Οι προθέσεις Φαναρίου και Βατικανού σε δύο σοβαρά ζητήματα

 

Οι προθέσεις Φαναρίου και Βατικανού σε δύο σοβαρά ζητήματα Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Τις προθέσεις του Φαναρίου και του Βατικανού σε δύο σοβαρά ζητήματα παρουσιάζουν με εκτενές κοινό κείμενό τους στην γαλλική εφημερίδα Le Figaro, στις 22 Απριλίου 2023 (σελίς 17), ο Ελληνορθόδοξος Μητροπολίτης Γαλλίας Δημήτριος (Πλουμής) και ο Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος της Ναντέρ Ματιέ Ρουζέ (Matthieu Rouge). 

Τα δύο ζητήματα που έθεσαν οι δύο αξιωματούχοι είναι ο κοινός εορτασμός του Πάσχα και η ένωση των Εκκλησιών. Η επιχείρηση υλοποίησής τους είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει νέα προβλήματα στην ήδη πληγωμένη ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ως ευκαιρία υλοποίησης του κοινού εορτασμού του Πάσχα ο Μητροπολίτης Γαλλίας και ο Επίσκοπος της Ναντέρ βλέπουν το 2025, που είναι η επέτειος των 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, κατά την οποία ορίστηκε ο τρόπος καθορισμού της ημερομηνίας του Πάσχα και που η Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Ρωμαιοκαθολικοί θα εορτάσουν το Πάσχα στην ίδια ημερομηνία, 20 Απριλίου. Την ένωση των Παπικών με την Ορθόδοξη Εκκλησία οι δύο κληρικοί την τοποθετούν αργότερα, το 2054, κατά την 1000ετή επέτειο από του Σχίσματος.

 

Στο κείμενο του Figaro οι δύο κληρικοί γράφουν, μεταξύ άλλων, για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα: « Ένας διάλογος επί του κοινού εορτασμού του Πάσχα έλαβε χώρα το 2017 στο Χαλέπι, υπό την αιγίδα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Προτάθηκε τότε να επανέλθουν όλοι οι χριστιανοί στις αρχές της Συνόδου της Νικαίας, δηλαδή να εορτάζεται το Πάσχα την Κυριακή, που ακολουθεί την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία, που βασίζεται στον μεσημβρινό, που διέρχεται από τα Ιεροσόλυμα. Η πρόταση θα επετύγχανε μια ημερομηνία του εορτασμού του Πάσχα, που δεν θα ήταν ούτε αυτή των καθολικών και των προτεσταντών, ούτε των ορθοδόξων, αποφεύγοντας έτσι την ευθυγράμμιση ενός μέρους των χριστιανών στο καλαντάρι των άλλων. Μια τέτοια απόφαση θα προκαλούσε βεβαίως αναστάτωση στους χριστιανούς που έχουν ήδη το προγραμματισμένο ημερολόγιό τους, αλλά θα συνιστούσε ένα εξαιρετικό σημείο ενότητας, ευεργετικό κατ’ αλήθεια για την ειρήνη του κόσμου όλου». Υπονοείται ότι οι Ορθόδοξοι προσδιορίζουν το Πάσχα με το παλαιό - ιουλιανό ημερολόγιο, ενώ οι καθολικοί και οι προτεστάντες με το διορθωμένο γρηγοριανό, το οποίο προτείνουν να εφαρμοστεί και στον νέο προσδιορισμό του Πάσχα. 

 

Όλη η Ορθόδοξη Εκκλησία τηρεί μέχρι σήμερα τον σύμφωνα με τον Κανόνα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου καθορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας κατά το ιουλιανό ημερολόγιο, που τότε ίσχυε. Σημειώνεται ότι οι σλαυικές εκκλησίες τηρούν το ιουλιανό ημερολόγιο και στις ακίνητες εορτές, όπως λ.χ. στα Χριστούγεννα, και έχουν με τις υπόλοιπες, που ακολουθούν το διορθωμένο γρηγοριανό ημερολόγιο, όπως με την Εκκλησία της Ελλάδος, 13 μέρες διαφορά. Ένας από τους λόγους που οι σλαύοι Ορθόδοξοι δεν επιθυμούν κοινό εορτασμό του Πάσχα με τους ρωμαιοκαθολικούς είναι και διότι δεν θέλουν να συγχέονται με τους ουνίτες. Η Ουνία αποτελεί προσηλυτιστικό επινόημα των ιησουιτών σε βάρος κυρίως των Σλαύων Ορθοδόξων, αφού οι ουνίτες κληρικοί είναι ρωμαιοκαθολικοί με ένδυμα ορθοδόξου κληρικού.

 

Το 1977 και σε συνέδριο των Ορθοδόξων Εκκλησιών στη Γενεύη, με σκοπό τον καθορισμό κοινής Κυριακής εορτασμού του χριστιανικού Πάσχα από όλους τους χριστιανούς ο καθηγητής Αστρονομίας και ακαδημαϊκός κ. Γεώργιος Κοντόπουλος πρότεινε « ο υπολογισμός της ημερομηνίας εορτασμού του Ορθοδόξου Πάσχα να διορθωθεί το ταχύτερο δυνατό». Ως ένα αστρονομικό πρόβλημα που χρήζει διόρθωσης από τους Ορθοδόξους θεωρούν τον καθορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα οι παλαιότεροι Έλληνες αστρονόμοι Δημ. Αιγινίτης, Δημ. Κωτσάκης. Δημ. Κατσής και Κων. Χασάπης. 

 

Πάντως η τυχόν μονομερής και χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τις άλλες τοπικές Εκκλησίες συμφωνία του Φαναρίου για κοινό εορτασμό του Πάσχα με τους καθολικούς και τους προτεστάντες θα προκαλέσει νέα αναταραχή στους κόλπους της Ορθοδοξίας. Το επισήμαναν και στο κοινό κείμενό τους οι δύο προαναφερθέντες κληρικοί και το είχε σαφώς διατυπώσει ο μακαριστός Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος το 1974, όταν πρότεινε τον καθορισμό «σταθεράς Κυριακής διηνεκώς από κοινού εορτασμού του ενός χριστιανικού Πάσχα υφ’ απάντων των ανά την Οικουμένη Χριστιανών», μετά όμως «πρώτον πανορθόδοξον και δεύτερον παγχριστιανικήν συμφωνίαν».

 

Αν το θέμα του εορτασμού του Πάσχα μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω αναστάτωση στην ενότητα της Ορθοδοξίας, το θέμα της ενώσεως με τους ρωμαιοκαθολικούς θα είναι το καίριο πλήγμα σε αυτήν. Στο κοινό κείμενό τους οι δύο κληρικοί τονίζουν ότι το βήμα του κοινού εορτασμού του Πάσχα «θα μπορούσε να είναι το ξεκίνημα των νέων διαδρομών προς την πλήρη ενότητα, που δεν είναι ανέφικτη, ούτε κατά ανθρώπινη άποψη». Και συνεχίζει το κείμενο: 

 

«Ο ένας από εμάς (Σημ. γρ. Δεν αναφέρεται ποιος) εύχεται την πλήρη ενότητα για το 2054 – δεν μένουν παρά 31 χρόνια για να προετοιμασθεί – προκειμένου να κλείσει καταλλήλως η δυσάρεστη “παρένθεση” των χιλίων ετών του μεγάλου σχίσματος. Ο άλλος (Σημ. γρ. Ούτε αυτού αναφέρεται το όνομα) αναφέρει ότι ένα καλό πρώτο βήμα θα ήταν ο κοινός εορτασμός του Πάσχα από το 2025 και μετά. Στις κοινότητές μας σε αυτούς που ηγούνται στις Εκκλησίες μας λέμε με μια καρδιά στο φως του Πάσχα: “Δεν φοβούμεθα για αυτό το μεγάλο και όμορφο βήμα προς τα εμπρός για να μαρτυρήσουμε την Ανάσταση!”».

 

Σημειώνεται ότι ο Επίσκοπος της Ναντέρ Ματιέ Ρουζέ είναι 57 ετών, προέρχεται από αρχοντική οικογένεια – η μητέρα του ήταν συνεργάτιδα του Ρομπέρ Σουμάν -, και έχει αναλάβει την ευθύνη της ανάκαμψης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στις συνειδήσεις των Γάλλων και όχι μόνο, μετά τα τόσα αρνητικά που έχουν συσσωρευτεί σε βάρος των κληρικών της. Προς τούτο έγραψε το βιβλίο «L’Eglise n’ a pas dit son dernier mot: petit traite d’ antidefaitisme catholique», Paris, Robert Laffont, 2014 (Η Εκκλησία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη: μικρό εγχειρίδιο κατά της ηττοπάθειας των καθολικών). Στη μεθόδευση ανάκαμψης της Ρ/Κ Εκκλησίας εντάσσονται και οι προτάσεις που συνυπογράφει με τον Γαλλίας. Ο Μητροπολίτης Γαλλίας Δημήτριος Πλουμής είναι καλός κληρικός, που, φυσικά, υπακούει στο Φανάρι.

 

Η βεβαιότητα περί της άρσης του σχίσματος το 2054 από τους δύο κληρικούς προκαλεί έντονο προβληματισμό, διότι το κοινό κείμενο ασφαλώς εγράφη με την έγκριση των προϊσταμένων τους, του Πάπα Φραγκίσκου και του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Και ο μεν Πάπας είναι απόλυτος μονάρχης, πορεύεται με τα δόγματα του Πρωτείου και του αλάθητου και μπορεί να μεθοδεύει και να πράττει κατά το δοκούν. Στην Ορθοδοξία υπάρχει άλλη εκκλησιολογία. Μπορεί ο σημερινός Πατριάρχης να επιδιώκει να την αλλάξει, όμως δεν είναι καθόλου εύκολο. Σημειώνεται ότι σήμερα το Φανάρι έχει από παγωμένες έως εχθρικές σχέσεις με τις δέκα από τις 14 τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες (Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Μόσχας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Πολωνίας, Αλβανίας και Τσεχίας – Σλοβακίας).-

ΠΗΓΗ: https://paterikos.blogspot.com/2023/04/blog-post_72.html

Πρός Ἐμμαούς - (Fr. Lev Gillet)

 

 

 

 

«…Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ ῾Ιερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα ᾿Εμμαούς … Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν καὶ αὐτὸς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς…» (Λουκ. κδ΄, 13-15)

 

Ἀξίζει πράγματι νὰ μελετήσουμε, νὰ ἐξετάσουμε καλύτερα τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πλησίασε τὸν Κλεόπα καὶ τὸν ἄλλο μαθητὴ καθ’ ὁδὸν πρὸς Ἐμμαούς.

Τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια περιγράφουν πολλοὺς τρόπους, μὲ τοὺς ὁποίους πλησίαζε ὁ Χριστὸς τοὺς ἀνθρώπους, ἢ οἱ ἄνθρωποι ἔσπευδαν νὰ πλησιάσουν τὸν Χριστό. Κάποιες φορές, οἱ ἄνθρωποι πηγαίνουν πρὸς τὸν Χριστό. Κάποιες ἄλλες, ὁ Χριστὸς πηγαίνει πρὸς τοὺς ἀνθρώπους· τοὺς πλησιάζει κατὰ πρόσωπο, ἄμεσα. Ἄλλοτε, ὁ Χριστὸς προχωρεῖ μὲ δική του πρωτοβουλία, εἰσέρχεται, παρεμβάλλεται στὸ δρόμο τους, στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους, καὶ τοὺς περιμένει. Ἔτσι ὁ Ἰησοῦς, καθήμενος «ἐπὶ τοῦ φρέατος τοῦ Ἰακὼβ» προσκαρτεροῦσε, ἀνέμενε τὴν Σαμαρείτιδα νὰ ἔλθει.

Στὴ περίπτωση τῶν μαθητῶν, ποὺ «ἐπορεύοντο εἰς Ἐμμαούς», ἡ προσέγγιση εἶναι διαφορετική. Ἡ περικοπὴ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ Κύριος δὲν ἦλθε νὰ τοὺς πλησιάση κατὰ πρόσωπο, ἐμπρός τους· ὅτι δὲν βάδιζε πρός ἀντίθετη κατεύθυνση, ὥστε νὰ ἔλθη πρὸς συνάντησή τους. Ἔτσι, οἱ μαθητές δὲν τὸν εἶδαν νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτοὺς ἀπὸ κάποια ἀπόσταση. Φαίνεται σαφῶς ὅτι ὁ Χριστός, βαδίζοντας πίσω τους σέ κάποια ἀπόσταση, τελικά ἐπετάχυνε τὸ βῆμα του καὶ τοὺς πλησίασε. Ἀρχικά, βάδιζε δίχως νὰ ἀντιληφθοῦν οἱ μαθητές ὅτι τοὺς συνώδευε, ἕως ὅτου τοὺς πλησίασε τόσο, ὅσο νὰ ἀκούει τὸν ἦχο τῆς συνομιλίας τους. Τέλος, τοὺς πρόφθασε καί, φθάνοντας στό πλευρό τους, ἔλαβε εὐθὺς μέρος στὸ διάλογο, στὴ συζήτηση ποὺ εἶχαν.

Ἡ προσέγγισή Του δὲν ἦταν μόνο τοπική, ἀλλὰ καὶ πνευματική. Ὅπως τοὺς πλησίαζε, ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη ὅτι ἦσαν «σκυθρωποί», θλιμμένοι δηλαδὴ καὶ στενοχωρημένοι. Νομίζω ὅτι, τὶς περισσότερες φορές, ὁ Χριστὸς πλησιάζει ὄχι τόσο τὰ σώματα ἀλλὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων· καὶ τὶς πλησιάζει μὲ ἕνα τρόπο ἀνάλογο ἐκείνου, ποὺ πλησίασε τοὺς μαθητές κατὰ τὴν πορεία τους πρὸς Ἐμμαούς.

Κάποιοι ἄνθρωποι συναντοῦν τὸν Ἰησοῦν «κατὰ πρόσωπον»· Τὸν γνωρίζουν λίγο ἕως πολύ· γνωρίζουν πῶς νὰ ἀπευθυνθοῦν πρὸς Αὐτόν, καὶ ἔχουν μάθει νὰ ἀντιλαμβάνωνται πότε Ἐκεῖνος ἀπευθύνεται πρὸς αὐτούς. Ὅμως σήμερα, γιὰ τὸν περισσότερο κόσμο, ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνας ἄγνωστος. Ἔτσι, ὡς ἕνας ἄγνωστος λοιπόν, τοὺς πλησιάζει προφθάνοντάς τους καθ’ ὁδόν, ὅπως καὶ τοὺς μαθητές πρὸς Ἐμμαούς. Τοὺς πλησιάζει μὲ τέτοιο τρόπο, ὡς νὰ εἶναι κάποιος ἄγνωστος σʼ αὐτούς, ἀλλὰ ἄγνωστος συγγενής τους.

Συνήθως, σκεπτόμαστε τοῦτο ἢ ἐκεῖνο, δίχως νὰ ἔχουμε τὴν παραμικρή πρόθεση νὰ ἀναμείξουμε τὸν Χριστὸ στοὺς συλλογισμούς μας. Καὶ νά, ποὺ ὁ Χριστὸς παρεμβάλλεται στὴ σκέψη μας χωρὶς νὰ τὸ παρατηρήσουμε. Εἰσχωρεῖ στὸ νῆμα τῶν συλλογισμῶν μας, στὰ κύματα τῶν συναισθημάτων μας. Δὲν γνωρίζουμε πῶς βρέθηκε ἐκεῖ, ἀλλὰ λίγο – λίγο συνειδητοποιοῦμε ὅτι ἕνας καινούριος παράγοντας συμμετέχει στὴ δραστηριότητα τῆς ψυχῆς μας, τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου. Εἴτε γνωρίζουμε εἴτε δὲν γνωρίζουμε πῶς λέγεται ὁ παράγοντας αὐτός, μᾶς ἐπιβάλλεται· ἀκόμη καὶ ἂν ἀρνούμαστε νὰ δεχθοῦμε ὅσα μᾶς ὑποβάλλει, δὲν μποροῦμε νὰ μὴ τὸν ὑπολογίσουμε.

Μία σκέψη ἢ μία αἴσθηση, ὁποὺ ὁ Χριστὸς μᾶς ἐμπνέει, ἀνοίγουν νέες προοπτικές. Οἱ μαθητές πρὸς Ἐμμαοὺς ἦσαν σκυθρωποὶ καὶ τεθλιμμένοι, ὅση ὥρα βρίσκονταν ἀπορροφημένοι στὶς σκέψεις καὶ τοὺς συλλογισμούς τους. Ὅμως, ὅταν ὁ Κύριος βρέθηκε μεταξύ τους καὶ ἄρχισε τὴν ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν, ὅλα ἔγιναν φωτεινά, ὅλα τὰ προβλήματα λύθηκαν, ὅλα εἰρήνευσαν. Ἐκεῖνοι, ὁποὺ προηγουμένως συζητοῦσαν καὶ ἐπιχειρηματολογοῦσαν ἀτέρμονα, ἔπαυσαν τώρα. Ὅλες οἱ περιπλοκὲς λύθηκαν, ὅλοι οἱ λαβύρινθοι βρῆκαν διέξοδο, ἐμπρὸς στὴν ἤρεμη βεβαιότητα, τὴν ὁποίαν παρέχει ὁ μόνος διδάσκαλος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ ἐμᾶς. Ὅλοι, κάποιες στιγμές, εἴμαστε προσκυνητές πρὸς Ἐμμαούς, βαδίζοντας μέσα στὸ πνευματικὸ σκοτάδι τῆς νύκτας, ὁποὺ ἄρχισε νὰ πέφτει, μὲ τὶς ἀμφιβολίες μας, τὰ ἄγχη μας, τὶς ἀγωνίες μας, τὶς ἀντιζηλίες μας, τὶς διεκδικήσεις μας, τὴ νοησιαρχία μας, τὶς καχυποψίες μας, τὶς ἐσωτερικὲς καὶ ἐξωτερικές μας συγκρούσεις. Ὅμως κάποιος, ποὺ μᾶς παρακολουθεῖ στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας, τρέχει, μᾶς προφθάνει, καὶ «συνεμπαίνει» στὶς σκέψεις καὶ τὰ συναισθήματά μας. Καὶ τότε, μία μεγάλη διαύγεια, μία μεγάλη σαφήνεια καὶ καθαρότητα εἰσβάλλει στὸ νοῦ καὶ στὴ σκέψη μας· μία μεγάλη ἡσυχία κυριαρχεῖ στὴν ψυχή μας. Δὲν γνωρίζουμε ἴσως τὴν ὑπέρτατη ζωντανὴ παρουσία Ἐκείνου, ποὺ διεβεβαίωσε ὅτι Αὐτὸς εἶναι ἡ Ἀνάστασις, ἀλλά, ὅπως καὶ οἱ μαθητές πρὸς Ἐμμαούς, οἱ ὁποῖοι πίεζαν τὸν Κύριο νὰ μὴ φύγει, ἀλλὰ νὰ μείνει μαζί τους, ἡ ψυχή μας ὁλόκληρη κραυγάζει πρὸς τὸν ἄγνωστο αὐτὸν Παντοδύναμο: «Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν»…

Fr. Lev Gillet

ΠΗΓΗ:https://www.imaik.gr/

Γέροντας Χριστόδουλος: Το μαρτυρικό του τέλος και οι συμβουλές του

 

• (Επιμέλεια: Στέλιος Κούκος)

Το διάστημα των τελευταίων ημερών του Γέροντα ήταν πολύ οδυνηρό. Υπέφερε από υδρωπικία και τα υγρά λόγω διαρρήξεως του ήπατος ξεχύθηκαν σ ̓ όλον εσωτερικά τον χώρο του θώρακος και της κοιλίας.

Από τα πλάγια των κάτω άκρων του άνοιξαν δύο πληγές και έτρεχαν τα υγρά σαν βρύσες.

Ενώ από την συνεχή παραμονή στο ξυλοκράββατο εσάπισαν τα οπίσθιά του, μέρος του κορμιού του και κάθε περίπτωσις κινήσεως για τις φυσικές του ανάγκες του προκαλούσε δριμυτάτους πόνους.

Υπέφερε όμως με υπερθαύμαστη καρτερία το μαρτύριο της ασθενείας του και έλεγε:
«Οι αρρώστιες είναι καθαρτήριο για την ψυχή μας».

Ενώ στα καλογέριά του έλεγε:
«Παρακαλάω τον άγιο άγγελο να με πάρη. Να με συγχωρήτε που σας επιβαρύνω. Εγώ είμαι άχρηστος άνθρωπος. Να φύγω να ησυχάστε, να κοιτάξτε τις δουλειές σας. Κάνετε κανένα κομποσχοίνι και για μένα. Είμαι γυμνός και τετραχηλισμένος. Δεν εφρόντισα -αλλοίμονο- για την ψυχή μου. Είμαι ο εξόριστος των ανθρώπων και της κοινωνίας. Ευχηθήτε να γλυτώσω από τα τελώνια. Θα πούνε αυτά τότε πολλά ψέμματα.

Άνθρωπος είμαι, εξομολογούμαι, αλλά δυνατός συ είσαι, Κύριε, να με σώσης. Δεν έχω άλλες δυνάμεις ν ̓ αντισταθώ στις επιθέσεις του δράκοντος. Παρακαλάω τον Θεό να με πάρη, αν είναι θέλημά Του. Είμαι εγώ ταλαίπωρος άνθρωπος και ανάξιος του θείου ελέους. Ανάξιος να με υπηρετήτε. Ο Θεός μου έστειλε αγγέλους να με υπηρετήσουν. Άμποτε να έλθη ο άγγελος να με πάρη, να φύγω για να μη σας ταλαιπωρώ. Και να με πάρετε να με πετάξετε στο χώμα, να σαπίση το κορμί μου, για να μη σας μολύνω άλλο με την βρωμιά του σώματός μου».

Έντονα ζούσε την χάρι της μετανοίας και αυτό φαίνεται από τον πόθο του να κάνη στην αρχή κάθε Μεγάλης Τεσσαρακοστής γενική εξομολόγησι. Είχε την συνεχή μνήμη του θανάτου, τον φόβο των κολάσεων, την συντετριμμένη καρδία και τους σταλαγμούς των δακρύων.

Έτσι χαριτώθηκε πολύ από τον Θεό και με τις αρετές του εφώτισε και ενθάρρυνε τις ψυχές όλων μας. Κυρίως είχε το χάρισμα της διδασκαλίας. Κάθε αδελφό ή προσκυνητή τον εσυμβούλευε με λόγια απλά, σοφά και πατερικά για την σωτηρία της ψυχής του.

Τους μοναχούς συμβούλευε ως εξής:
«Να έχετε αγάπη. ́Όποιος βάζει μετάνοια πρώτος στον άλλο, είναι πιο κερδισμένος. Ν ̓ αποφεύγετε τα σκάνδαλα. Είναι μεγάλο κακό να γίνη κανείς αιτία σκανδάλου. Η ευχή είναι μία καλή συνήθεια. Έρχεται μέσα μας ο Χριστός χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Μη στενοχωρήσθε αν καμιά φορά φεύγει ο νους από την ευχή.

Εσείς να την λέτε, διότι την ακούει ο Θεός και φυγαδεύονται οι δαίμονες. Μην αφήνετε τον κανόνα σας. Ο κανόνας είναι φύλακας της ψυχής για όλη την ημέρα από κάθε πειρασμό. Ο Τίμιος Σταυρός ανασταίνει νεκρούς, θεραπεύει ασθένειες. Να κάνετε τον σταυρόν σας λοιπόν για ο,τι κάνετε και όπου πάτε. Να κάνετε πρώτα τα πνευματικά σας και τα υπόλοιπα θα τα αναπληρώση η Κυρία Θεοτόκος. Όταν εργάζεσθε με υπακοή σε ώρα ακολουθίας, αυτό για σας είναι και προσευχή. Ο κόπος σας είναι μετάνοιες, όταν δεν μπορείτε να τις κάνετε.

Σκοπός του μοναχού είναι πως θα αφήση τις κοσμικές σκέψεις και παραστάσεις. Διότι μοναχός σημαίνει «νους ορών τον Θεόν». Πώς θα φθάσουμε εκεί; Με την απλότητα της ζωής και την εργασία της ευχής, που είναι μάχαιρα κατά του διαβόλου.

Μην αμελήτε να εργάζεσθε τις εντολές του Θεού. Ό,τι κάνετε εδώ είναι για την αιωνιότητα της ψυχής σας. Πόσα αγαθά ετοιμάζει ο Θεός για τους εκλεκτούς μοναχούς και μοναχές!

Το ένα ποδάρι μας να είναι στην υπακοή και το άλλο στο φοβερό Κριτήριο του Δεσπότου Χριστού. Όλοι μας έχουμε πάθη, γιατί ήρθαμε από τον κόσμο κακομαθημένοι. Και αυτά πρέπει από την ρίζα να τα βγάλουμε κατά τον Αββά Δωρόθεο. Διότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος μεγαλώνουν και τα πάθη. Προσέχετε τους λογισμούς σας. Μία συγκατάβασις λογισμών ισοδυναμεί με 50 μετάνοιες. Η ψυχή μας θρόνο έχει τη καρδιά και μάτια τον νου και υπάρχει σ ̓ όλο το σώμα.

Δεν θέλει στον ουρανό ανθρώπους με ψεγάδια. Πρέπει να καθαρισθούμε από τα πάθη και τους κακούς λογισμούς. Σ ̓ αυτό μας βοηθάει η ησυχία. Μείνετε εδώ στον σκοπό για τον οποίο ήρθαμε, για την σωτηρία μας. Δεν ήρθαμε μόνοι μας. Μας έφερε ο Θεός· όχι μόνο στον μοναχισμό αλλά γενικώς στον κλήρο του, στην ορθοδοξία. Να φυλάξουμε λοιπόν την πίστι, αυτή την ιερά παρακαταθήκη. Ο άνθρωπος ας κάνη το μικρό και το μεγάλο θα το κάνη ο Θεός.

 

Οι μακαριστοί Κατουνακιώτες Γέροντες Χριστόδουλος (αριστερά) και Καλλίνικος

 

Από το άρθρο του Δ.Μ.Γ., «Ο Γέροντας Χριστόδουλος Κατουνακιώτης», που δημοσιεύεται στην ετήσια περιοδική έκδοση Όσιος Γρηγόριος 7/1982, σσ. 71-79.

(Πηγή: pemptousia.gr)

" Ὤ Πάσχα τό μέγα, καί ἱερώτατον Χριστέ..."

 

 «Ὤ Πάσχα τό μέγα, καί ἱερώτατον Χριστέ

ὤ σοφία καί Λόγε, τοῦ Θεοῦ καί δύναμις

δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον, σοῦ μετασχεῖν,

 ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου».

Ὁ Χριστός εἶναι Πάσχα τό μέγα καί ἱερώτατον. Ἅπαξ διά παντός κατηργήθη δι᾿ αὐτοῦ ὁ θάνατος, ἀπεκενώθησαν τά βάθη τῆς ἁμαρτίας, ἀπεκόπησαν αἱ ῥίζαι τῆς πνευματικῆς δουλείας καί ἐκ τῆς χώρας τοῦ νοητοῦ Φαραώ, τοῦ καταδυναστεύοντος τόν λαόν τοῦ Θεοῦ, διεπεραιώθη τό ἀνθρώπινον εἰς τήν χώραν τοῦ πνευματικοῦ φωτός καί τῆς ἐλευθερίας. Τήν διάσωσιν ταύτην ἀνυμνεῖ ὁ θεοκίνητος κάλαμος τοῦ Ὑμνῳδοῦ καί μετ᾿ αὐτοῦ ψάλλει ἡ καρδία σύμπαντος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἰδίως τό μέγα καί καινόν Πάσχα ἀνυμνεῖ ὁ περιούσιος τῆς χάριτος λαός, εἰς τόν ὁποῖον κατήντησαν τά τέλη τῶν αἰώνων (1 Κορ. 10, 11), τό λελυτρωμένον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, οἱ πολῖται τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου (Ἐφ. 1, 23).

Εἰς τό Πάσχα τοῦτο τό μέγα καί ἱερώτατον δίδει τήν δύναμιν καί τήν ἐνάργειαν αὐτοῦ ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος κατά τήν θείαν φύσιν αὐτοῦ εἶναι ἡ σοφία, ὁ Λόγος (Ἰω. 1, 1) καί ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ. Ἐνῷ ἐν τῷ πασχαλίῳ Ἀμνῷ συνεκροτεῖτο τό Πάσχα τῶν Ἑβραίων, τό ὁποῖον ἦτο σκιῶδες καί εἰκονικόν, τό νέον Πάσχα τῆς χάριτος — πρός τό ὁποῖον ἐκεῖνο ἐδείκνυε—τό τελειούμενον ἐν τῇ ἱλαστηρίῳ θυσίᾳ καί τῇ ἐνδόξῳ Ἀναστάσει τοῦ Χριστοῦ, ὡς Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι Πάσχα δραστικόν καί σωτήριον, ὡς ἐκπλήρωσις τῆς θείας ἐπαγγελίας καί ἀπολύτρωσις τοῦ κόσμου ἐκ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς. Ἐν τῷ Χριστῷ ὑπῆρχεν ὁ Θεός κόσμον καταλλάσσων (2 Κορ. 5, 19), ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐνδεδυμένος τήν φύσιν τῶν βροτῶν, ὁ Θεός σαρκί περιπολῶν ἐπί τῆς γῆς. Ἐν τῷ Λόγῳ ὑπάρχουν ἡ σοφία καί ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ (1 Κορ. 1, 24), διά τῶν ὁποίων ἡ πάνσοφος τῆς Τριάδος βουλή ἐνεργοποιεῖται ἐπί τῆς γῆς, ἐν τῷ σχεδίῳ τῆς περί τόν ἄνθρωπον οἰκονομίας.

Τήν δύναμιν τοῦ λυτρωτικοῦ Πάσχα τῆς ζωῆς δέχεται ἡ Ἐκκλησία εἰς ὅλα τά μόρια τῆς θεομόρφου οὐσίας της, ζῶσα τήν Ἀνάστασιν εἰς ὅλας τάς πτυχάς τῆς χριστοποιημένης ζωῆς καί λατρείας της. Ἡ Ἀνάστασις ἀποτελεῖ τό κέντρον τῆς πίστεως, τῶν πνευματικῶν ἐνατενίσεων καί τῆς ἐσχατολογικῆς προσδοκίας της. Ἰδιαιτέρως ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι κατ᾿ ἐξοχήν εὐαίσθητος εἰς τό σωτήριον γεγονός τῆς Ἀναστάσεως. Παρά ταῦτα τό ἔσχατον, ὡς χρόνος λυτρώσεως, τό ὁποῖον ἐνεκαινίασεν ὁ Χριστός διά τοῦ ὅλου ἐπί τῆς γῆς λυτρωτικοῦ ἔργου του, καίπερ βιούμενον ἐναργῶς ἐν τῷ παρόντι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως ὡς ἀπολύτως ἀπηρτισμένον καί τέλειον θά καταστῇ ἐν τῇ μελλούσῃ Βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ, ὅτε καί θά γίνῃ ἡ πλήρης ἕνωσις τῶν πιστῶν μετά τοῦ ἀναστάντος Κυρίου των. Πρός τήν δυναμικήν ταύτην τελείωσιν τῆς Βασιλείας σπεύδει ἡ ἐν πίστει ἐλπίς τῆς Ἐκκλησίας. Αἰσθανόμενος τήν ψυχήν του διεμπυριζομένην ἐκ τῆς φλογερωτάτης ταύτης ἐλπίδος, ὁ Ὑμνῳδός ἀφήνει οὐρανομήκη τήν κραυγήν: «δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου». Εἶναι ἡ κραυγή παντός πιστοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ νά ὑπερβῇ τά αἰνίγματα καί τάς σκιάς, διά νά ἴδῃ πρόσωπον πρός πρόσωπον (1 Κορ. 13, 12) τόν ἀναστάντα Κύριον ἐν τῇ ἐπουρανίῳ δόξῃ τῆς Βασιλείας του!

 

 Ἀνδρέου Θεοδώρου

Ἀπό τό βιβλίο:Πάσχα Κυρίου Πάσχα

ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας

Πηγή: https://www.imaik.gr/?cat=216

 

" Ὤ θείας, ὤ φίλης, ὤ γλυκυτάτης σου φωνῆς·..."

 

«Ὤ θείας, ὤ φίλης, ὤ γλυκυτάτης σου φωνῆς·

μεθ᾿ ἡμῶν ἀψευδῶς γάρ, ἐπηγγείλω ἔσεσθαι,

 μέχρι τερμάτων αἰῶνος Χριστέ.ἥν οἱ πιστοί,

 ἄγκυραν ἐλπίδος, κατέχοντες ἀγαλλόμεθα.»

Οἱ Μαθηταί ὡς ἄνθρωποι ἀδύνατοι ὑπέστησαν πρός ὥραν τό ἀνθρώπινον. Ἡ μεγάλη θλῖψις τῶν ἡμερῶν τοῦ πάθους κατέκοψε τάς καρδίας των καί πλήρεις φόβου συνέκλεισεν αὐτούς εἰς τό ὑπερῷον ἐν Ἱερουσαλήμ (Ἰω. 20, 19). Ὁ νοῦς των μή ἔχων ἕως τότε σταθερά βάθρα εἰς τό βάθος τοῦ μυστηρίου τῆς πίστεως συνεταράχθη, ἀναρριπισθείς ὑπό τοῦ πνεύματος τῆς ἀπελπισίας καί τῆς ἀπογνώσεως. Διά τοῦτο ἡ παρά πᾶσαν προσδοκίαν ἐμφάνισις τοῦ ἀναστάντος Διδασκάλου μεγάλως ἐχαροποίησεν αὐτούς. Ἰδιαιτέρως προσφιλής καί γλυκεῖα ὑπῆρξε δι᾿ αὐτούς ἡ γνώριμος φωνή του, τό ἄκουσμα τῆς ὁποίας ἐστήριξε τάς σαλευομένας καρδίας των. Ὁ αὐτός λόγος, ὁ ὁποῖος ἐν ἀρχῇ εἶπε καί ἐγένετο (Γεν. Α´) (ἡ δημιουργία), ὁ ὁποῖος ἐφανέρωσεν εἰς τόν ἄνθρωπον τήν σωτήριον βουλήν τοῦ Θεοῦ, ὁ Λόγος ὁ προφητικός ὁ ἀποκαλύπτων τά βάθη τῆς θείας ἀληθείας (Ἰω. 18, 37), καί ὁ βασιλικός ὁ συντρίβων τήν κακόβουλον ἰσχύν τοῦ Σατανᾶ καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ ( Ματθ. 4, 23) ὁ αὐτός λόγος, ὡς παιδαγωγικός καί πατρικός ἐστήριξε τήν ῥιπιζομένην πίστιν τῶν μαθητῶν εἰς τό πρόσωπον καί τό σωτηριῶδες ἔργον τοῦ Διδασκάλου. Ὁ αὐτός λόγος εἰς τό ὄρος τό ἅγιον ἔδωσεν ἐντολήν εἰς τούς μαθητάς νά κηρύξουν εἰς ὅλα τά ἔθνη τό μυστήριον τῆς ἁγίας καί ζωοποιοῦ Τριάδος, παρέσχε δέ τήν ἐπαγγελίαν τῆς μέχρι τερμάτων αἰῶνος παρουσίας τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ (Ματθ. 28, 20). Τήν ἐπαγγελίαν ταύτην κατέχοντες οἱ πιστοί ὡς ἄγκυραν ἐλπίδος ἀγάλλονται ἐν τῇ μυστικῇ ἀναβάσει αὐτῶν πρός τό ὑπέρθεον μυστήριον.