Με αυτή την υπέροχη «αριθμητική», πώς να μην ευωδιάσουν τα χρυσαφένια οστά του...

Σημείωση Blog  Μετεμορφώθης: Να καταθέσω κι εγώ την μαρτυρία του κατά σάρκα πατέρα μου, πως ο άγιος γέροντας Ιερώνυμος ήταν πραγματικά ένας άγιος. Το πατρικό σπίτι του κατά σάρκα πατέρα μου ήταν ακριβώς δίπλα στο σιμωνοπετρίτικο μετόχι της Αναλήψεως στον Βύρωνα. Ο πατέρας μου ήταν συχνά παππαδάκι στο ιερό κοντά του. Για μένα η μαρτυρία του πατέρα μου ειναι σημαντική διότι στην ζωή του δεν έμεινε κοντά στην εκκλησία και τους παπάδες δεν τους συμπαθούσε πλήν ελάχιστων εξαιρέσεων και ίσως η μοναδική εξαίρεση να ήταν ο Άγιος.

Άγιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης (9 Μαΐου)

Γέροντος Μωυσή Αγιορείτου

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ 

Ο Σιμωνοπετρίτης ηγούμενος Ιερώνυμος συνήθιζε να κοιμάται στο σκαμνί ή στην καρέκλα και για λίγο.
«Στον μοναχό είναι αρκετό και τ’ ότι βρίσκεται κάτω από σκεπή» έλεγε. «Περισσότερο πετρέλαιο είχε κάψει στη λάμπα του για τις αναγνώσεις και μελέτες του, παρά νερό είχε πιει σε όλη του τη ζωή», έλεγαν.

Όταν αδελφοί του τον κα­τηγόρησαν για καταχραστή, ενώ γνώριζε καλά τους καταχραστές, η ανεξικακία του δεν του επέτρεψε να τους μαρτυρήσει και απλά στους ανακρίνοντες είπε: «Μήπως ο άγιος Σίμων γνωρίζει… Μήπως εκείνος χρειάσθηκε τα χρήματα και τα πήρε…».

Υπέμεινε αδιαμαρτύρητα εξορία. Έκανε βουρδουνάρης στη μονή Κουτλουμουσίου. Έμεινε για λίγο σε μία καρβουναποθήκη στα Καυσοκαλύβια. Διήλθε από το μετόχι του Αγίου Χαραλάμπους στη Θεσσαλονίκη και κατέληξε στο μετόχι της Αναλήψεως των Αθηνών. Δεν έπαυσε ποτέ να προσεύχεται θερμά για τους κατηγόρους και τους συκοφάντες του.

Στο τέλος των συνεχών αγώνων του η αγάπη του στον Θεό αποδείχθηκε με ουράνια χαρίσματα: διάκριση, διόραση, προόραση. Αξιώθηκε να λειτουργεί με αγγέλους. Να μην πατά στη γη όταν λειτουργούσε. Τα πνευματικά του τέκνα μιλούν με ιερή συγκίνηση για θαύματα της πύρι­νης προσευχής του. Ο θάνατος τον βρήκε προσευχόμενο κι ευχαριστούντα τον Θεό για το μεγάλο δώρο των πυκνών ασθενειών του.

Για όσους αγαπούν τους αριθμούς, δίνουμε μερικούς: 17 ετών έρχε­ται από το Ρεΐζ-Δερέ της Μ. Ασίας στην ουρανογείτονα Σιμωνόπετρα.
Μετά 47 ετών δοκιμή κείρεται μεγαλόσχημος μοναχός από τον σπουδαίο Αλατσατιανό ηγούμενο Νεόφυτο (+1907). 

Επί 43 έτη δεν κοιμήθηκε σε κρεβάτι. 69 έτη φορούσε το τίμιο του μοναχού ένδυμα, χρησιμοποιώντας το πάντοτε ως υπηρετική ποδιά των αδελφών του. Το μοναχικό ράσο φόρεσε σε περισσότερες από 300 αφιερωμένες ψυχές.
Τα πνευματικά του τέκνα αριθμούνται σε αρκετές δεκάδες εκατοντά­δων.
Οι παραμυθητικές [=παρηγορητικές] επιστολές του υπολογίζονται σε 10.000 περί­που.
Μνημόνευε καθημερινά στην προσκομιδή περί τα 2.500 ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.
Στο συρτάρι του βρήκαν μετά την οσιακή κοίμησή του 7 δραχμές, που δεν θα είχε προλάβει να προσφέρει στους φίλους του φτωχούς, στις πόρτες των οποίων τις νύχτες κρυφά άφηνε την ελεημοσύνη του.

Εκοιμήθη σε ηλικία 86 ετών. Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 7.1.1957. Χιλιάδες κόσμος βρέθηκε στην κηδεία του διηγούμενος μετά δακρύων πολλά θαυμαστά γεγονότα του βίου του. Ετάφη πίσω από το άγιο βήμα του ιερού ναού της Αναλήψεως, μετοχιού της αθωνικής μονής Σίμωνος Πέτρας, στον Βύρωνα Αθηνών. Υπήρξε οικονόμος του μετοχίου από το 1931. 

Ωφέλησε χιλιάδες ψυχές. Με αυτή την υπέροχη «αριθμητική» πώς να μην ευωδιάσουν τα χρυσαφένια οστά του, στην ανακομιδή του 1965, όπου παιδί κι εμείς παρακολουθούσαμε με συγκίνηση τα γενόμενα, μη γνωρίζοντας τότε ότι μετά δύο δεκαετίες θα μονάζαμε στη μονή του και θα καθιστάμεθα βιογράφος του. Η μακα­ριστή μητέρα μου τον είχε Πνευματικό.

Ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικης Νικόλαος, ζώντας στο μετόχι της Αναλήψεως, έγραφε γι’ αυτόν: «Επίγειος άγγελος. Ουρά­νιος άνθρωπος. Ήταν ενάρετος και σε έκρινε. Ήσουν αμαρτωλός και σε ανέπαυε. Τον αγαπούσες και σε απεμάκρυνε. Του δημιουργούσες πειρασμούς και δεν σε απέφευγε. Τον επαινούσες και σε επιτιμούσε. Τον αδικούσες και αρνιόταν να δικαιολογηθεί. Συχνά ανέδιδε ευωδία. Ήταν τόσο ευκατάνυκτος, που σχεδόν πάντοτε κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου έσπαγε η φωνή του και άνοιγαν οι κρουνοί των οφθαλμών του. Χαιρόταν να συναντά τις ψυχές στη μνημόνευση. Η συμμετοχή του στη θεία λατρεία τον μετεμόρφωνε σε άγγελο…».

https://o-nekros.blogspot.com/2026/05/blog-post_17.html

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’)

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’)

 

Τα πολλά θαύματα που ενεργούσε ο Θεός μέσω του παπα-Βασίλη έγιναν γνωστά σε όλη την Καππαδοκία και έτρεχαν πολλοί κοντά του να θεραπευθούν. Αυτό όμως έγινε αιτία να τον φθονήσουν μερικοί, γιατί νόμιζαν ότι πλούτησε, ενώ αυτός δεν έπαιρνε χρήματα. Πήγαν λοιπόν και τον διέβαλαν στον Μητροπολίτη Καισαρείας κατηγορώντας τον ότι είναι μεγάλος φακίρης και κάνει μάγια στους αρρώστους. Ο Μητροπολίτης δεν εξέτασε ακριβώς αν ευσταθούν αυτές οι συκοφαντίες, τις πίστεψε και τιμώρησε με αργία τον παπα-Βασίλη. Έπαυσε πλέον να λειτουργή και να διαβάζη ευχές σε αρρώστους. Η Εκκλησία του χωριού τους, ο ναός του αγίου Γεωργίου, τις Κυριακές και εορτές έμενε αλειτούργητη. Η αργία κράτησε τρεις μήνες και λύθηκε ως εξής:

 

Την εποχή εκείνη στο γειτονικό χωριό Ρουμκαβάκ, σε απόσταση 5,5 χιλιομέτρων από το Τασλίκ, είχε κτιστή καινούργιος ναός και ήρθε ο Δεσπότης για να κάνη τα εγκαίνια. Με την ευκαιρία έκανε και περιοδεία στα χωριά της Επαρχίας του. Ενώ βρισκόταν στο Ρουμκαβάκ πήγε επιτροπή από το Τασλίκ με τον πρόεδρο Αβραάμ Κιαγιά και άλλα μέλη, να παρακαλέσουν τον Δεσπότη να λύση την αργία του παπα-Βασίλη. Ο Δεσπότης δέχθηκε να έρθη στο Τασλίκ και να εξετάση επί τόπου την υπόθεση. Έφθασε με τον διάκο του πάνω στα άλογα, ως συνήθως, και κατέλυσε στο σπίτι του Χατζή-Ονυμφίου που ήταν ο πλουσιώτερος άνθρωπος του χωριού και επίτροπος της Εκκλησίας. Τον Δεσπότη υποδέχθηκε όλο το χωριό, του φίλησαν το χέρι, αλλά έδειχναν το παράπονό τους που τιμώρησε τον ιερέα τους. Από την υποδοχή έλειπε ο πατήρ ο οποίος ως τιμωρημένος απέφευγε τις εμφανίσεις και παρέμενε στο σπίτι του.

 

Ενώ γίνονταν οι ανακρίσεις, ειδοποίησαν τον Δεσπότη ότι το άλογό του είναι ξαπλωμένο κάτω, βογγάει, τρέμει ολόκληρο και κινδυνεύει να ψοφήση. Προσπάθησαν να το περιποιηθούν, του έδωσαν να φάη, έφεραν πρακτικούς γιατρούς αλλά χειροτέρευε. Ο Δεσπότης ανήσυχος στέλνει τον διάκο να διαβάση ευχή, αλλά δεν συνήλθε το άλογο. Κατεβαίνει και ο ίδιος ο Δεσπότης, διαβάζει ευχή αλλά η κατάσταση του ζώου χειροτέρευε.

 

Οι κάτοικοι του Τασλίκ ήξεραν ότι τέτοιες αρρώστιες θεραπεύονταν εύκολα από τον παπα-Βασίλη και πρότειναν στον Δεσπότη μέσω του Προέδρου να τον καλέσουν, αλλά ο Δεσπότης δεν δέχθηκε. Ο Πρόεδρος του λέγει τότε: «Ακούστε, Δέσποτα. Από τότε που ήρθε εδώ ο άνθρωπος αυτός ούτε τα ζώα μας ψόφησαν ούτε άνθρωποι πέθαναν από αρρώστιες. Η ευχή του όλους τους κάνει καλά».

 

 

Ο Δεσπότης συγκατατέθηκε να τον καλέσουν, αλλά ο πατήρ δεν πήγε λέγοντας στον απεσταλμένο: «Μπροστά στον Δεσπότη ευλογάει ο παπάς;». Στέλνουν άλλον άνθρωπο αλλά πάλι αρνήθηκε. Ο Δεσπότης τον περίμενε πλέον με αγωνία, γιατί έβλεπε τον κίνδυνο που διέτρεχε το άλογό του. Τότε πήγε ο ίδιος ο πρόεδρος Αβραάμ Κιαγιά και τον παρακάλεσε να έρθη· να δη ο Δεσπότης με τα μάτια του ότι ο παπα-Βασίλης υπηρετεί τον Θεό και όχι τον διάβολο, και να ανοίξη την Εκκλησία που παραμένει κλειστή και ο κόσμος αλειτούργητος.

 

Ο πατήρ πείσθηκε πλέον, πήρε το πετραχήλι, το Ευχολόγιο του ερημίτου και ακολούθησε τον Πρόεδρο. Πήγαν κατευθείαν στον σταύλο, ενώ το πλήθος του κόσμου περίμενε με αγωνία και, χωρίς να χαιρετήση, φθάνει στο άρρωστο άλογο. Άρχισε να διαβάζη την ευχή. Ο Δεσπότης περίεργος πηγαίνει πίσω από τον παπα-Βασίλη να δη τι ευχή διαβάζει. Ο παπάς κατά την διάρκεια της αναγνώσεως της ευχής διακόπτει τρεις φορές και σταυρώνει το άλογο ακουμπώντας το ελαφρά με το πόδι του.

 

Στο τέλος το άλογο τινάχθηκε όρθιο και μετά άρχισε να τρώη. Ο παπάς είπε “περαστικά” και έφυγε για το σπίτι του. Ο Δεσπότης από την χαρά του ξέχασε να τον ευχαριστήση. Όταν συνήλθε έτρεξε πίσω του και τον παρακάλεσε να τον ακολουθήση· τον έπιασε από το χέρι και τον ωδήγησε στο σπίτι που εφιλοξενείτο, ενώ ο κόσμος περίμενε έξω. Στην συνέχεια βγαίνει στον εξώστη μαζί με τον παπά και απευθυνόμενος στο πλήθος των Χριστιανών λέγει: «Αδελφοί μου, την ευχή που διάβασε ο παπα-Βασίλης την διάβασα και εγώ, την διάβασε και ο διάκονος. Ο Θεός τις δικές μας προσευχές δεν τις άκουσε. Άκουσε όμως τις προσευχές του παπα-Βασίλη. Κάτι πρέπει να συμβαίνη και οι προσευχές του γίνονται δεκτές από τον Θεό. Αυτόν λοιπόν εγώ θα τον εξομολογήσω». Βγάζει τους άλλους έξω και, αφού έκανε διάφορες ερωτήσεις στον παπα-Βασίλη και τον εξωμολόγησε, βγαίνει και λέγει στον κόσμο που περίμενε: «Ακούστε, αγαπητοί μου. Τώρα ο παπα-Βασίλης δεν θα ζητήσει συγχώρεση από εμένα. Εγώ θα ζητήσω συγχώρεση απ’ αυτόν, γιατί πίστεψα στις συκοφαντίες και τον τιμώρησα με αργία. Το χάρισμα τού έχει δοθή από τον Θεό και κανείς δεν μπορεί να το πάρη πίσω».

 

Μετά του διάβασε ευχή και τον έλυσε από την αργία. Την επόμενη ημέρα άνοιξαν την Εκκλησία του χωριού και όλοι μαζί ετέλεσαν την θεία Λειτουργία.

 

 

Αυτά είναι λίγα από τα πολλά θαύματα που έκανε ο παπα-Βασίλης ο Καππαδόκης σε Χριστιανούς και Τούρκους.

 

Κατά τους υπολογισμούς από τις μαρτυρίες των συγγενών του και των συγχωριανών του που ζουν σήμερα, εκοιμήθη γύρω στο 1900 και ετάφη εκεί στο χωριό που εφημέρευε, στο Τασλίκ της Καππαδοκίας.

 

Αιωνία του η μνήμη. Την ευχή του να έχουμε και οι πρεσβείες του να βοηθήσουν να λειτουργηθή και πάλι ο ναός του αγίου Γεωργίου στο Τασλίκ, που τώρα είναι τζαμί. Αμήν.

 

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Α’, Άγιον Όρος 2009, σελ. 33.

https://paterikos.blogspot.com/2026/05/blog-post_971.html

Ὁ Πολυ-Ἀγαπητός μας Πατήρ Βασίλειος (Our Most Beloved Father Basil) (Наш дорогой отец Василий)

 

Ὁ Πολυ-Ἀγαπητός μας Πατήρ Βασίλειος

(Our Most Beloved Father Basil)

(Наш дорогой отец Василий)

ὑπό

Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου

Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Μάρτιος 2026

 

«Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται.»

Ματθ. ε΄ 8

           

            Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί ἐν Κυρίῳ, αἰσθάνομαι τήν υἱικήν ἀνάγκην νά γράψω ὀλίγας λέξεις, ὡς μικρόν Μνημόσυνον διά τόν ἀγαπητόν μας πνευματικόν πατέρα, τόν Ἀρχιπρεσβύτερον Βασίλειον Μίτσεκ (Right Reverend Mitered Archpriest Basil Micek, отец Василий), ὁ ὁποῖος ἦτο ἐφημέριος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου, εἰς τό Σκράντον τῆς Πεννσυλβανίας τῆς Ἀμερικῆς (Scranton, PA, U.S.A.).  Ὁ π. Βασίλειος, ἄν καί ἀσθενής ἐλειτούργησε τήν Κυριακήν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως (2 Μαρτίου/15 Μαρτίου 2026 μέ τό ν.ἡ.) καί ἔχομεν ὡς θησαύρισμά μας τό τελευταῖόν του Ἑβδομαδιαῖον Δελτίον τῆς Ἐνορίας (Weekly Parish Bulletin), εἰς τό ὁποῖον γράφει πάρα πολλά πνευματικά πράγματα, νουθεσίας καί εὐχαριστίας, εἰς τάς ὀκτώ δελίδας του, ὅπως: Pray for Peace in Ukraine, Pray for Peace in Israel, καί τελειώνει μέ τήν εὐχήν: Lord Jesus Christ, Son of God, Have Mercy on me, a sinner! Ἀνεπαύθη δέ ἐν Κυρίῳ τήν Παρασκευήν (7 Μαρτίου/20 Μαρτίου) κατόπιν μιᾶς μακρᾶς ἀσθενείας.

            Ἡ ἐκκλησία αὕτη τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου[1] ἱδρύθηκε τό 1897 καί ὁ πρῶτος ἱερεύς της εἶναι ἅγιος τῶν Ρώσων εἰς τήν Ἀμερικήν, ὁ Ἅγιος Ἀλέξιος (Saint Alexis Toth, Святой Алексий) ),[2]  Ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία ἐτελέσθη τήν ἑσπέραν τῆς Παρασκευῆς (14 Μαρτίου/27 Μαρτίου) καί ἡ Θεία Λειτουργία διά τούς Κεκοιμημένους καί ἡ ταφή του ἔγινε τό Σάββατον (15 Μαρτίου/28 Μαρτίου) ἀπό τήν ἐκκλησίαν τοῦ π. Βασιλείου, τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου, εἰς τήν ὁποίαν ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς ἀπό τήν 1^ην Αὐγούστου 1985 ἕως τήν ἡμέραν τῆς κοιμήσεώς του, ἄνω τῶν 40^α ἐτῶν.

            Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Βασίλειος Micek ἐγεννήθη εἰς τάς 2 Ὀκτωβρίου 1948 εἰς τό Passaic, New Jersey. Εἰς τάς 3 Μαρτίου 1973, ἐνυμφεύθη, εἰς τόν Ἱ. Ναόν τῶν Τριῶν Ἁγίων, τήν Πάμελα (Pamela Paison) καί ἀπέκτησαν τρία τέκνα, τόν Ἰωσήφ (Joseph), ὁ ὁποῖος εἶναι Ἀναγνώστης, τόν Τιμόθεον (Timothy), ὁ ὁποῖος εἶναι Ὑποδιάκονος εἰς τήν ἐκκλησίαν, καί τόν Νικόλαον (Nicholas), ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τό Ἱερόν (Παπαδάκι). Εἰς τάς 7 Ὀκτωβρίου 1973 ἐχειροτονήθη Ἀναγνώστης καί Ὑποδιάκονος εἰς τόν Ἱ. Ναόν τῶν Τριῶν Ἁγίων, ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Μακαρίου Svistun (Епископа Мака́рия Свистун). Τόν Δεκέμβριον τοῦ 1974 ἐχειροτονήθη Διάκονος εἰς τόν ἴδιον Ἱ. Ναόν. Εἰς τάς 30 Ἰουλίου 1978, εἰς τόν Πατριαρχικόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου, εἰς τήν Νέαν Ὑόρκην (New York), ἐχειροτονήθη Ἱερέας, ἀπό τόν Ἐπίσκοπον Εἰρηναῖον Seredney (Епископ Ириней Seredney). Τό 1984 ἀνυψώθη εἰς τόν βαθμόν τοῦ Ἀρχιμανδρίτου ὑπό τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου τῆς Μόσχας καί Πάσης τῆς Ρωσίας κ.κ. Ποιμένος, Pimen (Превосходительнейший Патриарх Московский и всея Руси г-н Пастырь (Пимен). Τό 1988, τοῦ παρεχωρήθη τό δικαίωμα νά φέρῃ τόν κεκοσμημένον σταυρόν.

            Ἀπό τό 1978 ἕως τό 1985, ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς τῆς ἐκκλησίας τῶν Τριῶν Ἁγίων εἰς τό Garfield τοῦ New Jersey. Ἀπό τήν 1^ην Αὐγούστου 1985 ἕως τήν ἡμέραν τῆς κοιμήσεώς του ὑπηρέτησεν ὡς ἱερεύς τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου εἰς τό Scranton, PA. Τό 2012, τοῡ ἐχορηγήθη τό δικαίωμα νά φορέσῃ τήν μίτραν, ὑπό τῆς Αὐτοῦ Μακαριότητος τοῦ Πατριάρχου τῆς Μόσχας καί πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου (Патриарху Московскому и всея Руси, его святейшеству Кириллу). Εἰς τάς 21 Φεβρουαρίου/6 Μαρτίου 2026, ἐν ἀναμονῇ τῆς ἑορτῆς τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, τοῦ παρεχωρήθη τό δικαίωμα νά τελῇ τήν Θείαν Λειτουργίαν μέ άνοικτάς τάς Βασιλικάς Θύρας τοῦ Ἱεροῦ κατά τήν ψαλμωδίαν τοῦ Χερουβικοῦ Ὕμνου.

            Ὁ μακαριστός π. Βασίλειος, ὡς πρῲην Ἀναγνώστης καί γνώστης ἀρκετῶν Ἑλληνικῶν καί τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς, εἶχεν ἐξαισίαν φωνήν καί ἔψαλλεν ὕμνους καί εἰς τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν. Τό «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν...» εἰς τήν Ἑλληνικήν καί ἄλλαι  ψαλμωδίαι ἦσαν πραγματικαί Βυζαντιναί μελωδίαι. Τήν ἡμέραν τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας καί τῆς Θείας Λειτουργίας διά κεκοιμημένους ἱερεῖς, εἶχον ἔλθει εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου  δέκα ἱερεῖς καί δύο διάκονοι, μέ τά ἄμφια των ἅπαντες τελοῦντες τάς Ἀκολουθίας καί τιμῶντες τόν π. Βασίλειον. Ἐντός δέ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἦσαν καί ἄλλοι ἱερεῖς μέ τά ράσα των, χωρίς νά λάβουν μέρος εἰς τάς Ἀκολουθίας, ἀλλά τιμῶντες καί προσευχόμανοι διά τόν ἀγαπητόν των π. Βασίλειον. Πλῆθος δέ λαοῦ, πνευματικῶν τέκνων του, καί ἐνοριτῶν προσῆλθον κατά τάς δύο ἡμέρας, Παρασκευήν (14/27 Μαρτίου) καί Σάββατον (15/28 Μαρτίου), προσευχόμενοι, τιμῶντες καί ἀσπαζόμενοι διά τελευταίαν φοράν τήν δεξιάν τοῦ νεοκοιμηθέντος πατρός των.

            Δι’ ἐμέ καί τήν οἰκογένειάν μου ἦτο ὁ ἀγαπητός μας πνευματικός πατήρ, ὁ παραδοσιακός ἱερέας τῆς Ἁγιοτάτης ἡμῶν Ὀρθοδοξίας, τῶν Ρωσικῶν Πατριαρχικῶν Ἐνοριῶν εἰς τάς Η.Π.Α. Ἡ προσευχή μας θά εἶναι πάντοτε μαζί του καί μέ τήν οἰκογένειάν του. Θά ἠμποροῦσα νά γράψω πάρα πολλά γεγονότα καί συζητήσεις μέ τόν π. Βασίλειον, ἀλλά δέν θέλω νά κουράσω τούς ἀγαπητούς ἀναγνώστας αὐτοῦ τοῦ πενιχροῦ μου μνημοσύνου. Ἡ ἀγάπη του διά τούς Ἕλληνας ἦτο τεραστία, ὅπως εἶναι καί ὅλων τῶν Ρώσων ἀδελφῶν μας. Μᾶς θεωροῦν τούς πνευματικούς των προγόνους καί ἀναγνωρίζουν τήν προσφοράν μας πρός αὐτούς πρό 1038 ἐτῶν, ὅταν οἱ Ρῶσοι τοῦ Κιέβου ἔγιναν Ὀρθόδοξοι, τό 988 κατά τήν διάρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου τοῦ Μεγάλου[3] (Святого Великого Владимира) καί τοῦ ἡμῶν αὐτοκράτορος, τοῦ Βασιλείου Β΄ τοῦ Βουλγαροκτόνου.

Αἰωνία Αὐτοῦ ἡ Μνήμη

Memory Eternal

Vechnaya Pamyat

Да будет вечна Его память

 

 

  

l

 

 

---

[1] Ὅρα,  Ss. Peter & Paul Russian Orthodox Church, https://www.saintspeterandpaulscranton.com/

[2] Ὅρα, “The North American Saints”, The North American Saints - Orthodox Church in America (oca.org)

[3] Ὅρα, «Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου», Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου - Βικιπαίδεια (wikipedia.org). Ὅρα ἐπίσης, History of the Russian Orthodox Church, History of the Russian Orthodox Church - Wikipedia

 

Η ψυχική ευγένεια του Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

 

Η ψυχική ευγένεια του Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 

Στη Σκήτη Λάκκου αγωνίζεται με την πενταμελή συνοδεία του και ο μοναχός Δοσίθεος, καταγόμενος από το χωριό Μπαϊσιέστι του νομού Σουτσεάβας. Στο Άγιον Όρος είναι από το 1991. Αυτός είπε για τον Γέροντα Διονύσιο τα εξής:

Τον Γέροντα Διονύσιο τον γνώρισα το 1991, όταν ήλθα για πρώτη φορά στο Άγιον Όρος. Τον ερώτησα αν θα μείνω στο Όρος και μου είπε: «Το Άγιον Όρος, παιδί μου, είναι το Περιβόλι της Παναγίας μας. Εμείς είμαστε τα παιδιά της και μας φροντίζει σαν μητέρα μας. Η Παναγία σε κάλεσε και θα μείνεις εδώ και θα προκόψεις πνευματικά». Ήταν πολύ ταπεινός. Μιλούσε με περιστατικά για την ζωή του με βαθιά ταπείνωση. Μετά από κάθε συζήτηση που έκανε, στο τέλος έλεγε: «Συγχωρέστε με, πατέρες και αδελφοί».

Είχε πολλή αγάπη για όλους. Δεχόταν όλους όσοι έρχονταν στο Κελλί του και φρόντιζε για τη φιλοξενία και την ανάπαυσή τους. Το 1991 ήλθε στη Σκήτη Λάκκου, όπου τότε ζούσαν μόνο δύο γέροντες Ρουμάνοι μοναχοί, ο π. Νεόφυτος και ο π. Μιχαήλ, ενώ ο διακο-Αρκάδιος είχε μεταφερθεί στη Σκήτη του Προδρόμου λόγω των πολλών του ασθενειών. Μας λειτούργησε στο Κυριακό τού Αγίου Δημητρίου. Μας μίλησε για την ιστορία της Σκήτης Λάκκου, ότι παλιότερα είχε σαράντα πατέρες, οι οποίοι πέθαναν και κατόπιν ερήμωσαν όλες σχεδόν οι Καλύβες. Του ζήτησα μουλάρι για να μεταφέρω τα οικοδομικά υλικά στην υπό κατασκευή καλύβα μου και μου έδωσε δύο, τα οποία κράτησα επί τέσσερις μήνες και μετέφερα όλα τα υλικά για το κτίσιμο.

Ήταν πολύ συγχωρητικός για τα λάθη των άλλων. Ποτέ δεν έκανε παρατηρήσεις για τυχόν αδιάκριτα λόγια ή πράξεις των άλλων. Κάποια φορά στο κελλί του, είπα στη Λειτουργία το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την ευλογία κάποιου, διότι σαν νέος δεν ήξερα τα αγιορείτικα τυπικά. Ο Γέροντας Διονύσιος, μετά τη Λειτουργία, στην ώρα του πρωινού καφέ με πολλή λεπτότητα μου εξήγησε ότι το «Πιστεύω» το λέει ο προϊστάμενος του Κελλίου, χωρίς καθόλου να με θίξει.

Όταν επισκεπτόμασταν το Κελλί του για την πανήγυρη του πολιούχου Αγίου Γεωργίου, έψαλλε στην εκκλησία πολύ μελωδικά, διότι γνώριζε τη βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική. Αγαπούσε πολύ τις ακολουθίες και στεκόταν σχεδόν πάντοτε όρθιος ασκώντας βία στο αγώνισμα της προσευχής και της ορθοστασίας. Μας έλεγε: «Ο Θεός μού πήρε το φως των οφθαλμών μου, διότι δεν είμαι άξιος να το έχω, λόγω των αμαρτιών μου. Ελπίζω να μου δώσει ο Θεός το άλλο φως τού Παραδείσου».

Ήταν πάντοτε ειρηνικός, φωτεινός στο πρόσωπο και γελαστός. Όποιος πήγαινε κοντά του, αισθανόταν χαρά. Συνομιλούσε με τους προσκυνητές του, χωρίς να υπολογίζει την κούραση. Έδινε συμβουλές για όλα τα θέματα των μοναχών και των εγγάμων στον κόσμο χριστιανών.

Βοηθός και αφοσιωμένος υποτακτικός του Γέροντα Ιουλιανού είναι ο μοναχός π. Χαρίτων, ο οποίος είναι στο Άγιον Όρος από το 1997. Συναντήθηκε πολλές φορές με τον Γέροντα Διονύσιο της Κολιτσούς. Αυτός διηγείται ό,τι θυμάται για τον Γέροντα:

Ο Γέροντας Διονύσιος ήταν από εκείνες τις μορφές που διαβάζουμε στα Γεροντικά. Κρατούσε τη μοναχική τάξη με περισσή ευλάβεια. Δεν έκανε οικονομία στον εαυτό του. Όσο κουρασμένος και να ήταν, κατέβαινε πάντοτε στις ακολουθίες του ημερονυκτίου. Μας δίδασκε με τη ζωή του. Ήταν ο πνευματικός κρίκος που συνέδεε το Άγιον Όρος με τη Ρουμανία. Συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη και αναβάθμιση του ορθοδόξου ρουμανικού μοναχισμού. Γι’ αυτό και έρχονταν σ’ αυτόν να εξομολογηθούν όχι μόνο χιλιάδες Ρουμάνοι χριστιανοί, αλλά και κληρικοί από τη Ρουμανία όλων των βαθμίδων της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Την ίδια προσέλευση είχαν και οι Έλληνες χριστιανοί και κληρικοί. Τακτικά τον επισκέπτονταν οι Μητροπολίτες πρώην Αργολίδος Ιάκωβος και Σιατίστης Αντώνιος και πολλοί άλλοι. Ο ίδιος είχε γίνει μεγαλόσχημος μοναχός στην κυρίαρχη Μονή του Βατοπεδίου. Έκτοτε, σαν μεγαλόσχημος, έδινε το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα σε μοναχούς, ιερομονάχους και ιεράρχες της Ρουμανικής Εκκλησίας. Έτσι, βοήθησε τους αγάμους κληρικούς της Ρουμανίας να ενδύονται το κανονικό Μοναχικό Σχήμα, πράγμα το οποίο είχε εγκαταλειφθεί για πολλά χρόνια.

Ο Γέροντας Διονύσιος είχε πολλή διάκριση και πνευματική αρχοντιά. Απαλλαγμένος από τα κατώτερα πάθη, κινούνταν στη σφαίρα της απάθειας και της καλογερικής απλότητας. Συμπεριφερόταν στον καθένα με άπειρη ψυχική ευγένεια και απέφευγε να πληγώνει κάποιον, έστω και με το νεύμα των ματιών του. Ήξερε να αναπαύει τις ψυχές, διότι αναπαυόταν πρώτα μέσα του το Πανάγιο Πνεύμα με όλες τις αρετές.

 

Πηγή: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, “Αυθεντικές μαρτυρίες Αγιορειτών πατέρων και προσκυνητών για την προσωπικότητα του οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή”. Ομιλία στο Μοναχικό συμπόσιο προς τιμήν τού οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή. Ιάσιο Ρουμανίας, 12-15 Νοεμβρίου 2015. (Αποσπάσματα.)

 

https://www.koinoniaorthodoxias.org

https://paterikos.blogspot.com/2025/11/blog-post_35.html

Архиепископ Аверкий (Таушев) "...Времени уже не будет"

"Честь, благородство, совесть, стыд как будто совсем покинули современного человека, не исключая даже носящих еще имя «христиан» и облеченных в одежды служителей Церкви.

Бесстыдство, бессовестность, беспринципность дерзко и нагло поднимают голову, заставляя всех, иногда притворством, а иногда – угрозами, запугиванием и террором, верить в ложь. «Действо льсти», о котором пишет святой Апостол Павел в своем втором послании к Солунянам, сейчас в полном ходу, и горе тем, кто этого не замечают или не хотят замечать (2 Сол.2,11).

«Черное» называют «белым», а «белое» – «черным», оправдывают все страсти и пороки, а подлинную скромную добродетель оклеветывают, возводя хулы и чудовищные обвинения на тех, кто разоблачают порок и не желают участвовать в явных преступлениях, попирая свою совесть. И исполняется уже древнее отеческое предсказание о последних временах: «тогда люди будут безумствовать, а тому, кто не безумствует, будут говорить: ты безумствуешь, потому что ты не похож на нас».

Почитайте, братие, слова Господа Иисуса Христа и писания святого Апостолов о последних временах, почитайте и предсказания святых отцов первых веков христианства, сравните все эти предречения с переживаемыми нами в наши дни событиями и настроениями современных людей, и вы поразитесь, с какою точностью все это исполняется на наших глазах!

Что же можно сказать о тех, кто всего этого будто бы не видят, не замечают?

Только одно: или они – безнадежные духовные слепцы, или они сознательно продали свои души врагам Христа-Спасителя, веря в конечное торжество сатаны, как противника Божия, подобно всем сатанистам, ныне уже себя не скрывающим, а открыто в прессе, по радио и по телевизии пропагандирующим свое сатанинское учение.

Живой и наглядный пример этого – сатанинская секта в Сан-Франциско, которая официально признана государственными властями, как новая, законно существующая религиозная «деноминация».

Куда уж идти дальше?!

Вот, в какое поистине страшное время судил нам жить Бог!"

Архиепископ Аверкий (Таушев) "...Времени уже не будет"

 https://www.facebook.com/photo?fbid=24778202175136078&set=pcb.4260423464243513