Τοῦτος ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι τὸ βασίλειο τοῦ Χρόνου, ποὺ τὸν κάνει ν᾿ ἀνθίζει καὶ νὰ μαραίνεται ἀδιάκοπα. Ἡ φθορὰ εἶναι ὁ σκληρὸς νόμος ποὺ ἔβαλε ἀπάνω του τοῦτος ὁ τύραννος. Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἄσπαστη ἁλυσίδα βαστᾷ καὶ τὸν ἄνθρωπο, σκλάβο ἀνήμπορον κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του...
Μόνο μία ἐλπίδα
ὑπάρχει γι᾿ αὐτόν,
νὰ γλυτώσει ἀπὸ
τὴ φθορά: ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς.
Ἐκεῖνος ποὺ πάτησε τὸν θάνατο καὶ ποὺ εἶπε: «ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται. Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα»!
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κλειδοκράτορας τοῦ
μυστικοῦ κόσμου, λέγει: «Ἡ κτίσις ὑποτάχθηκε στὴ
ματαιότητα, ἄθελά της, μὲ τὴν
ἐλπίδα πὼς κι αὐτὴ
ἡ κτίση θὰ λευτερωθεῖ ἀπὸ τὴ
σκλαβιὰ τῆς φθορᾶς, στὴν
ἐλευθερία τῆς δόξας τῶν τέκνων τοῦ
Θεοῦ. Γιατὶ γνωρίζουμε, πὼς ὅλη
ἡ κτίση ἀναστενάζει καὶ πονᾷ μαζί μας ὡς
τώρα. Κι ὄχι μοναχὰ ἡ
κτίση, ἀλλὰ κι ἐμεῖς
οἱ ἴδιοι ποὺ
ἔχουμε τὸ Ἅγιο
Πνεῦμα μέσα μας, ἀναστενάζουμε, περιμένοντας τὴν υἱοθεσία (δηλ. νὰ
γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ), ἤγουν νὰ
λυτρωθεῖ τὸ σῶμα
μας ἀπὸ τὴ
φθορά». Κι ἀλλοῦ λέγει: «Ἂν κατοικεῖ
μέσα σας τὸ Πνεῦμα Ἐκείνου ποὺ
ἀνάστησε τὸν Ἰησοῦ, Αὐτὸς
ποὺ ἀνάστησε τὸν
Χριστὸ ἀπὸ
τοὺς νεκρούς, θὰ ζωοποιήσει τὰ θνητὰ σώματά σας μὲ
τὸ ἅγιον Πνεῦμα,
ποὺ κατοικεῖ μέσα σας».
Ναί. Μοναχὰ ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Πατρὸς καὶ ποὺ πῆρε ἀπ᾿ Αὐτὸν κάθε ἐξουσία, θὰ δώσει τὴν ἀφθαρσία στοὺς ἀγαπημένους του, καταργώντας καὶ τὸν χρόνο καὶ τὸν τόπο τῆς ὕλης, ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς φθορᾶς. Νά, τί λέγει ὁ ἅγιος Πέτρος γι᾿ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή: «Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, ἐν ᾗ οὐρανοὶ ροιζηδὸν παρελεύσονται, στοιχεῖα δὲ καυσούμενα λυθήσονται, καὶ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται».
Καὶ στὴν Ἀποκάλυψη
εἶναι γραμμένα τὰ παρακάτω λόγια γιὰ τὸν
καινούργιον κόσμο τῆς
παλιγγενεσίας: «Καὶ νὺξ οὐκ ἔσται
ἐκεῖ, καὶ
χρείαν οὐκ ἔχουσι λύχνου καὶ φωτὸς ἡλίου,
ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς φωτιεῖ
αὐτούς, καὶ βασιλεύσουσιν εἰς τοὺς αἰῶνας
τῶν αἰώνων».
κύρ Φώτης Κόντογλου
