Σάββατο, 29 Αυγούστου 2020

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΑΓΙΑΣΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ, ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ!!

 


Πριν μερικά χρόνια, ζούσε σε κάποιο χωριό μιά πεθερά μαζί με την νύφη της. Ο γιός της και σύζυγος της κοπέλας ήταν ναυτικός και έλειπε συχνά και  γιά  μεγάλα  διαστήματα.  Η  πεθερά  και  η  νύφη  καταγίνονταν  με γεωργικές εργασίες και άλλες οικιακές ασχολίες, ενώ η νύφη δεν έφευγε ποτέ από το σπίτι.

 

          Η πεθερά λυπόταν την νέα κοπέλα που έμενε συνέχεια στο σπίτι και την παρότρυνε να αρχίσει να βγαίνει λίγο με μία φίλη της. Έτσι και έγινε, κάποια στιγμή όμως, η νύφη παρασύρθηκε και έπεσε σε σαρκικό αμάρτημα με κάποιον νέο. Αποτέλεσμα ήταν να μείνει έγκυος. Αφού πέρασε λίγος καιρός η πεθερά της κατάλαβε ότι κάτι συνέβαινε οπότε η νύφη, συγκλονισμένη και μετανοημένη, αναγκάσθηκε να της εξομολογηθή τα πάντα. Η συνέχεια είναι συγκλονιστική:

 

          Είπε, λοιπόν, η ευλογημένη πεθερά στη νύφη της να μην βγαίνει καθόλου από το σπίτι και διέδωσε στο χωριό ότι η νύφη της είχε φυματίωση, γιά να μην τους επισκέπτεται κανείς. Πέρασαν οι μήνες και η πεθερά ξεγέννησε μόνη της την νύφη της. Τύλιξε το μωρό και το ακούμπησε στα σκαλοπάτια του σπιτιού τους. Έτρεξε μετά στο χωριό και διέδωσε ότι κάποιος τους έβαλε ένα μωρό στην πόρτα τους. Όταν γύρισε ο γιος, του εξήγησε ότι το μωρό το είχαν ρίξει στην πόρτα τους και ότι αφού ο Θεός ήθελε να τους στείλει αυτή την ευλογία, έπρεπε να την δεχθούν. Ο γιός συμφώνησε και υιοθέτησε το παιδί.

 

          Μετά  από  λίγο  καιρό  πεθαίνει  η  πεθερά.  Κανείς  δεν  την  έκλαψε περισσότερο από τη νύφη της. Στα τρία χρόνια που έγινε η εκταφή, μυρόβλησε ο τάφος της!! Το μυστικό της, το ήξερε μόνο ο πνευματικός της και ιερέας του χωριού και η νύφη της!!!

 

ΠΗΓΗ: https://www.dromokirix.gr/

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2020

Η Μεταμόρφωση Του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ( π )Ανδρέας Κονάνος




Στώμεν καλός στώμεν μετά φόβου!

Ακούστε στο 9,58 πως ο πειραστής λέει στον (π.) Ανδρέα Κονάνο ότι θέλει να τον  βάλει να κόψει τα γένια του να τον κάνει μοντέρνο …  (ομιλία πριν καμιά δεκαετία) .

Αν ακούσετε και λίγο πιο πρίν θα ακούσετε πως ο πειρασμός ενοχλείτε από το κάλυμμα της κεφαλής (το μαντήλι) των γυναικών και πως αναπαύετε στους μοντερνισμούς.  

Οι πατέρες για να κρατιούνται στο βίωμα της μετανοίας λένε "σήμερα έπεσε ο αδελφός, αύριο ίσως εγώ"!

Καλή μετάνοια αδερφέ μου!

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2020

Θρήνος ιερομονάχου για ένα λογισμό

 


Διηγήθηκε ο παπα-Ευφραίμ ο Κατουνακιώτης: ” Ήταν παλαιά στου Διονυσίου ένας πολύ ενάρετος παπάς. Πάντα λειτουργούσε με πολλή συναίσθηση και εσωτερικά δάκρυα.
   Κάποτε ήλθε στη Μονή ο Μητροπολίτης Πειραιώς, είδε τον παπά να λειτουργεί και σκέφτηκε: “Έναν τέτοιο παπά να είχα, πόσο κόσμο θα βοηθούσε!”.
   Λέγει λοιπόν στον Ηγούμενο γερω-Γαβριήλ:
   – Άγιε Καθηγούμενε, θα μου δώσεις τον τάδε παπά για την Μητρόπολη;
   – Σεβασμιώτατε, πώς να σου τον δώσω; Αυτός ήρθε για καλόγερος. Εξ άλλου δεν έχω την εξουσία να τον στείλω έξω.    – Μα Γέροντα, ξέρεις πόσο κόσμο θα βοηθήσει ένας τέτοιος παπάς; αντέτεινε ο Δεσπότης. Εσύ μόνο την ευλογία σου να δώσεις.
   – Αφού το λέτε εσείς, να’ ναι ευλογημένο, μα πρέπει να ρωτήσουμε και τον ίδιο αν θέλει.
   Τον φώναξα και του είπε ο Δεσπότης:
   – Κοίτα, παπά, ο Γέροντας έδωσε ευλογία να σε πάρω κάτω. Εσύ τι λες; Είναι ανάγκη να κάνεις υπακοή στην Εκκλησία.

 

   Υπάκουσε ο παπάς, πήγε με το Δεσπότη στον Πειραιά και τον έκανε και Πνευματικό. Λειτουργούσε με συναίσθηση και εξομολογούσε. Την 20η ημέρα που ήταν στον Πειραιά ήρθε μια γυναίκα να εξομολογηθεί και του ανέφερε ότι είναι πολύ στενοχωρημένη, διότι δεν έχει παιδιά, ενώ είναι χρόνια παντρεμένη.
Τότε αμέσως από τον ευλαβή ιερέα πέρασε σαρκικός πειρασμός, τον δέχθηκε και ένιωσε τη χάρη του Θεού να τον εγκαταλείπει.

Αμέσως τότε την ίδια μέρα ανεχώρησε για το Άγιον Όρος μετανοιωμένος. Επί είκοσι μέρες όλο το μοναστήρι του Διονυσίου αντηχούσε από το θρήνο του παπά. Την 21η ημέρα, από την υπερβολική του λύπη, έφυγε για τον ουρανό αφήνοντας όλους έκπληκτους, απορημένους και προβληματισμένους”.

   Ίσως ο Θεός οικονόμησε έτσι την σωτηρία του δίνοντάς του ισάριθμο αριθμό ημερών διάστημα σωτηρίου μετανοίας εν τη μετανοία του. Ως εραστής της αγνείας μετανόησε ειλικρινά και υπερβολικά για το λογισμό που δέχθηκε.

 

Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση
Εκδόσεις
Ιερόν Ησυχαστήριον
“Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”

 ΠΗΓΗ

( σημείωσις του blog)  Ιερομόναχοι, δεν πρέπει εν τω κόσμω ούτε να χειροτονούνται, ούτε να ιεροπράττουν 188-189 (από το ευρετήριο του Ι. Πηδαλίου εκδ. Παπαδημητρόυ).

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2020

"Φιληδονία"

 

Η γαστριμαργία γεννά τη φιληδονία, αλλά και πολλά άλλα πάθη

Και τη φιληδονία, όταν μιλάει για εκείνους που επιθύμησαν την Αίγυπτο και έλεγαν μεταξύ τους: «Θυμηθήκαμε που καθόμαστε δίπλα στα καζάνια με τα κρέατα και χορταίναμε κρέατα»(Εξ. 16, 3)· και πράγματι, δίπλα στα καζάνια κάθονται οι φιλήδονοι, καθώς ερεθίζονται με υγρή και ακατάπαυστη θέρμη, γιατί μητέρα της φιληδονίας είναι η γαστριμαργία. Η γαστριμαργία γεννά τη φιληδονία, αλλά και πολλά άλλα πάθη. Από αυτή, σαν από ρίζα, βγαίνουν θαλερά τα λοιπά πάθη και σιγά-σιγά ανεβαίνουν από αυτή σαν δένδρα, σχηματίζοντας ουρανομήκεις κακίες. Η φιλοχρηματία, ο θυμός, η λύπη, είναι παιδιά και βλαστάρια της γαστριμαργίας. Γιατί πρώτα-πρώτα χρειάζεται χρήματα ο γαστρίμαργος για να μπορεί να εκπληρώνει πάντοτε την επιθυμία του, αν και αυτή ποτέ δεν γεμίζει. εναντίον εκείνων που εμποδίζουν την απόκτηση χρημάτων είναι ανάγκη να κινείται ο θυμός. Η λύπη ακολουθεί κατ' ανάγκην το θυμό, όταν αυτός αποτύχει στο σκοπό του. Κι εκείνος που σέρνεται με το στήθος και την κοιλιά(Γεν. 3, 14), όταν έχει τα υλικά των ηδονών, περπατά με την κοιλιά· όταν δεν τα έχει, περπατά με το στήθος, όπου βρίσκεται ο θυμός. Γιατί οι φιλήδονοι όταν στερούνται τις ηδονές θυμώνουν και πικραίνονται.

Νείλος ο Ασκητής (Άγιος)

 

Εκείνος που άφησε την αρχή

38. Τρεις είναι οι γενικότατοι αρχηγοί όλων των παθών, και τρεις οι εναντίον τους πόλεμοι και τρεις εκείνοι που πολεμούν εναντίον τους και τους κατανικούν: ο αρχάριος που νικά το πάθος της φιληδονίας, ο μέσος που νικά το πάθος της φιλαργυρίας και ο τέλειος που νικά το πάθος της φιλοδοξίας. Τα τρία αυτά πάθη αποτελούν ένα μεγάλο τρικέφαλο φίδι. 39. Δεν είναι ένας ο αγώνας ούτε και ο ίδιος για τους τρεις που είπαμε εναντίον των τριών αρχηγών και δυνάμεων του πονηρού πνεύματος που εξουσιάζει, αλλά διαφέρει σε κάθε περίπτωση. Γιατί διαφορετικά γίνεται η μάχη εναντίον καθενός των τριών αρχηγών από τους αντίστοιχους αντιπάλους που έχουν ως φυσικό όπλο τον δίκαιο θυμό. 40. Αυτός που τώρα μπαίνει στους αγώνες της ευσέβειας και είναι αρχάριος στον πόλεμο εναντίον των παθών, όλη του τη μαχητική ενέργεια την κατευθύνει κατά του πνεύματος της φιληδονίας και, χρησιμοποιώντας κάθε κακοπάθεια, εκστρατεύει εναντίον του με όλη του τη δύναμη. Έτσι λιώνει τη σάρκα με νηστείες, χαμαικοιτίες, αγρυπνίες και ολονύκτιες προσευχές. Την ψυχή την συντρίβει με τη θύμηση των τιμωριών της κολάσεως και τη μελέτη του θανάτου. Την καρδιά την καθαρίζει από τους μολυσμούς των συνδυασμών και συγκαταθέσεων στους λογισμούς με τα δάκρυα της μετάνοιας. 41. Εκείνος που άφησε την αρχή και προχώρησε στο μέσο της αρετής και σκούπισε τους ιδρώτες του αγώνα κατά του πνεύματος της φιληδονίας με το σφουγγάρι της πρώτης απάθειας, και άνοιξαν πια τα μάτια του και άρχισε να βλέπει τις φύσεις των όντων, στη συνέχεια σηκώνει τα όπλα της πίστεως εναντίον του πνεύματος της άπιστης φιλαργυρίας. Ανυψώνει λοιπόν το νου του με τη μελέτη των θείων πραγμάτων. Το λογικό του το οξύνει με τους λόγους της κτίσεως και το κάνει ικανό να διασαφηνίζει τις φύσεις των όντων. Την ψυχή την ανεβάζει με την πίστη από τα ορατά στα ύψη των αοράτων και την πείθει ότι ο Θεός, που δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν, Αυτός είναι που προνοεί γιά όλα τα έργα Του, και σ' Αυτόν βασίζει όλη του την ελπίδα για την ένθεη ζωή.

 Νικήτας ο Στηθάτος (Όσιος)

 

και γενικά ρίζα όλων των κακών, είναι η άγνοια.

Κανείς να μη νομίζει ότι η φιλοδοξία και η φιλαργυρία αφορούν στο σώμα. Μόνον η φιληδονία αφορά στο σώμα, η οποία βρήκε κατάλληλο φάρμακο την κακοπάθεια του σώματος. Οι άλλες δύο κακίες που είπαμε, είναι γεννήματα της άγνοιας. Γιατί η ψυχή υιοθετεί τα νόθα από έλλειψη εμπειρίας των πραγματικά καλών και από άγνοια των νοητών. Με τον πλούτο νομίζει ότι παρηγορεί τη φτώχεια· συγχρόνως όμως ο πλούτος επιδιώκεται για φιληδονία και για φιλοδοξία, και καθ' εαυτόν, σαν να ήταν κάποιο καλό. Αυτό συμβαίνει από άγνοια των πραγματικά καλών. Η φιλοδοξία δεν οφείλεται στην ανάγκη του σώματος —γιατί δεν εξυπηρετεί διόλου το σώμα— αλλά στην απειρία και την άγνοια του Πρώτου Καλού και της αληθινής δόξας? αιτία αυτής και γενικά ρίζα όλων των κακών, είναι η άγνοια. Γιατί δεν γίνεται εκείνος που εννόησε σωστά τη φύση των πραγμάτων, από που προήλθε το καθένα και που καταλήγει, κατόπιν να περιφρονήσει το σκοπό του και να στραφεί στα γήινα· γιατί η ψυχή δεν επιθυμεί εκείνο που φαινομενικά είναι καλό. Και αν τυραννείται από τη συνήθεια, μπορεί κάλλιστα να νικήσει και τη συνήθεια. Αλλά όταν ακόμη υπήρχε η συνήθεια, ξεγελιόταν από την άγνοια. Επομένως πρέπει να φροντίσει για το πρώτο-πρώτο αγαθό, και να αποκτήσει, ορθή ιδέα περί των όντων, και ακολούθως να δώσει φτερά στη βούληση για να πετάξει προς το Πρώτο Αγαθό, να καταφρονήσει όλα τα παρόντα και να πληροφορηθεί για τη μεγάλη ματαιότητά τους. Γιατί, τι μας βοηθούν στο σκοπό μας; Και για να συνοψίσω, ένα μόνο είναι το έργο της λογικής ψυχής μέσα στο σώμα, να επιθυμεί τον τελικό της σκοπό....

Θεόδωρος Εδέσσης

 

κάνομε άπρακτο το πνεύμα της φιληδονίας

43. Με τις νηστείες, τις αγρυπνίες, τις προσευχές, τις χαμαικοιτίες, τους κόπους του σώματος και την εκκοπή των θελημάτων μας με ταπείνωση ψυχής, κάνομε άπρακτο το πνεύμα της φιληδονίας. το υποτάσσομε δε με τα δάκρυα της μετάνοιας και, αφού το φέρομε στο δεσμωτήριο της εγκράτειας, το κάνομε ακίνητο και ανενεργό. Τούτο βέβαια όταν στεκόμαστε στην παράταξη των προθύμων και αγωνιστών.

 Νικήτας ο Στηθάτος (Όσιος)

 

ο Σωτήρας έχει δείξει δύο φορές τη θεραπεία των εσωτερικών και των εξωτερικών παθών

36. Η ψυχή έχει ανάγκη της πρακτικής για τρία στοιχεία μέσα της, το λογιστικό, το επιθυμητικό και το θυμικό, και για τρία εξωτερικά, την έφεση της δόξας, της ηδονής και της αποκτήσεως περισσοτέρων. Βλέποντας η ψυχή με βαθιά γνώση τον τρόπο που έζησε ο Χριστός ως άνθρωπος, γιατρεύει με τη χάρη του Κυρίου Ιησού αυτές τις δύο τριάδες μέσω των τεσσάρων γενικών αρετών της, δηλαδή της φρονήσεως, της δικαιοσύνης, της σωφροσύνης και της ανδρείας, και επιτρέπει στο νου της να ανυψώνεται ανεμπόδιστα και να παρατηρεί προσεκτικά τα θεία και να θεωρεί το Θεό. Όταν δηλαδή ο Κύριος Ιησούς οδηγήθηκε από το Πνεύμα στην έρημο για να νικήσει το διάβολο, το επιθυμητικό το θεράπευσε με τη νηστεία, το λογιστικό με αγρυπνία και ήσυχη προσευχή, το θυμικό με αντιλογία στο διάβολο. Επίσης, θεράπευσε τη φιληδονία με το να μη ζητήσει, αν και πεινούσε, να γίνουν οι πέτρες ψωμιά, όπως του έλεγε ο διάβολος· τη φιλοδοξία, με το να μη ριχτεί κάτω από το πτερύγιο του Ναού, για να δοξαστεί από τον όχλο, επειδή δε θα πάθαινε τίποτε· τη φιλαργυρία, με το να μην πεισθεί να προσκυνήσει το διάβολο με την υπόσχεση ότι θα λάβει τον πλούτο όλων των βασιλείων, αλλά με αντίρρηση του θυμοειδούς φρόνιμη και δίκαιη, σώφρονα και ανδρεία, απέκρουσε το σατανά, διδάσκοντας με αυτά κι εμάς τον τρόπο νίκης σε όλες τις εφόδους του εναντίον μας. Αυτό ακριβώς μπορεί να το δει και να το καταλάβει κανείς και στη σταύρωση του Σωτήρα. Προσεύχεται δηλαδή τότε ο Σωτήρας, αφού απομακρύνθηκε από τους μαθητές Του; Αυτό είναι θεραπεία του λογιστικού. Είναι σε εγρήγορση και αγρυπνεί και υποφέρει από δίψα πάνω στο σταυρό; Αυτό είναι φάρμακο του επιθυμητικού. Δεν αντιλέγει, δε φιλονεικεί, δε φωνάζει, παρ' όλο που τον κατηγορούν, και προσεύχεται για χάρη των διωκτών Του; Αυτό προξενεί την ευταξία του θυμικού - να αντιμετωπίζει δηλαδή το σατανά με αντίρρηση, τους ανθρώπους όμως που τον κακοποιούν, επειδή και αυτοί παρασύρονται στο κακό από το σατανά, να τους φέρεται με σιωπή και μακροθυμία και να τους αμείβει με προσευχή για χάρη τους. Τον φτύνουν, δέχεται ράπισμα, υπομένει ειρωνίες και εμπαιγμό; Αυτό είναι θεραπεία της φιλοδοξίας. Ποτίζεται ξύδι και χολή, σταυρώνεται και κεντρίζεται με τη λόγχη; Αυτό είναι θεραπεία της φιληδονίας. Καρφώνεται στο σταυρό γυμνός, σε ύπαιθρο τόπο, άστεγος, περιφρονημένος από όλους, σαν κάποιος φτωχός και άπορος; Αυτό είναι κατάργηση της φιλάργυρης διαθέσεως.  Άρα ο Σωτήρας έχει δείξει δύο φορές τη θεραπεία των εσωτερικών και των εξωτερικών παθών.

 Κάλλιστος Καταφυγιώτης (Άγιος)

ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2020

Η Εορτή της Μεταμορφώσεως στην Μουρτερή Ευβοίας

 

Με την χάρη του Θεού πανηγυρίσαμε  και φέτος 6/8/2020 π.η. την εορτή της Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος στο ομώνυμο ησυχαστήριο στην Μουρτερή της Ευβοίας.

Ευχαριστούμε θερμός τον Σεβασμιότατο Αττικής και Βοιωτίας κ.κ. Χρυσόστομο που επί δέκα έτη τώρα μας στέλνει ιερέα για να γιορτάσουμε την θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, με την άδεια πάντα του οικείου Μητροπολίτη μας κ.κ. Ιουστίνου.

Ευχαριστούμε τον π. Αλέξανδρο που για τρίτη χρονιά κάνει τον κόπο και έρχεται και μας εξυπηρετεί.

Ευχαριστούμε το μουσικό σχολείο Πατριαρχική Μουσική Οδοιπορία που μέλη αυτής έρχονται κάθε  χρόνο και διακονούν στο αναλόγιο και όχι μόνο, καθώς επίσης και λοιπούς ιεροψάλτες και Αναγνώστες για την συμμετοχή τους.

Ευχαριστούμε όλους τους δωρητές και διακονητές για την πολλή αγάπη και επιμέλεια που δείχνουν στην προετοιμασία της γιορτής.

Ευχόμαστε από καρδιάς σε όλους να αξιωθούν της μετοχής του Θαβωρίου φωτός από του νύν και εις τον αιώνα!

 

Ο Γέρων Ακάκιος και ο υποτακτικός του π. Δωρόθεος.

Ακολουθούν φωτογραφίες από τον εσπερινό της εορτής:




«Έλαμψε το πρόσωπο του Χριστού σαν ήλιος»





Απόσπασμα ομιλίας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

Εορτάζουμε τη σεπτή μεταμόρφωση του Χριστού και ο λόγος μας είναι για το φως. Το ευαγγελικό κείμενο λέγει: “Έπειτα από έξι ημέρες παραλαμβάνει ο Ιησούς τον Πέτρο και Ιάκωβο και Ιωάννη και τους ανεβάζει ιδιαιτέρως σε υψηλό όρος και μεταμορφώθηκε εμπρός τους και έλαμψε το πρόσωπό του σαν ο ήλιος”.

Μετά από ποιά μέρα αριθμεί τις έξι;

Έπειτα από εκείνη που ο Κύριος διδάσκοντας τους μαθητές του, έλεγε ότι πρόκειται να έλθει ο Υιός του ανθρώπου μέσα στη δόξα του Πατέρα του. Δόξα του Πατρός και βασιλεία του καλεί εδώ το φως της μεταμορφώσεώς του. Αυτό εκθέτει σαφέστερα και ο ευαγγελιστής Λουκάς όταν λέγει: “πέρασαν από αυτούς τους λόγους οκτώ περίπου μέρες, τότε αφού παρέλαβε τον Πέτρο και τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθεί και καθώς προσευχόταν, το είδος του προσώπου του έγινε διαφορετικό και τα ενδύματά του άστραψαν από λευκότητα”.

Πως όμως ο μεν ένας ευαγγελιστής είπε οκτώ τις ημέρες και ο άλλος μετά έξι μερες;
Πάνω στο όρος ήσαν οκτώ και φαίνονταν έξι. Πρώτα οι τρείς απόστολοι που ανέβηκαν μαζί με τον Ιησού και είδαν εκεί να ομιλούν μαζί του και ο Μωϋσής και ο Ηλίας. Αυτοί οι έξι ήταν φανερά, αλλά συνυπήρχαν αοράτως μαζί με τον Ιησού ο Πατέρας και το Άγιο Πνεύμα. Ο Λουκάς είπε οκτώ μέρες όχι διαφωνώντας προς εκείνον που είπε έπειτα από έξι μέρες, αλλά συμπεριλαμβάνοντας και την ημέρα κατά την οποία ειπώθηκαν οι λόγοι εκείνοι και την ημέρα που μεταμορφώθηκε ο Κύριος. Η πρόθεση “μετά” που δηλώνει την επόμενη, παραλείφθηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά και έτσι συμφωνεί με το Ματθαίο που μιλά ότι πέρασαν οκτώ περίπου μέρες και δεν υπάρχει καμμιά διαφορά. Αλλά με τη φαινομενική διαφωνία μεταξύ τους μας υποδηλώνουν και κάτι άλλο μεγάλο και μυστικό. Το μέγα θέαμα του φωτός της μεταμορφώσεως του Κυρίου είναι το μυστήριο της ογδόης μέρας, δηλαδή του μέλλοντος αιώνος, που αναφαίνεται μετά τη κατάπαυση του κόσμου που έγινε σε έξι μέρες και την υπέρβαση της αισθήσεώς μας που ενεργεί εξαδικώς. Πέντε αισθήσεις έχουμε, προστιθέμενος δε σε αυτές ο κατ’ αίσθηση προφορικός λόγος καθιστά εξαδική την ενέργεια της αισθήσεώς μας. “Υπάρχουν μερικοί εδώ που δεν θα γευθούν θάνατο μέχρι να δουν τη βασιλεία του Θεού να έχει έλθει εν δυνάμει”. Παντού είναι ο βασιλεύς του παντός, αλλά φανερώνεται με τη δύναμη του αγίου Πνεύματος, όχι σε κάθε τυχόντα, αλλά στους ευρισκομένους μαζί με το Κύριο, στους στηριγμένους στη πίστη σαν του Πέτρου, του Ιακώβου και του Ιωάννη. Όταν έφθασε λοιπόν η ογδόη μέρα ανέβηκε στο όρος να προσευχηθεί, όπως έκανε πάντα ο Κύριος και απομακρύνετο ακόμη και από τους μαθητές του. Τώρα όμως που πλησίαζε το σωτηριώδες πάθος, παρέλαβε τους τρεις που υπερείχαν από τους άλλους και μεταμορφώθηκε εμπρός τους, ενώ αυτοί έβλεπαν.

Τι σημαίνει μεταμορφώθηκε;

Άνοιξε, λέγει ο Χρυσόστομος, λίγο από τη Θεότητά του, ενω προσευχόταν και έλαμψε σαν ήλιος. Σαν ήλιος είπε ο ευαγγελιστής γιά να μη νομίσουμε αισθητό αυτό το φως. Γιατί αυτό το φως είναι της Θεότητος και είναι άκτιστο. Ο Χριστός μεταμορφώθηκε, όχι προσλαμβάνοντας ό,τι δεν ήταν, αλλά φανερώνοντας στους μαθητές του ό,τι ήταν, αφού τους άνοιξε τα μάτια και από τυφλούς τους κατέστησε βλέποντας. Επομένως αυτό το φως δεν είναι αισθητό, αλλά με τη δύναμη του αγίου Πνεύματος μετασκευάσθηκαν τα μάτια τους, μεταμορφώθηκαν εκείνοι. Έλαμψε το πρόσωπο του Χριστού σαν ήλιος και τα ιμάτιά του έγιναν λευκά σαν φως, ο δε Μάρκος λέγει ότι ήταν “στιλπνά και λευκά σαν χιόνι”. Έδειξε με αυτά ποιές είναι οι στολές της δόξης που θα φορέσουν κατά τον μέλλοντα αιώνα όσοι προσεγγίσουν το Θεό. Και “ιδού, φωτεινή νεφέλη τους επεσκίασε”. Εδώ το ίδιο πράγμα είναι και φως και σκότος που από υπεροχική λαμπρότητα επισκιάζει. Από υπερβολική λαμπρότητα ο Χριστός τώρα έμενε αόρατος από τους οφθαλμούς των αποστόλων, σαν να εισήλθε σε φωτεινή νεφέλη. Αλλά και φωνή ακούσθηκε από τη νεφέλη. “Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός στον οποίο ευδόκησα, αυτόν να ακούετε”. Είναι η ίδια φωνή που ακούσθηκε στον Ιορδάνη κατά την βάπτισή Του. Οι μαθητές τότε έπεσαν κατά πρόσωπο, όχι εξ αιτίας της φωνής, όπως λένε οι πατέρες, αλλά για τη μετατροπή και το υπερφυές του φωτός. Αυτού του φωτός μετέχουν και οι άγγελοι και οι άγιοι. Αλλά ο Πατήρ και ο Υιός έχουν αυτή τη δόξα και τη βασιλεία φυσικώς, οι δε άγιοι άγγελοι και άνθρωποι την αποκτούν κατά χάρη, δεχόμενοι από εκεί την έλλαμψη. Μαζί Του επίσης φάνηκαν και ο Μωϋσής με τον Ηλία. Ο Μωϋσής μάλιστα φάνηκε κοινωνός της θεϊκής δόξας όχι μόνο τώρα στο Θαβώριο, αλλά και τότε που τόσο πολύ δοξάσθηκε στο πρόσωπο, ώστε να μη μπορούν να ατενίσουν προς αυτόν οι υιοί του Ισραήλ. Ο Μωϋσής όμως υπέστη τη μεταμόρφωση τότε, δεν την ενήργησε, εδώ ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, είχε μόνος του τη λαμπρότητα εκείνη. Αυτό το θείο φως δίνεται με μέτρο, μεριζόμενο αμερίστως ανάλογα με την αξία των δεχομένων. Βλέπουμε ότι έλαμψαν τα ιμάτια του Χριστού, αλλά όχι και του Μωϋσή και Ηλία. Αλλά και οι ίδιοι οι μαθητές μέρος του φωτός εκείνου είδαν, μέρος δε δεν μπόρεσαν να ατενίσουν. Ο Κύριος καθήμενος από τα δεξιά της μεγαλωσύνης θεοπρεπώς, αφήνει προς εμάς τούτη τη φωνή σαν από πολύ μακρυά. Όποιος θέλει να παραστεί σε αυτή τη δόξα, ας μιμήται κατά το δυνατό και ας βαδίζει τη οδό και τη πολιτεία που υπέδειξα εγώ πάνω στη γη. Αφού αποβάλουμε τους δερμάτινους χιτώνες, που λόγω της παραβάσεως έχομε ενδυθεί, τα γεώδη και σαρκικά φρονήματα, ας σταθούμε σε αγία γη, αποδεικνύοντας ο καθένας αγία τη γη του δια της αρετής και της προς το Θεό ανατάσεως, έτσι ώστε να λάβωμε παρρησία να φωτισθούμε και φωτιζόμενοι να συμβιώσουμε αιώνια προς δόξα της τρισήλιου και μοναρχικωτάτης λαμπρότητος, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.

Πηγή: ΠΑΤΕΡ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΓΡΗΓ.ΠΑΛΑΜΑΣ” Τομ.10
https://www.orthodoxianewsagency.gr/gnomes/elampse-to-prosopo-tou-xristou-san-ilios/?fbclid=IwAR132QTlmQFZd9z_4p7mPBVsqvqXwEj32Ap8bBlWsPhs4cOQyHRd7eLn_vc


Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2020

῾Ῥοήν μου τῶν δακρύων, μὴ ἀποποιήσῃς..."


῾Ῥοήν μου τν δακρύων, μ ποποιήσς, τν παντς κ προσώπου πν δάκρυον, φρηκότα Παρθένε, Χριστν κυήσασα’.

(Μήν ρνηθες, Παρθένε, τήν ροή τν δακρύων μου, Σύ πού γέννησες τόν Χριστό, Οποος φαίρεσε κάθε δάκρυ πό κάθε πρόσωπο).

 

μνογράφος φαίνεται νά κινεται λίγο ντιφατικά στόν συγκεκριμένο μνο. Αναγνωρίζει πό τήν μία τι Χριστός μέ τόν ρχομό Του στόν κόσμο μέσω τς Παναγίας Μητέρας Του φαίρεσε κάθε δάκρυ πό κάθε νθρωπο, διότι ς γνωστόν κατήργησε τό ατιο τς θλίψης καί το πόνου καί το διου το θανάτου, τήν μαρτία. Διά τς μαρτίας θάνατος. Ο,τι διος ς Δημιουργός παρχς δωσε στόν νθρωπο: νά χαίρεται τήν κοινωνία του μέ Ατόν μέ δυναμική αξητικς τάσης τς χαρς ατς μέχρι πειρίας καί νθρωπος τό χασε λόγω τς πτώσης του στήν μαρτία, το τό δωσε καί πάλι ς δυνατότητα φότου λθε στόν κόσμο, ρκε βεβαίως νθρωπος νά ποδεχτε τόν ρχομό Του ς νθρώπου καί νά πιστέψει στήν προσφορά τς γάπης Του. Χαίρετε ν Κυρί πάντοτε εναι προτροπή τν γίων ποστόλων σέ λους τούς πιστούς. Από τήν λλη μως διος μνογράφος κινεται πρός τήν Παναγία καί δι ατς πρός τόν Κύριο χι πλς μέ δάκρυα, λλά μέ ροή δακρύων, πού σημαίνει τι τό πλθος ατν πλημμυρίζουν τήν παρξή του. Η ντίφαση λοιπόν φαίνεται τι εναι προφανής: δέξου τά δάκρυά μου, λέει μνογράφος,  πού  μως Κύριος Υός σου τά κατήργησε.

 

πάντηση βεβαίως εναι εκολη καί γνωστή: μπορε Κύριος πράγματι νά ξάλειψε τά δάκρυα, γιατί κτύπησε στήν ρίζα τήν ατία τους, μως καθημερινή διαπίστωση εναι τι συνεχίζουμε ο νθρωποι, στω καί πιστοί, νά μαρτάνουμε, λόγω τς λησμονις το θελήματος το Θεο καί τς πνευματικς μας χαλάρωσης, πως καί τι ξακολουθομε καί ζομε μέχρι τς Δευτέρας Παρουσίας το Κυρίου σ ναν κόσμο πού κεται ν τ πονηρ, συνεπς θλίψη καί πόνος ξακολουθον νά τόν σφραγίζουν. Τά δάκρυα λοιπόν καί ξαλείφθηκαν λλά καί ξακολουθον νά πάρχουν, κατεξοχήν μάλιστα κενα πού κφράζουν τόν νθρωπο τς πίστης, ποος συνειδητοποιε τήν μαρτωλότητά του καί προστρέχει στήν γάπη το Κυρίου, δηλαδή ταν μετανοε. Γι ατό καί τό κύριο γνώρισμα πιά το χριστιανο εναι μετάνοια, ν τά δάκρυα ποτελον σχυρό ποδεικτικό τς πάρξεώς της.

 

Χρειάζεται μως καί σ ατό τό σημεο προσοχή. Υπάρχουν νθρωποι πού κ φύσεως καί χαρακτρος χουν τά δάκρυα πρόχειρη κφρασή τους. Ατά τά δάκρυα δέν ξιολογονται θετικά ς φανέρωση τς γνήσιας μετανοίας τους. Εκενα τά δάκρυα στά ποα πιβλέπει Κύριος εναι κενα πού πηγάζουν πό τήν καρδιά καί δηλώνουν τό πένθος καί τήν συντριβή το νθρώπου λόγω τν μαρτιν του. Ατά εναι τά ληθινά δάκρυα μετανοίας, τά ποα συνυπάρχουν πάντοτε καί μέ τήν γενναία πόφαση το νθρώπου γιά λλαγή τρόπου ζως, ζως δηλαδή προσαρμοσμένης στό θέλημα το Θεο. Σέ μία τέτοια περίπτωση τά δάκρυα το πένθους σιγά σιγά πράγματι ξαλείφονται καί μεταποιονται σέ δάκρυα εγνωμοσύνης καί χαρς πό τήν νέργεια τς χάρης το Θεο, ποία κάνει τόν νθρωπο στό βάθος τς καρδις του νά κούει τέκνον, φέωνταί σοι α μαρτίαι σου.  

ΠΗΓΗ