Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2019

Γιατί γιορτάζουμε την "έναρξη" και όχι την λήξη του πολέμου.




Το είδα σε έναν τοίχο και απάντησα ως εξής. Επειδή βγήκε μεγάλο, το μεταφέρω και εδώ.

Πρώτα πρώτα με τα χρόνια χάνεται λίγο λίγο η γνώση. Δεν είναι δύσκολο όμως να το σκεφτούμε. Ως εξής:

Αν πιστεύουμε ότι μία ωραία πρωία κάποιος αποφάσισε ότι "από αύριο θα γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου", θα πρέπει να ρωτήσουμε αυτόν πρώτα και μετά όσους το αποδέχθηκαν στην εποχή του. Αν δεν ζει, να βρούμε πώς σκέφτηκε.

Αν το έκαναν πολλοί μαζί, τότε να ψάξουμε πιο βαθιά λιγάκι. Σε όσα μας ενώνουν. Σ' αυτό που λέμε πολιτισμό μας, κουλτούρα μας, ανεξάρτητα από το πόσο μετέχει κανείς.

Το δεύτερο συνέβη. Έναν χρόνο μετά, την 28η Οκτωβρίου 1941, επί Κατοχής όπου μάλιστα οι Γερμανοί είχαν αναθέσει την τάξη στους Ιταλούς, καθηγητές όπως ο Τσάτσος αρνήθηκαν να διδάξουν (για να τιμήσουν την ημέρα - και απολύθηκαν), ο αρχιεπίσκοπος καλούσε τον κόσμο να πάει στο μνημείο αγνώστου στρατιώτη, το οποίο τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν αυτό που το θεωρούμε σήμερα, διάφοροι άνθρωποι πήγαιναν αυθόρμητα και άφηναν λουλούδια, από στόμα σε στόμα. Έγιναν και κάποια πρώτα χαμηλής έντασης επεισόδια με τους Ιταλούς αστυνομικούς και ο κόσμος ήθελε να δείξει την αντίθεσή του. Έτσι σιγά σιγά καθιερώθηκε.

Πολλοί μιλάνε εξ ονόματος του λαού. Αρέσει στα αυτιά όλων. Αυτοί όμως που μιλάνε δυσαρεστούνται κάπως όταν πράγματι συμβαίνει κάτι "από τα κάτω", όταν κάτι ξεκινάει πραγματικά ακαπέλωτο. Επειδή αυτοί που μιλούν έτσι, ουσιαστικά ζητούν να είναι οι ίδιοι οι καθοδηγητές. Όταν δεν υπάρχουν καθοδηγητές (ή όταν είναι άλλοι - άσχετο αυτό με το θέμα) δεν τους αρέσει.

Άρα λοιπόν είχε μια χροιά αντίστασης, μνήμης και έγινε από τους συγχρόνους της εποχής.

Πάμε τώρα λίγο πιο βαθιά. Αρκούν αυτοί οι λόγοι; Ακόμα και αν αρκούν, τι είδους αίτια έχουν; Πώς και έδρασαν ταυτόχρονα σε τόσους ανθρώπους; Πώς έγινε αποδεκτό τόσο γρήγορα; Δεν υπήρχε καν Facebook!

Επειδή στον πόλεμο δεν "μπήκαμε". Δηλαδή δεν μπήκαμε μόνοι μας. Μας έβαλαν οι συνθήκες. Μας υποχρέωσαν. Μας έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό. Ή θα παραδοθείτε ή θα πολεμήσετε. Αφού απωθήσαμε τους Ιταλούς και απελευθερώσαμε μία ακόμη φορά περιοχές της Βορείου Ηπείρου, αντισταθήκαμε για 210 συνολικά ημέρες σε Ιταλούς και Γερμανούς. Χρυσό μετάλλιο. Αργυρό οι Γάλλοι με περίπου 45. Καθαρή διαφορά. Αυτά ήταν γνωστά σε όλους. Επί δύο χρόνια τουλάχιστον, από τον Σεπτέμβριο του 1939 μέχρι τον Οκτώβριο του 1941 κάθε μέρα όλοι διάβαζαν τα νέα του πολέμου.

Είχε λοιπόν και χαρακτήρα ηρωισμού η έναρξη του πολέμου. Δεν γιορτάζουμε τον θάνατο που προκαλείται από τον πόλεμο. Γιορτάζουμε την νίκη του να μάχεσαι. Τη νίκη να ορθώνεις ανάστημα και να λες, τι να λες; ΟΧΙ. Να μην λες το όχι από απόσταση. Αλλά να το βιώνεις. Με κόστος. Αλλιώς έχει λιγότερη αξία.

Υπάρχει και ένα τρίτο επίπεδο. Θα το αντιστρέψω το ερώτημα. Ίσως ανεπιτυχώς. Τον θάνατο και την συντριβή που προκαλεί ο πόλεμος την 'γιορτάζει" κανείς στην λήξη του πολέμου, αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα! Τι είναι η λήξη; Η επικράτηση του ενός πάνω στον άλλον. Σε διέλυσα πρώτος πριν με διαλύσεις εσύ. Σε αφάνισα. Δηλαδή εντάξει, να γιορτάσει την λήξη ο νικητής. Ο χαμένος τι θα γιορτάσει στη λήξη; Τη συντριβή του;

Ο θάνατος στον δικό μας πολιτισμό είναι γιορτή όταν είναι αναστάσιμος. Γι' αυτό γιορτάζουμε την γιορτή μας. Το όνομα του Αγίου, που την ημέρα που τον γιορτάζουμε είναι συνήθως η ημέρα που μαρτύρησε, που πέθανε, που μπήκε στην αιώνια ζωή. Ο θάνατος του πολέμου είναι φοβερός. Δεν είναι αναστάσιμος, εκτός αν είναι ηρωικός.

Να. Γι' αυτούς τους λόγους γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου την έναρξη του πολέμου και όχι τη λήξη του.

Ανδρέας Σταλίδης

ΠΗΓΗ: ΑΝΤΙΒΑΡΟ

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2019

Σημεία των καιρών: Καθολικός Επίσκοπος μοιράζει αρτοκλασία σε Ορθόδοξο Ναό!


Του Αιμίλιου Πολυγένη


Αντιμέτωποι με ένα σοκαριστικό γεγονός ήρθαν οι ενορίτες του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Αάχεν της Γερμανίας το Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2019.
Συγκεκριμένα μετά το πέρας του Εσπερινού του Αγίου Δημητρίου, αντί οι πιστοί να λάβουν αρτοκλασία από τον ιερέα του Ναού το έλαβαν από Καθολικό Επίσκοπο!
Είναι απορίας άξιον από που πήρε άδεια ο εν λόγω Καθολικός Επίσκοπος, να μοιράζει αρτοκλασία σε Ορθόδοξους Χριστιανούς.
Οι εικόνες αυτές προσβάλουν τον Ορθόδοξο λαό και την νοημοσύνη τους.... φωνή λαού οργή Θεού!




ΠΗΓΗ: https://www.romfea.gr/

Γέρων Σάββας Καψαλιώτης (1913- 15 Οκτωβρίου 1991)

Γέρων Σάββας Καψαλιώτης (1913- 15 Οκτωβρίου 1991)


Ο κατά κόσμον Ματθαίος Τριχάκης γεννήθηκε στις 15.11.1913 στο χωριό Κεφάλα Αποκορώνου Κρήτης από ευσεβείς γονείς. Είχε πέντε αδέλφια. Ο πατέρας του αναπαύθηκε όταν ήταν μικρός. Η χήρα μητέρα μεγάλωσε τα παιδιά με αυστηρές αρχές. Κατά τη στρατιωτική του θητεία αρρώστησε βαριά προς θάνατο. Έγινε καλά με τη βοήθεια της Παναγίας. Όπως έλεγε ο ίδιος: «Η Κυρία Θεοτόκος με είχε για κάπου αλλού και για να μετανοήσω, μου χάρισε τη ζωή».

Μετά την απόλυσή του από τον στρατό επισκέφθηκε τη μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη. Κατά την ακολουθία του Όρθρου, ως λέγει, αισθάνθηκε ότι ο Θεός ήταν εκεί και οι μοναχοί συνομιλούσαν μαζί Του. Έτσι αποφάσισε τη μοναχική του αφιέρωση. Με την ευχή της μητέρας του πήγε στη μονή Λογγοβάρδας της Πάρου, όπου εκάρη μοναχός από τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο (+1980). Το 1940 επιστρατεύθηκε λόγω του πολέμου. Πολλές φορές αισθάνθηκε την προστατευτική παρουσία της Παναγίας.

Μετά τον πόλεμο ήλθε στο Άγιον Όρος κι έμεινε για λίγους μήνες κοντά στον Γέροντα Αβιμέλεχ τον Μικραγιαννανίτη (+1965), από τον οποίο πολύ ωφελήθηκε. Κατόπιν επί διετία πήγε στη μονή Κωνσταμονίτου, αλλά αρρώστησε. Πήγε στη Θεσσαλονίκη στους ιατρούς κι εκεί τον συνέλαβαν οι αντάρτες και τον καταταλαιπώρησαν. Επέστρεψε στη μονή Λογγοβάρδας, για να φύγει πάλι και να πάει στη μονή Όσιου Μελετίου Κιθαιρώνος, όπου έμεινε επί μία οκταετία. Έζησε κι εκεί πολλά θαύματα της πίστεως.

Το 1946 πήγε στην Καλύβη του Αγίου Ευσταθίου στα Καυσοκαλύβια κι έμεινε κοντά δύο χρόνια. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τις μονές Προφήτου Ηλιού Άμφισσας, Σαγματά Θηβών και Παντοκράτορος Αγίου Όρους. Από εκεί πήγε στην Καψάλα το 1976 στην έρημη Καλύβη των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου. Κατά την ορθρινή προσευχή του άγγελος Κυρίου τον θυμιάτιζε και του έδωσε μεγάλη ειρήνη και χαρά. Με τη βοήθεια της Παναγίας πάλι έγινε καλά, που ήταν άρρωστος και από κτύπημα είχε πόνους πολλούς. Ζωντανή αισθάνθηκε την παρουσία των αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου σε άλλο πάθημά του.

Το 1986 πήγε στην Καλύβη του Αγίου Νικολάου της Καψάλας, όπου είχε ζήσει και ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (+1809) και είχε γράψει μερικά από τα θεόπνευστα έργα του. Η ζωή του Γερ.Σάββα κύλησε μέσα σε περιπέτειες και θαύματα. Προς το καλογέρι του, που του συμπαραστάθηκε στις ασθένειες των γηρατειών του, έλεγε: «Το ωφελιμότερον εις τον μοναχόν είναι η απομάκρυνσις πάσης συζητήσεως. Πάντοτε χάνομεν ψυχικήν ειρήνην και τη σταθερότητα της σκέψεως με την πολυλογία. Η εσωτερική εργασία χάνεται, διά τούτο είπον οι πατέρες: “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου”. Και τότε έρχεται η εσωτερική εργασία και ενώνεσαι με τον Κύριον και γίνεται ο έσω άνθρωπος πυρ κατά την δύναμιν εκάστου. Γι’ αυτό “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου” και ευρίσκομεν αυτό που ζητούμε, δηλαδή έρχεται η ευχή το: “Κύριε Ιησού Χριστέ και είναι πυρ που καταναλίσκει τας ματαίας σκέψεις και λογισμούς. Και, αφού φύγουν όλα αυτά, τότε ενωνόμεθα με τον Θεόν …».

Προαισθάνθηκε το τέλος του. Τον Ιούλιο του 1991 έγραφε στο ημερολόγιό του: «Αι ημέρες μου φεύγουν, η ζωή μου είναι προς το βασίλεμα, γι’ αυτό, πάτερ Σάββα, ετοιμάσου να κοινωνήσης, να λάβης την χάριν του Κυρίου, ίνα σε συνοδεύση εις την άλλην ζωήν. Η Κυρία Θεοτόκος μας περιμένει με ανοικτάς αγκάλας όλους τους πιστούς». Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 15.10.1991.



Πηγές – Βιβλιογραφία
Αλυπίου Καψαλιώτου μοναχού, Γέρων Σάββας ο Αγιορείτης (1913-1991), Άγιον Όρος 2006.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Γ’ – 1984-2000, σελ. 1303-1305 , Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.
[ Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019 10:37 ΠΜ ] +306980288744: https://www.pemptousia.gr/wp-content/uploads/2015/09/Ieromonahos-Savvas-Kapsaliotis-e1442159505814.jpg

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2019

Ο ήρωας που έγινε καστανάς…(μια συγκινητική ιστορία -και για παιδιά)

… οἱ νέες γενιές πρέπει νά μάθουν, νά διδαχθοῦν ἀπό τήν οἰκογένεια καί τό Σχολεῖο γιά τό Ἔπος τοῦ 1940. Γιά τό καλό της Πατρίδας μας...
Οἱ ἱστορίες πού μοῦ λέει ὁ παππούς μου καί μάλιστα αὐτές πού ἔ χουν σχέση μέ τήν πατρίδα μας μοῦ ἀρέσουν πάρα πολύ. Μερικές φορές μέ συγκινοῦν. Καί ἄλλες μέ γεμίζουν μέ περηφάνεια πού εἶμαι γέννημα-θρέμμα αὐτής τής πατρίδας πού λέγεται Ἑλλάδα.
Πλησίαζε ἡ γιορτή της 28ης Ὀκτωβρίου. Καί ̓γώ πήρα τό σκαμνάκι μου, τό ἔβαλα κοντά στήν πολυθρόνα του καί τοῦ εἶπα:
-Τί θά μοῦ πεῖς σήμερα, παππού;
– Τί γιορτάζετε μεθαύριο στό Σχολεῖο; μέ ρώτησε, χωρίς νά μοῦ ἀπαντήσει.
-Στίς 27 θά γιορτάσουμε τή Σημαία καί τή νίκη ἐναντίον τῶν Ἰταλῶν, ἀπάντησα μέ καμάρι πού τό ἤξερα.
-Τή Σημαία… καί τή νίκη ἐναντίον τῶν Ἰταλῶν…
Ἀναπολοῦσε ὁ παππούς. Ὄχι, δέν πολέμησε τό ̓40. Ἦταν, λέει, μικρός. Εἶχε ὅμως μιά ἱστορία νά μοῦ πεῖ… ἤ μάλλον νά μοῦ διαβάσει. Πήρε ἕνα περιοδικό ἀπό τό γραφεῖο του καί…
«Ἤμουν1 στό τό 1952 καί βρισκόμουνα στήν Πλατεία Κλαυθμῶνος, ὄχι ὅπως εἶναι σήμερα.
Ἐκείνη τήν στιγμή ἔπεφτε ὁ ἥλιος καί θά γνωρίζετε ὅτι μέ τήν δύση του, γίνεται ὑποστολή τής σημαίας. Τότε τό Ὑπουργεῖο Ναυτικοῦ ἦταν ἐκεῖ καί ἡ σημαία κυμάτιζε ἀκόμα στό κτήριο. Σήμερα εἶναι ἄλλες ὑπηρεσίες τοῦ Ναυτικοῦ. Τότε πάντα κάθε πρωί, θά θυμοῦνται οἱ παλιοί, γινόταν ἔπαρση σημαίας καί σταματοῦσαν τά… πάντα, ὅπως καί στή δύση τοῦ ἡλίου γινόταν ὑποστολή. Ἦταν στιγμές ὡ ραῖες, ἀπίθανες ποὺ ζοῦσαν τότε οἱ ἄνθρωποι.
Τό ἄγημα2 ἀποδόσεως τιμῶν (ἦταν) στόν χῶρο του, καί ἀκοῦμε τόν σαλπιγκτή νά δίνει τό σύνθημα γιά τήν ὑποστολή της σημαίας. Τό ἄγημα παρουσιάζει ὄπλα.
Ὁ ἀξιωματικός χαιρετά καί παίζεται ὁ Θούριος3
. Ὅλοι οἱ παριστάμενοι ἐκεῖ καί οἱ περαστικοί, ὅπως καί ἐγώ, σταθήκαμε σέ στάση προσοχής.
Ἀποδίδεις μέ αὐτό τόν τρόπο τήν τιμή στό ἱερό μας σύμβολο, στή γαλανόλευκη σημαία.
Τελειώνοντας ἡ διαδικασία της ὑποστολής τής σημαίας, οἱ διαβάτες συνεχίζουν τό δρόμο τους, ἐνῶ ἐγώ παρέμεινα ἀπό συνήθεια λίγο ἀκόμα. Τότε βλέπω τό νεαρό ἀξιωματικό νά κατευθύνεται θυμωμένος πρός ἕνα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά…
– Γιατί δέν σηκώθηκες ὄρθιος, γιά νά τιμήσεις τή σημαία μας. Δέν ἔχεις φιλότιμο;
Ὁ ἄνθρωπος ἔμεινε βουβός, ἐγώ παρακολούθησα ἔντρομος καί φοβερά συγκλονισμένος… Μετά βλέπω τόν καστανά ὅτι ἔγινε κατακόκκινος καί ἄρχισε νά τρέμει. Ἤθελε νά φωνάξει, ἀλλά βλέπω μέ ἔκπληξη ὅτι συγκρατεῖται, καί σκύβοντας τό κεφάλι του ἄρχισε νά κλαίει μέ λυγμούς. Ὅμως συνέρχεται γρήγορα, σκουπίζει τά δάκρυά του καί μέ πολλή δύναμη τῶν χεριῶν του (αὐτά ἦταν γερά) στυλώνει τό σῶμα του δυνατά, σπρώχνει τόν πάγκο του μέ τά κάστανα μπροστά καί φωνάζει μέ ὅλη τή ψυχή του, στό νεαρό ἀξιωματικό δυνατά:
«Πῶς νά σηκωθῶ, κύριε; Της τά ἔδωσα της Πατρίδας καί τά δύο», καί σηκώνει τά μπατζάκια τοῦ παντελονιοῦ, ὅπου φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω ἀπό τά γόνατα. Καί ξαναρχίζει νά κλαίει. Ὁ κόσμος, ὅπως καί ἐγώ, γύρω του κλαίει καί χειροκροτεῖ, ὅμως περισσότερο ἀπό ὅλους κλαίει ὁ νεαρός ἀξιωματικός…
Ἐκείνη τή στιγμή ἔγινε κάτι τό ἀλησμόνητο, φοβερή σκηνή γιά Ὄσκαρ. Ὁ ἀξιωματικός σκύβει καί ἀγκαλιάζει καί φιλεί὚ τόν καστανά, καί ἐν συνεχεί὏ στέκεται εὐθυτενής μπροστά στόν ἥρωα καί φέρνει τό δεξί του χέρι στήν ἄκρη τοῦ γείσου τοῦ πηλίκιού του καί τόν χαιρετά὚στρατιωτικά.
Τοῦ ἀπονέμει «τάς κεκανονισμένας τιμάς» ποὺ δέν μπόρεσε ἐκεῖνος τυπικά νά ἀποδώσει στή σημαία μας, γιατί της χάρισε καί τά δύο πόδια στά βορειοηπειρωτικά βουνά μας, γιά νά μπορεῖ νά κυματίζει σήμερα ψηλά ἡ κυανόλευκη σημαία σέ λεύτερη πατρίδα.
Καί οἱ ἄλλοι, οἱ πολλοί νά μποροῦν νά πηγαίνουν μέ γρήγορο βήμα στίς εἰρηνικές ἀπασχολήσεις τους, χωρίς νά γνωρίζουν ὅτι περνοῦν μπροστά ἀπό ἕναν ἥρωα τοῦ ἀλβανικοῦ μετώπου, τόν Ἕλληνα ἥρωα πολεμιστή, ὅποιο ἐπάγγελμα καί νά ̓χει. Ἄλλοι δέν μιλοῦν, ἄλλοι ὅμως εἰρωνεύονται. Γἰ αὐτό οἱ νέες γενιές πρέπει νά μάθουν, νά διδαχθοῦν ἀπό τήν οἰκογένεια καί τό Σχολεῖο γιά τό Ἔπος τοῦ 1940. Γιά τό καλό της Πατρίδας μας.»
Φανερά συγκινημένος τελείωσε τήν ἀνάγνωση ὁ παππούς. Γύρισα καί τόν κοίταξα. Τά δάκρυα ἔβρεχαν τό γερασμένο του πρόσωπο…
Δέν εἶπα τίποτα…
Τί νά πῶ;
Ἔκλαιγα καί Eγώ…

1. Γράφει ὁ Δημήτρης Ντούλιας. Πλωτάρχης Π.Ν. ἐ.ἀ. http://www.epirus-ellas.gr 27-10-2011
2. Στρατιωτικό τμᾹμα πού ἀποδίδει τιμές. 3. Ἐννοεῖται ὁ Ἐθνικός Ὕμνος.
για την αντιγραφή Alexia-momyof6

Ομιλά ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ (ΕΠ. ΩΡΕΩΝ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ)

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2019

Θέλουν να μετονομάσουν την οδό Γλάδστωνος σε Ζακ Κωστόπουλου.


Θέλουν να μετονομάσουν την οδό Γλάδστωνος σε Ζακ Κωστόπουλου. Γιατί τον συγκεκριμένο δρόμο, κύριε Δήμαρχε;



Διότι εκεί στις 20 Σεπτεμβρίου του 1942 η αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων) με αρχηγό τον αξιωματικό της Αεροπορίας Κώστα Περρίκο ανατίναξε το κτήριο μιας γερμανόφιλης οργανώσεως, της ΕΣΠΟ (Εθνικοσοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις), που βρισκόταν στη γωνία των οδών Γλάδστωνος και Πατησίων στο κέντρο της Αθήνας. Με την έκρηξη σκοτώθηκαν 43 Γερμανοί και 29 μέλη της ΕΣΠΟ. Αυτό το σαμποτάζ χαρακτηρίστηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς του Λονδίνου και της Μόσχας ως το μεγαλύτερο που είχε γίνει μέχρι τότε σε κατεχόμενη χώρα. Τον Κώστα Περρίκο εκτέλεσαν στις 4 Φεβρουαρίου του 1943. Πριν από την εκτέλεση ο αρχηγός της ΠΕΑΝ «συμπύκνωσε σε τρεις δυνατές φράσεις ολόκληρο το πατριωτικό και ανδρικό του πιστεύω: ‘Πεθαίνω ως Έλλην αξιωματικός της Αεροπορίας. Έκανα το καθήκον μου. Ζήτω η Ελλάς’»… Οι αξιωματικοί του εκτελεστικού αποσπάσματος τον εχαιρέτησαν στρατιωτικά. Πριν από την εκτέλεση έγραψε στον γυιό και τη γυναίκα του:
 
Κώστας Περρίκος


«Αγαπημένο μου παιδί, Μίμη μου,
Ο πατέρας σου έπεσε για τη λευτεριά της πατρίδας μας. [...] Το χρέος αυτό δεν τελειώνει ποτέ. [...] Τον ρόλο αυτό επεφύλαξε η Μοίρα για σένα. Δούλεψε για να σταματήσουν οι πόλεμοι, να ευημερήσουν όλοι οι άνθρωποι, να ενωθούν τα κράτη της Ευρώπης, να ειρηνεύση και να ευτυχίση ο κόσμος. Δούλεψε για να καταργηθούν οι τεχνητοί φραγμοί που παρεμποδίζουν και σε άπειρες περιπτώσεις ματαιώνουν την πρόοδο των αξίων. Δούλεψε για την επικράτηση της Δημοκρατίας. Αφιέρωσε τη ζωή σου στην Ελλάδα και στην ανθρωπότητα.
Κ. Περρίκος προς Δημήτρη Περρίκο, Φυλακαί Αβέρωφ, κελί 12,
23 Ιανουαρίου 1943»
 


Μαρία μου,
Μου μένουν ακόμη λίγα λεπτά ζωής. Και στις τελευταίες μου στιγμές θα σ' αγαπώ και θα σε θυμάμαι. Φίλησέ μου τ' αγγελούδια μας. Οι φίλοι μου ας κάμουν το χρέος τους. Πεθαίνω για την Ελλάδα [...] Εγκαταλείπω τον κόσμο χωρίς μίση και κακίες. Αγωνίσθηκα για την πατρίδα μου. Για την δική τους πατρίδα αγωνίζονται κι' εκείνοι οι οποίοι με καταδίκασαν. Θα ήθελα το αίμα μου να μην μας χωρίση αλλά να μας ενώση στο μέλλον με τους σημερινούς αντιπάλους.
Κ. Περρίκος προς Μαρία Περρίκου,
Φυλακαί Αβέρωφ, κελί 12, 4 Φεβρουαρίου 1943, ώρα 5.20

Την υπαρχηγό της ΠΕΑΝ, Ιουλία Μπίμπα, εκτέλεσαν στην Αυστρία με αποκεφαλισμό διά πελέκεως...
Ιουλία Μπίμπα

Τα παραπάνω είναι ενοχλητικά, διότι ανεβάζουν τον πήχυ ψηλά. Αν θες να είσαι -όχι να λέγεσαι- αντιφασίστας, πρέπει να χύσεις αίμα. Όχι λόγια, όχι ύβρεις όχι μίσος, όπως κάνουν οι σημερινοί κατ' επάγγελμα αντιφασίστες. Κι ακόμη καλύτερο είναι να θες να είσαι ένας ελεύθερος και δημοκρατικός άνθρωπος. Τότε είσαι έτσι κι αλλιώς αντι- οτιδήποτε κακό. Κάποτε κάποιος είχε γράψει: «Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, πρέπει να λειτουργείς ως συνάνθρωπος». Αυτό θα αρκούσε, αν διδασκόταν όχι μόνο με λόγια αλλά κυρίως με το παράδειγμα στους νέους. Βέβαια, ο εν λόγω συγγραφέας, χαρακτηρίστηκε και χαρακτηρίζεται, ακόμα και τώρα που είναι νεκρός, από κύκλους επαγγελματιών της διανόησης και της δημοσιογραφίας ως εθνικιστής. Έτσι λειτουργεί όμως σήμερα η προπαγάνδα. Βάζει ταμπέλες. Και στρέφει την προσοχή της κοινής γνώμης εκεί που εστιάζοντας θα γίνει... κενή γνώμη. Μιλάνε οι κυβερνώντες (πολιτικοί, δημοσιολογούντες, υδαρείς διανοούμενοι-διανοούμενες) για τον... Τζόκερ! Για τον Περρίκο και την Μπίμπα θα μιλάμε τώρα;

Η προπαγάνδα από τη μία παρουσιάζεται ως αντιρατσιστική και αντιφασιστική επιβάλλοντας τη διδασκαλία κατά των έμφυλων ταυτοτήτων στα σχολεία κι από την άλλη καταργεί την όντως αντιρατσιστική και αντιφασιστική ιστορία μας. Προσπαθεί να θάψει τον «Επιτάφιο» και την «Αντιγόνη», να κάνει τη σφαγή «συνωστισμό» και το Ζάλογγο φήμη ή ... γλίστρημα! Τα ανιστόρητα όμως παιδιά μας ξέρουν για τη σφαγή εις βάρος των Τούρκων αμάχων στην Τριπολιτσά κι ας μην έχουν ιδέα για το ολοκαύτωμα στον Βρονταμά ή στο Αρκάδι, για το Κοντομάρι ή για το Κομμένο Άρτας. Δεν σου απαγορεύει να διδάξεις τη μάχη των Θερμοπυλών, αλλά σου δίνει ένα σχολικό εγχειρίδιο που περιγράφει τη μάχη σαν να είναι συνταγή μαγειρικής. Το «μολών λαβέ» ήταν η αυθόρμητη (sic) απάντηση του Λεωνίδα! Δεν είναι το αποκρυστάλλωμα της λυκούργειας νομοθεσίας και της σκληρής σπαρτιατικής αγωγής που έθετε (καθόλου δημοκρατικά!) την πατρίδα πάνω από το άτομο; Και η περιγραφή τελειώνει γλαφυρά και συγκινητικά ως εξής: «Έμειναν με τη θέλησή τους 700 Θεσπιείς που έπεσαν μαζί με τους 300 Σπαρτιάτες». Έπεσαν, γλίστρησαν, δηλαδή, κι αυτοί σαν τις Σουλιώτισσες; Παραθέτει και το επίγραμμα του Σιμωνίδη για τους «πεσμένους» με την εξής στοχαστική ερώτηση εμβάθυνσης: «Τι ήταν τα επιγράμματα;» Έτσι θα φλογίσουμε τα Ελληνόπουλα να γίνουν σπουδαίοι μαντιναδολόγοι-επιγραμματοποιοί! Η ναυμαχία του Αρτεμισίου καλύπτει τη συνολική έκταση... μιας αράδας: «Ο ελληνικός στόλος άφησε το Αρτεμίσιο και στάθηκε στο στενό της Σαλαμίνας.»!
http://ebooks.edu.gr/…/ebook/show.php/DSGYM-A105/29/158,916/
Μια σχολική ιστορία πρέπει να είναι περιληπτική όχι όμως επιλεκτικά παραλειπτική...

Βλέπετε πώς η προπαγάνδα δεν απαγορεύει, αλλά υπαγορεύει; Μεταθέτει τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου του 1940 στη 12η Οκτωβρίου του 1944 που απελευθερώθηκε η Αθήνα. Απελευθέρωση από τι; Δεν έγινε πόλεμος; Δεν πολεμήσαμε, περισσότερο από κάθε άλλον ευρωπαϊκό λαό τους φασίστες και τους ναζί; Αναφέρουμε ενδεικτικά τις μέρες αντίστασης των ευρωπαϊκών κρατών εναντίον των Γερμανών: Τσεχοσλοβακία: 0, Δανία:0, Λουξεμβούργο:0, Πολωνία:30, Νορβηγία: 61 (πρόκειται για αντίσταση των Άγγλων), Ολλανδία: 4, Βέλγιο: 18, Γαλλία: 43 (με τη βοήθεια του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος), Γιουγκοσλαβία: 3, Ελλάς: 55. Παραλείπουμε βέβαια τον εξάμηνο πόλεμο στην Ήπειρο, διότι εκεί δεν αντισταθήκαμε, επιτεθήκαμε. Αν όμως κάνουμε την πρόσθεση: 55 + 164 = 219! Δεν δεχθήκαμε τετραπλή επίθεση από Ιταλούς, Αλβανούς (Τσάμηδες κυρίως), Γερμανούς και Βουλγάρους; Γιατί λοιπόν μεταθέτουμε επετείους και μετονομάζουμε οδούς; Στο αντίστοιχο σχολικό εγχειρίδιο τίποτε από αυτά δεν αναφέρεται. Τίποτα απ’ όσα εγκωμιαστικά είπαν για μας τότε εχθροί και σύμμαχοι, καμιά πράξη γενναιότητος και αυτοθυσίας. Υπάρχουν όμως 3 παραθέματα, του Μπεράτη, του Ελύτη και του Γ. Μαργαρίτη. Τα δύο πρώτα παρουσιάζουν τις κακουχίες των στρατιωτών μας και το τρίτο μιλά για τη «ρήξη ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία και την ηγεσία της» κατά τις τελευταίες εβδομάδες του πολέμου στην Αλβανία. Υπαγορευόμενα συμπεράσματα: α) Μια αισχρή «ειρήνη» είναι προτιμότερη από τον πόλεμο με τις κακουχίες του. β) Στον πόλεμο η ηγεσία προδίδει τον λαό. Μήπως να λέγαμε ΝΑΙ, όπως έπραξαν άλλοι, π.χ. οι Δανοί, και την περάσαν ζάχαρη;
http://ebooks.edu.gr/…/ebo…/show.php/DSGYM-C105/65/525,1865/

Τι μένει απ’ όλα αυτά στο υποσυνείδητο των νέων; Ότι είμαστε ρατσιστές και φασίστες, θύματα των πολέμων, άρα αυτοματικά λάτρεις της όποιας «ειρήνης». Και αρκεί να συνθηματολογούμε κατά του κακού, π.χ. το αυτοκολλητάκι του συρμού «Σιγά μην φοβηθώ», για να αποπλύνουμε το όνειδος των φασιστικών μας καταβολών. Όχι όμως να θυσιάσουμε ακόμα και χρόνο ολίγων λεπτών για την πατρίδα, την ελευθερία, τη δημοκρατία, τον συνάνθρωπο. Λέμε πράξεις και βλέπουμε λόγια, όπως κάνουν οι ταγοί μας και τα σχολικά βιβλία ιστορίας που έχουν εξοβελίσει κάθε γεγονός ηρωισμού, αυτοθυσίας και αυταπάρνησης.

Έρχεται το 2021. Ήδη ακούμε πολλά και παλαβά από ιστοριολογούντες Φαλλμεράυερ που αμφισβητούν τη συνέχεια των Ελλήνων στην ιστορία, τη σημασία της Επανάστασης και εξομοιώνουν το θύμα με τον θύτη. Τους θυμίζουμε αυτό που ο Λένιν (τον θυμούνται άραγε;) είχε πει: «Μια επανάσταση δεν γίνεται με κομφετί». Ασφαλώς και διαπράχθηκαν ατοπήματα και αγριότητες από την πλευρά των Ελλήνων. Επρόκειτο για έναν λαό ατάκτων στρατιωτών που ξεσπά μετά από 400 χρόνια τυραννίας, εξαγριωμένος και εξαχρειωμένος. Και από πού μάθαμε γι' αυτά; Μα, από τα απομνημονεύματα των ιδίων των αγωνιστών και από τους σύγχρονούς τους Έλληνες ιστορικούς που τα έγραψαν για να τα καταδικάσουν κι όχι για να τα εκθειάσουν. Οι σφαγές που έγιναν και γίνονται από τακτικούς στρατούς «πολιτισμένων» λαών και κατόπιν επίσημης διαταγής δεν κρίνονται από τους νεόκοπους αποδομιστές. Όλο το εφιαλτικό τους σύμπλεγμα χύνεται με το μελάνι τους πάνω στον ελληνικό λαό. Σαν αυτούς που κατηγορούν μια βιασθείσα ότι αυτή προκάλεσε τον βιασμό της λόγω προκλητικού ντυσίματος. Και την καταδικάζουν, γιατί πάνω στην «πράξη» έβγαλε με τα νύχια της το μάτι του σεξουαλίζοντα δράστη. Ας σταματήσουμε, λοιπόν, τους συνηγόρους των βιαστών της ιστορίας και των λαών, διαβάζοντας σοβαρά ιστορικά έργα κι όχι τα δικά τους. Και ας αφήσουμε τους δρόμους και τους λαούς να έχουν τη δική τους ιστορία. Θα δούμε πώς σε λίγα χρόνια οι Σκοπιανοί θα πληρώσουν σκληρά τον σφετερισμό της «μακεδονικότητας» και την απεμπόληση της σλαβικότητάς τους. Ας μη βγάλουμε κι εμείς μόνοι μας τα μάτια μας. Έχουμε ταυτότητα, βαριά ναι μεν, ας εκπαιδευθούμε να μπορούμε να την κρατήσουμε και να την παραδώσουμε ατόφια. Κι αυτές τις μέρες ας αφήσουμε ένα λουλούδι στη γωνία των οδών Γλάδστωνος & Πατησίων, στο μνημείο του Κώστα Περρίκου, αφού το καθαρίσουμε από τα σπρέι των επαγγελματιών του αντιφασισμού, της αποδόμησης και της προοδευτικότητας...


Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2019

Ευχαριστήρια επιστολή των Παμμακεδονικών Υφηλίου στον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν για το βέτο για την είσοδο των Σκοπίων στην ΕΕ

WORLD PAN-MACEDONIAN ASSOCIATIONS
                                               Nina Gatzoulis
Coordinator of the World Pan-Macedonian Associations
 Tel: ΧΧΧ
              October 23, 2019
              Mr Le President de la Republique
              L’ Elysee
             55 Rue Faubourg Saint-Honore
             75008 Paris
Αξιότιμε Πρόεδρε κ. Μακρόν
Απευθυνόμαστε σε σας για να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για τη στάση σας όσο αφορά την ενσωμάτωση των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είμαστε περήφανοι Έλληνες με προέλευση από τη βόρεια περιοχή της Ελλάδας, τη Μακεδονία – αναπόσπαστη ελληνική περιοχή (μιας συνεχούς 3000 ετών ιστορίας, πολιτισμού και γλώσσας). Όταν κάτι είναι ενσωματωμένο σε ένα έθνος, είναι συνδεδεμένο με την εθνική ασφάλεια του έθνους και την εθνική του υπερηφάνεια. Συνεπώς, ποτέ δεν θα επιτρέψουμε σε κράτος του οποίου οι πολίτες δεν είναι Έλληνες να σφετεριστούν το όνομα, την ταυτότητα και την ιστορία μας. Επίσης ποτέ δεν θα δεχτούμε κάτι που θέτει σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας η οποία εξυπηρετεί επίσης και την ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Γνωρίζουμε επίσης ότι το παρελθόν και η ιστορία έχουν σημασία και δεν πρέπει να αφεθούν σε  χέρια ανθρώπων που δεν σέβονται την ιστορία. Ο Δρ. Frank Holt (Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας από το Πανεπιστήμιο του Χιούστον) στο πρόλογό του βιβλίου Macedonia-Evidence γράφει: “κοινοβούλια; Ειδήμονες; Ιερείς; Ποιητές; Πρόεδροι; Όποιος ελέγχει το παρόν πρέπει να επιλέξει με προσοχή σε ποιον να εμπιστευτεί το παρελθόν μας, αλλιώς μπορεί να προκύψει ένα ψεύτικο και τερατώδες μέλλον».
Επιπλέον, κύριε Πρόεδρε, με αυτό το βέτο, προστατεύσατε τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βασίστηκαν στην επιτυχία της εξής αρχής: οι χώρες και τα έθνη πρέπει να είναι έτοιμα να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση βάσει αυστηρών κανόνων και κανονισμών. Πρέπει να επιδείξουν την ειλικρίνειά τους στις υποχρεώσεις και τους στόχους των εσωτερικών μεταρρυθμίσεων και των βελτιωμένων περιφερειακών σχέσεων (ειδικά εάν γείτονες είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Τα Σκόπια (σε πολλά επίπεδα) δεν είναι ακόμα έτοιμα.
Επίσης το βέτο σας διόρθωσε το λάθος της προηγούμενης ελληνικής κυβέρνησης που οδήγησε σε ψευδή πολιτική νίκη υπό τη μορφή της συμφωνίας των Πρεσπών, την οποία τα Σκόπια έχουν ήδη παραβιάσει πολλές φορές. Η συμφωνία αυτή βασιζόταν σε ψευδή Ιστορία και επικυρώθηκε χρησιμοποιώντας μια αλαζονική παραβίαση του ελληνικού Συντάγματος και ενάντια στη βούληση του ελληνικού λαού. Ως αποτέλεσμα, προστατεύσατε τα πρότυπα της Ευρώπης την αξιοπρέπεια και τιμή ενός ευρωπαϊκού λαού (την αξιοπρέπεια και το ιστορικό μας δικαίωμα να είμαστε οι μόνοι Μακεδόνες) και γι’ αυτό σας ευχαριστούμε.
Με εκτίμηση,
ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ
Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ
Πρόεδρος: Δημήτρης Φιλιππίδης
Παμμακεδονική Ομοσπονδία Αυστραλίας
Συντονιστής: Γεώργιος Κοσμίδης
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά
Πρόεδρος: Χρήστος Καράτζιος
Παμμακεδονική Ένωση Αφρικής
Πρόεδρος: Αμύντας Παπαθανασίου
Παμμακεδονική Ομοσπονδία Καναδά
Πρόεδρος: Γεώργιος Παπαδάκης
Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων (Ελλάδα)
Πρόεδρος: Δημήτριος Γιουματζίδης

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
Cher Président Macron,
Nous vous écrivons pour vous exprimer notre gratitude pour votre position concernant l’intégration de Skopje dans l’Union européenne. Nous sommes des Grecs fiers originaires de la région septentrionale de la Grèce, la Macédoine – un endroit qui a toujours fait partie intégrante du monde hellénique (grâce à une continuité de 3000 ans d’histoire, de culture et de langue). Lorsque quelque chosefait partie intégrante d’un pays, il est lié à la sécurité et à la fierté nationale de ce pays. En conséquence, nous ne permettrons jamais à un État dont les citoyens ne sont pas grecs d’usurper notre nom, notre identité et notre histoire, car nous n’accepterons jamais rien qui puisse compromettre la sécurité nationale de la Grèce, mais également celle de l’Union européenne.
Nous savons aussi que le passé est important, que l’histoire est importante et qu’ilne peut être laissé entre les mains de ceux qui le manquent de respect. Le professeur Frank Holt (professeur d’histoire ancienne de l’Université de Houston), dans son prologue du livre Macedonia-Evidence, écrit: «Les parlements? Les experts? Des prédicateurs? Des poètes? Des présidents? Ceux qui contrôlent le présent doivent choisir avec soin leur confiance en notre passé, sans quoi un futurfaux et monstrueux pourrait en résulter.»
En outre, Monsieur le Président, avec ce veto, vous avez protégé les principes de l’Union européenne qui fondaient son succès sur l’adage suivant: les pays et les nations doivent être prêts à adhérer à l’Union européenne sur la base de règles et réglementations strictes. Ils doivent faire preuve de sincérité vis-à-vis des obligations et des objectifs des réformes internes et de l’amélioration des relations régionales (en particulier si les voisins se trouvent être membres de l’Union européenne). Skopje (à plusieurs niveaux) n’est pas encore prête.Votre veto a également corrigé l’erreur de l’ancien gouvernement grec qui avait conduit à une fausse victoire politique sous la forme de l’accord Prespes. Cet accord a été basé sur une fausse histoire et a été ratifié en faisant fi de la constitution grecque et contre la volonté du peuple grec. En conséquence, vous
avez protégé les normes de l’Europe et la dignité d’un peuple européen (notre dignité et notre droit historique d’être les seuls Macédoniens) et nous vous en remercions.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
Dear President Macron,
We are writing to you to express our gratitude for your stance regarding Skopje’s integration into the European Union. We are proud Greeks with origins from the northern region of Greece, Macedonia – a place that has always been an integral part of the Hellenic world (through a 3000-year continuity of history, culture, and language). When something is integral to a nation, it is tied to the nation’s national security and national pride. Consequently, we will never allow any state whose citizens are not Greek to usurp our identity, as we will never accept anything that jeopardizes Greece’s national security that also serves the security of the European Union.
We also know that the past matters, history matters, and it cannot be left in the hands of people who disrespect it. Dr. Frank Holt (Professor of Ancient History from the University of Houston) in his prologue of the book Macedonia-Evidence, writes: “Parliaments? Pundits? Preachers? Poets? Presidents? Who controls the present must choose carefully whom to trust with our past, else a false and monstrous future may result”.
In addition, Mr. President, with this veto, you have protected the principles of the European Union that has based its success on the following adage: countries and nations have to be ready to join the European Union based on strict rules and regulations. They have to display their sincerity to the obligations and goals of internal reforms and improved regional relations (especially if the neighbors happen to be members of the European Union). Skopje (on many levels) is just not ready yet.
Your veto also corrected the mistake of the previous Greek government that led toa false political victory in the form of the Prespes Agreement which Skopje has already violated many times over. This agreement was based on false history and was ratified using an arrogant disregard of the Greek constitution and against the will of the Greek people. As a result, you have protected the standards of Europe and the dignity of a European people (our dignity and historical right to be the only Macedonians) and for this we thank you.

Την επιστολή αντλήσαμε από εδώ

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2019

«ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ…»


«ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ…»

Αναίρεσις του άρθρου: «Αφελή ζηλωτικά ερωτήματα». (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 205-213).

Κάποιος ζηλωτής, κατά την μαρτυρίαν του γνωστού αντιζηλωτού αρχιμ. π. Επιφανίου, του έθεσε κάποτε το ερώτημα: «Πότε εορτάζει ο ουρανός τας εορτάς; Με το Παλαιόν ή με το Νέον Ημερολόγιον;» Και ο λόγιος αρχιμανδρίτης με πληθωρικόν λόγον και δεκάδας παραδειγμάτων «απέδειξεν» εις τον «αφελή» ζηλωτήν το εξής: «Οσάκις “τα κάτω” εορτάζει», τοσάκις και «τα άνω συν- εορτάζει» μετ’ αυτών. Ο Ουρανός είναι υπεράνω χώρου και χρόνου και εναγκαλίζεται όλην την γήν, συμμετέχων συνεχώς και αδιαλείπτως εις την εν «πνεύματι και αληθεία» λατρείαν του αληθινού Θεού, οποτεδήποτε και οπουδήποτε και υφ’ οιασδήποτε γεωγραφικάς και ημερολογιακάς συνθήκας και αν τελήται αύτη!» (Ορθ. Τύπος 26 Δεκ. 1980, σ. 4).

Η Εκκλησία όμως της Ελλάδος έχει σαφώς  α ν τ ί θ ε τ ο ν   γνώμην από αυτήν του π. Επιφανίου! Ούτως εις την Εισήγησίν της επί του  Η μ ε ρ ο λ ο γ ι α κ ο ύ   Ζ η τ ή μ α τ ο ς,  την υποβληθείσαν ήδη από το 1971 εις την μέλλουσα να συνέλθη Πανορθόδοξον Μεγάλην Σύνοδον, γράφει τα εξής σημαντικά: «Μεταξύ των ακολουθουσών το Παλαιόν Ημερολόγιον και των ακολουθουσών  το Νέον υπάρχει μόνιμος διαφορά 13 ημερών ως προς την τέλεσιν όλων ανεξαιρέτως των ακινήτων λεγομένων εορτών. Τούτο αποτελεί γεγονός  π ρ ω τ ο φ α ν έ ς  εις τα χρονικά της Εκκλησίας, καθ’ όσον παρά την κατά τους πρώτους χρόνους ποικιλίαν ημερολογίων και το ακαθόριστον του εορτολογίου,  ο υ δ έ π ο τ ε   παρουσιάσθη χρονική διαφορά εορτασμού ενός και του αυτού γεγονότος (π.χ. κοιμήσεως αγίου), ως συμβαίνει σήμερον. Η διαφωνία καθίσταται εντονωτέρα κατά τας μεγάλας εορτάς των Χριστουγέννων, Θεοφανείων, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Οι μεν νηστεύουν, οι δε πανηγυρίζουν. Η διαφωνία αύτη οδηγεί εις το ερώτημα: «Τις εορτάζει, ημείς ή η Εκκλησία;». Η απάντησις ημείς   α ί ρ ε ι   τ η ν   ι ε ρ ό τ η τ α   των εορτών, καθιστώσα αυτάς ατομικήν εκάστου υπόθεσιν. Η απάντησις η Εκκλησία,  α π α ι τ ε ί   ένα εορτασμόν ως μία είναι η Εκκλησία»!! (σ.10).

Βλέπετε ολόκληρη Εκκλησία της Ελλάδος και πάλιν δεν μπόρεσε να ξεφύγη τον «μπακαλίστικο» συλλογισμόν! Δεν είναι δυνατόν, γράφει, να έχει ιερότητα η εορτή που γίνεται επί καταλύσει των «πατρικών ορίων», διότι έτσι το θέλησε το γούστο και η πονηρά και αντορθόδοξος διάθεσις εκάστου, προσθέτομεν ημείς, έστω και αν αυτός ο έκαστος είναι μια ολόκληρος τοπική Εκκλησία, ή αν θέλετε πάσαι αι ορθόδοξαι Εκκλησίαι πλήν μιάς. Διότι εάν και μία μόνον τοπική Εκκλησία, ή έστω ολίγοι πιστοί, διαφωνήσουν διά την ανωτέρω   α ν έ ο ρ τ ο ν   εορτήν των καινοτόμων, παραμένοντες εν τοις «ορίοις των πατέρων», αυτοί θ’ αποτελούν την αληθεύουσαν πλειοψηφίαν και συνεπώς μετ’ αυτών θα είναι η ιερότης της εορτής πάσα. Αυτό πάλι σημαίνει ότι μόνον μετ’ αυτών συνερτάζει   ε υ α ρ έ σ τ ω ς   ο Ουρανός, εισακούων αυτούς ο Θεός ιλαρώ προσώπω, όπως θα ήκουε δηλαδή ένας πατήρ το κατά πάντα υπάκουον τέκνον του. Αυτή είναι η θεολογική ένοια της συνεορτής των άνω και κάτω. Και με τους λοιπούς τι συμβαίνει; Δεν εισακούονται; Συμβαίνει ότι είπε ο μέγας Χρυσόστομος διά τους αναξίους ιερείς: «Ο Θεός ου πάντας χειροτονεί, αλλά διά πάντων ενεργεί», το οποίον σημαίνει ότι πολλοί ιερείς τον υπηρετούν «κατά παραχώρησιν», ολίγοι όμως «κατ’ ευδοκίαν». Αυτονόητον είναι ότι δεν τυγχάνουν άμοιροι ευθύνης και οι ακολουθούντες τους εν εκάστη εποχή καινοτομούντας κληρικούς, εν προκειμένω δε τους Νεοημερολογίτας.

Ότι δε αποτελεί καθαράν καινοτομίαν, ήτοι αντιπαραδοσιακήν πράξιν η εισαγωγή του νέου ημερολογίου, ως εγένετο, καίτοι έχομεν γράψει ειδικήν επ’ αυτού μελέτην, εν τούτοις θεωρούμεν λίαν αναγκαίον να είπωμεν ενταύθα τα εξής. Ο Οικουμενικός πατριάρχης Ιωακείμ ήδη από το 1901 εχαρακτήρισε την αλλαγήν των 13 ημερών: «ανόητον και άσκοπον» καίτοι ενόει ταύτην αποδεκτή υπό πασών των Εκκλησιών. Η Εκκλησία της Ελλάδος αξιολογούσα εις στιγμάς νηφαλιότητος τους ανωτέρω λόγους του πατριάρχου, έγραψε εις την ανωτέρω εισήγησίν της το 1971. «Ατυχώς η φωνή αύτη της συνέσεως ηγνοήθη και  μ η δ ε ν ό ς   εκκλησιαστικού λόγου συνωθούντος διωρθώθη το Ιουλιανόν Ημερολόγιον και η Εκκλησία διηρέθη εις δεχομένας την διόρθωσιν και απορριπτούσας αυτήν». (σ.32).

Εάν δε ληφθή υπ’ όψιν ότι διά μεν του εορτολογίου ρυθμίζονται αι εορταί και λοιπαί λατρευτικαί εκδηλώσεις των πιστών, διά δε του ημερολογίου επιτυγχάνεται η  ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ επιτέλεσίς των, τότε διά της ημερολογιακής καινοτομίας και της δημιουργίας ούτω δύο ημερολογίων η ανωτέρω   ρ ύ θ μ ι σ ι ς   καταστρέφεται σχεδόν ολοσχερώς, ως ακριβώς θα εγένετο, εάν εις ένα στράτευμα διέττασσον  δ ύ ο   αρχηγοί!

Διότι όταν δεν κατορθούνται αυτό το εκ  σ υ μ φ ώ ν ο υ,  και μάλιστα κατά τας μεγάλας εορτάς, τότε τα εξωτερικά γνωρίσματα της Μιάς, Αγίας Εκκλησίας καταστρέφονται, και η Εκκλησία, ο τύπος της άνω Βασιλείας εμφανίζει την εικόνα της ακαταστασίας και αταξίας, όπερ ουκ έστιν από Θεού (Α’ Κορ. 14, 33) και συνεπώς ουδέ ευάρεστον εις Αυτόν και την θριαμβεύουσαν Εκκλησίαν, την θεσμοθετήσασαν και βιώσασα την ανωτέρω ευταξίαν. Δεν είναι δυνατόν ν’ αποτελή αύτη λατρεία «εν αληθεία».

Διά τούτο ακριβώς η ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τυγχάνει ενέργεια συγγενής προς την εικονομαχικήν μεταρρύθμισιν του 8ου αιώνος, η οποία  π ρ ο φ ά σ ε ι   μιάς δήθεν καθαρωτέρας και πνευματικωτέρας λατρείας επεχείρησε την κατάλυσιν των καλώς παραδεδομένων. Ούτω και ενταύθα, προφάσει μιάς ακριβεστέρας χρονομετρικής ακριβείας, τη δε ουσία εκ κακοδόξου διαθέσεως ενώσεως μετά των αιρετικών της Δύσεως, τους οποίους μόλις το 1920 το Οικ. Πατριαρχείον είχε χερακτηρίσει ως «συγκληρονόμους της βασιλείας του Θεού»!, αναγνωρίσαν μετ’ ολίγον και τας χειροτονίας των αιρετικών Αγγλικανών (1922), ότε δηλ. ακριβώς ο ελληνικός κόσμος εθρήνει διά την Μικρασιατικήν καταστροφήν, τότε λέγομεν, το Οικ. Πατριαρχείον τη αρωγή και συμμαχία, ίνα μη είπωμεν πρωτοβουλία της Ελλαδικής Εκκλησίας, κατέλυε τάξιν εν τω ιερώ θεσμώ της λατρείας επί Πανορθοδόξου πεδίου!

Λειτουργικός και εγκόσμιος χρόνος.

Πως λοιπόν να μη ερωτά ο απλούς μεν, πλην ουχί αφελής, ως εχαρακτηρίσθη υπό του Πανοσιολογιωτάτου ζηλωτής: «Με ποίους εορτάζει ο Ουρανός; Με τους καινοτομήσαντας ή με τους αρνηθέντας υπακοήν εις μίαν τοιαύτην αντιπαραδοσιακήν πράξιν;» Ευλογώτατον το ερώτημά του.

Διότι εάν η θριαμβεύουσα εν Ουρανοίς Εκκλησία είναι υπεράνω χρόνου, η στρατευομένη  δ ε ν   ε ί ν α ι,  ακριβώς επειδή είναι στρατευομένη, ήτοι επί γης αγωνιζομένη και εν χρόνω επιτελούσα τα της πνευματικής της στρατείας, «ευσχημόνως και κατά τάξιν» κατά το αποστολικόν. (Α’ Κορ. 14, 40). Το αν η Εκκλησία εν τη λατρεία της δεν γίνεται δούλη του εγκοσμίου χρόνου, βιούσα μυστικώς και ως ένα διαρκές παρόν τα υπερφυή γεγονότα της σωτηρίας μας, αυτό δεν σημαίνει ότι κινείται ασχέτως του χρόνου. Ως είναι Θεανθρωπίνη, έχουσα ως κεφαλήν της τον Χριστόν, με σώμα ημάς, τους υλικούς και αμαρτωλούς, και ούτε θεία είναι μόνον, ούτε ανθρωπίνη, ούτω συμβαίνει ενταύθα και με τον χρόνον. Ούτε αδιαφορεί προς αυτόν, ως ούσα εγκόσμιος, ούτε πάλιν δεσμεύεται υπ’ αυτού κατά την θείαν λατρείαν της, χρησιμοποιούσα τον εαυτής λειτουργικόν χρόνον.

Μονομερής εφαρμογή της απόψεως του π. Επιφανίου, ότι η Εκκλησία κινείται εκτός χρόνου, και συνεπώς πας τις  ό π ο τ ε   βούλεται δύναται να επιτελή τας εορτάς της, θα την μετέτρεπε ασφαλώς εις παν έτερον πλην Εκκλησίας, η οποία κατά τους λόγους της ΣΤ’ Οικ. Συνόδου θα πρέπη «κατά πάσαν την οικουμένην… μια κατακολουθείν τάξει» (Καν.56), καθότι «ου γαρ εστιν ακαταστασίας ο Θεός, αλλ’ ειρήνης» (Β’ Κορ. ΙΔ, 33). Και με απλούστερα λόγια: Μετά το «ευλογητός ο Θεός» του ιερέως η Εκκλησία αρχίζει να βιοί τον λειτουργικόν της χρόνον, στο να προσέλθουν όμως τα τέκνα της εις αυτήν διά ν’ ακούσουν το ανωτέρω «Ευλογητός ο Θεός…» και να λατρεύσουν   ο μ ο ύ   τον Θεόν και τους αγίους αυτού της χρειάζεται ο εγκόσμιος χρόνος. Και με μια πρότασι: Ε κ τ ό ς   των πυλών της η Εκκλησία χρησιμοποιεί τον εγκόσμιον χρόνον, με τα ανωτέρω περιγραφέντα χαρακτηριστικά του. Α μ φ ό τ ε ρ ο ι   α ν α γ κ α ί ο ι   διά μίαν εν πνεύματι και αληθεία» λατρεία της στρατευομένης του Χριστού Εκκλησίας.

Συνεπώς τα «επιχειρήματα» του Πανοσιολογιωτάτου και η κουραστική αδολεσχία του περί της εννοίας του λειτουργικού χρόνου και του «σήμερον συνεορτάζει» ουδόλως αίρουν την ευθύνην των καινοτομησάντων. Ούτε επίσης η   φ υ σ ι κ ή   δ ι α φ ο ρ ά   της ώρας εις τα διάφορα σημεία της γης συνιστά επιχειρήματα κατά των εμμενόντων εις τας Ι. Παραδόσεις της Εκκλησίας Παλαιοημερολογιτών και Ζηλωτών, ως θέλει να πιστεύη ο κατήγορός των. Και προ της ημερολογιακής καινοτομίας του 1924 υπήρχον αι διαφοραί αυταί,  ο υ δ ε ί ς   όμως εξανέστη ή διεχώρησεν τας ευθύνας του ισχυριζόμενος δηλ. ότι ο Ουρανός συνεορτάζει  μ ό ν ο ν   μετά των Ορθοδόξων της Ελλάδος το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα, ουχί δε και μετά των εν Αυστραλία και Καναδά! Ευτυχώς υπάρχει εις όλους το δώρον της κοινής λογικής! Όταν όμως «μηδενός εκκλησιαστικού λόγου συνωθούντος», αλλ’ επειδή το ήθελε ο μασώνος Μεταξάκης και ο φιλόδοξος Παπαδόπουλος αναγκάζονται τα λογικά πρόβατα του Χριστού ν’ ακολουθήσουν τους ανωτέρω κυρίους εις την καινοτομίαν τους, τότε ασφαλώς θα είπουν εις αυτούς το   ό χ ι   και «στώμεν καλώς», τα οποία εδιδάχθησαν να λέγουν εις όλους τους ψευτοποιμένας.

Δόγματα και Παραδόσεις.

Εν συνεχεία μακροθύμως αποφαινόμενος ο Πανοσιολογιώτατος δηλοί ότι δεν καταδικάζει το Παλαιόν Ημερολόγιον, αλλά τους μη υπακούσαντας εις την καινοτόμον φωνήν της Εκκλησίας των, Παλαιοημερολογίτας και Ζηλωτάς. Διότι, ως σαφώς αποφαίνεται,  μ ό ν ο ν   διά «δόγματα πίστεως» υποχρεούμεθα να διακόπτωμεν κοινωνίαν προς τους ποιμένας, γενόμενος ούτω διδάσκαλος νέων  α ν τ ι π α ρ α δ ο σ ι α κ ώ ν   κηρυγμάτων!

Ημείς όμως άλλως παρελάβομεν πιστεύειν παρά των αγίων Πατέρων. «Παραγγελίαν γαρ έχομεν εξ αυτού του Αποστόλου (Παύλου)», γράφει ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, «εάν τις δογματίζη, ή προστάσση ποιείν ημάς, παρ’ ό παρελάβομεν, παρ’ ό οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων, καθολικών τε και τοπικών», ορίζουσιν, «απαράδεκτον αυτόν έχειν» και «μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων». (P.G. 99, 998A).

Και διά να γίνωμεν σαφέστεροι τον ερωτώμεν το εξής: Εάν μετ’ ολίγον, πρό του κοινού Ποτηρίου, οι οικουμενισταί Ανατολής και Δύσεως σε κάποιο «Πανορθόδοξο» συνέδριό τους, αποφασίσουν τον  κ ο ι ν ό ν   συνεορτασμόν του Πάσχα Ανατολής και Δύσεως, παρά τας σχετικάς Κανονικάς Διατάξεις, και προς τους διαμαρτυρηθέντας και μη αποδεχθέντας την ανωτέρω καινοτομίαν των ορθοδόξων απαντήσουν με την ιδίαν τακτικήν και μεθοδολογίαν του: «Τι στενοχωρείσθε αδελφοί; Καλλίτερον να εορτάζωμεν ομού παρά χώρια και διηρημένως. Βεβαίως ευκταίον θα ήτο να μη συνέβαινε ο χωρισμός σας και να συνεορτάζετε και σεις μεθ’ ημών, αλλά τέτοιοι συνεορτασμοί, μη φοβείσθε, δεν λυμαίνονται την πίστιν, ούτε την Λειτουγικήν ή Κανονικήν ευταξίαν της Εκκλησίας. Λοιπόν προτού είναι αργά, ακολουθήσατε και σείς την εν συνόλω της ακολουθήσασαν Εκκλησίαν, διότι άλλως θέτετε εν κινδύνω την ψυχικήν σας σωτηρίαν, δημιουργούντες σχίσματα και κατατμήσεις χάριν μιάς δήθεν ορθοτέρας εορτολογικής ακριβείας». Τον ερωτώμεν: Τι θα απαντούσε στα ανωτέρω επιχειρήματα των κυρίων αυτών;

Ευελπιστούμεν πάντως -διά να μην μηκύνωμεν περαιτέρω τον λόγον- ότι ο π. Επιφάνιος θα έχη την σχετικήν ταπείνωσιν να ομολογήση: α) ότι δεν ήτο τόσο… αφελής, ως επίστευε, η ερώτησις του ζηλωτού μοναχού και β) ότι δεν είναι αρκετόν να λέγωμεν ότι «κακώς εγένετο η ημερολογιακή μεταβολή!». Διότι εάν και οι πρό ημών πατέρες διά τας διαφόρους καινοτομίας και κακοδοξίας που συνήντησαν, ηρκούντο απλώς εις ένα «κακώς εγένετο», κατά τον τύπον της… ομολογίας του, τότε ασφαλώς δεν θα είμεθα ημείς σήμερα Ορθόδοξοι! Βεβαίως δεν συμφωνούμε και ημείς με την αδόκιμον και  κ α τ α δ ι κ α σ τ έ α ν   θέσιν της ηγεσίας των Παλαιοημερολογιτών, ότι δηλ. η ημερολογιακή καινοτομία εγένετο αιτία απωλείας της Θ. Χάριτος εκ των καινοτόμων, ουδ’ εγράψαμε ποτέ ότι καλώς ισχυρίσθησαν τούτο.Αντιθέτως πολλάκις το εχαρακτηρίσαμεν ως αθεολόγητον εκτροπήν. Πρέπει όμως να ομολογηθή ότι  κ α ι   σεις, οι νεοημερολογίται ποιμένες, διεδραματίσατε πρωτεύοντα ρόλον διά την γένεσιν και   δ ι α τ ή ρ η σ ι ν   ιδίως του ανωτέρω κηρύγματος, αφ’ ενός μεν, διά των διωγμών που εξαπελύσατε κατά των κληρικών του παλαιού, καθαιρούντες αυτούς και χαρακτηρίζοντες σχισματικούς και άνευ χάριτος! (διό και οι κατά καιρούς αναχειροτονίαι των υφ’ υμών, ενώ τους ανιέρους παπικούς τους μνημονεύετε ως συλλειτουργούς σας, όταν παρίστανται στους ναούς σας, ως συμβαίνει τούτο εις τας Κυκλάδας!), αφ’ ετέρου δε, διά των ανοικείων μεθόδων που εχρησιμοποιήσατε δι’ ειδικού πράκτορός σας επί μακρόν δράσαντος εις την παράταξιν των Ματθαιικών υπέρ της διαδόσεως και εμπεδώσεως του τοιούτου φρονήματος. Τις δύναται, αλήθεια να μας διαβεβαιώση ότι δεν επανελήφθη κάτι  π α ρ ό μ ο ι ο ν   και διά την έκδοσιν της εγκυκλίου Νο 1191 του 1974, την παρομοίου περιεχομένου ομολογίαν της «Φωνής της Ορθοδοξίας» κατά Ιανουάριον του 1981, σελ. 14-15 και τόσας άλλας   σ υ γ γ ε ν ε ί ς   πτώσεις των ηγετών του παλαιού, ώστε ο ιερός αγών των Γ.Ο.Χ. να διατηρήται ου μόνον διχασμένος αλλά και εστερημένος της απαιτουμένης σοβαρότητος και θεολογικής υποστάσεως, υμείς δε να διαρρυγνύετε εν συνεχεία τα ιμάτιά σας, φαρισαϊκώ τω τρόπω, διά την βλασφημίαν και αίρεσίν των; ! …

«Αγιορείτης», Ιανουάριος 1981.
Συνεχίζεται...

4. Επιτρεπομένη οικονομία 5. Το Παλαιοημερολογιτικόν. 6. Η χειροτονία των επισκόπων εν Αμερική. 7.Αντικανονικότητες του παρελθόντος και σύγχρονοι αιρετικοί.  Μ Ε Ρ Ο Σ Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Ο Ν 1.Περί του ΙΕ’ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. 2.Τα δικαιώματα του μικρού ποιμνίου.  3.Πως αντέδρων οι παλαιοί άγιοι.  4.Η καλή οικονομία. ΖΗΛΩΤΙΚΩΝ ΑΚΡΟΤΗΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΣ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σς. 97-121) 1.Περί οικονομίας. 2.Οι φιλαθηναγορικοί Επίσκοποι. 3.Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄..4.Και πάλιν περί Μ. Φωτίου. 5.Αι Κανονικαί σχέσεις. §§ 6-13 και 18. Περί του Παλαιοημερολογιακού 16.Η «δυνητικότης» του ΙΕ΄Κανόνος. 20.Ο άγιος Κύριλλος και οι σύγχρονοι φιλοπαπικοί Επίσκοποι. 22.Οι ποιμένες και το ποίμνιον. Α΄ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΖΗΛΟΝ»… Αναίρεσις του άρθρου: «Εκρήξεις ακρίτου ζηλωτισμού». (Βλ. ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 166-168). ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ» ΖΗΛΟΝ… Β’ ΤΟ ΚΑΤΑΚΡΙΤΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ*  ΓΕΡΟΝΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ;
 ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ