Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

«Οὐρανοί μέν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν…»



ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ



«Ορανοί μέν παξίως  εφραινέσθωσαν,

γ δέ γαλλιάσθω, ορταζέτω δέ κόσμος,

ρατός τε πας καί όρατος.

Χριστός γάρ γήγερται, εφροσύνη αώνιος».

Φυσική κολουθία τς ναστάσεως εναι τν ντων καθολική εφροσύνη. Καί δικαίως. Διότι, φο διά τς ζωηφόρου το Κυρίου γέρσεως κατεπατήθη θάνατος, φανίσθη το προπάτορος ρά, καί κατηργήθη δουλεία τς μαρτίας, εναι πόμενον φύσις καί νθρωπος νά ασθανθον τήν εφρόσυνον χαράν τς πνευματικς των λευθερώσεως. πως κρατούμενος ν τ σκότει καί τ φυλακ πελευθερούμενος καί τενίζων τό φς τς μέρας ασθάνεται νδομύχως χαράν καί γαλλίασιν, οτω καί νθρωπος λευθερωθείς κ τν σκοτεινν κευθμώνων το θανάτου καί εσβιβασθείς ες τό κράτος τς θείας ζως ασθάνεται εφροσύνην ρρητον καί γαλλίασιν νέκφραστον.

χαρά μως ατη εναι καθολική καί παγκόσμιος, νάλογος πρός τάς καθολικάς διαστάσεις καί τήν παγκοσμιότητα τς ναστάσεως. Διά τς ναστάσεως Κύριος γείρει παγγεν τόν δάμ. Τά λευθέρια πομένως ορτάζει λόκληρον τό νθρώπινον γένος. Μετά το νθρώπου μως λευθεροται κ τς δουλείας καί πό τό κράτος τς φθορς συστενάζουσα κτίσις (Ρωμ. 8, 22). πομένως καί ατη συγχορεύει ν τ φαιδρ πανηγύρει τς γέρσεως. Γ καί ορανοί ναγκαλίζονται λλήλους ες τήν όρτιον πανήγυριν. Τέλος μετά το φυσικο καί ρατο κόσμου συγχορεύει καί όρατος πνευματική χορεία τν γγέλων. πελευθέρωσις τς γς χει οράνιον πήχημα καί ες τάς νοεράς ταξιαρχίας τν γγέλων. συντριβή τν χθρν τς Βασιλείας χαροποιε μεγάλως τούς πηρέτας τς Βασιλείας. Τά λειτουργικά πνεύματα το Θεο (βρ. 1, 14) γηθοσύνως εφραίνονται διά τήν κραταιάν νίκην το Παμβασιλέως!

χαρά καί εφροσύνη τς ναστάσεως συνιστον αωνίαν κατάστασιν. Τήν χαράν τς γέρσεως δέν δύναται νά συσκιάσ νά μαυρώσ τό πί μέρους καί γχρονον. ν τ ναστάσει νικται χρόνος κριβέστερον—μεταπίπτει οτος ες τό κράτος τς αωνιότητος, ες τόν μυστηριακόν χρόνον τς Βασιλείας, ες τόν αἰῶνα το Θεο. χαρά τς ναστάσεως εναι στοιχεον τς χαρς καί τς λπίδος τν δικαίων. πό τήν πνευματικήν γοητείαν ατς τό σμα τν σεσωσμένων ερίσκεται ν δ, πορευόμενον πρός τά πνευματικά σκηνώματα το ορανο!

 νδρέου Θεοδώρου

πό τό βιβλίο:Πάσχα Κυρίου Πάσχα

κδ. ποστολικς Διακονίας
Πηγή: www.imaik.gr

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2019

«Καθαρθῶμεν τάς αἰσθήσεις, καί ὀψόμεθα…»




ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

«Καθαρθμεν τάς ασθήσεις, καί ψόμεθα,

τ προσίτ φωτί τς ναστάσεως, Χριστόν

ξαστράπτοντα, καί, Χαίρετε, φάσκοντα,

τρανς κουσόμεθα, πινίκιον δοντες».

Α χριστοποιημέναι μόνον ασθήσεις λαμβάνουν ασθησιν το ερο γεγονότος τς ναστάσεως. Α φυσικαί τοιαται δυνατον μόναι των νά νέλθουν ες τό ψους το θαύματος (1 Κορ. 2, 14). Βεβαρημέναι πό τό χθος τν σαρκικν πιθυμιν, παραμένουν δέσμιαι πί τς γς, προσκεκολλημέναι ες τά λικά καί γκόσμια. Διά τοτο καί ερός μνδός παραινε, πως καθαρθμεν τάς ασθήσεις να παστράπτοντες εσέλθωμεν ες τόν πνευματικόν χρον το θαύματος. κάθαρσις ποτελε τήν πεμπτουσίαν τς ρθοδόξου πνευματικότητος, τό ζωτικόν νερον τς ρθοδόξου σκήσεως. νευ τς καθάρσεως πρόσβασις ες τόν μυστηριακόν χρον τς πίστεως ποβαίνει δύνατος. ψυχή συμπνιγομένη πό τν καθάρτων ναθυμιάσεων τς μαρτίας δυνατε νά λάβ ασθησιν τς μυστικς τς χάριτος δύτητος, τό δέ μμα το νοός, κατακαλυπτόμενον πό τν συστροφν τς γνωσίας καί το πάθος, μυωπάζει περί τά πνευματικά καί πουράνια. φύσις πρέπει πωσδήποτε νά καθαρθ (2 Κορ. 7, 1), νά ποβάλ τό ασχος τς μαρτίας, νά παλλαγ τς σωματικς της καθαρσίας καί τς πνευματικς της υπώσεως. Πρέπει νά ποκόψ τά δεσμά, τά ποα τήν καθηλώνουν πί τς γς. Ες τό στάδιον τοτο τς καθάρσεως κολουθε μακαρία λλαμψις. καθαρά καί χριστοποιημένη φύσις λλάμπεται πό το φωτός τς δόξης το Χριστο. Διά τς μυστηριακς των ασθήσεως ο πιστοί, καταλαμπόμενοι πό το προσίτου φωτός τς ναστάσεως, βλέπουν νοερς τόν Χριστόν ξαστράπτοντα καί χαίρετε φάσκοντα. Α κεκαθαρμέναι ασθήσεις των τρανονται ες τό θαμα τς ναστάσεως. λλαμπόμενοι πό το φωτός το Παναγίου Πνεύματος μυονται ες τάς πείρους προεκτάσεις το θεοδέγμονος Μνήματος. Νοερς συνακολουθον τόν ξαστράπτοντα Κύριον ες τά φωτεινά σκηνώματα τς Βασιλείας, που πειρος αών το Θεο περιβάλλει τά κεκαθαρμένα καί φωτοειδ πνεύματα. Πληρούμενοι δέ τς ναστασίμου χαρς καί γαλλιάσεως ψάλλουν τήν πινίκιον δήν ες τόν καταλυτήν τς φθορς καί τόν διεκ πορθητήν το θανάτου!

 νδρέου Θεοδώρου


πό τό βιβλίο:Πάσχα Κυρίου Πάσχα

κδ. ποστολικς Διακονίας
Πηγή: www.imaik.gr

Κυριακή, 28 Απριλίου 2019

«Ἀναστάσεως ἡμέρα...»


ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

  δή α. Ερμός.

«ναστάσεως μέρα, λαμπρυνθμεν Λαοί.

 Πάσχα Κυρίου, Πάσχα. κ γάρ θανάτου

πρός ζωήν, καί κ γς πρός ορανόν, Χριστός

Θεός μς διεβίβασεν, πινίκιον δοντας.»

Διά τήν ρθόδοξον εσέβειαν καί πίστιν μέρα τς ναστάσεως, παρ᾿ λον τι ντάσσεται ν τ φυσικ το χρόνου ο ς χρονική διαδοχή εκοσιτεσσάρων ρν, ν τούτοις δέν εναι μία συνήθης μέρα χρονική. Εναι μέρα προαιωνία, διάδοχος καί τελεύτητος. Πρός ατήν συγκλίνεται ἀΐδιος δημιουργική βουλή το Θεο, τό σχέδιον τς θείας περί τν ντων καί τόν νθρωπον οκονομίας. ,τι προαιωνίως συνέλαβεν ν αυτ πειρόσοφος βουλή το Θεο ς τριαδικήν νέργειαν ν τος κτός, ν τ μέρα τς ναστάσεως καθορται πλρες καί τέλειον. Κτίσις καί νθρωπος ν φιλί καί γάπ μεταξύ των φιλιονται καί μετά το πειροσόφου Πλαστουργο των. Τό ξωτερικόν ποίημα θεωρεται ν τ γνησί καί αθεντικ του διαστάσει, φέρει καθαρόν καί ταυτίζεται μετά το λόγου του ν τ πείρ Λόγ το Θεο. ν τ ναστάσει θεία νέργεια, πορρέουσα ϊδίως κ τς τριαδικς οσίας το Θεο, ποκαλύπτεται κτυπώτερον καί τρανότερον, φανερώνουσα ν χρόν τό πειρον μέγεθος τς θείας χρηστότητος καί πανσοφίας. μέρα τς ναστάσεως ποτελε τήν χρυσν κείνην στιγμήν, ν τ ποί πειρος αών το Θεο νοται διαστάτως μετά το στορικο χρόνου, τό κέντρον ν τ ποί ξ νός μέν συστέλλεται αωνιότης, ξ τέρου δέ διαστέλλεται χρόνος, ναλυόμενος ες τήν αωνιότητα. Δέν πρόκειται σφαλς περί μυστικς ψευδαισθήσεως καί μαγείας! Ες τούς φθαλμούς τς πίστεως μέρα τς ναστάσεως φέρει τό συντριπτικόν βάρος μις πορρήτου μυστηριακς τελεσιουργίας. Τό στορικόν τς ναστάσεως γεγονός (Ματθ. 28, 1 ξ. Μάρκ. 16, 1 ξ. Λουκ. 24, 1 ξ. ω. 20, 1 ξ.) εναι τό θαμα το Θεο, τό κατ᾿ ξοχήν σημεον τς θείας ποκαλύψεως. ν ατ θεία περί τόν νθρωπον οκονομία καί κατ᾿ πέκτασιν τό λον δημιουργικόν ργον το Θεο —κτίσις, νθρωποι, πνεύματα—ερίσκουν θαυμασίως τήν πλήρωσιν καί τό πιστέγασμά των. μέρα τς ναστάσεως ποτελε τόν αώνιον σαββατισμόν, τήν μέραν τήν γδόην, ς παρχή το μυστηριακο χρόνου τς Βασιλείας, ς φετηρία τς νακαινώσεως το σύμπαντος. ν τ ναστάσει ρχή συμπίπτει μετά το τέλους.,τι πρχε σεσιγημένον π᾿ αἰῶνος ν τ Θε (ο δημιουργικοί ν τ Λόγ λόγοι), ,τι λαβεν ν χρόν ρχήν (δημιουργία καί πολύτρωσις) καί ,τι μέλλει νά πάρχ ν δόξ τελευτήτως (σχατολογική διάστασις τς Βασιλείας), συνάγονται ες μίαν ναρμόνιον περιχώρησιν, ες μίαν ἄῤῥηκτον μυστηριακήν σύγκρασιν. νάστασις φέρει ἀῤῥήκτως συνδεδεμένα τό θεον καί τό νθρώπινον, τό πεπερασμένον καί τό πειρον, τό αώνιον καί τό γχρονον. Οδέν κ τν στοιχείων τούτων δύναται νά ποσπασθ κ τς στιγμς τς ναστάσεως χωρίς νά καταρρεύσ μυστική το εναι καί το ντος λήθεια!

ς τοιαύτη νάστασις εναι ατία λαμπρύνσεως τν νθρώπων. Τοτο δέ, διότι δία συνιστ γεγονός λαμπροφόρον καί νδοξον. Διά τς κ τν νεκρν ναστάσεως το Χριστο κατεπόθη σκοτασμός το θανάτου καί νέτειλε τό ἀΐδιον φέγγος τς θείας μεγαλωσύνης. στραπή τς κλάμψεως, γγενής ν τ πείρ οσί το Θεο, διά τς ναστάσεως καί ν τ ναστάσει περιβάλλει σπασίως τό καινόν δημιούργημα. νέα πνευματική κτίσις νατέλλει κ το τάφου λελαμπρυσμένη καί νδοξος. θεία κτίς σφραγίζει νεξιτήλως τό π᾿ ατς πλαστουργηθέν, ν ατ συνεχόμενον καί π᾿ ατς κ το θανάτου λυτρωθέν λογικόν δημιούργημα. ερός μνδός καλε τούς λαούς νά λθουν καί νά λαμπρυνθον ν τ γεγονότι τς θείας το Σωτρος ναστάσεως. καταλάμπρυνσις τν λαν εναι πνευματική καί ς πόβαθρον ατς χει τήν πίστιν ες τόν Σωτρα Κύριον. πιστία οδέν φελεται ξ ατς. γκεκλεισμένη ες τά σκοτεινά συνειδησιακά διαμερίσματα το θανάτου δυνατε νά γγίσ τό φς τς ζως. λαμπρότης τς θείας μέρας τήν φήνει παθ καί νεπηρέαστον!

πνευματική καταλάμπρυνσις το νθρώπου τελεται διά τς ναστάσεως, διότι ατη εναι Κυρίου Πάσχα! Εναι Πάσχα ερόν, καινόν, μωμον, τερπνόν. Εναι Πάσχα πανσεβάσμιον Πάσχα μέγα, Πάσχα μυστικόν.

λέξις Πάσχα ν τ βραϊκ διαλέκτ σημαίνει διάβασιν. ν δέ τ Παλαι Διαθήκ ο βραοι ς Πάσχα ώρταζον τήν διά θαυματουργικς παρεμβάσεως το Θεο διάσωσιν ατν κ τς δουλείας το Φαραώ (ξ. ΙΒ, 1 ξ.), τήν φυγήν των κ τς πικρς αγυπτιακς γς καί τήν περαίωσίν των ες τήν εφρόσυνον γν τς παγγελίας, τήν έουσαν μέλι καί γάλα. Τό Πάσχα μως κενο το προτύπωσις το νέου Πάσχα τς ζως. ν τ Πάσχ τς Χάριτος Κύριος διά το ζωηφόρου Πάθους Του καί τς λαμπροφόρου κ νεκρν γέρσεώς Του, λευθέρωσε τό νθρώπινον κ τς πικρς δουλείας το νοητο Φαραώ, το ρχαίου δράκοντος καί νθρωποκτόνου (ω. 8, 44). Κατέκοψε τόν δόλον καί τάς μηχανάς το χθρο, διά τν ποίων πλάνος κατεκράτει δέσμιον ες τά φεγγ διαμερίσματα το θανάτου τό ες τήν μαρτίαν λόγως κατενεχθέν δημιούργημα. Ες τό πέλαγος τς φάτου χρηστότητος καί φιλανθρωπίας Του νσαρκος Λόγος το Θεο κατέπνιξε τά ρματα καί τάς μηχανάς το τυράννου, τόν φθόνον καί φόνον το λάστορος, τό θεομάχον καί νθρωποκτόνον μένος το Σατάν. Διεπεραίωσε δέ τό νθρώπινον κ τς δουλείας το θανάτου καί τς ρς ες τόν εφρόσυνον χρον τς θείας Βασιλείας, μετέθεσεν κ τς γς ες τόν ορανόν τούς σεσωσμένους. Καί πως τότε ο κ τς δουλείας το Φαραώ λυτρωθέντες ν χορ ψαλλον τά πινίκια δοξάζοντες τόν πειρον καί παντοδύναμον Θεόν (ξ. ΙΕ, 1 ξ.), οτω καί τώρα σεσωσμένος τς χάριτος λαός, λαός τς ναστάσεως καί περίσεμνος το Πάσχα συγκομιδή, περαιωθείς ες τήν νέαν γν το Θεο, τήν νω ερουσαλήμ, δει τήν πινίκιον δήν τήν δονοσαν τά σύμπαντα, τόν μνον τς θείας μεγαλωσύνης, τόν θρίαμβον τς χάριτος καί γάπης το Θεο, διά τν ποίων πειρόσοφος τριαδική νέργεια θριάμβευσεν πί τν ρχν καί ξουσιν το σκότους (Κολ. 2, 15), πί το σιδηροπαγος κράτους τς μαρτίας καί τς φθορς.

Τό Πάσχα μως το Χριστο, τό πύλας μν το Παραδείσου νοξαν, εναι Πάσχα μόνον τν πιστν. Θλιβερά τ ντι διαπίστωσις! Παρά τήν καθολικότητα καί τό πειρον βάθος του τό καινόν Πάσχα τς χάριτος γίαζει μόνον τούς πιστούς. Ες τό περισκόπιόν του συλλαμβάνονται μόνον ο πίστει ναβαίνοντες. Ες τήν λόλαμπρον δαδουχίαν του φωταγωγονται μόνο τά ν πίστει φωτόμορφα πνεύματα. Παρ᾿ λον τι θεος το Πάσχα προβολεύς νέκρωσε τά σκότη καί πήλειψε τάς σκιερότητας το θανάτου, ν τούτοις δέν φωτίζει τούς σκοτεινούς μυχούς καί τά σκιερά βάθη τς νθρωπίνης συνειδήσεως, ποία, παρά τό μέγα θαμα το Θεο, παρά τήν φρικίασιν καί τόν συγκλονισμόν τς θείας Νυκτός, ξακολουθε θελοκάκως νά πιμέν ες τόν λήθαργον καί τήν πονάρκωσιν το θανάτου! Τοτο δέ, διότι τά ργα ατς εναι πονηρά (ω. 3, 19). γκεκλεισμένη ες τήν παγερότητα το θανάτου καί περιβεβλημένη τόν ζόφον τς μαρτίας, μισε τό φς (ω. 3, 20). Βυθίζεται ες τήν πώλειαν, ν γύρω της πλοται φωτεινός ρίζων τς ζως!

 νδρέου Θεοδώρου


πό τό βιβλίο:Πάσχα Κυρίου Πάσχα

κδ. ποστολικς Διακονίας
Πηγή: www.imaik.gr