενες στήν ντολογία το «γάμου» Χριστο καί κκλησίας, το «γάμου» κείνου πού εκονίζει γάμος τν πιστν –το νδρα καί τς γυναίκας- ντός τς κκλησίας. Μέσα στό πνεμα ατό, γράφει πόστολος Παλος στούς Κορινθίους: «...τά μέλη το Χριστο ποιήσω πόρνης μέλη;» (Α΄ Κορ. 6, 15). πορνεία, μοιχεία καί μοφυλοφιλία καταστρέφουν τήν νότητα τν πιστν μέ τόν Χριστό καί μεταξύ τους. Γι’ ατό, νόσω παραμένουν σ’ ατές τίς ρρωστες σχέσεις ο πιστοί, δέν μπορον νά κληρονομήσουν τήν Βασιλεία το Θεο (βλ. σχετ. Α΄ Κορ. 6, 9-10), οτε καί νά χουν τήν πρόγευσή της στήν παροσα ζωή τους. 

πομένως, εναι ενόητο τι πόρριψη τν παραπάνω σαρκικν σχέσεων πό τούς πιστούς καί τήν γεσία τς κκλησίας, σέ καμμία περίπτωση δέν συνιστ ρατσιστικο χαρακτρα κατηγοριοποίηση τν πιστν, πού χουν ατές τίς σχέσεις. πεναντίας, εναι γαπητικο χαρα-κτρα γνωστοποίηση τς κκλησίας γιά τίς λέθριες σωτηριολογικές συνέπειες ατν τν μαρτωλν νεργειν. 

πιπροσθέτως, θά πρέπει νά σημειώσουμε τι, νόσω κατηγορούμενη ς μαρτία πό τήν κκλησία δέν εναι μονομερς μοφυλοφιλία, λλά ξίσου καί πορνεία καί μοιχεία καί ατή κόμη σαρκική πιθυμία, δέν εναι καθόλου λογικό νά ποδίδεται ρατσιστικός χαρακτήρας στήν καταδίκη τς μοφυλοφιλίας. Πολύ δέ περισσότερο, δέν μπορε νά γίνεται λόγος γιά ρατσιστική πιλογή πό τήν κκλησία, νόσω κκλησία καταδικάζει πρωτίστως τήν σαρκική πιθυμία, ς τήν θεμελιώδη προϋπόθεση τς ποιασδήποτε σαρκικς μαρτίας. Καί πειδή τό νό-σημα τς σαρκικς πιθυμίας φορ σχεδόν λους τούς πιστούς, δέν πάρχει καμμία κατηγοριοποίηση ρατσιστικο χαρακτρα πό τήν κκλησία. 

ν μάλιστα λάβουμε σοβαρά πόψη, τι Θεός διά τς κκλησίας συγχωρε καί θεραπεύει λες τίς κατηγορίες τν μαρτιν, ταν πάρχει καρδιακή μετάνοια, τότε στήν συγκεκριμένη στάση τς κκλησίας πιστώνεται καί φιλανθρωπία της. 
ς σημειωθε κόμη, τι καί ουδαϊκή θρησκεία –στηριζομένη στήν Παλαιά Διαθήκη- καταδικάζει τήν μοφυλοφιλία, χωρίς νά χει ποτέ κατηγορηθε γιά ρατσισμό. 

Τέλος, μέσα στό πνεμα τν παραπάνω γραφομένων μου, τέθηκε καί πρό μερν πογραφή μου στήν πιστολή τν πιστημόνων γιά τήν στήριξη το Μητροπολίτη Μόρφου, κ. Νεοφύτου.

[i] Ἐπειδή δέχτηκα εὔλογα ἐρωτήματα ἀπό ἀγαπητούς ἀναγνῶστες αὐτοῦ τοῦ κειμένου μου, θά ἤθελα νά κάνω τήν ἑξῆς διευκρίνιση, σχετικά μέ τήν σαρκική ἐπιθυμία.
Ἡ σαρκική ἐπιθυμία εἶναι ἁμαρτία ἰσοβαρής μέ τήν πορνεία καί τήν μοιχεία, σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ στήν Ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία Του: «πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ» (Μθ. 5, 28). Ἐδῶ ὁ Χριστός, ὡς σαρκική ἐπιθυμία ἐννοεῖ τήν αὐτονομημένη ἐπιθυμία τῆς ἡδονῆς, εἴτε ἐκτός τοῦ γάμου εἴτε ἐντός τοῦ γάμου, ἐνόσω δηλαδή αὐτή αὐτονομεῖται ἀπό τήν ἐκκλησιαστικῶς νομιμοποιημένη ψυχοσωματική σχέση τῶν συζύγων.
ΠΗΓΗ: http://epomeni-tois-agiois-patrasi.blogspot.com/

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

Ἡ κοίμησή της Θεοτόκου





Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης

μότιμος Καθηγητς Θεολογικς Σχολς ΠΘ





« πηγ τς ζως ν μνημείω τίθεται

κα κλίμαξ πρς ορανν τάφος γίνεται».

(Προσόμοιον Μ.σπερινο Κοιμήσεως Θεοτόκου).

Σήμερα, πως κα σ κάθε γιορτ γίου τς κκλησίας μας, κάνουμε κάτι πού φαίνεται παράδοξο·γιορτάζουμε τν θάνατο. Κα τ κάνουμε ατό, χι γιατί χαιρόμαστε γι τν θάνατο, λλ γιατί χαιρόμαστε γι τν δύναμη πού μς παρέχει κκλησία ν περνικήσουμε τν θάνατο.

Γιορτάζουμε τν θάνατο ς πρόσκαιρη κοίμηση. Τν γιορτάζουμε χι ς κάθοδο στν δη, λλ ς νοδο στν ορανό. Κα λοι μας χουμε τν δωρε το Θεο ν ζήσουμε ς κοίμηση τν θάνατο· δωρε πού πρώτη δέχθηκε Παναγία μ τν πρόθυμη ατοπροσφορά της στν πρόσκληση το Θεο κατ τν Εαγγελισμό, ν δεχθε ν γεννηθε π ατν Χριστός: «δο δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατ τ ρμα σου» (Λουκ. 1, 38). Κα μ τν πόλυτη ατ πακοή της Παναγία κανε προσιτ σ λους μας τν δωρε τς νίκης ναντίον το θανάτου. λλ Χριστός, πού γεννήθηκε «φάπαξ κατ σάρκα» π τν Παναγία, γεννιέται κτοτε διαρκς «κατ πνεμα» π γάπη πρς τν καθένα πού εναι πρόθυμος ν τν δεχθε· γίνεται βρέφος κα μορφοποιεται μέσα του μ τς ρετς (βλ. Μαξίμου μολογητο, Κεφάλαια διάφορα 1,8, PG 90,1181AB).

ντίστοιχα κα πιστς παίρνει πνευματικ τν θέση τς Παναγίας κα γίνεται μ τν χάρη το Θεο μητέρα το Χριστο, πως γίνεται κα δελφός του κα μέλος το διου το σώματός του μ τν εσοδό του στν κκλησία κα τν συμμετοχή του στ Βάπτισμα κα τν Θεία Εχαριστία. διος Χριστς μς επε: «Μήτηρ μου κα δελφοί μου οτοι εσιν ο τν λόγον το Θεο κούοντες κα ποιοντες ατν» (Λουκ. 8,21). Μητέρα μου κα δελφοί μου εναι ατο πού κούουν τν λόγο το Θεο κα τν φαρμόζουν.

πως γι τν Χριστό, τσι κα γι τν Παναγία κα γι τν κάθε πιστό, θάνατος δν εναι τ τέλος τς ζως του, δν εναι φανισμός του· εναι κοίμηση κα παρχ μις νέας ζως· ζως ληθινς, ζως αώνιας. Γι’ ατ κα Παναγία, πως λέγεται κα σ μνο της πού ψάλλεται σήμερα στν κκλησία, «θνήσκουσα, σν τ Υἱῷ γείρεται διαιωνίζουσα»(Κοσμ Μελωδο, Κανών, δ α΄). Πεθαίνοντας δηλαδή, νασταίνεται κα ζε αώνια μ τν Υό της. ς μητέρα τς Ζως ζε τν αώνια ζω μ τν ρχηγ τς Ζως.

τσι κα πιστς πού ζε μ πίστη στν Χριστ μπαίνει μ τν θάνατό του σ μία νέα προοπτικ θάνατης κα οράνιας ζως. Ατ λοιπν πού σχυσε γι τν Παναγία, ατ σχύει κα γι κάθε πιστ πού δέχεται κα φαρμόζει τν λόγο το Θεο· σχύει γι κάθε πιστ πού σαρκώνει στ ζω του τ θέλημα το Θεο κα μιμεται τν ταπείνωση τς Παναγίας. λλ κα πως μ τν Παναγία πραγματοποιήθηκε «φάπαξ» κατ σάρκα γέννηση το Χριστο, γι ν κολουθήσει σ κάθε νθρωπο κατ πνεμα γέννησή του, τσι συντελέσθηκε μ ατν μετάστασή της στος ορανούς, γι ν κολουθήσει γι κάθε νθρωπο νάσταση κα μετάστασή του στν αώνια Βασιλεία το Υο της.

θεώρηση το θανάτου ς κοιμήσεως ς φαινομένου πού μεταφέρει τν νθρωπο π τν παροσα πραγματικότητα στν μέλλουσα, π ατν τν ζω σ μιν λλη ζωή, κα μάλιστα σ μι ζω νώτερη κα πι ληθινή, πως πιστεύει κράδαντα κα διδάσκει κκλησία μας, πρχε ς ποψία στον καθημερινς ζως. Εναι μπειρία τς χριστιανικς γάπης. Εαγγελιστς ωάννης στν πρώτη πιστολ του γράφει: «μες ξέρουμε τι χουμε περάσει π τν θάνατο στν ζωή, γιατί γαπμε τος δελφος μας·ποιος δν γαπ τν δελφό του παραμένει στν θάνατο» (Α΄ ω.3, 14).

Μ τν γάπη νασταίνουμε τούς λλους μέσα μας, στω κα ν ατο χουν π καιρ πεθάνει. πως κα ατο πού μς γαπον μς χουν μέσα τους ζωντανος χι μόνο πρν λλ κα μετ τν θάνατό μας.

γιορτ λοιπν τς Κοιμήσεως τς Παναγίας εναι γιορτ τς ναστάσεώς της κα προάγγελός τς δικς μας ναστάσεως. Κα δν εναι τυχαο τι λας μας χαρακτηρίζει τν σημεριν γιορτ ς «καλοκαιριν Πάσχα». Μ τ «νοιξιάτικο Πάσχα» γιορτάζουμε τν νάσταση το Χριστο, τν νίκη του ναντίον το θανάτου, πού νοιξε στν κόσμο τν δ γι τν αώνια ζωή.

Μ τ «καλοκαιριν Πάσχα» γιορτάζουμε τν πορεία τς Μητέρας το Χριστο μας, τς Παναγίας, πάνω στν δ πού νοιξε Υός της, Χριστός, γι’ ατν κα γι λόκληρο τν κόσμο.

Μ τ νοιξιάτικο κα τ καλοκαιριν Πάσχα θεμελιώνεται κα ποδηλώνεται στν κάθε Χριστιαν τ αώνιο Πάσχα, αώνια νάσταση, πού προσφέρεται στν καθένα κα μπορε ν βιωθε π τν καθένα χι μόνο ς προσδοκία, λλ κα ς καθημεριν μπειρία ζως, ς μπειρία γάπης.

ΠΗΓΗ: https://www.imaik.gr/