Ἀπεξηρτήθημεν ἀπό τόν Θεόν
καί Ἐξηρτήθημεν εἰς τόν Ἄρχοντα τοῦ Ἐρέβους
ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton
Δεκέμβριος 2025
«Καὶ
τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων, ἐς τὰ ἔργα, ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει»
(Προκειμένου νά δικαιολογοῦν
τίς ἀπαίσιες πράξεις τους,
μετέτρεψαν
ἀκόμα καί τήν πραγματική σημασία τῶν λέξεων
καί τῶν ἀξιῶν).
(Θουκυδίδης,
History 3.82.4.1).
Ἕν ἀκόμη
πολιτικόν ἔτος, τό 2025 (‘βκε΄) ἤ τό ἔτος 7534 ἀπό κτίσεως κόσμου, ἔφθασεν
εἰς τό τέλος του, προσθέτον ἀκόμη περισσότερα προβλήματα εἰς τήν πατρίδα μας, εἰς
τόν λαόν μας καί εἰς ὁλόκληρον τήν ἀνθρωπότητα, σχεδιαζόμενα καί ἐπιβαλλόμενα ὑπό
τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι μισοῦσι θανασίμως τούς Χριστιανούς καί δή τά Ὀρθόδοξα
κράτη, ὡς ἐμίσησαν καί τόν Ἴδιον τόν Χριστόν, καί ἐπιβάλλουν τήν σατανικήν
ταύτην πολιτικήν των, τήν προετοιμασίαν, διά τῆς τρομοκρατίας ἐπί τῶν λαῶν, ὥστε
νά δεχθοῦν τόν «μεσσίαν» των, τόν ἀντίχριστον. Ὑπέταξαν ἤδη ἅπαντας τούς
πολιτικούς ψευδο-ἡγέτας καί τούς
ψευδο-πνευματικούς τοιούτους καί οὕτως, οἱ Ὀρθόδοξοι λαοί εὑρίσκονται ὑπό μέγαν
διωγμόν, ὡς συμβαίνει μέ τήν Ἑλλάδα, τήν Ρωσίαν, τήν Οὐκρανίαν, τήν Μέσην Ἀνατολήν
καί τάς ὑπολοίπους Χριατιανικάς χώρας.
Ἡ
κρίσις, τήν ὁποίαν διέρχεται, σήμερον, ὁ Ἑλληνισμός, εἶναι μοναδική εἰς τόν
πλανήτην, καθ’ ὅτι εἶναι πολλαπλῆ καί εἰς ἅπαντας τούς τομεῖς, πτυχάς, ἐπόψεις,
καί θεσμούς τῆς χώρας. Ἀπό πρώτη χώρα, κεχαριτωμένη ἐκ τοῦ Ἰδίου τοῦ Χριστοῦ, κράτος
Ὀρθόδοξον, ἔθνος ἅγιον, λαός ὑπέρτατος, κατέστημεν ἔσχατοι, μέ κίνδυνον ἀπωλείας
τῆς ἡμῶν σωτηρίας.
Εἶναι, δυστυχῶς, βαθεῖα ἡ συνεσωρευμένη κρίσις ἡμῶν˙ πνευματική (ἡ τοῦ Πατριαρχείου
Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί τῶν Ἑλληνορθοδόξων τῆς
διασπορᾶς),
πολιτική (τῶν τριῶν ἀνθελληνικῶν κομμάτων, τά ὁποῖα λυμαίνονται τήν χώραν ἀπό
τό 1974 ἕως σήμερον), παιδείας (κατάρρευσις τῆς Ἑλληνορθοδόξου ἐκπαιδεύσεώς μας
καί ὑποταγή τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί Θρησκευμάτων εἰς τάς σκοτεινάς
δυνάμεις), γλώσσης (κατάργησις τῆς μεγαλειώδους καί θείας Ἑλληνικῆς γλώσσης καί
ἐπιβολή τῆς τῶν ἀγραμμάτων ΠΑΣΟΚυίας τοιαύτης), Ἱστορίας (κακοποίησις καί
διαστρέβλωσις τῆς Ἱστορικῆς ἀληθείας καί τοῦ πολυχιλιετοῦς μεγαλείου τῆς
χώρας), πολιτισμοῦ (διά τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ παραδοσιακοῦ θεοσεβοῦς τρόπου
ζωῆς).
Ἡ κρίσις αὕτη συνεχίζεται διά τῆς
καταρρεύσεως τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας (οἱ νέοι δέν ὑπανδρεύονται,
συζοῦν ἤ ἀποκτοῦν πιστοποιητικόν ἐφαμάρτου συνοικήσεως ἀπό τόν Δῆμον), διαστροφῶν
καί ἀνωμαλιῶν (ἡ πάσης φύσεως ἀνωμαλία εἶναι πλέον νόμιμος ἀπό τήν παράνομον
κυβέρνησιν), ὑπογεννητικότητος καί ἀμβλώσεων (ἔχουν πίσει τούς νέους ὅτι δέν
χρειάζονται παιδιά, ἀλλά «καλήν ζωήν» καί διασκεδάσεις˙ ἐξ ἄλλου νά φονεύσῃς τά
παιδιά σου εἶναι πλέον νόμιμον), οἰκονομική (ἡ χώρα δέν παράγει πλέον τίποτε, ἐκτός
τῶν θανατηφόρων ἀνεμογεννητριῶν καί φωτοβολταϊκῶν, καί ἡ μέν ἀνεργία, καί ὁ
πληθωρισμός καλπάζουν, τά δέ εἰσοδήματα καί ἡ εὐημερία εὑρίσκονται εἰς κατάρρευσιν),
ἡ νέα ἐπικειμένη ἀγροτική καί κτηνοτροφική
κρίσις ἀπογειοῦται (κατέστρεψαν τήν γεωργίαν, κτηνοτροφίαν, καί ἀλιείαν διά νά
προωθήσουν τήν ἐγκληματικήν «πρασίνην ἐπανάστασιν» καί τήν ὑποτέλειαν τῆς χώρας
εἰς τούς Σταυροφόρους τῆς ἑτοιμορρόπου Εὐρώπης), κρίσις πληθυσμιακῆς
ὁμοιογενείας (ἀνέῳξαν τά σύνορα πρός ὅλους τούς λαθρομετανάστας καί δή τούς
μουσουλμάνους), ἀρχαί ὠδίνων λόγῳ προδοσίας τῆς χώρας (Μακεδονικόν θέμα, Θράκη,
Ἤπειρος, αἰγαῖον, Ἀποκλειστική Οἰκονομική
Ζώνη-ΑΟΖ), ἐπίσης, ἐγκατάλειψις τῆς Ὑπαίθρου (ἐρήμωσις τῶν χωρίων, τῆς ὑπαίθρου
χώρας μας, τῶν νήσων καί τῶν παραμεθορίων περιοχῶν).
Περαιτέρω, ἡ κρίσις τῆς πολυσχιδοῦς ὑποταγῆς εἰς τήν ἀνθελληνικήν
καί αἱρετικήν Εὐρωπαϊκήν Ἕνωσιν (ἡ δουλοπρέπεια τῆς πολιτικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς
«ἡγεσίας» πρός τούς βαρβάρους Σταυροφόρους τῆς Ἑβραιοδούλου Δύσεως), κρίσις τεχνολογικῆς δουλείας
(προσωπικός ἀριθμός καί κάρτα, ἠλεκτρονικός ἔλεγχος καί τεχνιτή νοημοσύνη θά
ἐλέγχουν πλέον τήν ζωήν τοῦ πτωχοῦ Ἕλληνος), Οἰκουμενισμοῦ (ἡ ὑποταγή τῆς
Ἐκκλησίας καί τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν σατανικήν ταύτην παναίρεσιν πρός
ἐξάλληψιν τῆς Πατερικῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας), Οὐκρανίας (ἀναγνώρισις τῶν
σχισματικῶν ἀχειροτονήτων τῆς Οὐκρανίας ὑπό τοῦ ῥηξικελεύθου Βαρθολομαίου ὡς
Ἀνεξαρτήτου Ἐκκλησίας καί ἀποστολή βοηθείας καί ὁπλισμοῦ ὑπό τῆς ἀνθελληνικῆς
καί ἐκτός Ἐκκλησίας τῶν ἀφωρισμένων τῆς Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως), ἀπεμπόλησις
σχέσεων μετά τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων λαῶν (ἡ Μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν κατέστη
σήμερον ὁ περίγελως καί τό πρότυπον πρός ἀποφυγήν ἀπό τά πνευματικά της τέκνα
καί δή ὑπό τῆς Ρωσίας), ἐπιβολή διχασμοῦ τῶν Ἑλλήνων (Νεοημερολογῖται
ἀκόλουθοι τοῦ Πάπα Γρηγορίου καί Παραδοσιακοί Ὀρθόδοξοι «Παλαιοημερολογῖται»˙
ἐπίσης, συντηρητικοί-δεξιοί πολιτικῶς καί κομμουνισταί
ΠΑΣΟΚο-ΣΥΡΙΖΑιο-Κεντρῷοι), καί τό χεῖρον, πολεμική καί διωγμοί κατά τῶν
Ἁγιορειτῶν καί λοιπῶν ζηλωτῶν πατέρων (ἐπιβάλλουν τό μνημόσυνον τοῦ
Βαρθολομαίου
εὶς ἅπαντας τούς μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί διώκουν τούς παραδοσιακούς
μοναχούς καί Μονάς, ὅπως τήν Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου καί τούς λοιπούς ζηλωτάς
μοναχούς).
Ἐάν κάποιος θελήσῃ νά ἀναφέρῃ
λεπτομερῶς ἁπάσας τάς τρεχούσας κρίσεις τῆς Ἑλληνορθοδόξου Ἑλλάδος καί τῶν
ἁπανταχοῦ Ἑλλήνων, θά χρειασθῇ νά γράψῃ ὁλόκληρον πολυσέλιδον βιβλίον καί διά
τοῦτο ἀναφέρομεν τοιαύτας περιληπτικῶς καί ὡρισμένας μόνον εἰς τό μικρόν αὐτό
ἄρθρον. Ἕνας αἱρετικός μασόνος, ὁ
Μελέτιος Μεταξάκης. ἄνευ συμμετοχῆς τῶν λοιπῶν Πατριαρχείων καί Ἀνεξαρτήτων
Ἐκκλησιῶν καί ἄνευ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐπέβαλε ἀφθαιρέτως, ἀλλά διά πυρός καί
σιδήρου, τό Παπικόν (Γρηγοριανόν) ἡμερολόγιον
καί ὅλα τά δεινά, τά ὁποῖα ἠκολούθησαν,
παρ’ ὅτι εἶχον καταδικάσει τοῦτο προηγουμένως Ὀρθόδοξοι Ἱεράρχαι, καί ἐδίχασεν
ὁ τάλας τήν Ὀρθοδοξίαν, καί διά τό ὁποῖον θρηνοῦσι Ἄγγελοι καί Ἅγιοι. Τό αὐτό κάμνει
καί ὁ Βαρθολομαῖος ἐσχάτως, εἰς τήν Οὐκρανίαν
καί πανταχόθεν μέ τούς ἀνιέρους νεωτερισμούς καί τόν οἰκουμενισμόν του.
Ἀπηλευθερώθησαν οἱ «ἡγέται» οὗτοι ἀπό τόν Θεόν καί ὑπετάγησαν εἰς τόν ἄρχοντα
τοῦ σκότους, τόν διάβολον. Κατέστρεψαν οἱ τάλανες οὗτοι τήν Ἑλληνορθοδοξίαν,
τόν Ἱστορικόν πανάρχαιον Ἑλληνισμόν, τό Μεγαλεῖον τῆς Μητέρας τῆς Ὀρθοδοξίας,
τοῦ Νέου Ἰσραήλ, τήν Βυζαντινήν Ρωμανίαν, τήν Ἑλλάδα τῆς σήμερον.
Οἱ Βυζαντινοί πρόγονοί μας κατόπιν
τῆς μάχης τοῦ Μαντζικέρτ (1071)
καί βλέποντες τήν ἐξάπλωσιν τῶν Μογγόλων μισθοφόρων τῶν Ἀράβων, τούς
Σελτζούκους Τούρκιυς (Ὀθωμανούς), ἀπηυθύνθησαν εἰς τούς αἱρετικούς σταυροφόρους
(τῶν ἑπτά Σταυροφοριῶν, 1096, 1147, 1189, 1204, 1217, 1248/9, καί 1270)
τῆς ὑποαναπτύκτου Δύσεως διά βοήθειαν, καί ἔχοντες τήν ψευδαίσθησιν ὅτι θά τούς
τήν παράσχουν, ὡς συμβαίνει καί σήμερον μέ τό ΝΑΤΟ καί τήν ΕΕ.
Μέ τήν ἑνωτικήν σύνοδον τῆς Λυῶνος
(1274), ὁ ἐπείσακτος Ἰωάννης Βέκκος ἀνῆλθεν εἰς τόν θρόνον τῆς
Κωνσταντινουπόλεως καί ὁ τάλας αὐτοκράτωρ Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος ἦτο ὁ συνεργός
του. Ἀμφότεροι διῶκται τῶν ἀνθενωτικῶν, τά ἐγκλήματα τῶν ὁποίων κατέστησαν
πλείστους Ὁσιομάρτυρας εἰς τό Ἅγιον Ὄρος. Κατόπιν, διά τούς ἰδίους λόγους
λαμβάνει μέρος ἡ σύνοδος τῆς Φερράρας/Φλωρεντίας (1438-1439), μέ τήν νέαν
προδοσίαν ἀπό τόν Πατριάρχην Ἰωσήφ Β΄ καί τόν Αὐτοκράτορα Ἰωάννην Η΄
Παλαιολόγον, ἀλλ’ εἷς ἄνθρωπος, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, διέσωσε τήν
Ὀρθοδοξίαν. Τό 1280 ὁ Ἅγιος Μελέτιος ηὑρήσκετο εἰς τό κελλίον του εἰς
τό ὄρος Γαλήσιον καί ἐπαρουσιάσθη ὁ Χριστός περικυκλωμένος ἀπό πλῆθος ἀγγέλων
καί τόν ἐπρόσταξε νά ὑπάγῃ εἰς τήν Κωνσταντιούπολιν λέγοντάς του: «Ὕπαγε νά
βοηθήσῃς τήν ἀλήθειαν, ὁποῦ πολεμεῖται.» Τό 1980, εἷς ἕτερος
ζηλωτής Γέροντας εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, ὁ ὁποῖος ἔβλεπεν τούς διωγμούς κατά τῶν
ζηλωτῶν πατέρων, προσηύχετο εἰς τόν Χριστόν τί νά κάνῃ καί εἶδεν τόν Χριστόν, ὁ
ὁποῖος τοῦ εἶπεν: «Ἔξω ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος.» Σήμερον, τόν 20ον καί 21ον
αἰῶνα, οἱ ἀνοήμονες τοῦ Φαναρίου
καί οἱ προδόται τῆς Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως ἔχουν τήν ἰδίαν συμπεριφοράν καί
ἐπιδιώκουν τήν ἕνωσιν μέ τήν ἀνθελληνικήν Δύσιν καί τήν συνεργασίαν (ὑποταγήν) μέ
τούς μεγίστους ἐχθρούς τῆς Ὀρθοδοξίας, τούς Ἑβραίους σατανολάτρας. Πῶς εἶναι
δυνατόν τό Ἰσραήλ, τό κράτος τοῦ ἀντιχρίστου, νά βοηθήσῃ τό κράτος τοῦ Χριστοῦ,
τήν Ἑλλάδα; Τό Φανάρι εἶναι ἀδικαιολόγητον, οἱ πολιτικοί μας, ὡς μασόνοι,
παραμένουν ἀνιστόρητοι καί ἄθεοι˙ συνεπῶς, ἅπαντες μή ἀποδεκτοί. Διά τοῦτο, ἡ
ἀποτείχισις, ἡ καταψήφισις, καί ὁ ἐξοστρακισμός καθίστανται ἀναγκαῖα. Ἀγαπητοί
μου ἀδελφοί, μήπως ἡ ἀποστασία μας αὕτη εἶναι καί ὁ λόγος τῆς ἀπωλείας τοῦ
Βυζαντίου μας, τῶν Ἀλησμονήτων Πατρίδων μας;
Ἐν κατακλεῖδι, αἱ πολυειδεῖς
κρίσεις, πνευματικαί, πολιτικαί, καί κοινωνικαί, ἔχουν προκαλέσει ἀνήκεστον
βλάβην καί αἰσχύνην εἰς τόν παγκόσμιον Ἑλληνισμόν τῶν 100 ἑκατομμυρίων
Ἑλληνογενῶν. Τό μιαρόν Ἡμερολογιακόν τοῦτο σχίσμα καί ἡ ἐξέληξίς του εἰς τήν
παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἀπορριπτέα ἀπό ὅλους τούς Ἕλληνας (κληρικούς
καί λαϊκούς, ἀλλά βοβοῦνται νά ὀμιλήσουν)
καί ἄκυρον, καθ’ ὅτι εἶναι κατά τῶν Κανόνων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ
325, τούς ὁποίους παραβλέπουν, παρ’ ὅλους τούς ψευδο-ἑορτασμούς τῶν 1700 ἐτῶν, τούς ὁποίους ἔκαμνον μέ τόν αἱρετικόν Πάπαν,
προσδοκῶντες εἰς τήν «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν».
Πῶς εἶναι δυνατόν εἷς ὁλόκληρος λαός μέ Ἱστορίαν δεκάδων χιλιετιῶν καί
δισχιλιετῆ Ὀρθόδοξον πνευματικήν παράδοσιν, Ἁγίους, Μάρτυρας, καί τάς ἀποφάσεις
ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί πλείστων ἄλλων, νά δεχθῇ τήν πλάνην ταύτην, εἰς
τήν ὁποίαν ὡδήγησεν ὁ διάβολος ἕνα-δύο ψευδο-ἱεράρχας, τόν Μελέτιον καί τόν
Χρυσόστομον; Μήπως ἡ συνεχιζομένη ἀποστασία τῶν ἡγετῶν μας καθίσταται ἐμπόδιον
εἰς τήν ἐπαναπόκτησιν τῆς πατρῲας μας γῆς, τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, Ἀνατολικῆς
Ρωμυλίας, Μικρᾶς Ἀσίας, Πόντου, καί Βορείου Κύπρου; Διά τούς πραγματικούς
Χριστιανούς, ὅμως, ἦλθεν ὁ Ἴδιος ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς
Χριστός, εἰς τόν κόσμον καί διά τῆς
θυσίας Του ἀπηλευθέρωσεν τόν ἄνθρωπον ἀπό τόν ἄρχοντα τοῦ ἐρέβους καί οὕτως, ἡ
ἐλπίς μας ἀναπτεροῦται. Τήν Γέννησιν δέ ταύτην τοῦ Χριστοῦ μας ἑορτάζομεν εἰς ὀλίγας
ἡμέρας. Ζητῶ συγγνώμην καθ’ ὅτι ἐστενοχώρησα κάποιους συνανθρώπους μας, ἀλλ’ ἡ ἀλήθεια
καί ἡ ἀγάπη διά τήν πίστιν μας καί τήν πατρίδα μας πρέπει νά εὑρίσκωνται
ὑπεράνω τῆς πολιτικῆς ὀρθότητος καί τῆς κοσμικῆς ἡμῶν θέσεώς, ἵνα σώσωμεν τήν
Ἑλληνορθοδοξίαν μας.
Καλά καί ἐλπιδοφόρα Χριστούγεννα, ἀγαπητοί
ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί, «μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός», ὁ Ἐμμανουήλ. Καλήν Μετάνοιαν καί ἀπόλυτον
ἐξάρτησιν μόνον ἀπό τόν Θεόν μας, Βαθεῖαν Πίστιν καί Καλήν Πνευματικήν Δύναμιν
διά τούς σχεδιαζομένους διωγμούς ὑπό τῶν ἐξηρτημένων εἰς τόν ἄρχοντα τοῦ κόσμου
τούτου. Εὐτυχές, θεάρεστον, δημιουργικόν, καί ἀναμάρτητον τό Νέον Ἔτος 2026!..
Πλήν ἑνός τοῦ Βλαδιμήρου Πούτιν, Влади́мир Влади́мирович Пу́тин , Vladimir Vladimirovich
Putin, τοῦ προστάτου τῶν Ὀρθοδόξων. Ὅρα, Tim Brinkhof, “The Political
Importance of Orthodox Christian Literature in Putin’s Russia”, The Revealer, Published on May 7, 2025,
, The Political
Importance of Orthodox Christian Literature in Putin’s Russia — The Revealer
