Το θαύμα της Αγίας Άννας ,της Μητέρας της Παναγιάς μας,στον τραγουδιστή ...

ΠΗΓΗ:ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ (Ι.Χ.Θ.Υ.Σ)

Ο Άγιος Νικόλαος σώζει τρεις αδελφές από την πορνεία και τις παντρεύει

 

Σημείωση Blog: santa claus μεταφράζεται στα Ελληνικά Άγιος Νικόλαος.

 Από τέτοια περιστατικά όπου περιγράφονται στον βίο του, ότι δηλαδή ήταν πολύ φιλάνθρωπος και ελεούσε χωρίς να τον αντιλαμβάνεται κανείς, για να αποφύγει την επίγεια δόξα, προέκυψε ο λεγόμενος «Άγιος Βασίλης». Εμείς ας μιμηθούμε τον Άγιο Νικόλαο και τον Άγιο Βασίλειο για τις αρετές τους και ας απορρίψουμε τους μύθους και την εκκοσμίκευση.

Κάποιος άνθρωπος υπέστη οικονομική καταστροφή και κατάντησε άδοξος από ένδοξος και φτωχός από πλούσιος. Ο άνθρωπος αυτός σχεδίαζε όλες τις δυνατές λύσεις στην περιπέτειά του, αφού είχε καταντήσει πάμφτωχος, επειδή του έλειπαν ήδη και αυτά τα απολύτως αναγκαία για την επιβίωση της οικογένειάς του. Αλίμονο! μέχρι και ποιο σημείο η ανέχεια βιάζεται να προχωρεί! Στην απελπισία του, λοιπόν, επάνω πήρε την απόφαση να εκδίδει τις θυγατέρες του (είχε τρεις, που διακρίνονταν για το υπέροχο κάλλος και την εξαιρετική ομορφιά τους) προς ακολασία σ’ αυτούς που το επιθυμούν, παίρνοντας χρήματα, και έτσι να εξασφαλίζει την τροφή για τον εαυτό του και τα παιδιά του.
Και βέβαια λένε: το να θέλει να βορβορολογεί κάποιος από το βόρβορο και να εξασφαλίζει πόρους για τον εαυτό του ποιας άραγε φτώχειας δεν είναι περισσότερο χαλεπό;
Επιθυμούσε, λοιπόν, ο άνθρωπος να τις παντρέψει δεν μπορούσε όμως εξαιτίας της μεγάλης φτώχειας του. Έτσι αυτές θα ατιμάζονταν απ’ όλους και ο σωματικός έρωτας αξίωνε εδώ το δεύτερο άθλο για τον έρωτα των χρημάτων. Ο άνθρωπος, λοιπόν, αυτός βρισκόταν σ’ αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση και υπέφερε ψυχικά για την κακή αυτή σκέψη του, όμως προχωρούσε ήδη να κάμει πράξη την απόφασή του. Λένε ότι, πραγματικά, δεν υπάρχει τίποτε πιο φοβερό από την ανέχεια. Αλλά Συ ο φιλάνθρωπος, ο αγαθοποιός προς όλους τους ανθρώπους Θεός, Συ που κάμπτεσαι με φιλανθρωπία από τις ανάγκες μας, ποιον τρόπο βρίσκεις, λοιπόν, και ποια θεραπεία για το ακαταμάχητο αυτό κακό; Και πράγματι, βρίσκεις τρόπο να φτάσει στ’ αυτιά του θεράποντά σου, του αγίου Νικολάου, αυτό που πρόκειται να συμβεί με τα τρία κορίτσια και τον στέλνεις με τρόπο αξιοθαύμαστο, ως αγαθό άγγελο, στον πατέρα τους, που πιέζεται σωματικά και κινδυνεύει η ψυχή του, να τον συντρέξει στη φτώχεια του και να τον διασώσει από την απώλεια στην οποία αυτή τον οδηγεί.
Εκτός από τα άλλα, κοίτα και τη μεγαλοψυχία του Αγίου, πώς δηλαδή συνδυάζει τη σύνεση με τη συμπάθεια. Να τι έκαμε: Δε σκέφτηκε καθόλου να προσέλθει στο δυστυχισμένο άνθρωπο, ούτε και να συζητήσει για λίγο το θέμα, ούτε να φανερώσει σ’ αυτόν και μόνον το ευεργετικό του χέρι, πράγμα που συνηθίζουν όλοι οι μικρόψυχοι που κάνουν κάποια μικροελεημοσύνη. Γιατί ήξερε ότι αυτά είναι ενοχλητικά γι’ αυτούς που ξέπεσαν από τον πλούτο και τη δόξα στην ανέχεια και στη δυστυχία, αφού και τους ντροπιάζουν και την ευημερία που είχαν πριν τους υπενθυμίζουν. Αλλά, νομίζω, σαν να επιθυμούσε εκείνος να ξεπεράσει και την ευαγγελική παραγγελία, δηλαδή το να μη γνωρίζει το αριστερό χέρι τι κάνει το δεξιό, δεν ηθέλησε να έχει ως μάρτυρα της πράξεώς του ούτε τον ίδιο τον ευεργετούμενο. Έτσι απείχε πολύ από του να ζητεί τη δόξα των ανθρώπων, αφού και περισσότερο αυτός φρόντιζε να κρύβει τις αγαθοεργίες του, παρά άλλοι που έκαναν αισχρές πράξεις. Πήρε, λοιπόν, κομπόδεμα με χρυσάφι, πήγε τα μεσάνυχτα κοντά στο σπίτι του φτωχού ανθρώπου, το έριξε από ένα παραθυράκι μέσα και γύρισε αμέσως σπίτι του, σαν να ντρεπόταν μην τον ιδούν, όταν έκανε αυτή την αγαθοεργία.

Μία από τις αδελφές παντρεύεται. Χρυσάφι και για άλλη.
Πρωί πρωί, που ξύπνησε ο άνθρωπος, βρήκε το χρυσάφι και, στη συνέχεια, αφού έλυσε το κομπόδεμα, εξεπλάγη και νόμιζε ότι μπορεί να είχε εξαπατηθεί, φοβούμενος μήπως δεν είναι χρυσάφι αυτό που έβλεπε. Αναρωτιόταν, λοιπόν, για ποιο λόγο δε θέλησε ο ευεργέτης να έχει ως μάρτυρα της ευεργεσίας του αυτόν που ευεργετήθηκε. Τη στιγμή εκείνη, τρίβοντας το μέταλλο με τα άκρα των δακτύλων του και παρατηρώντας το πιο προσεκτικά, διαπίστωσε ότι ήταν πράγματι χρυσάφι. Για το απροσδόκητο αυτό γεγονός χαιρόταν πολύ, ένιωθε έκπληξη και απορούσε, ενώ έχυνε θερμά δάκρυα από τη μεγάλη του χαρά• δεν είχε και τι να κάνει. Και επειδή, στριφογυρίζοντας πολλά στο νου του, δεν είχε κανέναν από τους γνωστούς του στον οποίο να αποδώσει το γεγονός της αγαθοεργίας αυτής, το απέδωσε στο Θεό και δε σταματούσε να εκφράζει με δάκρυα τις ευχαριστίες του. Τώρα βέβαια, πριν από τις άλλες ανάγκες, βιαζόταν να απαλλαγεί από την αμαρτία του προς το Θεό και πάντρεψε μια από τις θυγατέρες του, την πρώτη, δίνοντάς της ως προίκα το χρυσάφι που έρευσε μόνο του ή, καλύτερα, θα έλεγα το θεόσταλτο, που ήταν σημαντικό.
Το γεγονός του γάμου το πληροφορήθηκε ο θαυμαστός Νικόλαος και διαπίστωσε ότι ο πατέρας έπραξε σύμφωνα με τη γνώμη του —αυτό πράγματι και επιθυμούσε, δηλαδή να του λύσει με το γάμο την πρόφαση της αμαρτίας—, γι’ αυτό και ετοιμάστηκε να προσφέρει βοήθεια και για το δεύτερο κορίτσι. Και πραγματικά, και άλλο κομπόδεμα με χρυσάφι, ισόποσο προς το προηγούμενο, προσέφερε σ’ αυτόν τη νύχτα, χωρίς να τον πάρει κανείς είδηση. Τα χαράματα, λοιπόν, που σηκώθηκε ο πατέρας των κοριτσιών, βρήκε στο δάπεδο το χρυσάφι. Και, αφού είδε πως ο Θεός, χωρίς ο ίδιος να κοπιάσει καθόλου, έριξε σαν βροχή τον πλούτο σ’ αυτόν και του έδωσε, όπως λέει ο λόγος, σιτάρι αλεσμένο, διακατεχόταν και πάλι από την ίδια έκπληξη.
Ακολούθως, αφού έσκυψε βαθιά και στήριξε στο έδαφος το μέτωπό του, έχυνε θερμότερα δάκρυα λέγοντας: «Θεέ αγαθέ, Θεέ κηδεμόνα των πάντων και αίτιε κάθε αγαθού, οικονόμε της σωτηρίας μας, Συ που έγινες άνθρωπος και για τις δικές μου αμαρτίες και τώρα σώζεις εμέ μαζί με τα παιδιά μου από την αναπόφευκτη παγίδα του εχθρού, σε παρακαλώ γνώρισέ μου ποιος είναι ο υπηρέτης του θελήματος σου, ο μιμητής σου, ο άγγελος ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτός που έτσι πάλι με αναπλάθει, που αποκαθιστά την ευημερία μου και με λυτρώνει από την ολέθρια απόφασή μου. Και να, με το δικό σου έλεος δίνω και τη δεύτερη κόρη μου σε νόμιμο άνδρα. Έτσι γλίτωσε πλέον και αυτή τη «μνηστεία» με το διάβολο και εγώ είχα κέρδος, αφού δεν εκτέλεσα πράξη που θα μου προκαλούσε ζημιά στην ψυχή».

Ο γάμος της δεύτερης κόρης. Ο Άγιος προσφέρει χρυσάφι και για την τρίτη κόρη. Ο πατέρας ανακαλύπτει τον ευεργέτη του.
Αυτά έλεγε, και πολύ γρήγορα πάντρεψε και τη δεύτερη κόρη του, έχοντας πλέον και την αγαθή ελπίδα ότι δε θα καθυστερήσει να παντρέψει και την τρίτη.
Πράγματι, πίστευε ότι είχε ήδη την προίκα στα χέρια του. Και το πίστευε αυτό, στηριζόμενος, καθώς ήταν φυσικό, σε ό,τι είχε συμβεί με τις δύο άλλες κόρες του. Ύστερα από αυτά, λοιπόν, παρακολουθούσε προσεκτικά και βρισκόταν σε ετοιμότητα μήπως έλθει ο ευεργέτης και πάλι δεν τον αντιληφτεί. Βέβαια θα ευφραινόταν με την παροχή, θα στενοχωριόταν όμως, αν δεν τον έβλεπε και, ακόμη, αν δεν ήθελε να δεχτεί να του εκφράσει με λόγια την ευγνωμοσύνη του.
Έμενε, λοιπόν, άγρυπνος και έτσι περίμενε την έλευση του φιλανθρώπου. Ο ευεργέτης πήγε και για τρίτη φορά Πήγε όμως πάρα πολύ προσεκτικά, αργά τη νύχτα, χωρίς να ακούγεται καθόλου το περπάτημά του, και, μόλις έφτασε στο συνηθισμένο τόπο, έριξε από το ίδιο παραθυράκι μέσα στο σπίτι κομπόδεμα με ίση ποσότητα χρυσού. Αμέσως απομακρύνθηκε τρέχοντας και γύρισε στο σπίτι του.
Ο πατέρας των κοριτσιών, που δεχόταν τις ευεργεσίες του φιλανθρώπου, μόλις άκουσε το θόρυβο του χρυσού που έπεσε στο δάπεδο —και δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι του συμπαρίσταται ο ίδιος πλουτοδότης —, έτρεξε πίσω του με όση ταχύτητα μπορούσε, για να τον φτάσει. Αφού τον έφτασε και γνώρισε ποιος είναι —γιατί ήταν πασίγνωστος για την αρετή του — , η χαρά του ήταν απερίγραπτη, επειδή κρατούσε ασφαλώς το θήραμά του και είχε στα χέρια του τον ευεργέτη του. Έπεσε, λοιπόν, με ευχαρίστηση στα πόδια του και τον αποκαλούσε λυτρωτή και βοηθό και σωτήρα ψυχών που κινδύνευσαν να φτάσουν στο έσχατο της καταστροφής και της αμαρτίας. «Εάν πραγματικά, έλεγε, δεν υποκινούσε τα σπλαχνικά σου αισθήματα ο πολυέλεος Κύριος, θα είχαμε από καιρό ψυχικώς» χαθεί εγώ ο άθλιος πατέρας μαζί με τις τρεις, αλίμονο, θυγατέρες μου. Αλλά τώρα μας έσωσε μέσω του προσώπου σου και μας διαφύλαξε από την πικρή πτώση στην αμαρτία και σήκωσε ο Κύριος φτωχούς από την κατάσταση της βρωμιάς και ανέσυρε από τη γη δυστυχισμένους». Αυτά τα λόγια, λοιπόν, έλεγε στον Άγιο εκείνος ο πατέρας, με δάκρυα χαράς και θερμή πίστη, και παρέμεινε πολύ χρόνο πεσμένος μπροστά στα ευλογημένα πόδια του.
Ο Άγιος όμως, επειδή διαπίστωσε ότι έγινε γνωστός πλέον στον πατέρα των κοριτσιών, τον σήκωσε επάνω και τον δέσμευσε με πολύ μεγάλους όρκους να μην ανακοινώσει ποτέ σε άλλους αυτά που είχαν γίνει, ούτε να γνωστοποιήσει την ελεημοσύνη γενικότερα στο λαό.

(ΣΥΜΕΩΝ, ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ, ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ, ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΗ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΘΑΥΜΑΣΙ ΠΕΡΙΩΝΥΜΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΥΡΩΝ ΉΣ ΛΥΚΙΩΝ ΕΠΑΡΧΙΑΣ, Απόδοση στη νεοελληνική γλώσσα).

ΠΗΓΗ: https://www.sostis.gr/blog/

Το μέτρο του μαργωνίου

 

"Το μοτόρι" το καϊκάκι που τα παλιότερα χρόνια μετέφερε τους πατέρες στο Άγιον Όρος. Διακρίνονται: +π. Αρτέμιος, +Δήμος Δημάκος και π. Ακάκιος. 

Κάποτε ο όσιος Θεόδωρος, ο υποτακτικός του Μ. Παχωμίου, μπήκε σε μια βάρκα για να περάση τον Νείλο. Στη βάρκα βρέθηκαν δύο άγνωστοί του σεβάσμιοι μοναχοί. Ο ένας άρχισε να τον εγκωμιάζη στον άλλο και να λέη:

-Μακάριος αυτός ο μοναχός!

Ο άλλος του απάντησε:

-Τι τον μακαρίζεις; Δεν έφθασε ακόμη στο μέτρο του μαργωνίου (κοφινιού που μετρούσαν τους καρπούς).

-Τι είναι αυτό το μέτρο;

-Να, ήταν ένας γεωργός πολύ σκληρός. Μαζί του σπάνιο ήταν να μπορέση να κάνη κανείς ολόκληρο χρόνο. Κάποιος ήρθε κοντά του και του λέει: «Θέλω να εργασθώ μαζί σου». «Καλά», απάντησε εκείνος. Και την ημέρα του ποτίσματος ο γεωργός του λέει: «Ας τραβήξουμε νερό τη ωύχτα για να ποτίσουμε το χωράφι κι όχι την ημέρα». Αποκρίνεται ο μισθωτός: «Σοφό είναι αυτό, για να μην πιή κανείς ούτε κτήνος ούτε άνθρωπος ούτε τίποτε άλλο από το αυλάκι μας». Και όταν επρόκειτο να οργώσουν, του λέει: «Το χωράφι μας έτσι θα το σπείρουμε: ένα αυλάκι σιτάρι, ένα κριθάρι, το άλλο φακές, το άλλο μπιζέλια και τα υπόλοιπα παρόμοια». Και είπε ο άλλος: «Η σύνεσις αυτή είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη, γιτί το χωράφι μας θα είναι ωραίο με την ποικιλία των λουλουδιών». Κι όταν το χόρτο που φύτρωσε από τα διαφορετικά φυτά, δεν είχε κάνει ακόμη σπόρο, του λέει ο γεωργός: «Πάμε να θερίσουμε». Απαντά ο μισθωτός: «Πάμε. Θα βγάλουμε μεγάλο κέρδος απ’ αυτό το χόρτο. Είναι χλωρό και καλό». Μετά το θέρισμα του λέει να φέρη το μαργώνιο: «Αφού μετρήσουμε το χόρτο, ας το μεταφέρουμε μέσα». Ο άλλος απαντά: «Αυτό είναι σοφώτερο από τα προηγούμενα, γιατί με τον τρόπο αυτό θα διατηρηθή το χόρτο». Αφού ο γεωργός τον δοκίμασε με τον τρόπο αυτό και είδε ότι ήταν υπάκουος σε όλα αδιακρίτως, του λέει: «Δεν θα είσαι πια μισθωτός μου, αλλά γιός και κληρονόμος». Λοιπόν,  αν και αυτός ο μοναχός φθάση σε τέτοια μέτρα αδιακρίτου υπακοής, τότε θα είναι μακάριος.

-Έχει κάποιο νόημα η παραβολή αυτή; Ρώτησε ο πρώτος.

-Ναι! Γεωργός είναι ο Θεός. Και φαίνεται σκληρός, γιατί παραγγέλει να βαστάμε σταυρό και να κόβουμε το θέλημά μας. Ο Μ. Παχώμιος, ο γέροντας του μοναχού αυτού, έδειξε υπακοή σε όλα και έγινε ευάρεστος στον Θεό. Αν και αυτός δείξη αδιάκριτη υπακοή, τότε θα ευαρεστήση στον Θεό.

Ο όσιος Θεόδωρος άκουγε κατάπληκτος τη συζήτησι των συνταξιδιωτ’ων του. Δυνάμωνε με τα λόγια τους ο ζήλος του για την αδιάκριτη υπακοή. Όταν όμως βγήκε από τη βάρκα, δεν τους είδε πλέον. Όπως τον διαβεβαίωσε αργότερα ο Μ. Παχώμιος, ήταν άγγελοι, σταλμένοι από τον Θεό για να τον ενισχύσουν και να τον παρηγορήσουν.

(Βίος αγίου Παχωμίου)

ΠΗΓΗ: «Χαρίσματα και χαρισματούχοι» τόμος β Ι.Μ. Παρακλήτου

†Ιερομονάχου Χρυσάνθου Αγιαννανίτου: Περί πνευματικού Πατρός και ιεράς Εξομολογήσεως.

 

Το ψάρι εξερχόμενον εκ της θαλάσσης ευθύς αποθνήσκει και μίαν ημέραν εάν δεν αλατισθή βρομά. Και ο θέλων φθάσαι εις την απάθειαν ακαθοδήγητος, άνευ πνευματικού οδηγού, όχι μόνον αποθνήσκει αλλά και βρομίζει. Διότι εξερχόμενος βλέπει πράγματα απρεπή, ακούει απρεπείς συζητήσεις, εκ των οποίων βλάπτεται. Μη έχων δε πνευματικόν οδηγόν δια να τον αλατίση με τας πατερικάς διδαχάς βρομίζει. Φθάνει μάλιστα εις σημείον, ένεκα του πάθους της υπερηφανείας, να μη θέλη να επιστρέψη εις τας αγκάλας του πνευματικού του οδηγού.

Εις αυτόν ο πανάγαθος Θεός διά του προφήτου Ησαΐου λέγει: «Γνωρίζει ο βους τον αυθέντην του»[i], συ όμως αγνοείς τον πνευματικόν σου οδηγόν και πατέρα.

Και διατί φέρει ως παράδειγμα τον βούν; Διότι όταν κάποιος αναθρέψη ένα βουν από τότε που θα γεννηθή, και μετά ξενιτευθή εις άλλο μέρος ή υπάγη δια εργασίαν μακριά, όταν επιστρέψη και τον ιδή ο βους, όσα χρόνια και αν έχουν περάσει, τον αναγνωρίζει και τον χαιρετά με την ιδίαν του λαλιάν, και όχι μόνον τον χαιρετά, αλλά και κλαίει από την χαράν του.

Ο πανάγαθος Θεός λοιπόν παραπονείται και λέγει, ότι ενεπιστεύθηκα την ψυχήν σου εις άνθρωπον έμπειρον δια να την φέρη εις εύδιον λιμένα της Βασιλείας μου. Συ όμως όχι μόνον το αρνείσαι, αλλά και τον υβρίζεις και τον κακολογείς, γινόμενος αχάριστος.

Ο βους ακόμη εξερχόμενος από την φάτνην του δια αροτρίωσιν δεν λυπείται, αλλά αγάλλεται. Πηγαίνει εις το χωράφι ήσυχος και ήρεμος. Κάθηται και του βάζει ο ζευγολάτης εις τον τράχηλόν του τον βαρύν ζυγόν του αρότρου και με υπομονήν εργάζεται όλην την ημέραν αδιαμαρτυρήτως. Όταν δε ο αυθέντης του το απαλλάξη από το φορτίον του τραχήλου τον βλέπει με ήρεμα μέτια και ευγνωμοσύνην.

Κατά τον ίδιον τρόπον και ο Πνευματικός θέλει δια των διδαχών του, να σπείρη μέσα εις την καρδίαν του Χριστιανού, την αγάπην του Θεού. Εκείνος δε όχι μόνον χαίρεται εις τας διδαχάς του καλού κυβερνήτου του, αλλά και πτερουγίζει η καρδία του λέγουσα∙ Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, δια της οδηγίας και κυβερνήσεως του εμπείρου πνευματικού πατρός μου.

Όποιος λοιπόν θέλει να ανεβή υψηλά εις την κλίμακα της πνευματικής ζωής, οφείλει πρώτον να εύρη έμπειρον Πνευματικόν, ο οποίος να δύναται όχι μόνον να τον επαναφέρη, εις το ύψος της αγνείας και σωφροσύνης, εάν είναι νέος και έχη ξεπέσει από το ύψος της παρθενίας εις σαρκικάς αμαρτίας, αλλά και να τον διδάξη να είναι ανεκτικός, υπομονητικός και ταπεινόφρων. Και τοιουτοτρόπως δια της καθαράς εξομολογήσεως και μετανοίας τον φέρει εις μέτρα αγιότητος, ώστε να βλέπη τον Τριαδικόν Θεόν εις την καρδίαν του και να βλέπεται υπ’ Αυτού.

Τας ψυχάς σας κατ’ οικονομίαν Θεού και με το ίδιον θέλημά σας εκρεμάσατε εις το επιτραχήλιον της ιερωσύνης. Το επιτραχήλιον είναι τύπος, κατά διαδοχήν, του λεντίου, όπου εφόρεσεν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, όταν έπλυνε και εσφόγγισε τους πόδας των αγίων Αποστόλων και Μαθητών Του. Και σεις, εάν θέλετε να περάσετε χωρίς φουρτούνα το πέλαγος τούτοτου βίου και να υπάγετε εις τον καλόν λιμένα, όπου είναι η Βασιλεία του Θεού, ακούσατε τας συμβουλάς και οδηγίας, τας οποίας σας δίδει η αγία Εκκλησία διά της ιερωσύνης των πνευματικών πατέρων της. Όταν εργασθήτε αυτάς, θα ιδήτε την ωφέλειάν των και θα ευχαριστήσετε τον δοτήρα Θεόν, ο οποίος σας ηξίωσε να διδάσκεσθε το πως να φυλάττετε την ψυχήν σας καθαράν από τα ξένα προς αυτήν πάθη.

Εκείνος ο οποίος θέλει να φυλάξη τον εαυτόν του καθαρόν, πρέπει να σκεφθή ότι μίαν ημέραν θα αναχωρήση εκ του κόσμου τούτου, και ο πανάγαθος Θεός, όπου γνωρίζει τα πάντα προτού να γίνουν, του έχει προετοιμάσει και την θέσιν που θα λάβη όταν φυλάξη την ψυχήν του καθαρωτάτην.

Μετά το άγιον Βάπτισμα, επειδή ο άνθρωπος εξέρχεται από την αγίαν Κολυμβήθρα καθαρός και ακέραιος ωσάν το περιστέρι, ο εχθρός της ψυχής του έχει στρέψει όλα τα όπλα του εις το πως να μολύνη την καθαρωτάτην ψυχήν, η οποία πρώτον μεν είχε τον μολυσμόν του προπατορικού αμαρτήματος, αλλά μετά ταύτα βαπτισθείσα εις την κολυμβήθραν διά των τριών καταδύσεων, εξήλθεν ακεραία ωσεί περιστερά.

Ο πανάγαθος Θεός φέρει παράδειγμα εν τω αγίω αυτού Ευαγγελίω την περιστεράν, διότι αυτή είναι ακεραία και δεν έχει μίσος. Όταν όμως τρώγη απροσέκτως, τότε το γεράκι, που βλέπει από υψηλά εις πόσην λήθην την έχει ρίψει το πάθος της γαστριμαργίας, κατεβαίνει αιφνιδίως και την αρπάζει, και τότε αλλοίμονον τα χάνει όλα.

Έτσι και η ψυχή, μη προσέχουσα, αλλά τρώγουσα με λήθην, πρώτον διά της φαντασίας, τας αισχράς εικόνας των παθών του κόσμου, δεύτερον διά των συγκαταθέσεων εις τα πάθη, και τρίτον διά των αισχίστων πράξεων, συλλαμβάνεται και κατασπαράσσεται από τα νύχια του νοητού ιέρακος (διαβόλου) και χάνεται τελείως. Αλλά η άπειρος αγάπη του παναγάθου Θεού διά τον άνθρωπον έχει μετά το πίπτειν το εγείρεσθαι, διά της μετανοίας και ταπεινοφροσύνης.

Μετά την πτώσιν όμως χρειάζεται πολύς κόπος. Αυτός που έπεσε πρέπει να έχη μεγάλην προσοχήν και να σκέπτεται πάντοτε, ότι ο πανάγαθος Θεός προ της πτώσεώς του τον είχε δημιουργήσει επίγειον άγγελον.

Η ψυχή ως άυλος και θεία δεν εμποδίζεται από τίποτε. Επομένως εάν η φαντασία είναι καθαρά, η διάνοια καθαρωτάτη, και ο νους είναι βασιλεύς και κυβερνήτης της ψυχής, τότε αυτή χωρίς κόπον αναβιβάζεται από την θεωρίαν των κτισμάτων εις το κάλλος του Θεού. Όταν όμως συγκαταβαίνη εις τους αισχρούς λογισμούς, τότε πίπτει ο νους και σκοτίζεται. Εσκοτισμένος παρακαλεί τον φύλακά του, δηλαδή την συνείδησίν του, να τον ελέγξη. Ο δε έλεγχος αυτός της συνειδήσεως τον οδηγεί εις την κατάνυξιν, την συντροβήν και την μνήμην του θανάτου.

Ερχόμενος ο χριστιανός εις αυτήν την κατάστασιν προστρέχει εις τον Πνευματικόν και εξομολογείται. Και ο Πνευματικός, τι κάμνει; Τον εξετάζει διά της πείρας του επιμελώς και επισταμένως, προσέχων να τον απαλλάξη και από την μικράν ουλήν την οποίαν αφήνει η αμαρτία, ίνα μη γίνη εις αυτόν πνευματική γάγγραινα. Αρχικώς διά να τον ενθαρρύνη και παρηγορήση του λέγει, δεν είναι τίποτε αυτό, έως ότου ιδή στερεάν την μετάνοιαν εις την καρδίαν του, και τότε τον νουθετεί και τον διδάσκει διά διαφόρων γεγονότων, τα οποία γνωρίζει εκ πείρας και έχει μελετήσει εις διάφορα βιβλία.

Ο εχθρός όμως διάβολος ο οποίος βλέπει το επιδέξιον του Πνευματικού, και γνωρίζων ότι ο πανάγαθος Θεός δεν έκαμε τον άνθρωπον εις απώλειαν αλλά «εις περιποίησιν», και ότι η ψυχή του είναι εξηγορασμένη με το πάντιμον αίμα Του, προσπαθεί να τον μολύνη. Και διά να το κατορθώση αυτό, φέρνει πολλάς φοράς εις τον εξομολογούμενον εικόνας αισχράς, ώστε να τον απελπίση ότι δήθεν δεν υπάρχει ελπίς σωτηρίας δι’ αυτόν όπου εμόλυνε το κατ’ εικόνα και το καθ’ ομοίωσιν, και ούτω να τον ρίψη εις την απόγνωσιν.

Αλλά ο Χριστιανός δεν πρέπει να απελπίζεται, έχων εις τον νουν του το παράδειγμα του ασώτου υιού, ο οποίος, όταν μετενόησε, επέστρεψεν και ο πατήρ του με πολλήν αγάπην τον ενηγκαλίσθη μετανοούντα, και τα λοιπά, καθώς το ιερόν Ευαγγέλιον διηγείται.

Αλλά και άλλα πολλά παραδείγματα επιστροφής εις το ύψος της καθαρότητος συναντώμεν εις την εκκλησιαστικήν ιστορίαν.

Αρκεί ολίγον κατ’ ολίγον να αγαπήσωμεν τον πανάγαθον Θεόν σκεπτόμενοι τας προς ημάς πολλάς Του ευεργεσίας, και εκείνος κατόπιν θα οικονομήση τα της σωτηρίας ημών. Δεν θέλει πολύ, ας αρχίσωμεν από μίαν τρίχαν.

Ενθυμείσθε ο καθείς την μακαρίτισσαν την γιαγιάν μας; Εγνεθε την ρόκαν της, έβγαζε μίαν κλωστήν. Μετά αυτήν την κλωστήν την εδίπλωνε, και όχι δυό ή τρείς φοράς, αλλά πολλάς. Κατόπιν εγίνετο σχοινί και με αυτό εξυπηρετείτο εις κάθε χρείαν και ανάγκην όπου το είχε.

Και ημείς ας αγαπήσωμεν αρχικώς μίαν τρίχαν (ολίγον δηλαδή) τον Θεόν, και κατόπιν αυτή η τρίχα θα γίνη σχοινί χονδρό. Θα το δώσωμεν εις τον Θεόν και ο πανάγαθος Θελος θα μας τραβήξη κοντά Του. Ο πανάγαθος Θεός συνεχώς μας λέγει: «Δός μοι υιέ, σην καρδίαν» (παροιμ. Κγ΄26). Όταν δε του δώσετε την καρδίαν σας διά της αδιαλείπτου καρδιακής προσευχής, άλλο τίποτε δεν θα αγαπάτε, παρά μόνον το γλυκύτατον όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, το οποίον αγαπώμενον και επικαλούμενον εκδιώκει μακράν τας αισχράς φαντασίας και τον κίνδυνον διά συγκαταθέσεις και πράξεις.

Όταν εργάζεσθε αυτήν την καρδιακήν εργασίαν της προσευχής θα έχετε χαράν παντοτινήν. Και διά της χαράς αυτής και του θείου έρωτος του Χριστού θα γλυκανθήτε εις τον αγνόν βίον, αφήνοντας την ματαιότητα του κόσμου.

Ο Πνευματικός εις την εξομολόγησιν των λογισμών, πρέπει να ακούη, μηδέν λαλών, μήτε να ερωτά, γιατί το έκαμες, αλλά να λέγη∙ «Δεν πειράζει, παιδί μου, άνθρωποι είμεθα, και δι’ ευχών των Πατέρων μας θα διορθωθώμεν».

Όταν δε ακούη εξομολογήσεις, ο νους του εξομολογούντος πρέπει να είναι εις τον ουρανόν και να σκέπτεται, ότι ο εξομολογούμενος δεν έχει κάνει τίποτε εμπρός εις τα ιδικά του αμαρτήματα, όπου είναι πάμπολλα, όπως η άμμος, ενώ του εξομολογουμένου είναι μηδέν.

Πρέπει να έχη εις την καρδίαν του την πνευματικήν ηδονήν και αγαλλίασιν εκ της πηγής του γλυκυτάτου ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ακόμη, δεν πρέπει να φιλονική, αλλά να έχη την υπομονήν, την ανοχήν και την σιωπήν, διότι αυτά τα όπλα έχουν μητέρα την ταπεινοφροσύνην και δι’ αυτών θα κατατροπώνη τους δαίμονας και θα κερδίζη ψυχάς.

Όταν δε έχη πρόσωπα, τα οποία εις τον κόσμον ηπατήθησαν και εξέπεσαν εις πολλά άτιμα πάθη, να είναι παρήγορος, διότι αι ηδοναί, τας οποίας απήλαυσαν δια των αισχρών παθών, είναι δηλητήριον εις την ψυχήν των και με πολλήν καρτερίαν και διάκρισιν θα εξέλθη αυτό το δηλητήριον από την ψυχήν των. Πρωτίστως να ευχαριστή τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, ο οποίος ηξίωσε αυτήν την ψυχήν και εξήλθεν από τον κυκεώνα της αμαρτίας, και κατόπιν με υπομονήν να την οδηγή κατ’ ολίγον εις την οδόν της αρετής με υπομονήν να την οδηγή κατ’ ολίγον εις την οδόν της αρετής.

Κάθε πνευματικός πατήρ, αν δεν γίνη παράδειγμα ταπεινώσεως εις τον μαθητήν του και δεν υποταχθή εις αυτόν, καθώς ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έπλυνε τα πόδια των Αποστόλων, δεν θα δυνηθή μα βοηθήση τον μαθητήν του να φθάση εις το βάθος της ταπεινοφροσύνης και δι’ αυτής εις το ύψος της θεωρίας.

 

ΠΗΓΗ:»ΓΕΡΟΝΤΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ» τόμος β΄ †Ιερομονάχου Χρυσάνθου Αγιαννανίτου

Έκδ. Ι. Μ. Παναγίας Οδηγητρίας Μώλος Λοκρίδος

---

[i] Βλ. Ησαΐα α’ 3: «Έγνω βους τον κτησάμενον και όνος την φάτνην του κυρίου αυτού∙ Ισραήλ δε με ουκ έγνω και ο λαός με ου συνήκεν».

Πράσινο φως για «βιονικούς» στρατιώτες

 

Σημείωση blog: Αυτά πριν τριάντα χρόνια λεγόντουσαν επιστημονική φαντασία και σήμερα λαμβάνουν "σάρκα και οστά". Τι μπορεί λοιπόν να χαρακτηριστεί συνωμοσιολογία ή  δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο; 

Μεταξύ άλλων, θα επιτρέπονται ο γεωγραφικός εντοπισμός των «βιονικών» στρατιωτών από τους ανωτέρους τους στο πεδίο της μάχης και η ηλεκτρονική τους σύνδεση με οπλικά συστήματα ή άλλους στρατιώτες (φωτ. A.P.).

REUTERS

11.12.2020 • 21:34

 

ΠΑΡΙΣΙ. Την έγκρισή της προσέφερε, χθες, η επιτροπή δεοντολογίας και ηθικών θεμάτων των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων για την ανάπτυξη «ενισχυμένων στρατιωτών» με τη χρήση ρομποτικών εξωσκελετών και εμφυτευμάτων. Οι «βιονικοί» στρατιώτες θα μπορούν έτσι «να βελτιώσουν τις σωματικές, διανοητικές και ψυχολογικές ικανότητές τους», επιτρέποντας μεταξύ άλλων τον γεωγραφικό εντοπισμό τους από τους ανωτέρους τους στο πεδίο της μάχης και την ηλεκτρονική τους σύνδεση με οπλικά συστήματα ή άλλους στρατιώτες.

Αλλες «βελτιώσεις», τις οποίες εξετάζει το γαλλικό επιτελείο, αφορούν τη χρήση ιατρικών μεθόδων για την αντιμετώπιση του πόνου, του άγχους και της κόπωσης, καθώς και τη δημιουργία χημικών ουσιών, οι οποίες θα ενισχύουν την ψυχική αντοχή στρατιωτών που έχουν αιχμαλωτιστεί. «Η Γαλλία οφείλει να συντηρεί την επιχειρησιακή υπεροχή των στρατευμάτων της, σεβόμενη την ίδια ώρα τους κανόνες του στρατιωτικού δικαίου και τις θεμελιώδεις αξίες της κοινωνίας μας», αναφέρει στην έκθεσή της η επιτροπή δεοντολογίας. Για τον λόγο αυτό, η επιτροπή απαγορεύει κάθε τροποποίηση, η οποία θα επηρεάζει την «ανθρωπιά» των στρατιωτών και την ικανότητά τους να ελέγχουν τη βία που ασκούν.

Παραδείγματα απαγορευμένων «βελτιώσεων» αποτελούν τα εγκεφαλικά εμφυτεύματα, που θα επηρεάσουν τις γνωσιολογικές ικανότητες του στρατιώτη και θα περιορίσουν την ελεύθερη βούλησή του. Σε δηλώσεις της αυτή την εβδομάδα, η Γαλλίδα υπουργός Αμυνας, Φλοράνς Παρλί, απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο «παρεμβατικών» βελτιώσεων σε μέλη του στρατεύματος. «Πρέπει, ωστόσο, να είμαστε ξεκάθαροι. Ολες οι χώρες δεν μοιράζονται δυστυχώς τις δικές μας ηθικές αναστολές και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο μέλλον. Το πόρισμα της επιτροπής δεοντολογίας δεν αποτελεί απαγόρευση, ενώ τα σχέδιά μας μπορεί να αναθεωρηθούν στο άμεσο μέλλον», ανέφερε την Τρίτη η κ. Παρλί. 

Το πόρισμα της επιτροπής δεοντολογίας δημοσιεύεται λίγες ημέρες μετά το άρθρο του «τσάρου» των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, Τζον Ράντκλιφ, ο οποίος εκφράζει την ανησυχία του για τα απειλητικά σχέδια της Κίνας στον τομέα της στρατιωτικής τεχνολογίας. «Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η Κίνα έχει πραγματοποιήσει ήδη πειράματα σε στελέχη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, σε μία προσπάθεια δημιουργίας στρατιωτών με βιολογικά ενισχυμένες ικανότητες. Το κυνήγι του Πεκίνου για ισχύ δεν γνωρίζει ηθικούς φραγμούς», έγραφε ο Ράντκλιφ στην Wall Street Journal. Τους ισχυρισμούς του Αμερικανού αξιωματούχου απέρριψε το Πεκίνο, καλώντας «τον αμερικανικό πολιτικό κόσμο να πάψει την παραγωγή και διασπορά πολιτικών ιών και ψευδολογιών», σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας. Το 2016, αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν ότι ο αμερικανικός στρατός δαπανά εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο για την κατασκευή προηγμένου εμφυτεύματος, που θα επιτρέπει στον εγκέφαλο στρατιωτών να επικοινωνεί απευθείας με υπολογιστές. Η υπηρεσία έρευνας και ανάπτυξης του Πενταγώνου DARPA ελπίζει ότι πέρα από τις αμυντικές του εφαρμογές, το εμφύτευμα θα βελτιώσει τη ζωή αναπήρων, που θα μπορούν να ελέγχουν αντικείμενα με τη σκέψη τους.

ΠΗΓΗ: www.kathimerini.gr

Είναι τόσο όμορφη

 

Μη λέτε πολλά. Κρατήστε την γλώσσα. Αγαπήστε την σιωπή. Αν την συνηθίσετε, μετά δεν θα θέλετε να ομιλείτε. Τόσον είναι όμορφη η σιωπή.

Άγιος Ιερώνυμος της Αιγίνης

"Εγκατάλειψη"

 

Και αυτό γίνεται φανερό από την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου

47. Η εγκατάλειψη των αγωνιστών από το Θεό συνήθως γίνεται εξαιτίας κενοδοξίας ή κατακρίσεως του πλησίον ή επάρσεως για τις αρετές τους. Όποιο απ' αυτά τα τρία πλησιάσει και κυριαρχήσει στις ψυχές των αγωνιζομένων, προξενεί την εγκατάλειψη του Θεού. Και δε θα διαφύγουν τη δίκαιη καταδίκη για τις πτώσεις αυτές, μέχρις ότου διώξουν την αιτία της εγκαταλείψεως και καταφύγουν στο ύψος της ταπεινοφροσύνης. 48. Ακαθαρσία της καρδιάς και σπίλωση της ψυχής δεν είναι μόνο η παρουσία εμπαθών νοημάτων, αλλά και το να υπερηφανεύεται κανείς για το πλήθος των κατορθωμάτων του και να φουσκώνει για τις αρετές του και να έχει μεγάλη ιδέα πως απέκτησε σοφία και γνώση Θεού και να μέμφεται όσους αδελφούς είναι ράθυμοι και αμελείς. Και αυτό γίνεται φανερό από την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου. 49. Μη νομίζεις ότι θα απαλλαγείς από τα πάθη και ότι θα ξεφύγεις τον μολυσμό των εμπαθών νοημάτων που γεννιούνται από αυτά, εφόσον έχεις φρόνημα αγέρωχο και φουσκωμένο για τις αρετές σου. Δεν πρόκειται να αποκτήσεις αγαθούς λογισμούς ώστε να δεις την αυλή της ειρήνης, ούτε χρηστότητα και γαλήνη στην καρδιά ώστε να μπεις με χαρά στο ναό της αγάπης, έως ότου έχεις πεποίθηση στον εαυτό σου και στα έργα σου.

Νικήτας ο Στηθάτος (Όσιος)

 

και προσκαλούν πάλι τη ψυχή σε φιλία και οικειότητα μαζί τους

Πάρα πολύ βοηθά το μίσος κατά των δαιμόνων στη σωτηρία μας και είναι κατάλληλο για την εργασία της αρετής. Κι όμως αυτό το μίσος, δεν μπορούμε να το ανατρέφομε και να το αυξάνομε μέσα μας σαν ένα καλό γέννημα, επειδή τα φιλήδονα πονηρά πνεύματα το διασκορπίζουν και προσκαλούν πάλι τη ψυχή σε φιλία και οικειότητα μαζί τους. Αλλά αυτή τη φιλία ή μάλλον τη δυσκολοθεράπευτη γάγγραινα, ο Γιατρός των ψυχών τη θεραπεύει με την εγκατάλειψη. επιτρέπει να πάθομε κάτι φοβερό από αυτούς νύχτα και ημέρα. Και έπειτα η ψυχή ξαναγυρίζει στο αρχικό μίσος κατά των δαιμόνων, μαθαίνοντας να λέει προς τον Κύριο όπως ο Δαβίδ: «Τους μισούσα με μίσος τέλειο, έγιναν εχθροί μου»(22). Γιατί μισεί με τέλειο μίσος τους δαίμονες, εκείνος ο οποίος μήτε με πράξη μήτε με τη διάνοια αμαρτάνει, και αυτό είναι αλάνθαστο γνώρισμα της μέγιστης και πρώτου βαθμού απάθειας.

Ευάγριος ο Ποντικός

 

μη σου φανεί ανεξήγητο και παράδοξο

53. Αν έπεσες από εγκατάλειψη του Θεού σε πτώση σαρκική ή της γλώσσας ή του λογισμού, παρόλο που περνούσες ζωή επίπονη και τραχύτατη, μη σου φανεί ανεξήγητο και παράδοξο. Γιατί η πτώση είναι δική σου και οφείλεται σε σένα. Αν δηλαδή εσύ πρώτα δε σχημάτιζες —όπως δεν έπρεπε— κάποια κούφια και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου, ή δεν υπερηφανευόσουν από αλαζονικό φρόνημα σε βάρος άλλου, ή δεν έκρινες κάποιον για την ανθρώπινη αδυναμία του, δεν θα σε εγκατέλειπε με δίκαιη απόφαση ο Θεός, και δε θα μάθαινες έτσι την αδυναμία σου. Την έμαθες λοιπόν, για να μάθεις έτσι να μην κρίνεις, να μην έχεις φρόνημα υψηλότερο απ' ό,τι πρέπει να έχεις και να μην υπερηφανεύεσαι κατά των άλλων.

 Νικήτας ο Στηθάτος (Όσιος)

 

Νήψη είναι μια μόνιμη σταθεροποίηση του λογισμού και στάση του στην πύλη της καρδιάς

Νήψη είναι μια μόνιμη σταθεροποίηση του λογισμού και στάση του στην πύλη της καρδιάς. βλέπει και ακούει τους κλέφτες λογισμούς να έρχονται, δηλαδή τι λένε και τι κάνουν οι ανθρωποκτόνοι δαίμονες. Και ποια είναι η μορφή που χάραξαν και όρθωσαν οι δαίμονες και η οποία προσπαθεί με τη φαντασία να εξαπατήσει το νου. Αυτά λοιπόν αν μας απασχολούν φιλόπονα, μας φανερώνουν, αν θέλομε, με εξαιρετική πληρότητα την πείρα του νοητού πολέμου. 7. Τη νήψη τη γεννά ο διπλός φόβος: τόσο οι εγκαταλείψεις από το Θεό, όσο και οι πειρασμοί που έρχονται για παιδαγωγία. Και είναι αυτή μια συνεχής παρουσία της προσοχής μέσα στην ηγεμονική δύναμη (το νου) του ανθρώπου που προσπαθεί να φράξει την πηγή των κακών λογισμών και έργων. Γι’ αυτό έρχονται και οι εγκαταλείψεις και οι αναπάντεχοι εκ μέρους του Θεού πειρασμοί προς διόρθωση του βίου μας. Και μάλιστα σ’ εκείνους που γεύθηκαν την ανάπαυση που δίνει το αγαθό της νήψεως και κατόπιν πέφτουν στην αμέλεια. Η νήψη που τηρείται συνεχώς γεννά τη συνήθεια. Η συνήθεια προκαλεί κάποια φυσική πυκνότητα στη νήψη. Κι αυτή γεννά ήρεμη θεωρία του νοητού πολέμου με τα χαρακτηριστικά του. τη διαδέχεται επίμονη ευχή του Ιησού και έπειτα γλυκιά ηρεμία του νου χωρίς φαντασίες και μια κατάσταση ενώσεως με τον Ιησού.

Ησύχιος ο Πρεσβύτερος (Άγιος)

 

Στο νου που υψηλοφρονεί, δίκαια επέρχεται οργή

16. Στο νου που υψηλοφρονεί, δίκαια επέρχεται οργή, δηλαδή εγκατάλειψη, όπως ειπώθηκε· παραχώρηση δηλαδή να ενοχλείται από τους δαίμονες κατά τη θεωρία, για να συναισθανθεί την φυσική ασθένειά του και να γνωρίσει καλά τη θεία δύναμη και χάρη που τον σκεπάζει και κατορθώνει κάθε αγαθό, και τέλος να ταπεινωθεί και να απομακρύνει εντελώς το αλλόκοτο και παρά φύση υπερήφανο φρόνημα, ώστε να μην επέλθει σ' αυτόν η άλλη οργή, η αφαίρεση δηλαδή των χαρισμάτων που του δόθηκαν, αφού θα έχει ταπεινωθεί και θα έχει έρθει σε συναίσθηση Εκείνου που χορηγεί τα καλά. 17. Εκείνος που με το πρώτο είδος της οργής, δηλαδή της εγκαταλείψεως, δε σωφρονίστηκε, ώστε να έρθει σε ταπείνωση, θεωρώντας την δάσκαλο της θεογνωσίας, αυτός δέχεται το δεύτερο είδος της οργής, η οποία του αφαιρεί την ενέργεια των χαρισμάτων και τον αφήνει έρημο από τη δύναμη που τον φρουρούσε πρωτύτερα. Γιατί λέει ο Θεός για τον αχάριστο Ισραήλ: «Θα αφαιρέσω το περίφραγμά του και θα παραδοθεί στη διαρπαγή, θα χαλάσω τον τοίχο του και θα καταπατηθεί· θα εγκαταλείψω το αμπέλι μου και δε θα κλαδευτεί ούτε θα σκαφτεί· θα μείνει χέρσο και θα γεμίσει αγκάθια και θα δώσω διαταγή στα σύννεφα να μη βρέξουν πάνω του»(Ησ. 5, 5-6).

Μάξιμος ο Ομολογητής

 

ώσπου να εννοήσει την αδυναμία του

81. Εκείνος που έδωσε θεληματικά τον εαυτό του στους κόπους των αρετών και βαδίζει με θέρμη το δρόμο της ασκήσεως, αξιώνεται να λάβει μεγάλες δωρεές από το Θεό. Προχωρώντας προς το μέσο της τελειότητας, έρχεται σε θεϊκές αποκαλύψεις και οπτασίες και γίνεται όλος τόσο φωτοειδής και σοφός, όσο επιτείνεται ο κάματος των αγώνων του. Όσο πάλι ανεβαίνει προς το ύψος της θεωρίας, τόσο σηκώνει εναντίον του πιο πολύ το φθόνο των ολεθρίων δαιμόνων γιατί αυτοί δεν υποφέρουν να βλέπουν άνθρωπο να μεταβάλλεται σε αγγελική φύση, γι' αυτό και ακονίζουν στα κρυφά εναντίον του το οξύ βέλος της οιήσεως. Αν λοιπόν καταλάβει την πανουργία και καταφύγει στο οχυρό της ταπεινώσεως, κατηγορώντας τον εαυτό του, ξεφεύγει τον όλεθρο της υπερηφάνειας και εισάγεται στα λιμάνια της σωτηρίας. Διαφορετικά, εγκαταλείπεται από το Θεό και παραδίνεται σε πνεύματα που τον ζητούν για να παιδευθεί ακούσια, αφού δεν προτίμησε τη θεληματική παίδευση. Αυτά τα πνεύματα είναι φιλήδονα και φιλόσαρκα, πονηρά και θυμώδη, και τον ταπεινώνουν με τις σφοδρές επιθέσεις τους, ώσπου να εννοήσει την αδυναμία του· και αφού θρηνήσει και απαλλαγεί από την παίδευση, θα λέει όπως ο Δαβίδ: «Μου έκανε πολύ καλό που με ταπείνωσες, για να μάθω το θέλημά Σου»(Ψαλμ. 118, 71). 

 Νικήτας ο Στηθάτος (Όσιος)

 

ΠΗΓΗ: https://religious.gr/