Η θέα του Χριστού. Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

 

Η θέα του Χριστού

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ 

 

Θέλεις να δεις τον Ιησού Χριστό; «Έλα και δες», λέει ο απόστολός Του (Ιω. 1:47).

Ο Κύριος υποσχέθηκε στους μαθητές Του ότι θα είναι μαζί τους παντοτινά «ως τη συντέλεια του κόσμου» (Ματθ. 28:20). Και, πραγματικά, είναι μαζί τους μέσα στο άγιο Ευαγγέλιο και στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Τον Χριστό δεν Τον βλέπουν όσοι δεν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο. Αυτοί δεν Τον βλέπουν, γιατί είναι τυφλωμένοι από την απιστία.

Θέλεις ν’ ακούσεις τον Χριστό; Σου μιλάει με το Ευαγγέλιο. Μην περιφρονείς τη σωτήρια φωνή Του. Φύγε μακριά από την αμαρτωλή ζωή και άκου με προσοχή τη διδασκαλία Του, που είναι η αιώνια ζωή.

Θέλεις να σου φανερωθεί ο Χριστός; Ο Ίδιος σε διδάσκει πώς θα το πετύχεις: «Όποιος κρατά τις εντολές μου και τις εκτελεί, αυτός με αγαπά· κι αυτός που με αγαπά, θα αγαπηθεί από τον Πατέρα μου, κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου» (Ιω. 14:21).

* * *

Φυλάξου από τη φαντασία σου, που μπορεί να σου δημιουργήσει την εντύπωση ότι βλέπεις τον Ιησού Χριστό, ότι Τον αγγίζεις, ότι Τον αγκαλιάζεις. Δεν πρόκειται παρά για μια ολέθρια αυταπάτη, ένα μάταιο παιχνίδι υπερηφάνειας, επάρσεως, αλαζονείας ή, όπως ονομάζεται από τους ασκητικούς συγγραφείς, οιήσεως.

Αν τηρείς τις εντολές του Κυρίου, με τρόπο θαυμαστό θα δεις τον Κύριο μέσα σου, όπως Τον έβλεπε ο απόστολος Παύλος και όπως ζητούσε να Τον βλέπουν και οι άλλοι χριστιανοί, θεωρώντας πως όσοι δεν το είχαν κατορθώσει, δεν είχαν φτάσει στην κατάσταση που έπρεπε ως χριστιανοί.

Αν ζεις ζωή αμαρτωλή, αν ικανοποιείσαι με τα πάθη σου και συνάμα νομίζεις ότι αγαπάς τον Χριστό, ο αιώνιος μαθητής του Κυρίου, αυτός που στο Μυστικό Δείπνο έγειρε στο στήθος Του, θα σου καταλογίσει πλάνη και θα σε διαψεύσει. Γράφει: «Όποιος λέει, “Τον γνώρισα”, δεν τηρεί όμως τις εντολές Του, είναι ψεύτης· δεν λέει την αλήθεια. Όποιος, απεναντίας, υπακούει στον λόγο Του, αυτός ασφαλώς αγαπά τον Θεό μ’ όλη του την καρδιά» (Ιω 2:4-5).

Αν κάνεις το αμαρτωλό σου θέλημα, καταπατώντας έτσι τις ευαγγελικές εντολές, τότε ο Κύριος θα σε συναριθμήσει ανάμεσα σ’ εκείνους που δεν Τον αγαπούν. «Αυτός που δεν με αγαπά», λέει, «δεν ακολουθεί τα λόγια μου» (Ιω. 14:24).

Εξέτασε με επιμέλεια τα ενδύματά σου. Μη Βιάζεσαι να πας στο γάμο του Υιού του Θεού φορώντας σαν ασύνετος βρωμερά παλιοκούρελα, μολονότι είσαι καλεσμένος σ’ αυτό το γάμο όπως κάθε χριστιανός. Ο Βασιλιάς του ουρανού έχει υπηρέτες, που θα σου δέσουν τα πόδια και τα χέρια και θα σε πετάξουν έξω, στο σκοτάδι, μακριά από τον Θεό (Ματθ. 22:11-13). Οι δαίμονες είναι οι υπηρέτες στους οποίους θα παραδοθεί ο αδιάντροπος αναζητητής της αγάπης και άλλων υψηλών πνευματικών καταστάσεων, που δεν καθαρίστηκε με τη μετάνοια, αλλά φούσκωσε από οίηση και υψηλοφροσύνη. Σκοτάδι είναι η τύφλωση του πνεύματος του ανθρώπου από την εμπάθεια και τη σαρκικότητα. Όποιος βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση, έχει χάσει την πνευματική του ελευθερία, είναι δούλος της αμαρτίας και των πονηρών πνευμάτων. Το δέσιμο των ποδιών και των χεριών σημαίνει την απώλεια της ικανότητας για θεάρεστη ζωή και πνευματική προκοπή. Απ’ αυτή την τραγική κατάσταση απελευθερώνεται ο άνθρωπος, αv, αφού παραδεχθεί και απορρίψει την πλάνη του, μπει στο σωτήριο στάδιο της μετάνοιας.

Δύσκολη είναι η έξοδος από την πλάνη. Φρουρά στέκεται στην πόρτα, πόρτα ασφαλισμένη με μεγάλη κλειδαριά κι αμπάρες, πόρτα σφραγισμένη με τη σφραγίδα την άσπαστη του άδη. Κλειδαριά κι αμπάρες είναι η υπερηφάνεια, που βρίσκεται βαθιά κρυμμένη στη καρδιά του ανθρώπου, η κενοδοξία, που αποτελεί το κίνητρο κάθε δραστηριότητας του, η υποκρισία και η πονηριά, με τις οποίες κατορθώνει να βάλει τη μάσκα των καλών προθέσεων, της ταπεινοφροσύνης και της αγιότητας, σκεπάζοντας την υπερηφάνεια και την κενοδοξία του. Σφραγίδα άσπαστη, πάλι, είναι η αποδοχή των ενεργειών της πλάνης ως ενεργειών θείων και ευλογημένων.

Μπορεί, άραγε, ο άνθρωπος που βρίσκεται σε πλάνη, στην περιοχή του ψεύδους και της απάτης, να γίνει τηρητής των εντολών του Χριστού, που είναι η αλήθεια από την Αλήθεια; Όποιος δέχεται το ψεύδος, όποιος ευχαριστιέται με το ψεύδος, όποιος ταυτίζεται με το ψεύδος, όποιος ενώνεται με το πνεύμα του ψεύδους, μπορεί να αγαπήσει την αλήθεια; Όχι, θα τη μισήσει, θα γίνει φανατικός εχθρός και διώκτης της.

Τι θα κάνετε εσείς, δύστυχοι ονειροπόλοι, που νομίζατε ότι περάσατε όλη την επίγεια ζωή σας στην αγκαλιά του Θεού, όταν κεραυνόπληκτοι θ’ ακούσετε την απόφαση του Σωτήρα, «Ποτέ δεν σας ήξερα· φύγετε μακριά μου, εσείς που αντιστρατεύεστε τον νόμο του Θεού» (Ματθ. 7:23);

Φίλε μου αληθινέ, πήγαινε στον Κύριο Ιησού Χριστό. Πλησίασε Τον από τον δρόμο των ευαγγελικών εντολών. Γνώρισε Τον μέσα σ’ αυτές. Με την τήρησή τους φανέρωσε και απόδειξε την αγάπη σου σ’ Εκείνον. Ο Ίδιος τότε θα σου αποκαλύψει τον εαυτό Του και θα πλημμυρίσει την καρδιά σου από ανέκφραστη αγάπη, την αγάπη του Θεού. Η αγάπη αυτή δεν προέρχεται από σένα, τον πεσμένο άνθρωπο, αλλά αποτελεί δώρο του Αγίου Πνεύματος. Το δίνει ο μοναδικός αληθινός Θεός στα «δοχεία» που καθαρίστηκαν με τη μετάνοια και στολίστηκαν με την ταπείνωση και τη σωφροσύνη.

Να εμπιστεύεσαι τη ζωή σου και την ψυχή σου στο Κύριο, τον παντοδύναμο και πανάγαθο, όχι στον εαυτό σου, τον αδύναμο και αμαρτωλό. Έτσι θα είσαι ασφαλής. Ο Κύριος είναι ο δημιουργός σου. Μετά τη θλιβερή πτώση σου, Εκείνος ενανθρώπησε για σένα, καταδικάστηκε για σένα, έχυσε το αίμα Του για σένα. Μα και τι δεν θα κάνει ακόμα για σένα! Ετοιμάσου να δεχθείς τα δώρα Του, καθαρίζοντας την ψυχή σου. Αυτό είναι το δικό σου έργο. Αμήν.

 

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 1. Ασκητικές εμπειρίες Α’. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2009, σελ. 114.

 

https://www.koinoniaorthodoxias.org

https://paterikos.blogspot.com/2026/10/blog-post_30.html

Το «Αἰωνία ἡ μνήμη» στον τάφο του Πάπα και η ευθύνη του Πατριάρχη

Το «Αἰωνία ἡ μνήμη» στον τάφο του Πάπα και η ευθύνη του Πατριάρχη

Γεώργιος Αποστολάκης

Η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον τάφο του Πάπα Φραγκίσκου, στις 28 Οκτωβρίου 2026, στη βασιλική της Santa Maria Maggiore στη Ρώμη, προστίθεται στη μακρά σειρά των δημόσιων εκδηλώσεων προσεγγίσεώς του προς τον Παπισμό. Το ίδιο το Πατριαρχείο ανακοίνωσε την επίσκεψη και την κατάθεση λουλουδιών στον τάφο του εκλιπόντος. Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, που θέτει το βίντεο το οποίο συνοδεύει την είδηση, είναι η ψαλμωδία του «Αἰωνία ἡ μνήμη» υπέρ αυτού. Πρόκειται για ενέργεια με εκκλησιαστικό περιεχόμενο, η οποία απαιτεί εκκλησιαστική εξήγηση.

Ο σεβασμός προς έναν νεκρό και η ανθρώπινη λύπη για την απώλειά του είναι απολύτως κατανοητά. Η δημόσια χρησιμοποίηση, όμως, της ευχής με την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία αποχαιρετά και μνημονεύει τους κεκοιμημένους της δεν εξαντλείται σε μια έκφραση προσωπικής φιλίας. Ιδίως όταν την ψάλλει ο Οικουμενικός Πατριάρχης, η πράξη αποκτά αναπόφευκτα διδακτική σημασία. Τι διδάσκονται οι πιστοί βλέποντάς την; Ότι οι δογματικές διαφορές εξακολουθούν να αποτελούν ουσιώδες εμπόδιο εκκλησιαστικής κοινωνίας ή ότι μπορούν πλέον να παραμερίζονται στην πράξη;

Η ορθόδοξη αντίθεση προς τις παπικές κακοδοξίες έχει σαφές θεολογικό περιεχόμενο. Δεν αποτελεί κατάλοιπο εθνικών ανταγωνισμών ούτε ανεξήγητη εμμονή σε ένα μακρινό ιστορικό επεισόδιο. Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός διατύπωσε απερίφραστα την κρίση του για τους Λατίνους: «αἱρετικοί εἰσιν ἄρα, καὶ ὡς αἱρετικοὺς αὐτοὺς ἀπεκόψαμεν». Η Εκκλησία τον τιμά ακριβώς ως υπερασπιστή της πίστεως, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει την ένωση της Φλωρεντίας. Η τιμή αυτή έχει συνέπειες για τη σημερινή εκκλησιαστική στάση· δεν μπορεί να περιορίζεται σε έναν ετήσιο πανηγυρικό λόγο.

Η αντίθεση προς τις λατινικές κακοδοξίες διατρέχει αιώνες της ορθόδοξης πατερικής παραδόσεως. Ο Μέγας Φώτιος, ήδη πριν από το σχίσμα του 1054, ο Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Μάρκος ο Ευγενικός, ο Συμεών Θεσσαλονίκης, ο Γεννάδιος ο Σχολάριος και, στους νεότερους χρόνους, ο Αθανάσιος ο Πάριος, ο Νεκτάριος Πενταπόλεως και ο Ιουστίνος Πόποβιτς αλλά και άλλοι πολλοί, αντιμετώπισαν, ο καθένας στο ιστορικό και θεολογικό πλαίσιο της εποχής του, τις λατινικές δογματικές αποκλίσεις ή τις απόπειρες ενώσεως που τις παρέκαμπταν. Η Εκκλησία τιμά την ομολογία τους. Εύλογα, λοιπόν, οι πιστοί ζητούν να γνωρίζουν πώς οι σημερινές πατριαρχικές ενέργειες συμβιβάζονται με αυτή την ομολογία.

Οι διαφορές, άλλωστε, παραμένουν. Η επίσημη ρωμαιοκαθολική διδασκαλία εξακολουθεί να περιλαμβάνει το Filioque και το παπικό αλάθητο υπό τις προϋποθέσεις που η ίδια ορίζει. Συνεπώς, η αποκατάσταση της ενότητας προϋποθέτει πραγματική αντιμετώπιση των δογματικών αποκλίσεων. Οι θερμές σχέσεις, οι προσωπικές φιλίες και οι συμβολικές χειρονομίες δεν επιλύουν από μόνες τους το πρόβλημα της πίστεως.

Εδώ αποκτά νόημα ένα οξύ, αλλά θεμιτό ερώτημα: θα θεωρούσαμε σύμφωνη με την ορθόδοξη ομολογία την πράξη ενός Πατριάρχη που θα πήγαινε στον τάφο του Αρείου και θα έψαλλε υπέρ αυτού το «Αἰωνία ἡ μνήμη»; Η αναλογία αφορά την αρχή της εκκλησιαστικής συνέπειας, χωρίς να ταυτίζει τον Αρειανισμό με τις παπικές πλάνες. Εφόσον αναγνωρίζουμε ότι η αίρεση διαρρηγνύει την ενότητα της πίστεως, με ποιο θεολογικό κριτήριο ενεργούμε δημόσια σαν η διάρρηξη αυτή να έχει ήδη θεραπευθεί;

Ούτε μπορούμε να αποφαινόμαστε για την τελική κρίση του Θεού επί ενός ανθρώπου. Αυτή ανήκει στον Θεό. Η ευθύνη, όμως, ενός Ορθοδόξου επισκόπου για όσα ομολογεί και πράττει δημόσια ανήκει στην κρίση της Εκκλησίας. Η επίκληση της αγάπης δεν καταργεί αυτή την ευθύνη. Η αγάπη περιλαμβάνει και την ειλικρίνεια απέναντι στις διαφορές που εμποδίζουν την κοινωνία.

Η συγκεκριμένη ενέργεια πρέπει να αξιολογηθεί μέσα στη σταθερή φιλο-οικουμενιστική πορεία του Πατριάρχη. Ήδη το 2014, στα Ιεροσόλυμα, ο Βαρθολομαίος και ο Φραγκίσκος συμμετείχαν σε κοινή προσευχητική εκδήλωση και υπέγραψαν κοινή δήλωση προσανατολισμένη στην πλήρη ενότητα. Η ίδια εκείνη δήλωση αναγνώριζε ότι η πλήρης κοινωνία δεν είχε επιτευχθεί και συνέδεε την ευχαριστιακή ενότητα με την ομολογία της μίας πίστεως. Ακριβώς γι’ αυτό, οι μεταγενέστερες χειρονομίες οφείλουν να κρίνονται με αυστηρότητα: υπηρετούν την αποκατάσταση της κοινής πίστεως ή δημιουργούν την εντύπωση ότι η ενότητα μπορεί να προηγηθεί της δογματικής συμφωνίας;

Εκεί βρίσκεται ο πυρήνας της κριτικής στην οικουμενιστική αυτή πρακτική: στη σταδιακή εξοικείωση του εκκλησιαστικού πληρώματος με εικόνες θρησκευτικής ενότητας, ενώ οι αιτίες της διαιρέσεως παραμένουν. Η επανάληψη τέτοιων πράξεων μπορεί να καταστήσει στη συνείδηση των πιστών περιττή την ίδια τη δογματική συμφωνία. Έτσι προετοιμάζεται μια ένωση στην πράξη, πριν αποκατασταθεί η ενότητα στην πίστη. Αυτό λέγεται «λαϊκός οικουμενισμός».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης οφείλει να εξηγήσει πώς η στάση αυτή συμβιβάζεται με την ομολογία των Αγίων που η Εκκλησία τιμά. Και οι επίσκοποι οφείλουν να δώσουν σαφή θεολογικό λόγο στο ποίμνιο. Η επιδιωκόμενη ενότητα χρειάζεται αλήθεια, μετάνοια και κοινή πίστη. Διαφορετικά, οι συμβολικές χειρονομίες κινδυνεύουν να συνηθίσουν τους πιστούς στην παράκαμψη όσων οι Άγιοι αγωνίστηκαν να διαφυλάξουν.

iepomenimera.gr

https://aktines.blogspot.com/2026/10/blog-post_520.html

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου.

 

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου. Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γράφει σέ βιβλίο του:

«Τό σπουδαῖο εἶναι, ὅτι τήν νηστεία τήν τηροῦσαν καί πολλοί στρατιῶτες, παρ΄ὅλες τίς δυσκολίες,περισσότερο καί ἀπό ἁγιορεῖτες μοναχούς. Μοῦ ἔλεγε, κατά τήν ὀπισθοχώρησι, ἕνα πολεμιστής τῆς πρώτης γραμμῆς:

«Μέ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας κράτησα ὅλη τή Τεσσαρακοστή. Τρώγοντας μόνο κουραμάνα καί λίγα γραμμάρια σταφίδα πού χωροῦσαν στήν φοῦχτα τοῦ ἑνός χεριοῦ».

«Τήν Μ. Ἑβδομάδα, πού γινότανε ἡ ὀπισθοχώρηση,οἱ στρατιῶτες παρ’ὅλη τήν κακουχία, τήν ἄϋπνία, τήν ἐξάντληση, διότι ὑποχωροῦσαν ἀμυνόμενοι, ὅλοι οἱ στρατιῶτες , νηστέψανε καί περάσανε τίς μέρες αὐτές σάν ἀσκητές. Μόνο μέ ψωμί καί νερό. Οἱ ἐφοδιασμοί εἶχαν ἄφθονα τυριά καί κονσέρβες, ἀλλά κανένας δέν γύριζε μάτια σ’αὐτά»  (Τό θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα. σελ.126-127).

Είναι κάποιες φορές που η ιστορία δεν μας μιλά απλώς αλλά μας ελέγχει. Στα παγωμένα βουνά της Πίνδου, μέσα στην πείνα, στο κρύο και στην αγωνία του θανάτου, νέοι άνθρωποι κράτησαν τη νηστεία της Τεσσαρακοστής. Όχι επειδή ήταν εύκολο. Όχι επειδή υπήρχε αφθονία. Αλλά επειδή μέσα τους υπήρχε κάτι ισχυρότερο από την πείνα, η βαθιά τους πίστη. Και είναι παράδοξο τούτο το μάθημα της ιστορίας.

Εκεί όπου υπήρχε στέρηση, γεννήθηκε δύναμη.

Εκεί όπου υπήρχε κακουχία, άνθισε η πνευματική αντοχή. Σήμερα ζούμε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ευκολίες. Τα τραπέζια μας είναι γεμάτα, τα σπίτια μας ζεστά, οι ανάγκες μας λιγότερο σκληρές από ποτέ. Κι όμως, η καρδιά του ανθρώπου φαίνεται συχνά πιο κουρασμένη από εκείνη των στρατιωτών του Σαράντα. Τότε, μέσα στη θύελλα του πολέμου, οι άνθρωποι ύψωναν το βλέμμα στον ουρανό. Σήμερα, μέσα στην άνεση της ειρήνης, συχνά δυσκολευόμαστε ακόμη και να σηκώσουμε την ψυχή μας λίγο ψηλότερα από τις μικρές μας συνήθειες.

Προφανώς γιατί η άνεση δεν γεννά πάντα δύναμη και η αφθονία δεν καλλιεργεί πάντα την ευγνωμοσύνη. Οι στρατιώτες εκείνοι δεν είχαν πολλά. Είχαν όμως πίστη, ταπείνωση και μια σιωπηλή αποφασιστικότητα που έκανε την ψυχή να νικά το σώμα και έτσι, χωρίς να το ξέρουν, άφησαν σε εμάς μια σιωπηλή ερώτηση που διασχίζει τα χρόνια. Αν εκείνοι μπόρεσαν μέσα στον πόλεμο, εμείς γιατί δυσκολευόμαστε μέσα στην ειρήνη;

facebook

https://aktines.blogspot.com/2026/10/1940.html

"Πρώτη συνάντηση με τον παπα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο"

Έλαβε γράμμα κάποτε, από τα αδέρφια του, ο διάκο Αγαθόνικος (κατόπιν π. Ακάκιος) που έγραφε πως ασθενεί βαρέως ο παπα Χρήστος, ο εφημέριος του χωρίου του στην Εύβοια την Οκτωνία και πως νοσηλεύεται στον Ευαγγελισμό στην Αθήνα.

Πήρε άδεια από τον δεσπότη του και το μοναστήρι το Μέγα Σπήλαιο για να πάει να δεί τον παπα Χρήστο και να δεί μήπως χρειάζεται κάτι.

Όταν έφτασε στον Ευαγγελισμό και προχωρούσε στους διαδρόμους για να πάει στο δωμάτιο του παπα Χρήστου, είδε έναν ιερομόναχο   με μακριά γενειάδα να τον κοιτάζει και πήγε να τον χαιρετήσει και να πάρει την ευχή του. Αλλά εκείνη την ώρα άρχισε να πηγαίνει προς το μέρος του ο ιερομόναχος υψώνοντας την φωνή και λέγοντάς του:

«Εσύ δεν είσαι αυτός ο κλέφτης και μοιχός και μέθυσος…» και συνέχιζε να απαριθμεί κατηγορίες εναντίον του διακο Αγαθονίκου μπροστά σε όλο των κόσμο καθώς πήγαινε κατά πάνω του. Ο κόσμος γύρο κοιτούσε και ο καημένος ιεροδιάκονος κοκκίνησε κατέβασε το κεφάλι και ζάρωσε, ενώ ο παπάς τον κατσάδιαζε. Στην τρομάρα του επάνω ο διάκος θυμήθηκε τον Αββά Αγάθωνα[1] από το Γεροντικό, που όταν τον κατηγορούσαν όλα τα δεχόταν και έλεγε πως έτσι είναι πράγματι, εκτός αν τον κατηγορούσαν για αίρεση δεν το δεχότανε επειδή η αίρεση σε χωρίζει από τον Θεό έλεγε. Οπότε άρχισε να λέει στον ιερομόναχο ναι έχετε δίκιο έτσι είναι.

Τον πλησίασε ο ιερομόναχος και του λέει «θύμισέ μου το όνομά σου» και του απαντάει ο διάκος «ιεροδιάκονος Αγαθόνικος». Τότε τον αγκαλιάζει και γελώντας ο ιερομόναχος  του λέει «έτσι μπράβο διάκο μου, να είμαστε ταπεινοί και πάντα σε ετοιμότητα».

Ήταν ο ηγούμενος της Μονής Πετράκη ο πολύς παπα Χαράλαμπος  Βασιλόπουλος.

Ο ηγούμενος της Μονής Πετράκη αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος  Βασιλόπουλος.

Αφού τα είπαν για λίγο, χαιρετήθηκαν και πήγε βρήκε τον παπα Χρήστο που όπως του είπαν έπασχε από καρκίνο. Του βρήκε ιερέα για να εξομολογηθεί αν είχε κάτι και να κοινωνεί όσο επέτρεπε ακόμα ο Κύριος.   

---

[1]  Έλεγαν για τον Αββά Αγάθωνα, ότι πήγαν μερικοί σ’ αυτόν, έχοντας ακουστά ότι ήταν στολισμένος με μεγάλη διάκριση. Και θέλοντας να τον δοκιμάσουν αν οργίζεται, του λένε: «Συ είσαι ο Αγάθων; Ακούσαμε για σένα ότι είσαι ακόλαστος και περήφανος».

Και εκείνος τους λέει: «Ναι, έτσι είναι».

Και του λένε: «Συ είσαι ο Αγάθων ο φλύαρος και φιλοκατήγορος;».

Και τους αποκρίνεται: «Εγώ είμαι».

Του λένε πάλι: «Συ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;».

Και αποκρίθηκε: «Δεν είμαι αιρετικός».

Τον παρακάλεσαν λοιπόν, λέγοντας: «Πες μας, γιατί τόσα σου είπαμε και τα παραδέχθηκες και το τελευταίο δεν το άντεξες;».

Τους λέει: «Τα πρώτα τα παίρνω επάνω μου. Γιατί χρέος είναι για την ψυχή μου. Αλλά το αιρετικός είναι χωρισμός από τον Θεό και δεν θέλω να χωρισθώ από τον Θεό».

Και εκείνοι, ακούγοντας τον, θαύμασαν τη διάκριση του και έφυγαν οικοδομημένοι.

 

 

Πάτερ μου, σε ακολουθούν χιλιάδες, αλλά εσύ ποιόν ακολουθείς;

 

SOCIAL MEDIA ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΗ ΙΕΡΕΩΝ

Ιερείς με χιλιάδες ακόλουθους και καθημερινά βίντεο. Πού τελειώνει η διάδοση του Ευαγγελίου και πού αρχίζει η προσωπική προβολή;

Βρισκόμαστε στην ενότητα "Ομολογία Πίστεως". Όντως, ομολογούμε την πίστη μας και βοηθάμε τον κόσμο, μέσω των Social media?

Παλιά, όταν θέλαμε να ακούσουμε έναν καλό λόγο από έναν ιερέα, πηγαίναμε στην εκκλησία. Καθόμασταν και τον ακούγαμε. Αν είχαμε κάποιο πρόβλημα, πηγαίναμε να τον βρούμε και να ζητήσουμε τη συμβουλή του.

Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Ανοίγεις το κινητό και βλέπεις παντού παπάδες και μοναχούς. Άλλος μιλά για το Ευαγγέλιο, άλλος απαντά σε ερωτήσεις, άλλος κάνει βίντεο και άλλος μαλώνει με κάποιον που διαφωνεί μαζί του.

Δεν λέω πως είναι κακό. Ίσα ίσα, χαίρομαι όταν βλέπω έναν ιερέα να μιλά για τον Χριστό. Μπορεί ένας άνθρωπος που δεν πατά ποτέ στην εκκλησία να ακούσει κάτι και να θελήσει να πλησιάσει τον Θεό.

Αλλά έχω μια απορία.

Όταν ένας παπάς έχει χιλιάδες ανθρώπους να τον παρακολουθούν, πώς καταλαβαίνει αν αυτοί αγαπούν τον Χριστό ή απλώς θαυμάζουν τον ίδιο;

Βλέπω μερικές φορές ιερείς να ανεβάζουν συνέχεια φωτογραφίες τους. Σήμερα βρίσκονται σε μια εκδήλωση, αύριο σε μια άλλη. Μετά βλέπουμε πόσοι τους χειροκρότησαν, ποιοι τους υποδέχτηκαν και πόσοι άνθρωποι τους ακολουθούν.

Και αναρωτιέμαι: Όλα αυτά χρειάζονται για να μιλήσουμε για τον Θεό;

Θυμάμαι τον Άγιο Παΐσιο. Πόσοι άνθρωποι πήγαιναν να τον βρουν στο μικρό κελί του! Δεν είχε κάμερες, ούτε υπολογιστές. Δεν κυνηγούσε τη δημοσιότητα. Κι όμως, ο λόγος του έφτασε σε όλο τον κόσμο.

Ο Άγιος Πορφύριος αγαπούσε τους ανθρώπους και προσπαθούσε να τους φέρει κοντά στον Χριστό. Δεν τον ενδιέφερε να τον θαυμάζουν, αλλά να βοηθήσει την ψυχή τους.

Δεν λέω πως οι σημερινοί ιερείς πρέπει να αφήσουν τα κινητά και να κλειστούν στα σπίτια τους. Ο κόσμος προχώρησε και η Εκκλησία μπορεί να χρησιμοποιεί τα μέσα που υπάρχουν.

Άλλωστε, πόσοι ηλικιωμένοι, άρρωστοι και μοναχικοί άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά ακούγοντας ένα κήρυγμα από το κινητό τους;

Το ερώτημα είναι άλλο.

Όταν ανεβάζεις ένα βίντεο, πάτερ μου, σκέφτεσαι πόσες προβολές θα πάρει ή πόσους ανθρώπους θα βοηθήσει;

Όταν κάποιος σου γράφει ένα άσχημο σχόλιο, του απαντάς με αγάπη ή θυμώνεις γιατί σε αμφισβήτησε μπροστά στους άλλους;

Και όταν κάποιος άλλος ιερέας έχει περισσότερους ακόλουθους από εσένα, χαίρεσαι που ακούγεται ο λόγος του Θεού ή σε στενοχωρεί που δεν ακούγεται περισσότερο ο δικός σου;

Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι μόνο για τους παπάδες. Είναι και για εμάς τους απλούς ανθρώπους.

Γιατί κι εμείς πολλές φορές ασχολούμαστε περισσότερο με το ποιος μίλησε παρά με το τι είπε. Βλέπουμε έναν ιερέα που μας αρέσει και τον ακολουθούμε παντού. Κι αν κάποιος διαφωνήσει μαζί του, είμαστε έτοιμοι να μαλώσουμε.

Στημένα κινητά, να "στοχεύουν" την Θεία Κοινωνία", επάνω Στην Αγία Τράπεζα. Λοξές ματιές για να δούμε αν...μας βλέπουμε

Πως ο νούς να μην ξεφύγει? Εδώ μια προσευχούλα κάνουμε και εκείνες τις στιγμές, θυμόμαστε απο το πόσα χρωστάμε, μέχρι το τι θα φάμε το βράδυ.

Επιστρέφω...

Μα ο Χριστός δεν μας είπε να χωριστούμε σε ομάδες, ανάλογα με τον παπά που συμπαθούμε.

Κάποτε διάβασα στο Ευαγγέλιο πως ο Χριστός μάς συμβούλευσε να προσέχουμε όταν κάνουμε το καλό μπροστά στους ανθρώπους μόνο και μόνο για να μας βλέπουν.

Αυτό το θυμάμαι κάθε φορά που βλέπω μια καλή πράξη να γίνεται βίντεο.

Δεν είναι κακό να δείχνουμε το φιλανθρωπικό έργο μιας ενορίας. Μπορεί έτσι να βοηθήσουν κι άλλοι. Αλλά χρειάζεται πάντα να φαίνεται ο ιερέας που προσφέρει τη βοήθεια; Χρειάζεται να φαίνεται το πρόσωπο του φτωχού που τη δέχεται.

Δεν ξέρω πολλά από το διαδίκτυο. Ξέρω όμως πως ο άνθρωπος εύκολα συνηθίζει στον έπαινο. Σήμερα χαίρεται με εκατό ανθρώπους που τον επαινούν, αύριο θέλει χίλιους.

Κι αν δεν προσέξει, μπορεί να ξεχάσει γιατί ξεκίνησε.

Πάτερ μου, να χρησιμοποιείς το κινητό. Να μιλάς για τον Χριστό, να ανεβάζεις κηρύγματα και να βοηθάς όσους δεν μπορούν να έρθουν στην εκκλησία.

Αλλά να θυμάσαι και κάτι που προσπαθώ να θυμάμαι κι εγώ.

Ο άνθρωπος που σε παρακολουθεί μπορεί να θαυμάσει τα λόγια σου. Εκείνος όμως που ζει δίπλα σου βλέπει και τη συμπεριφορά σου.

Βλέπει πώς μιλάς στον φτωχό, πώς φέρεσαι στον ψάλτη, αν έχεις υπομονή με τον ηλικιωμένο που σε καθυστερεί και αν βρίσκεις χρόνο για τον άνθρωπο που χτυπά την πόρτα σου.

Κι αυτά δεν μετριούνται με προβολές.

Γι' αυτό, πάτερ μου, δεν με νοιάζει πόσους ακολούθους έχεις. Με νοιάζει αν ο άνθρωπος που θα σε πλησιάσει στενοχωρημένος θα φύγει με λίγη περισσότερη ελπίδα.

Γιατί ο καλός ιερέας, προφανώς και δεν χρειάζεται να γίνει διάσημος. Χρειάζεται να βοηθά τους ανθρώπους να γνωρίσουν τον Χριστό.

 https://eeod.gr/omologia-pistews/91864-pater-mou-se-akolouthoun-chiliades-alla-esy-poion-akoloutheis?fbclid=IwY2xjawU9Xu5leHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBXNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR7g9SaN7IzOrOZ-VCv85Oge9G7FcvDx0zuHFDLxRvfw1tdIFFpvzA9vbJrKKA_aem_b_SB6XkO5BPZQOSToYb3oA

 

Νὰ ἐπιδιώκεις τὴν ταπεινοφροσύνη, σὰν νὰ τὴν ἔχεις ἐρωτευθεῖ! Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας

 

Πῶς, λοιπόν, ἀφοῦ ἁπαλλαγοῦμεν ἀπὸ τὸν καταστρεπτικὸν ὄγκον τῆς ὑπερηφανείας, θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν σωτήριον ταπεινοφροσύνη;

Ἐὰν ἀσκούμεθα εἰς αὐτὴν μὲ ὅλα τὰ μέσα καὶ δὲν παραμελοῦμεν τίποτε μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι παρὰ ταῦτα δὲν θὰ βλαβοῦμεν.

Διότι ἡ ψυχὴ ὁμοιώνεται πρὸς αὐτὰ ποὺ σπουδάζει καὶ λαμβάνει τὸν τύπον αὐτῶν ποὺ πράττει καὶ συμμορφώνεται πρὸς αὐτά.

Ἂς εἶναι εἰς σὲ καὶ ἡ ἐμφάνισις καὶ τὸ ἔνδυμα καὶ τὸ περπάτημα καὶ τὸ κάθισμα καὶ ἡ δίαιτα καὶ ἡ ἑτοιμασία τοῦ κρεβατιοῦ καὶ τὸ σπίτι καὶ τὰ οἰκιακὰ σκεύη ὅλα ἐξησκημένα πρὸς τὴν ταπείνωσιν.

Ἀκόμη καὶ ὁ λόγος καὶ τὸ ἄσμα καὶ ἡ συναστροφὴ μὲ τὸν πλησίον καὶ αὐτὰ νὰ ἀποβλέπουν πρὸς τὴν ταπεινοφροσύνην μᾶλλον, παρὰ πρὸς τὴν ὑπερηφάνειαν.

Νὰ μή, παρακαλῶ, κάμνης λόγους σοφιστικούς, μήτε νὰ ψάλλης μὲ ὑπερβολικὰ γλυκείαν φωνήν, μήτε νὰ διαλέγεσαι ὑπερήφανα καὶ ἀλαζονικά, ἀλλὰ εἰς ὅλα νὰ περικόπτης ἀπὸ τὸ μέγεθος.

Νὰ εἶσαι καλὸς πρὸς τὸν φίλον, μαλακὸς εἰς τὸν ὑπηρέτην, ἀνεξίκακος πρὸς τοὺς θρασεῖς, φιλάνθρωπος πρὸς τοὺς πτωχούς.

Νὰ παρηγορῆς τοὺς πάσχοντας, νὰ ἐπισκέπτεσαι αὐτοὺς ποὺ εὑρίσκονται εἰς θλίψιν· νὰ μὴ περιφρονῆς κανένα ποτέ.

Νὰ εἶσαι γλυκὺς εἰς τᾶς συνομιλίας, φαιδρὸς εἰς τᾶς ἀπαντήσεις, πρόθυμος, εὐκοπλησίαστος εἰς ὅλους.

Νὰ μὴν κάμνης ἐγκώμια τοῦ ἑαυτοῦ σου, οὔτε νὰ παρακινῆς ἄλλους νὰ λέγουν· νὰ μὴ δέχεσαι ἀπρεπὴ λόγια καὶ νὰ σκεπάζης ὅσα εἶναι δυνατὸν ἀπὸ τὰ προτερήματά σου.

Νὰ κατηγορῆς τὸν ἑαυτόν σου διὰ τὰ ἁμαρτήματα καὶ νὰ μὴ περιμένεις τοὺς ἐλέγχους τῶν ἄλλων, διὰ νὰ γίνης ὅμοιος πρὸς τὸν δίκαιον ὁ ὁποῖος πρῶτος αὐτὸς κατηγορεῖ τὸν ἑαυτό του, διὰ νὰ ὁμοιάσης τὸν Ἰώβ, ὁ ὁποῖος δὲν ἀπέφυγε τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων τῆς πόλεως, προκειμένου νὰ ἐξομολογηθῆ εἰς αὐτοὺς τὸ ἁμάρτημά του.

Νὰ μὴν εἶσαι αὐστηρὸς εἰς τᾶς ἐπιτιμήσεις καὶ νὰ ἐλέγχης γρήγορα καὶ μὲ ἐμπάθειαν (διότι αὐτὸ εἶναι αὐθάδεια)· μήτε νὰ καταδικάζης τὸν ἄλλο διὰ μικρὰ σφάλματα, ὡσὰν ὁ ἴδιος νὰ εἶσαι ἀκριβοδίκαιος.

Νὰ περιμαζεύης αὐτοὺς ποὺ πέφτουν εἰς παραπτώματα καὶ νὰ τοὺς διορθώνης πνευματικά, ὅπως συμβουλεύη καὶ ὁ ἀπόστολος, λέγων· «νὰ προσέχης τὸν ἑαυτόν σου μήπως καὶ σὺ πέσης εἰς πειρασμόν».

Καὶ ὅταν φροντίζης τόσον διὰ νὰ μὴν δοξάζεσαι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅσον ἄλλοι φροντίζουν διὰ νὰ δοξάζωνται, νὰ ἐνθυμῆσαι βέβαια τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι ἡ ἀκούσιος δόξα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ διάπραξις τοῦ καλοῦ διὰ νὰ φανῆ εἰς τοὺς ἀνθρώπους ζημιώνουν τὸν μισθὸν ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι αὐτοί, λέγει, «ἔχουν πάρει τὸν μισθό τους».

Νὰ μὴ ζημιώνης λοιπὸν τὸν ἑαυτό σου μὲ τὸ νὰ θέλης νὰ φαίνεσαι εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐπειδὴ ὁ Θεὸς εἶναι μέγας θεατής, νὰ φιλοδοξήσης νὰ φαίνεσαι εἰς τὸν Θεόν. Διότι αὐτὸς ἀποδίδει λαμπρὸν μισθόν.

Ἔχεις καταξιωθῆ μὲ τὸ ἀξίωμα τῆς προεδρίας καὶ σὲ περιβάλλουν πολλοὶ ἄνθρωποι καὶ σὲ δοξάζουν; Νὰ ἐξισωθῆς μὲ τοὺς ὑπηκόους· «νὰ μὴ κυριαρχῆτε, λέγει, ἐπάνω εἰς αὐτοὺς πού σᾶς ἔλαχε νὰ ποιμαίνετε» οὔτε νὰ ἐξουσιάζετε, ὅπως οἱ κοσμικοὶ ἄρχοντες.

Διότι ὁ Κύριος διέταξε· «αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, πρέπει νὰ εἶναι δοῦλος ὅλων».

Καὶ διὰ νὰ ὁμιλήσωμεν γενικά, ἔτσι νὰ ἐπιδιώκης τὴν ταπεινοφροσύνην, ὡσὰν νὰ τὴν ἔχης ἐρωτευθῆ. «Νὰ τὴν ἀγαπήσης καὶ αὐτὴ θὰ σὲ δοξάση».

Ἔτσι θὰ βαδίσης σωστὰ πρὸς τὴν ἀληθινὴν δόξαν, τὴν ἀγγελικήν, τὴν θείαν.

Ὁ Θεὸς θὰ σὲ ὁμολογήση ὡς πραγματικὸν μαθητὴν του ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀγγέλους καὶ θὰ σὲ δοξάση, ἐὰν μιμηθῆς εἰς τὴν ταπεινοφροσύνη αὐτόν, ποὺ λέγει· «μάθετε ἀπὸ ἐμὲ ὅτι εἶμαι πράος καὶ ταπεινὸς κατὰ τὴν καρδίαν καὶ θὰ εὔρητε ἀνάπαυσιν εἰς τᾶς ψυχᾶς σας».

Εἰς αὐτὸν πρέπει ἡ δόξα καὶ δύναμις εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων.

https://agiazoni.gr

https://paterikos.blogspot.com/2026/10/blog-post_14.html

 

«Ποιός τά ἔσβησε;»

 

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Ποιός τά ἔσβησε;»

  Μᾶς πληροφορεῖ ὁ εὐαγγελιστής Μᾶρκος (Μαρκ. α΄, 4):

  «ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (: Καὶ ἔγινεν ὁ Ἰωάννης ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου μὲ τὸ νὰ βαπτίζῃ εἰς τὴν ἔρημον καὶ μὲ τὸ νὰ κηρύττῃ βάπτισμα, ποὺ ἔπρεπε νὰ συνοδεύεται μὲ ἐσωτερικὴν μετάνοιαν, πρὸς τὸν σκοπόν τοῦ νὰ ἐπιτύχουν οἱ βαπτιζόμενοι τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν τους, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς ἐξησφάλιζεν ὁ μετὰ τὸν Ἰωάννην ἐρχόμενος Μεσσίας».

Μέγα τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως· εἶναι τὸ δεύτερο βάπτισμα μαζί μὲ τὸ μυστήριο τῆς θείας Μεταλήψεως.

• Ὁ ἱερός Χρυσόστομος μᾶς συμβουλεύει:

«Ὅταν ἐκεῖνος ποὺ ἁμάρτησε ὁμολογήση τὰ ἁμαρτήματά του, τότε σώζεται».

«Δὲν συντελεῖ λίγο στὸ νὰ μειώσουμε τὸ μέγεθος τῶν ἁμαρτημάτων ἡ συνεχὴς ὁμολογία καὶ ὑπόμνησή τους».

Καί συνεχίζει ὁ χρυσορρήμων μέ τήν ἐξομολόγηση τοῦ ληστῆ:

«Κι ἐμεῖς βέβαια δίκαια τιμωρηθήκαμε, γιατὶ ἄξια παθαίνουμε γι’ αὐτὰ ποὺ κάναμε». Εἶδες τέλεια ἐξομολόγηση; Εἶδες πῶς ἀπαλλάχθηκε ἀπ’ τὶς ἁμαρτίες του ἐπάνω στὸ σταυρό; Γιατὶ λέγει ὁ προφήτης: «Νὰ λέγης πρῶτος ἐσὺ τὶς ἁμαρτίες σου, γιὰ νὰ συγχωρηθῆς» (Ἡσ. 43, 26). Κανείς δὲν τὸν ἀνάγκασε, κανείς δὲν τὸν πίεσε, ἀλλ’ ὁ ἴδιος κατηγόρησε τὸν ἑαυτό του, λέγοντας: «Κι ἐμεῖς βέβαια δίκαια τιμωρηθήκαμε, γιατὶ παθαίνουμε ἄξια γι’ αὐτὰ ποὺ κάναμε. Αὐτὸς ὅμως δὲν ἔκανε κανένα κακό».

Κι ὕστερα λέγει: «Θυμήσου με, Κύριε, στὴ Βασιλεία σου», ὥσπου μὲ τὴν ἐξομολόγηση πέταξε ἀπὸ πάνω του τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν του. Βλέπεις πόσο μεγάλο πρᾶγμα εἶναι ἡ ἐξομολόγηση; Ἐξομολογήθηκε, κι ἄνοιξε τὸν παράδεισο. Ἐξομολογήθηκε, κι ἀπέκτησε τόσο θάρρος, ὥστε ἀπὸ ληστής ποὺ ἦταν νὰ ζητήση τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.»

• Ὁ μακαριστός ἡγούμενος τῆς Ἱ.Μ. Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους Γαβριήλ περιγράφει ἕνα ἀληθινό συγκλονιστικό γεγονός στό βιβλίο του «Ὁδηγὸς Πνευματικοῦ καὶ ἐξομολογουμένου», ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Τύπος», Ἀθήνα 1997, σ. 41:

«Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1913, ὁ ἐπιτελάρχης τοῦ Ἐθνικοῦ μας στρατοῦ Βίκτωρ Δούσμανης μᾶς ἔστειλε συνοδείᾳ δύο στρατιωτῶν ἕνα ἀνηψιό του ψυχοπαθῆ καὶ δαιμονισμένο, μὲ μία ἐπιστολὴ πρὸς τὴν Μονή μας, στὴν ὁποία ἔλεγε:

“Ἐδῶ, πατέρες, εἰς τὴν πατρίδα μου, τὴν Κέρκυρα, ἔχομεν τὸ καλύτερον ψυχιατρεῖο τῆς Ἑλλάδος. Ἐκεῖ ἔμεινε ὁ ἀνηψιός μου αὐτὸς ὁ Γιάννης, ἀλλά δὲν εἴδαμε καμμία βελτίωση. Μᾶς εἶπαν οἱ γιατροὶ ὅτι ἐξήντλησαν ὅλα τὰ μέσα τῆς ἐπιστήμης. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀποφασίσαμε νὰ τὸν στείλουμε σὲ σᾶς ἐκεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ σᾶς παρακαλοῦμε νὰ τὸν δεχθῆτε καὶ νὰ τοῦ κάνετε ὅ,τι εἶναι δυνατὸν πνευματικῶς καὶ ὁ Θεὸς ἴσως τὸν λυπηθῆ καὶ αὐτὸν καὶ ἐμᾶς καὶ τὸν κάνη καλά”.

Ἡ Μονή μας τὸν δέχθηκε καὶ οἱ στρατιῶτες τὸν ἔφεραν ἐλαφρὰ δεμένον, μᾶς εἶπαν νὰ τὸν προσέχουμε, μᾶς τὸν παρέδωσαν καὶ ἔφυγαν.

Τὸν κλείσαμε, βέβαια, σὲ ἕνα δωμάτιο. Ἐκεῖ μετέβαιναν οἱ ἱερεῖς τῆς Μονῆς κάθε μέρα, πρωὶ καὶ ἀπόγευμα, καὶ τοῦ διάβαζαν εὐχὲς καὶ ἐξορκισμούς, χωρὶς νὰ συναντοῦν ἀντίδρασι ἀπὸ μέρους τοῦ δαιμονισμένου.

Ὅταν ὅμως εἶχε κρίσεις, φώναζε, βλασφημοῦσε καὶ ἔσπαγε τὰ δεσμά.

Ὁ ἀρχοντάρης Μοναχός, ποὺ τοῦ πήγαινε τὸ φαγητό, ἄκουγε κάθε φορὰ ἀπὸ τὸν δαιμονισμένο στηλιτευτικοὺς λόγους γιὰ τὴν προηγούμενη κοσμική του ζωή.

Μία μέρα πῆγα κι ἐγὼ μαζί του, διηγεῖται ὁ μακάριστος πατὴρ Γαβριήλ, καὶ μόλις μᾶς εἶδε, ἄρχισε ἀμέσως νὰ τοῦ λέγη ἐπὶ λέξει:

— «Ὁρίστε μοῦτρα γιὰ μεγαλόσχημος καλόγηρος! Δὲν θυμᾶσαι, βρέ, τί ἔκανες ἐκεῖ, στὰ παγκάκια τοῦ Ζαππείου; Στὰ ξενοδοχεῖα;». Κι ἄλλα χειρότερα.

Ὅταν φύγαμε, μοῦ λέει ὁ ἀδελφός:

— Δὲν ξαναπάω! Νὰ βάλετε ἄλλον διακονητή. Κάθε φορὰ ποὺ μὲ βλέπει, μὲ ρεζιλεύει.

Τὸν ἐρώτησα:

— Ἔχουν ἀλήθεια αὐτὰ ποὺ λέγει ἢ φωνάζει αὐτὸς μὲ τὴν συν­εργασία τοῦ δαίμονος;

Μοῦ ἀπαντᾶ μετὰ λύπης:

— Δυστυχῶς, εἶναι ὅπως τὰ λέγει.

Τότε τὸν ἐρώτησα:

— Δὲν τὰ ἐξομολογήθηκες;

— Δὲν τὰ ἐξομολογήθηκα, ἀπάντησε στενάζοντας. Ντρέπομαι!

Τότε ἀμέσως τοῦ λέγω:

— Σήκω νὰ πᾶς στὸν παπα-Νεόφυτο, στὴν Νέα Σκήτη, καὶ νὰ ἐξομολογηθῇς ἀμέσως καταλεπτῶς ἕνα πρὸς ἕνα ὅ,τι δὲν ἔχεις μέχρι τώρα ἐξομολογηθῆ, γιὰ νὰ φύγη τὸ βάρος ἀπὸ πάνω σου, γιὰ νὰ μὴ μπορῆ ὁ δαίμονας νὰ σὲ στηλιτεύη.

Μὲ ἄκουσε, πῆγε, ἐξομολογήθηκε, καθαρίστηκε, γύρισε λάμποντας ὁλόκληρος. Καὶ ἀμέσως μετὰ μέ πῆρε καὶ πήγαμε μαζί στὸν δαιμονισμένο.

Μόλις μᾶς εἶδε, τοῦ λέγει:

— Ἄαα, τώρα θὰ ἀρχίσω πάλι μὲ τὸ διάβασμα τοῦ καταστίχου καὶ θὰ σοῦ τὰ ψάλω, ὅπως πρέπει.

Ὕστερα ἀπὸ λίγο ὅμως ἀγριεμένος ἄρχισε νὰ φωνάζη:

— Δὲν βλέπω τίποτα! Ποιὸς τὰ ἔσβησε; Ποιὸς σὲ συμβούλευσε; Τί νὰ σὲ κάνω τώρα; Δὲν βλέπω τίποτα μέσα στὸ κατάστιχό σου!

Ἐμείναμε ἄφωνοι, ἔκπληκτοι καὶ μετὰ δακρύων ἐδοξάσαμε τὸν Πανάγαθο Θεό, τὸν οἰκονομοῦντα τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων διὰ τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καὶ ἡ ψυχή μας πλημμύρισε ἀπὸ χαρὰ πνευματικὴ καὶ οὐράνια».

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/10/blog-post_278.html

Από τον βίο του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου

 

 

 Όταν ο μέγας Ιωάννης επέστρεψε από την Πάτμο, πήγε σε μία από τις κοντινές πόλεις και με τη διδαχή του ανέπαυσε πολύ τους αδελφούς που ήταν σε αυτήν. Εκεί βρήκε και έναν νεαρό ψηλό στο ανάστημα και όμορφο στην όψη. Με τη διορατική ενέργεια του Πνεύματος διέγνωσε την ευγένεια της ψυχής και την αθωότητα του χαρακτήρα του νέου, και γι’ αυτό του έδωσε την ευλογία του και τον δίδαξε και παρακίνησε στον αγώνα της αρετής. Επειδή όμως ήταν να φύγει, για να κηρύξει και σε άλλα μέρη το σωτήριο κήρυγμα, άφησε τον νέο ως παρακαταθήκη στον επίσκοπο της πόλης με μάρτυρες την Εκκλησία και τον Χριστό, και του έδωσε αυστηρές εντολές για τη μόρφωση και την αγωγή του.

Ο επίσκοπος δέχτηκε πρόθυμα και του υποσχέθηκε ότι θα τον ξεπεράσει στην επιμέλεια του νέου. Έπειτα ο Ιωάννης αναχώρησε για την Έφεσο, και ο επίσκοπος πήρε τον νέο στο σπίτι του, όπου τον έτρεφε, τον παιδαγωγούσε, τον φρόντιζε· τελικά, τον βάφτισε. Όταν όμως με το βάπτισμα τού έβαλε τη σφραγίδα του Κυρίου ως ασφαλές φυλαχτό, χαλάρωσε πλέον την επιτήρηση.

Καθώς ο νέος απέκτησε πρόωρη ελευθερία, τον πλησίασαν μερικοί συνομήλικοί του αχαλίνωτοι και κακοαναθρεμμένοι και τον προσέλκυσαν με πλούσια γεύματα και τραπέζια – το πρώτο μέσο για να οδηγηθεί κάποιος στην κακία. Και ποια ήταν η συνέχεια; Γιατί ο δρόμος της κακίας είναι πολύ κατηφορικός, και αν κάποιος κάνει την αρχή σε αυτόν, είναι πολύ εύκολο να τον διανύσει χωρίς εμπόδια όλον και να βρεθεί αμέσως κάτω στο πιο μεγάλο βάθος. Έτσι λοιπόν μια νύχτα που εκείνοι πήγαν για να κλέψουν, πήραν μαζί τους και τον νέο· και αυτός, που κρυφοκαιγόταν ήδη από τον έρωτα της ληστείας, ακόνισε με την ελπίδα των χρημάτων την επιθυμία του και δεν σκεφτόταν πλέον τίποτε, καθώς ήταν και μεγαλόσωμος. Έκανε λοιπόν με τους συντρόφους του μια συμμορία ληστών και αυτός ήταν ο αναμφισβήτητος αρχηγός τους.

Μετά από αυτά ξαναγύρισε στην πόλη ο μέγας Ιωάννης, και αφού τακτοποίησε όπως έπρεπε τα άλλα θέματα, για τα οποία ήρθε, είπε στον επίσκοπο: «Εμπρός, παράδωσέ μου την παρακαταθήκη που σου αφήσαμε εγώ και ο Χριστός με μάρτυρα την Εκκλησία». Εκείνος νόμισε ότι του ζητά χρήματα, και στην αρχή έμεινε έκπληκτος που του ζητούσε να δώσει αυτά που δεν θυμόταν να έχει πάρει, και ούτε να το πιστέψει μπορούσε, αφού δεν τα είχε, ούτε και να μην πιστέψει τον Ιωάννη. Όταν όμως αυτός του είπε: «Τον νέο σού ζητώ και την ψυχή του αδελφού», ο επίσκοπος στέναξε βαθιά με συγκίνηση, δάκρυσε από τη λύπη και απάντησε: «Ο νέος εκείνος πέθανε!» Και όταν ρωτήθηκε για το πότε και πώς και με τι είδους θάνατο, πρόσθεσε: «Πέθανε ως προς τον Θεό, επειδή διάλεξε να γίνει ληστής και να έχει κατοικία του το βουνό και όχι την Εκκλησία, και αντί για τη δική μου επιμέλεια και φροντίδα προτίμησε τη συμβίωση με τους κακούργους».

Ο Ιωάννης πόνεσε πάρα πολύ από το άκουσμα και είπε: «Καλό φύλακα σε άφησα της ψυχής του αδελφού! Όμως φέρτε τώρα ένα άλογο και δώστε μου οδηγό για τον δρόμο». Και αμέσως ανέβηκε στο άλογο και το κέντριζε με όλη του τη δύναμη, θεωρώντας ότι η ταχύτητά του δεν είναι τίποτε μπροστά στη δική του βιασύνη.

Όταν έφτασε στο βουνό, τον έπιασε η φρουρά των ληστών, επειδή ούτε φυλαγόταν από αυτούς, ούτε προσπάθησε να φύγει. «Γι’ αυτό ήρθα», τους είπε, «πηγαίνετέ με στον αρχηγό σας». Μόλις εκείνος τον γνώρισε ότι είναι ο Ιωάννης, ντράπηκε και το έβαλε στα πόδια, αυτός όμως τον κυνηγούσε ξεχνώντας και γεράματα και σοβαρότητα. Έπειτα του φώναξε δυνατά με πίκρα: «Γιατί, παιδί μου, φεύγεις από εμένα, τον πατέρα σου; Σεβάσου τα άσπρα μου μαλλιά· λυπήσου τα νιάτα σου. Έχεις ακόμη ελπίδα ζωής, εγώ θα δώσω λόγο για εσένα. Στάσου εκεί που είσαι, παιδί μου· ο Χριστός με έστειλε σ’ εσένα».

Όταν τα άκουσε αυτά ο νέος, πρώτα στάθηκε, με το βλέμμα στραμμένο στο έδαφος, μη μπορώντας να σηκώσει το κεφάλι από την ντροπή. Έπειτα έριξε τα όπλα στη γη και άρχισε να κλαίει με πόνο, έτσι που προκαλούσε τον οίκτο· και μόλις ο γέροντας ήρθε κοντά του, τον αγκάλιασε· και για τους οδυρμούς και τα δάκρυά του ήταν πράγματι άξιος πολλών στεναγμών και θρήνων.

Ο Ιωάννης τότε, σαν πατέρας πάρα πολύ φιλόστοργος και σπλαχνικός, εγγυήθηκε στον νέο τη συγχώρηση και του υποσχέθηκε ότι ο Δικαστής θα δείξει έλεος· και αφού τον πήρε από το χέρι, τον φίλησε και τον επανέφερε στην Εκκλησία. Στη συνέχεια έκανε πολλή προσευχή και διαρκή νηστεία και καταπράυνε την ψυχή του νέου, χρησιμοποιώντας σαν φάρμακα διάφορα διδακτικά λόγια. Και δεν έφυγε από την πόλη, παρά μόνο αφού του χάρισε την προηγούμενη υγεία, αφήνοντας στη ζωή ένα μεγάλο υπόδειγμα μετανοίας και μιαν ανάμνηση της δικής του αγάπης και συμπόνιας.

 

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Μ’ (40), σελ. 364. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2010.

https://www.koinoniaorthodoxias.org/agiologio-eortologio/apo-ton-vio-tou-agiou-ioanni-tou-theologou-2/

«Ἡ ϴείɑ Εὐꭓɑρɩστίɑ στὴν ἱστορίɑ, θεολοɣίɑ κɑὶ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίɑς»-ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026 - κ.Γεώργιος Φίλιας

 

Υπέροχη ομιλία απο τον π. Γερβάσιο Παρακεντέ - «ο Άγιος Γερβάσιος των Πατρών»

«Η ζωή και η ανατροφή ενός Ορθόδοξου Χριστιανού» - Μητροπολίτης Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος

 

ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙΜΑ (2)

 

Η δεύτερη περίπτωση ήταν σε σχέση με έναν καλό παππού, ας τον πούμε κύριο Μάκη, Επτανήσιο την καταγωγή, ενενήντα δύο ετών, ο οποίος όμως, παρ’ όλη τη βαρυκοΐα και τη μειωμένη όρασή του, διακρινόταν κι αυτός για τη μεγάλη δυναμικότητά του και την καθαρότητα του μυαλού του. Έλληνας της Αμερικής πάνω από μισό αιώνα, με τα παιδιά και τα εγγόνια του στην Αμερική, σπουδαγμένος στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, Πολιτικός Μηχανικός, ένας από τους πολλούς μηχανικούς μεγάλων κατασκευαστικών εταιριών που ανελάμβαναν τεράστια έργα ανά τα πέρατα του κόσμου. «Ήμουν ένας από τους μηχανικούς που έφτιαξαν το νησί στο Ντουμπάι, πάτερ», μου είπε για να μπορέσω να καταλάβω, για να συμπληρώσει ότι τα τελευταία πια χρόνια επέστρεψε μόνιμα στο όμορφο νησί του, ασχολούμενος με κάποιες επιχειρήσεις μαζί με τα παιδιά του που τον επισκέπτονται τακτικά. Τη δυναμικότητα και την ευφυΐα του τις έβλεπες, ιδίως όταν επικοινωνούσε με τα παιδιά και τους φίλους του στην Αμερική – ο τόνος της φωνής του, το χιούμορ του, οι «κατευθύνσεις» που ήθελε να δίνει απεκάλυπταν την πραγματικότητα. Από κοντά η πράγματι αρχοντική Ευρωπαία γυναίκα του, με καλή γνώση της ελληνικής, μία λεπτή και σεβάσμια λευκασμένη κυρία, η οποία παρ’ όλο το προχωρημένο της ηλικίας της – δεν απείχε και πάρα πολύ στα χρόνια από τον άνδρα της -  έδειχνε ότι ελέγχει κι αυτή την κατάσταση, όπως και μία βοηθός τους νέα κοπέλα, την οποία και οι δύο αντιμετώπιζαν περισσότερο από παιδί τους.

Ήλθε στο Νοσοκομείο για το «όνομα» κάποιου σπουδαίου γιατρού, προκειμένου να υποβληθεί σε κάποια εγχείρηση και σύντομα να επανέλθει στη βάση του, οπότε εκεί αναφύηκε και το «πρόβλημα»! Η βοηθός του γνωστού ιατρού τον επισκέφτηκε για να του πει ότι η εγχείρηση πρέπει να γίνει με ολική νάρκωση για να είναι αποτελεσματική. Αντέδρασε! «Ολική νάρκωση στην ηλικία μου δεν κάνω», ξέκοψε τη φωνή της λογικής. «Μα, δεν γίνεται αλλιώς», προσπάθησε να εξηγήσει η γιατρός. «Θέλω τον ίδιο τον γιατρό να έλθει εδώ να μου εξηγήσει», απαίτησε ο παππούς! «Εγώ γι’ αυτόν ήλθα».

 Ήλθε ο γιατρός. Του εξήγησε κι αυτός με πολύ ευγενικό και ήπιο τρόπο ότι η πορεία είναι μονόδρομος. «Χωρίς ολική νάρκωση δεν θα καταφέρουμε τη θεραπεία σας», είπε με όλο το βάρος της γνώσης και της εμπειρίας του. Καθισμένος ο κύριος Μάκης δάκρυσε. «Ξέρω από άλλες περιπτώσεις ανθρώπων της ηλικίας μου που με την ολική νάρκωση δεν ξαναξύπνησαν», φάνηκε να μονολογεί. «Δεν είναι έτσι, κύριε Μάκη», είπε ο γιατρός. «Όμως θα σας στείλω και την αναισθησιολόγο να σας εξηγήσει λεπτομερέστερα πώς έχουν τα πράγματα».

Ο κύριος Μάκης εκμεταλλεύτηκε τον χρόνο για να συζητήσει με τη γυναίκα και την «κόρη» του, τη βοηθό του. Τα λέγανε στα Αγγλικά. Εκείνες τον αγκάλιασαν. Του πρότειναν να πάρει τηλέφωνο τα παιδιά του στην Αμερική. Το έκανε. Τα παιδιά του τον συμβούλευσαν να ακολουθήσει τις οδηγίες του γιατρού. Κάθισε αναποφάσιστος στο κρεβάτι. Το βλέμμα του κοιτούσε κάπου μακριά προς τον τοίχο – φαινόταν χαμένος.

Ήλθε η αναισθησιολόγος. Του εξήγησε κι εκείνη, αλλά μάλλον μάταια. Ο παππούς ήταν ανένδοτος. «Αν κάνω “μέθη” τι θα γίνει;» αντιπρότεινε. «Μπορεί να γίνει κι έτσι» είπε εκείνη, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του χειρουργού, «αλλά απλώς θα γίνει διάγνωση. Δεν θα έχουμε θεραπεία». Έφυγε χωρίς να πεισθεί ο παππούς. Ήλθε και πάλι η βοηθός του γιατρού, κρατώντας το έγγραφο που έπρεπε να υπογράψει ο κύριος Μάκης, ότι συμφωνεί να γίνει ολική νάρκωση. Δεν υπέγραφε. Καθόταν αναποφάσιστος στο κρεβάτι. Στράφηκε, σχεδόν με απόγνωση, προς εμένα. «Πάτερ, εσείς τι θα λέγατε;»

«Κύριε Μάκη», είπα, «βλέπω και κατανοώ τον προβληματισμό σας. Αλλά, θα σας πρότεινα να κάνετε τον σταυρό σας και να εμπιστευτείτε την κρίση των ιατρών. Είστε πιστός άνθρωπος  και οι άγιοί μας θα σας βοηθήσουν.

Η βοηθός του χειρουργού του πρότεινε και πάλι το έγγραφο για να υπογράψει. Φαινόταν να παλεύει μέσα του. «Κύριε Μάκη, υπογράψτε», ξαναείπα, «κι εγώ, όσο διαρκεί η επέμβαση, θα προσεύχομαι για εσάς. Θα κάνω για χάρη σας την Παράκληση στην Παναγία μας». Δάκρυσε ο παππούς και ενισχυμένος από την πίστη του είπε στη γιατρό: «Πού είναι να υπογράψω;» Υπέγραψε. «Εδώ θα σας περιμένουμε σε λίγη ώρα νικητή», του είπα συγκινημένος.

Τον πήραν και πήγαν στο χειρουργείο. Και πράγματι, μετά από δύο περίπου ώρες τον επανέφεραν, έχοντας τη μάσκα του οξυγόνου στο πρόσωπό του, αλλά και με καλή διάθεση. Τα είχε καταφέρει.

«Μπράβο, κύριε Μάκη. Τα καταφέρατε! Ο Θεός είδατε βοήθησε!» του είπε η πρεσβυτέρα που τον είχε ήδη γνωρίσει και είχε μάθει τα καθέκαστα. Η απάντησή του ήταν μέσα στην απλότητά του αποκαλυπτική. Σήκωσε το χέρι και με έδειχνε με το δάχτυλο, επαναλαμβάνοντας: «Ο πάτερ, ο πάτερ!» «Ο Θεός, κύριε Μάκη», είπα εγώ. «Εγώ απλώς προσευχόμουνα για εσάς. Αλλά ο Χριστός και οι άγιοι ήτανε μαζί σας, γιατί έχετε χρόνια μπροστά σας, έτσι καλός άνθρωπος που είστε». Το κλίμα υπήρξε πανηγυρικό. Η γυναίκα του παππού και η ψυχοκόρη του έστρεψαν το βλέμμα τους σ’ εμένα με ευγνωμοσύνη.

Περιττό βεβαίως να πω ότι τα επόμενα λεπτά με το τηλέφωνο η… Αμερική είχε μάθει ότι ένας παππάς στο Νοσοκομείο βοήθησε τον κύριο Μάκη να προχωρήσει τη θεραπεία του. Ευτυχώς, έγκαιρα δόθηκε η εξήγηση σε μία διαστρέβλωση: ο παππάς δεν ήταν του Νοσοκομείου, που ήλθε να «διαβάσει» τον παππού στα τελευταία του, αλλά ήταν κι εκείνος ένας ασθενής που έτυχε να βρίσκεται στον ίδιο θάλαμο με τον κύριο Μάκη.  

https://pgdorbas.blogspot.com/2026/09/2.html