Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ( π.Ἀλεξάνδρου Σμέμαν)



να ρίγος χαρς διαπερν τ λέξη “νληψη”, πού δείχνει μι πρόκληση πρς τος ποκαλούμενους “νόμους τς φύσεως”, πρς τ διαρκ κάθοδο κα πτώση· εναι μι λέξη πού κυρώνει τος νόμους τς βαρύτητας κα πτώσης. δ ντίθετα τ πάντα εναι λαφράδα, πέταγμα, μι τέλειωτη νοδος. νάληψη το Κυρίου γιορτάζεται σαράντα μέρες μετ τ Πάσχα, τν Πέμπτη τς κτης βδομάδας μετ τ γιορτ τς νάστασης το Χριστο.

Τν Τετάρτη, τν παραμονή, κκλησία τελε τν ποκαλούμενη πόδοση τς ορτς το Πάσχα”, σν ν χαιρετ δηλ. τ Πάσχα. κολουθία εναι κριβς δια, π’ ρχς μέχρι τέλους, πως ατ τς νύχτας το Πάσχα, μ τν παγγελία κριβς τν διων στίχων: ναστήτω Θες κα διασκορπισθήτωσαν ο χθρο Ατο…”, “Ατη μέρα ν ποίησεν Κύριος, γαλλιασώμεθα κα εφρανθμεν ν ατ”. ταν ψάλλει ατος τος στίχους ερεύς, κρατ τν πασχάλια λαμπάδα κα θυμιατίζει λόκληρη τν κκλησία, ν σ πάντηση ψάλλεται τ “Χριστς νέστη”. ποχωριζόμαστε τ Πάσχα, τποδίδουμε” στ πόμενο τος.

σως ν πρεπε ν ασθανόμαστε λυπημένοι. ντί μως γι λύπη, μς δίνεται νέα χαρά: χαρ ν στοχαζόμαστε κα ν γιορτάζουμε τν νάληψη. Σύμφωνα μ τν εαγγελικ διήγηση ατο το γεγονότος, Κύριος φο δωσε τς τελευταες δηγίες στος μαθητές, «ξγαγε … ατος ξω ως ες Βηθαναν, κα πρας τς χερας ατο ελγησεν ατος. κα γνετο ν τ ελογεν ατν ατος διστη π᾿ ατν κα νεφρετο ες τν ορανν. κα ατο προσκυνσαντες ατν πστρεψαν ες Ιερουσαλμ μετ χαρς μεγλης», (Λουκ. 24, 50-52). “Μετ χαρς μεγάλης…”. Ποι εναι πηγ ατς τς μεγάλης χαρς πού ντέχει μέχρι σήμερα κα κρήγνυται μ τέτοια κπληκτικ λαμπρότητα τν μέρα τς ναλήψεως; πειδ φαίνεται σν Χριστς ν φυγε κα ν φησε μόνους τούς μαθητές· ταν μι μέρα χωρισμο. Μπροστά τους βρίσκεται πολ μακρς δρόμος το κηρύγματος, τν διωγμν, το πόνου κα το πειρασμο πού γεμίζουν μέχρι περχείλισης τν στορία το Χριστιανισμο κα τς κκλησίας. Φαίνεται πώς παρλθε χαρά, χαρ τς πίγειας κα καθημερινς συντροφις μ τόν Χριστό, πώς φθασε στ τέλος προστασία πού παρεχε δύναμη κα θεότητά Του.

Πόσο σωστ μως κανε κάποιος ερέας πού νόμασε τν μιλία του γι τν νάληψη “χαρ το χωρισμο”! Φυσικ κκλησία δν ορτάζει τν ναχώρηση το Χριστο. Χριστς επε: «μεθ᾿ μν εμι πσας τς μρας ως τς συντελεας το αἰῶνος». (Ματθ. 28, 20), κα λόκληρη χαρ τς Χριστιανικς πίστης βρίσκεται στ συνειδητοποίηση τς παρουσίας Του, πως κριβς τν ποσχέθηκε: «ο γρ εσι δο τρες συνηγμνοι ες τ μν νομα, κε εμι ν μσ ατν» (Ματθ. 18, 20). Δν γιορτάζουμε τν ναχώρηση το Χριστο, λλά τν νάληψή Του στος ορανούς.
ορτ τς ναλήψεως ποτελε γιορτασμ το νοίγματος το ορανο στος νθρώπους, το ορανο ς το νέου κα αώνιου οκου, το ορανο ς τς ληθινς μας πατρίδας. μαρτία χώρισε βίαια τ γ π τν οραν κα μς κανε γήινους κα χοντροκομμένους, προσήλωσε τ βλέμμα μας σταθερ στ δαφος κα κανε τ ζω μας ποκλειστικ γεωτροπική. μαρτία εναι προδοσία το ορανο μέσα στν ψυχή. Ατ κριβς τ μέρα, τν ορτ τς ναλήψεως, νιώθουμε τρομοκρατημένοι π ατ τν ρνηση πού γεμίζει λόκληρο τν κόσμο. νθρωπος μ περοψία κα περηφάνια ναγγέλλει πώς εναι μόνο λικός, πώς λόκληρος κόσμος εναι λικός, κα πώς τίποτε δν πάρχει πέρα π τ λικό. Κα γι κάποιο λόγο εναι κόμη κα χαρούμενος γι’ ατό, κα μιλ μ οκτο κα συγκατάβαση γι’ ατος πού κόμη πιστεύουν σ κάποιου εδους “οραν” σν ν πρόκειται γι γελωτοποιος γι γροίκους. λτε δελφοί, “ορανο” εναι πλς ορανός, εναι τόσο λικς σο κα καθετί λλο··δν πάρχει τίποτε λλο, δν πρξε οτε κα θ πάρξει. Πεθαίνουμε, ξαφανιζόμαστε· τσι στ μεταξ ς κτίσουμε ναν πίγειο παράδεισο κα ς ξεχάσουμε τς φαντασίες τν παπάδων. Ατ ν συντομία εναι τ τελικ ποτέλεσμα κα οσία το πολιτισμο μας, τς πιστήμης μας, τς δεολογίας μας. πρόοδος καταλήγει στ νεκροταφεο, μ τν πρόοδο τν σκουληκιν πο τρέφονται π τ πτώματα. λλά τί μς προτείνετε, μς ρωτον, ποις εναι ατς ορανς γι τν ποο μιλτε, στν ποο Χριστς νελήφθη; Τέλος πάντων, τίποτε δν πάρχει στν οραν γι τ ποο μιλτε.

ς παντήσει σ’ ατ τ ρώτημα ωάννης Χρυσόστομος, μεγάλος Πατέρας τς κκλησίας πού ζησε δέκα ξι αἰῶνες πρίν. Μιλώντας γι τν ορανό, ναφωνε: «Τί νάγκη χω π τν ορανό, ταν γώ διος θ γίνω ορανς;». ς ρθει πάντηση πό τούς Πατέρες μας πού νόμαζαν τν κκλησία “πίγειο ορανό”. Τ οσιαστικ σημεο ατν τν δύο παντήσεων εναι τ ξς: ορανς εναι τ νομα τς αθεντικς κλήσης μας ς νθρώπινα πλάσματα, ορανς εναι τελικ λήθεια γι τ γ. χι. ορανς δν βρίσκεται κάπου στ πώτερο διάστημα πέρα πό τούς πλαντες σ κάποιον γνωστο γαλαξία. Ορανς εναι ατ πού μς πιστρέφει Χριστός, ,τι χάσαμε μ τν μαρτία κα τν περηφάνεια, μ τς πίγειες, ποκλειστικ γήινες, πιστμες κα δεολογίες, κα τώρα εναι νοικτός, μς τν προσφέρει κα μς τν πιστρέφει Χριστός. Ορανς εναι τ βασίλειο τς αώνιας ζως, τ βασίλειο τς λήθειας, τς καλωσύνης κα τς μορφις. Ορανς εναι λόκληρη πνευματικ μεταμόρφωση τς νθρώπινης ζως· ορανς εναι βασιλεία το Θεο, νίκη πάνω στ θάνατο, θρίαμβος τς γάπης κα τς φροντίδας· ορανς εναι κπλήρωση ατς τς σχατης πιθυμίας, γι τν ποία επώθηκε: « φθαλμς οκ εδε κα ος οκ κουσε κα π καρδαν νθρπου οκ νβη, τομασεν Θες τος γαπσιν ατν» (Α’ Κορ. 2, 9). λα ατ μς χουν ποκαλυφθε, μς χουν δοθε π τν Χριστό. Κα τσι ορανς διαπερν τ ζωή μας δ κα τώρα, δια γ γίνεται μι ντανάκλαση, να εδωλο τς οράνιας μορφις. Ποις κατλθε π τν οραν στ γ γι ν μς πιστρέψει τν ορανό; Θεός. Ποις νέβηκε π τ γ στν ορανό; νθρωπος ησος.

Μέγας θανάσιος λέει πώς “ Θες γινε νθρωπος γι ν γίνει νθρωπος θεός”. Θες κατέβηκε στ γ γι ν μπορέσουμε μες ν νεβομε στν ορανό! Ατ κριβς γιορτάζουμε τν μέρα τς ναλήψεως! Ατ εναι πηγ τς λαμπρότητας κα τς ρρητης χαρς. ν Χριστς βρίσκεται στν ορανό, κι ν Τν πιστεύουμε κα Τν γαπομε, τότε εμαστε κι μες μαζί Του, στ δεπνο Του, στ Βασιλεία Του. ν νθρωπότητα ναληφθε μαζί Του, κα δν πέσει, τότε θ νέβω μαζί Του κι γ προσκεκλημένος π’ Ατόν. Κα ν Ατ μο ποκαλύπτεται σκοπός, τ νόημα κα σχατη χαρ τς ζως μου. Τ καθετί γύρω μας μς τραβ πρς τ κάτω. τενίζω μως τ θεϊκ σάρκα ν νέρχεται στν ορανό, τν Χριστ ν τραβ πρς τ πάνω «ν φων σάλπιγγος», καί λέω στόν αυτό μου καί στόν κόσμο: δ βρίσκεται λήθεια γιά τόν κόσμο καί τόν νθρωπο, δ εναι ζωή στήν ποία Χριστός μς καλε πό τήν αωνιότητα.

Τήν πέρ μν πληρώσας οκονομίαν καί τά πί γς νώσας τος ορανίοις, νελήφθης ν δόξ, Χριστέ Θεός μν, οδαμόθεν χωριζόμενος, λλά μένων διάστατος καί βον τος γαπσί σε· γώ εμι μεθ’ μν καί οδείς καθ’ μν.

ΠΗΓΗ: https://www.imaik.gr/