1.Περί οικονομίας.

1.Περί οικονομίας.

Γ ρ ά φ ε τ ε: «Συγχέεις δεινώς τα πράγματα», όταν λέγης ότι: «Η Εκκλησία ουδέποτε επέτρεψεν οικονομίαν εις την περιοχήν του δόγματος και της ευσεβείας». Με επαναφέρετε δε εκ της «συγχύσεως» διά της διακρίσεως, ην ποιείτε μεταξύ γενομένης οικονομίας εις την δογματικήν διδασκαλίαν της Εκκλησίας και της οικονομίας προς «ετεροδιδασκαλούντα» πρόσωπα. Και επιλέγετε: «Το δεύτερον όμως, η επίδειξις δηλαδή ανοχής προς πρόσωπα κακοδοξούντα, πολλάκις εγένετο».

Α π ά ν τ η σ ι ς :  Φρονώ, π. Επιφάνιε, ότι περί τοιαύτης ανοχής και αναμονής και εγώ ωμίλησα. Επαναλαμβάνω τα γραφέντα,

«Ως διαφαίνεται εις τα ανωτέρω, πάντοτε πρό Συνοδικής καταδίκης και αποφάσεως (διά ετεροδιδασκαλούντα)  μ ε σ ο λ α β ε ί   χ ρ ό ν ο ς  τις μέχρις ότου ν’ αρχίση η αντίδρασις των ορθοδόξων ποιμένων και φρουρών. Θεωρητικώς ο χρόνος αυτός δεν θα πρέπει να υφίσταται καν, διότι, άμα τη κηρυττομένη αιρέσει, άμα και η αντίδρασις. Πρακτικώς όμως αλλά με «ορθόδοξον αντιμετώπισιν,  θ α   π ρ έ π η   να μεσολαβήση το αναγκαίον και απαιτούμενον διάστημα, το οποίον θα επιτρέψη την  δ ι ά γ ν ω σ ι ν    της νόσου. Από της στιγμής εκείνης άρχεται η ευθύνη να βαρύνη πάντα ορθόδοξον ποιμένα και πιστόν».

Ως δύναται ευκόλως να παρατηρηθή, ωμίλησα περί ανοχής, αλλά μέχρι της διαγνώσεως, την οποίαν παρουσίασα ως  γ ε ν ο μ έ ν η ν   και κατέληγον ότι πρέπει πλέον να γίνη η εφαρμογή των Κανόνων. Εις ταύτα μοι απαντάτε: «Ναι, αγαπητέ κ. Θεοδώρητε, αυτό απομένει»! Κατά συνέπειαν, μέχρις εδώ συμφωνούμε!

Αναφορικώς δε με την οικονομίαν ουχί εις πρόσωπα, αλλ’ εις κακοδοξίαν, είχον αναφέρει τας αποφάσεις της ιδίας Εκκλησίας: «Εν γαρ τοις θείοις δόγμασιν  ο υ δ α μ ο ύ   χ ώ ρ α ν   έ χ ε ι   π ο τ έ   η   ο ι κ ο ν ο μ ί α   ή   σ υ γ κ α τ ά β α σ ι ς. ταύτα γαρ απαρασάλευτα εισί, και υπό πάντων Ορθοδόξων ως απαράβατα εν πάση ευλαβεία διαφυλλάττονται και ο μικρόν τι τούτων παραβαίνων,  ω ς   σ χ ι σ μ α τ ι κ ό ς   και   α ι ρ ε τ ι κ ό ς   κατακρίνεται και αναθεματίζεται και   α κ ο ι ν ώ ν η τ ο ς   παρά πάσι λογίζεται». (Αποφ. Πατριαρχών Ανατολής εν έτει 1718).

Συνεπώς επερίττευεν όλως η διευκρίνησις, ήν ποιείτε, υπολαβόντες τα παρατιθέμενα υπ’ εμού ως καρπόν «συγχύσεως». Το παράδειγμα επίσης του ι. Αυγουστίνου το οποίον επικαλείσθε, ότι δηλ. η Εκκλησία καίτοι εγνώριζεν την κακόδοξον αυτού διδασκαλίαν περί «απολύτου προορισμού», «ουδέποτε κατεδίκασεν αυτόν», φρονώ, ότι δεν παρέχει  ο υ δ ε μ ί α ν   δ ι α φ ώ τ ι σ ι ν   δια την περίπτωσιν Αθηναγόρου. Εξηγούμαι:

Η Εκκλησία, ως εν τη μακραίωνι αυτής ιστορία εμφαίνεται, προβαίνει εις καταδίκας αιρετικών διδασκαλιών, ή των συγγραφέων των, ευθύς ως το λογικόν αυτής ποίμνιον θορυβηθή, ή τεθή εν κινδύνω η σωτηρία του διά της ποιμάνσεώς του εις την «αιρετικήν πόαν» του κακοδοξούντος. Διό ηνέχθη επί μακρόν τον Ωριγένην, Θεόδωρον Μοψουεστίας, Θεοδώρητον Κύρου και άλλους.

Ειδικώς δε περί της διδ/λίας του ι. Αυγουστίνου περί «απολύτου προορισμού», ότε το «βλάβος» εγένετο πλέον έκδηλον, κατεδικάσθη επανειλημμένως, αρχής γενομένης εν τη Συνόδω της Κωνσταντινουπόλεως εν έτει 1638. Επίσης, σημειώ επί τη ευκαιρία, ότι και  ο θείος Γρηγόριος Νύσσης, ως θα γνωρίζετε, περιέχει εις τα έργα του μη ορθοδόξους θέσεις, αναφορικώς προς την αποκατάστασιν των πάντων, χωρίς εν τούτοις να παύση παρά τοις πιστοίς και τη Εκκλησία να θεωρήται «πατήρ πατέρων».

Κατά συνέπειαν, γνωρίζω και εγώ τας τοιαύτας δικαίας οικονομίας της Εκκλησίας, αλλ’ ουδέν κοινόν παρατηρώ μεταξύ των ανωτέρω ανδρών, οίτινες, «γυμνάζοντες εαυτούς περί τους της ευσεβείας λόγους απεσφάλησαν της αληθείας» με τας καθαράς ανατινάξεις δογμάτων και ι. Κανόνων υπό του «Προφηταποστόλου και των συν αυτώ».

Εις την περίπτωσιν όμως του Οικουμενικού το «βλάβος» πλέον εγένετο κατάδηλον. Λαοί ολόκληροι σκανδαλίζονται, ως και υμείς γράφετε, «βλέποντες τον Ορθόδοξον Πατριάρχην Κων/πόλεως να αθετή -εν ονόματι της αγάπης!- τους ιερούς Κανόνας, να ανατρέπη αιωνοβίους

Παραδόσεις, να κρημνίζη τείχη ασφαλείας, να μεταίρη όρια ά έθεντο αγιώτατοι Πατέρες της Εκκλησίας»!

Ποία Σύνοδος -ερωτώμεν- ή τις Επίσκοπος κατεδίκασε επισήμως τας και υφ’ υμών χαρακτηρισθείσας «απαισίας συγκρητιστικάς» διδασκαλίας του Οικουμενισμού; Ανακοινώσεις όμως και γεγονότα που  ε π α ι ν ο ύ ν   αντί να ψέγουν τον γηραιόν Φαναριώτην, θα αναγνώσετε κατωτέρω.

Συνεχίζοντες αναφέρετε την επιδειχθείσαν, καθ’ υμάς, «θαυμαστήν» και δη «τερατώδη» οικονομίαν της Εκκλησίας προς τους προσχωρήσαντας τη αιρέσει του Αρείου Επισκόπους, τους οποίους ου μόνον, εάν δεν ήσαν πρωτοστάται δέχεται, αλλά και τοις πάσι επαναδίδει τους θρόνους των, μετά την κατάπτυσιν της αιρέσεως. (σελ. 98-9).

Προς βεβαίωσιν δε των λόγων σας αναφέρεσθε εις την προς Ρουφινιανόν επιστολήν του Μ. Αθανασίου, όστις ασπάζεται τα ανωτέρω και συμβουλεύει τον Ρουφινιανόν να επιδείξη και αυτός ομοίαν ανοχήν προς τους πεπτωκότας.

Α π ά ν τ η σ ι ς: Θα έπρεπε να είχετε προσέξει ότι η οικονομία αύτη παρεσχέθη «τ ο ι ς   π α ρ α σ υ ρ ε ί σ ι   δ ι’   α ν ά γ κ η ν   κ α ι   β ί α ν», ως και το έτερον όπερ αναφέρει ολίγον ανωτέρω του παρατεθέντος υφ’ υμών αποσπάσματος: «π ε ρ ί   τ ω ν   δ ι’   α ν ά γ κ η ν   υ π ο σ υ ρ έ ν τ ω ν   μ έ ν,   μ η   φ θ α ρ έ ν τ ω ν   δ ε …».

Και ότι ασφαλώς  ο υ δ έ ν    κ ο ι ν ό ν  υφίσταται μεταξύ της των Αρειανών  μ α ν ί α ς  κατά παντός ορθοδοξούντος Επισκόπου προς την άνεσιν και ελευθερίαν της σήμερον διά τους βουλομένους ορθοτομείν τον λόγον της αληθείας Σεβασμιωτάτους, είναι τοις πάσι δήλον!

Παραθέτω δύο «σκηνάς», ίνα συλλάβωμεν, έστω και αμυδρώς, υπό ποίας συνθήκας έζων οι τότε ορθόδοξοι κληρικοί τε και λαϊκοί:

Α) «Συναγαγόντες γαρ (οι Αρειανοί) πλήθος βουκόλων και ποιμένων άλλων τε αγοραίων και ασελγών νεωτέρων μετά ξιφών και ροπάλων επήλθον αθρόως τη εκκλησία τη καλουμένη Κυρίνου και τους μεν α π έ κ τ ε ι ν α ν,  τους δε κατεπάτησαν, άλλους τε πληγάς κατακόψαντες εις δεσμωτήριον ενέβαλον και εξώριζον, πολλάς τε γυναίκας κατασύροντες είλκον εις το δικαστήριον δημοσία και των τριχών έλκοντες ύβριζον».

Και προσθέτει ο ίδιος πάλιν Μ. Αθανάσιος:

Β) «ποιούσι δε (οι Αρειανοί) γραφήναι και τοις εν Αλεξανδρεία δικασταίς περί Αθανασίου και πρεσβυτέρων τινών εξ ονόματος, ίνα είτε επίσκοπος, είτε τις εξ εκείνων ευρεθείη της πόλεως ή των όρων αυτής επιβάς, εξή τω δικαστή, των ευρισκομένων  τ α ς   κ ε φ α λ ά ς   α π ο τ έ μ ν ε ι ν…» (ΒΕΠΕΣ 31, 246, 251).

Κατά συνέπειαν, πολύ ορθώς η Σύνοδος εφήρμοσεν εις την ανωτέρω περίπτωσιν οικονομίαν, και πολύ ορθώς, νομίζω, η του λαού συνείδησις της σήμερον επιθυμεί «την των ερεσχελειών παύλαν, την εκσφενδόνησιν των κακοδόξων από τους θρόνους…». Διότι και πάλιν σας ερωτώ:

Ευρίσκονται εις την ιδίαν μοίραν με τους Επισκόπους της εποχής του Αρείου οι Επίσκοποι της σήμερον; Κινδυνεύει ανά στιγμήν η ζωή των; Ασφαλώς όχι! Τότε διατί, όταν δεν επικροτούν την κακοδοξίαν σιωπούν; Διατί δε υμείς υπερασπίζετε τα ανυπεράσπιστα; !...

Συνεχίζεται...

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ  ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΟΥ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 58-96), 1. Αξιωματικοί και στρατιώται., 2. Περί οικονομίας. 3. Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄.

4. Επιτρεπομένη οικονομία 5. Το Παλαιοημερολογιτικόν. 6. Η χειροτονία των επισκόπων εν Αμερική. 7.Αντικανονικότητες του παρελθόντος και σύγχρονοι αιρετικοί.  Μ Ε Ρ Ο Σ Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Ο Ν 1.Περί του ΙΕ’ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. 2.Τα δικαιώματα του μικρού ποιμνίου.  3.Πως αντέδρων οι παλαιοί άγιοι.  4.Η καλή οικονομία.  ΖΗΛΩΤΙΚΩΝ ΑΚΡΟΤΗΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΣ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σς. 97-121) 2.Οι φιλαθηναγορικοί Επίσκοποι.  3.Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄.4.Και πάλιν περί Μ. Φωτίου. 5.Αι Κανονικαί σχέσεις.  §§ 6-13 και 18. Περί του Παλαιοημερολογιακού  16.Η «δυνητικότης» του ΙΕ΄Κανόνος.  20.Ο άγιος Κύριλλος και οι σύγχρονοι φιλοπαπικοί Επίσκοποι.  22.Οι ποιμένες και το ποίμνιον.  Α΄ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΖΗΛΟΝ»… Αναίρεσις του άρθρου: «Εκρήξεις ακρίτου ζηλωτισμού». (Βλ. ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 166-168). ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ» ΖΗΛΟΝ… Β’

«ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ…»,  ΤΟ ΚΑΤΑΚΡΙΤΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ*,  ΓΕΡΟΝΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ;  ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

Μάρτυρες του Ιεχωβά. Για μία ακόμη φορά: «Όχι προσευχή στον Χριστό»

Πρωτοπρ. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Επίκ. Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Με το θέμα αυτό έχουμε ασχοληθεί στο παρελθόν και άλλη φορά. Θα ασχοληθούμε για μία ακόμη. Όχι μόνο γιατί δείχνει πόσο τραγικές είναι οι συνέπειες της πλάνης, κάτι που διαχρονικά το υπογραμμίζουν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αλλά και γιατί αποδεικνύει το θέμα αυτό από μόνο του ότι οι αυτοαποκαλούμενοι «Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά», ως Νεοαρειανοί, δεν έχουν καμία σχέση με τον αυθεντικό και γνήσιο Χριστιανισμό.

Αφορμή μας έδωσε το περιοδικό «Σκοπιά» της 1.1.2015 σελ. 14-15, στο οποίο υπάρχει άρθρο που επιγράφεται: «Πρέπει να προσευχόμαστε στον Ιησού;». Στο άρθρο, μεταξύ των άλλων, τίθεται το ερώτημα: «Πρέπει να απευθύνουμε τις προσευχές μας στον Ιησού ή στον Θεό». Και μόνο από τη διατύπωση φαίνεται για μια ακόμη φορά πόσο αντιγραφικές είναι οι θέσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ξέχασαν(;) ότι η Αγία Γραφή σε πλήθος μαρτυριών της μας τονίζει την πλέον αδιάψευστη πραγματικότητα, ότι ο Ιησούς Χριστός εκτός από τέλειος, ακέραιος και αναμάρτητος άνθρωπος, είναι και τέλειος Θεός. Έτσι η ίδια Τον χαρακτηρίζει. Ενδεικτικά αναφέρουμε: «Θεός ην ο Λόγος» (Ιωάν. 1,1), είναι ισότιμος με τον Θεό Πατέρα (Ιωάν. 5, 18. 10, 30), είναι «ο ων επί πάντων Θεός ευλογητός εις τους αιώνας» (Ρωμ. 9, 5), ως Θεός ομολογείται και πιστεύεται από τους μαθητές Του (Ιωάν. 20, 28. Τιτ. 2, 13. Α’ Ιωάν. 5, 20) κ.α.

Πόσο τραγικό είναι να ξεκινάς την παρουσίαση ενός άρθρου, να αυτοδιαφημίζεσαι δεκάδες χρόνια, ότι δήθεν είσαι ο πιο συνεπής μελετητής της Αγίας Γραφής και από την πρώτη, ήδη διατύπωση να αποδεικνύεις πόσο άκρως αντιβιβλικές είναι οι απόψεις σου.

Και το δράμα είναι πιο τραγικό, όταν προσπαθούν να θεμελιώσουν την άποψή τους, ότι δεν πρέπει οι Χριστιανοί να προσεύχονται στον Χριστό, όπως απεγνωσμένα προσπαθεί να πείσει στο άρθρο της η εταιρία Σκοπιά, με τη συνήθη ερμηνευτική κακοποίηση γεγονότων και χωρίων για να καταστήσει τον ισχυρισμό της πειστικό.

Ταυτοχρόνως το μέγεθος του δράματος είναι ασύληπτο όταν στο άρθρο γίνεται αναφορά σε αγιογραφικά χωρία, τα οποία προϋποθέτουν εκ προοιμίου κακόδοξη αντίληψη περί Θεού. Π.χ. μεταξύ των άλλων χωρίων στα οποία παραπέμπει η Σκοπιά περί μη προσευχής στον Χριστό, είναι το Φιλιπ. 4, 6. Για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά η λέξη Θεός σημαίνει εδώ αποκλειστικά το πρόσωπο του Ιεχωβά. Για τους Χριστιανούς, Θεός εδώ νοείται ο Τριαδικός Θεός. Το ίδιο βλέπουμε και με την επίκληση του Κολ. 3, 17. Στο άρθρο γίνεται προτροπή για προσευχή μόνο στον Θεό Πατέρα «αλλά, φυσικά, στο όνομα του Ιησού». Ξέχασαν (;) όμως να αναφέρουν ότι στο ίδιο χωρίο ο Ιησούς καλείται και εδώ «Κύριος», ιδιότητα που αποκλειστικά στην Παλαιά Διαθήκη, αναφέρεται στον Γιαχβέ. Καλείται και εδώ «Κύριος» ο Χριστός γιατί ο Απόστολος Παύλος γνωρίζει ότι είναι ο Γιαχβέ, ο αποκαλυπτόμενος ασάρκως στην Παλαιά Διαθήκη στους Πατριάρχες, στους Δίκαιους και στους Προφήτες.

Εξάλλου βλέπουμε το ότι ο Χριστός είναι Κύριος, ο αποκαλυπτόμενος Γιαχβέ στις θεοφάνειες της Παλαιάς Διαθήκης και στην Καινή Διαθήκη. Ενδεικτικά αναφέρουμε: ο Γιάχ-Ελοχίμ του Ψαλμού 67, 18 είναι ο Χριστός σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο (Εφεσ. 4, 8), ο Γιαχβέ του Ζαχαρία 11, 12- 13 που τιμάται 30 αργύρια είναι ο Ιησούς, ο Γιαχβέ που κατά τον ίδιο Προφήτη εκεντήθη (κεφ.12, 10), είναι ο Χριστός.

Ολοκληρώνοντας τη μικρή αυτή αναφορά μας, θέλουμε να υπογραμμίσουμε για μια ακόμη φορά, ότι και για το άρθρο αυτό του περιοδικού Σκοπιά και τη θέση των Μαρτύρων του Ιεχωβά ότι δεν πρέπει να προσευχόμαστε στον Χριστό, ισχύει ο λόγος του Κυρίου «ει ούν το φως το εν σοι σκότος εστί, το σκότος πόσο;» (Ματθ. 6, 23).

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr/2019/03/martires-tou-iechova-gia-mia-akomi-fora-ochi-prosefchi-ston-christo/

Γιά τήν ἀληθινή διάσταση τῆς νηστείας

«Πάντα τόν χρόνον, ἡ νηστεία ὠφέλιμός ἐστι, τοῖς αἱρουμένοις καί ποιοῦσιν αὐτήν· οὔτε γάρ ἐπήρεια δαιμόνων, κατατολμᾶ τοῦ νηστεύοντος, ἀλλά καί οἱ φύλακες τῆς ζωῆς ἡμῶν Ἄγγελοι, φιλοπονώτερον παραμένουσι τοῖς διά νηστείας ἡμῖν κεκαθαρμένοις». (Ἰδιόμελον, ἦχος γ΄, ἀπό τά ἀπόστιχα τῶν Αἴνων)

(Γιά ὅλον τον χρόνο ἡ νηστεία εἶναι ὠφέλιμη, σ’ ἐκείνους πού τήν ἐπιλέγουν καί τήν πραγματοποιοῦν. Γιατί οὔτε οἱ δαίμονες τολμοῦν νά ἐπηρεάσουν ἀρνητικά αὐτόν πού νηστεύει, ἀλλά καί οἱ φύλακες τῆς ζωῆς μας Ἄγγελοι παραμένουν μέ μεγαλύτερη διάθεση καί φροντίδα  κοντά σέ μᾶς πού ἔχουμε καθαριστεῖ μέ τή νηστεία).

Ἡ Ἐκκλησία μας διά τοῦ ὑμνογράφου της, μᾶς τονίζει τήν ἀληθινή διάσταση τῆς νηστείας: ὄχι τόσο τήν περιστασιακή, δηλαδή αὐτήν πού ξεκινᾶ στίς συγκεκριμένες περιόδους τῆς νηστείας, ὅπως τώρα πού πλησιάζουμε τήν ἁγία Σαρακοστή - ἤδη ὅμως καί ἡ ἑβδομάδα τῆς Τυρινῆς ὅπως λέγεται καί πού διερχόμαστε σηματοδοτεῖ τή μικρή ἀπαρχή ὡς ἀποχή τοῦ κρέατος -, ἀλλά αὐτήν πού κανονικά ἀναφέρεται σέ ὁλόκληρη τή ζωή μας, ἀνεξάρτητα ἀπό τίς καταλύσιμες ἤ ὄχι ἡμέρες. Πρόκειται ὡς γνωστόν γιά τήν ἀσκητική, ὅπως τήν ἔχουν χαρακτηρίσει (π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν) νηστεία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐπιλογή τοῦ συνεποῦς χριστιανοῦ σέ ὅλη τή ζωή του, μέ τήν ἔννοια ὅτι ἐγκρατεύεται κυρίως ἀπό πλευρᾶς ποσότητας - ἐκεῖ πού κατεξοχήν φανερώνεται ἡ νηστεία. Ἡ παντοτινή αὐτή ἐγκράτεια, σημειώνει ὁ ὑμνογράφος, εἶναι ὠφέλιμη πνευματικά, γιατί ὄχι μόνον δέν τολμοῦν οἱ δαίμονες νά ἐπηρεάσουν τόν νηστεύοντα ἔτσι, (παρά μόνον μέ ἕναν ἐξωτερικό τρόπο πού τελικῶς τόν βοηθάει παιδαγωγικά), ἀλλά καί οἱ φύλακες ἄγγελοι, σέ ὅσους τηροῦν τήν ἐγκράτεια αὐτή, τούς προσεγγίζουν μέ μεγαλύτερη θετική διάθεση, ὄχι γιατί δέν τήν ἔχουν πάντοτε ἀπό μόνοι τους τήν καλή διάθεση, ἀλλά γιατί οἱ πιστοί πού ἐγκρατεύονται τούς ἀφήνουν χῶρο προκειμένου νά βρίσκονται δίπλα τους ὡς βοηθοί ἀνά πᾶσα στιγμή. Εἶναι αὐτονόητο βεβαίως ὅτι μιλᾶμε γιά τή νηστεία ἐκείνη, ἡ ὁποία δέν ἐξαντλεῖται μόνο στήν ἀποχή - ποσοτικά καί ποιοτικά - τῶν τροφῶν, ἀλλά ἔχει ἀναγωγικό χαρακτήρα: γίνεται μέσον καθαρισμοῦ τῶν παθῶν τῆς ψυχῆς, γιατί ἀποσκοπεῖ στη βίωση τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης.

ΠΗΓΗ: http://pgdorbas.blogspot.com/2019/03/blog-post_73.html

Φύτευε…..κι ας μη ξέρεις πότε θα απολαύσεις τους καρπούς

π. Ιωακείμ με τον π. Ακάκιο στην αυλή του Αγ. Σάββα στην Καψάλα του Αγ. Όρους προς το τέλος της δεκαετίας του 1970.

Σε μία όαση κρυμμένη μέσα στα πιο απόμακρα τοπία της ερήμου, ο γέρος Ελιάου ήταν γονατισμένος δίπλα σε μερικές χουρμαδιές.

Ο γείτονας του, ο Χακίμ, ένας πλούσιος έμπορος, σταμάτησε στην όαση για να πιουν νερό οι καμήλες του και είδε τον Ελιάου να ιδρώνει σκάβοντας στην άμμο.

-Τι νέα, γέροντα; Ειρήνη σ’ εσένα.

-Και σ’ εσένα, αποκρίθηκε ο Ελιάου χωρίς να σταματήσει τη δουλειά του.

-Τι κάνεις εδώ, μ’ αυτή τη ζέστη και με το φτυάρι στα χέρια;

-Φυτεύω, αποκρίθηκε ο γέρος.

-Μα τι φυτεύεις εδώ, Ελιάου;

-Χουρμάδες, αποκρίθηκε ο Ελιάου δείχνοντας γύρω του τις χουρμαδιές.

-Χουρμάδες! επανέλαβε ο νεοφερμένος. Κι έκλεισε τα μάτια με συγκατάβαση, σαν να ‘χε ακούσει την μεγαλύτερη ηλιθιότητα του κόσμου.

-Η ζέστη σε πείραξε στο μυαλό, αγαπητέ μου φίλε. Έλα, παράτα αυτή τη δουλειά και πάμε στη σκηνή μου να πιούμε ένα ποτήρι.

-Όχι, πρέπει να τελειώσω το φύτεμα. Μετά, αν θέλεις, θα πιούμε…

-Για πες μου, φίλε μου, πόσων ετών είσαι;

-Ξέρω κι εγώ… Εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα… Δεν ξέρω… Το ξέχασα. Όμως, τι σημασία έχει αυτό;

-Κοίταξε, φίλε. Οι χουρμαδιές θέλουν πάνω από πενήντα χρόνια ώσπου να μεγαλώσουν, και μόνο όταν γίνουν μεγάλα δέντρα δίνουν καρπό. Εγώ δεν θέλω το κακό σου, το ξέρεις. Μακάρι να ζήσεις ως τα εκατό και βάλε, όμως, ξέρεις ότι δύσκολα θα φτάσεις να μαζέψεις καρπούς απ’ αυτό που σήμερα φυτεύεις. Παράτα τα, λοιπόν, κι έλα μαζί μου.

-Κοίταξε, Χακίμ. Εγώ έφαγα τους χουρμάδες που φύτεψε κάποιος άλλος, κάποιος που κι αυτός ποτέ δεν ονειρεύτηκε να φάει αυτούς τους χουρμάδες. Εγώ σήμερα φυτεύω ώστε άλλοι να φάνε αύριο τους χουρμάδες που φύτεψα… Έστω κι αν είναι προς τιμήν κάποιου άγνωστου, αξίζει τον κόπο να αποτελειώσω το έργο μου.

-Μου έδωσες ένα σπουδαίο μάθημα, Ελιάου. Άφησε με να σου ξεπληρώσω μ’ ένα πουγκί φλουριά αυτό που σήμερα με δίδαξες. Και με τα λόγια αυτά, ο Χακίμ έβαλε στο χέρι του γέροντα ένα δερμάτινο πουγκί.

-Σ’ ευχαριστώ για τα χρήματα, φίλε μου. Βλέπεις μερικές φορές τι συμβαίνει; Εσύ προέβλεπες ότι ποτέ δεν θα απολάμβανα καρπούς απ’ αυτό που φύτευα. Έμοιαζε αλήθεια κι όμως, για κοίτα, ακόμα δεν τελείωσα το φύτεμα και ήδη κέρδισα ένα πουγκί φλουριά και την ευγνωμοσύνη ενός φίλου.

-Η σοφία σου με εκπλήσσει, γέροντα. Αυτό είναι το δεύτερο σπουδαίο μάθημα που μου δίνεις σήμερα, κι ίσως ακόμα πιο σημαντικό από το πρώτο. Άσε με, λοιπόν, να σου το πληρώσω με άλλο ένα πουγκί φλουριά.

-Συμβαίνει κι αυτό, συνέχισε ο γέροντας, κι άπλωσε το χέρι του κοιτάζοντας τα δύο πουγκιά με τα χρήματα.

Φύτεψα χωρίς να ελπίζω σε συγκομιδή, και προτού τελειώσω το φύτεμα πήρα όχι μόνο μία συγκομιδή, αλλά δύο.

-Φτάνει πια, γέροντα. Μη συνεχίζεις να μιλάς. Αν συνεχίσεις να με διδάσκεις, φοβάμαι ότι όλη μου η περιουσία δεν θα φτάσει για να σε πληρώσω…

ΠΗΓΗ:  http://www.diakonima.gr "Χόρχε Μπουκάι , Να σου πω μια ιστορία"

Διαβάστε επίσης: H αξία των ανθρώπων
ΜΠΛΑΓΟΣΛΑΒΗ ΝΙΚΟΝΤΗΜ

ΖΗΛΩΤΙΚΩΝ ΑΚΡΟΤΗΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΣ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σς. 97-121)

ΖΗΛΩΤΙΚΩΝ ΑΚΡΟΤΗΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΣ

(ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σς. 97-121)

Πανοσιολογιώτατε,

Έλαβον προ καιρού την ημετέραν δευτέραν επιστολικήν διατριβήν υπό ημερομηνίαν 23 Νοεμβρίου 1969, δι’ ής προσπαθείτε να ανασκευάσητε την ημετέραν «απόκρισιν εις μίαν απάντησιν».

Απορώ δε πως, ενώ σας ηνάγκασα να περιπέσητε «εις τινας παλιλλογίας και επαναλήψεις», ως γράφετε,  ο υ δ ό λ ω ς  τίθετε ή αποσείετε τα ευρισκόμενα επιχειρήματα – θέσεις μου εις τας κάτωθι σελίδας: 5, 8, 15, 21, 27, 29, 30, 32, 33, 34, 36, 38, 39, 43, 44, 47, 49!..

Νομίζω, ότι πρέπει να προκαλέση βαθείας ανησυχίας εις τον αναγνώστην της προς με επιστολής σας το ανωτέρω γεγονός, διότι παρακολουθών αμφοτέρας διακρίνει, ότι η υμετέρα εκτελεί φοβερά… άλματα, με τον κίνδυνον να αναιρεθή αφ’ εαυτής…

Θα ηδυνάμην, λίαν ευκόλως και δικαίως, να παραπέμψω υμάς εις μίαν εκ νέου αναιρετικήν προσπάθειαν της αποκρίσεώς μου, αλλ’ ίνα μη απωλέσητε τον κόπον σας, θα επιχειρήσω και πάλιν το άχρι τούτο έργον, την ανατροπήν δηλονότι των νέων θέσεών σας.

Ασφαλώς θα δυσαρεστήσωμεν και πάλιν υμάς επί τη αναγνώσει του παρόντος, ιδιαιτέρως δε τους οπαδούς της  α β ρ ο φ ρ ο σ ύ ν η ς,  τ ω ν  α σ κ η τ ι κ ώ ν   κ α θ η κ ό ν τ ω ν,   τ η ς    ε ι ρ η ν α ί α ς   δ ι α γ ω γ ή ς,  και ασφαλώς υπέρ άπαντας, τους «κατά τας ιδίας αυτών επιθυμίας» τας διδαχάς επιποθούντας…

Ημείς όμως ειρηνεύομεν, πληροφορούμενοι εκ της συνειδήσεως ημών «ότι εν απλότητι και ειλικρινεία Θεού» εγράψαμεν τα ακολουθούντα.

Ελπίζομεν δε ότι η παρούσα υπόμνησις, «θα διεγείρη την ειλικρινή διάνοιαν» πάντων των αγαπώντων την αλήθειαν, ώστε αναμνησθέντες των Αποστολικών και Πατρικών διδαχών, μη πιστεύσωσιν αλλά δοκιμάσωσι τα «ποικίλα πνεύματα» της σήμερον, ιδίως των ψευδοπροφητών της «Οικουμενικής Κινήσεως», και διακρατήσωσιν αλώβητον όπερ υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας παρεδόθη αυτοίς, «ίνα μηδείς λάβη τον στέφανον αυτών».

Επειδή εγράψατε περί «πάθους» καθ’ υμών, ασφαλώς λόγω των άνευ αβροφροσυνών εκφράσεών μου, εν τη ανά χείρας αποκρίσει θα αποφύγω πάσαν ιδίαν κριτικήν ώστε οι αναγνώσται διά μέσου των κειμένων  κ α ι   μ ό ν ο ν  να κρίνωσι που κείται η αλήθεια…

Κατά την παρούσαν ανασκευήν ηκολούθησα τας ηριθμημένας ενστάσεις – θέσεις υμών δι’ ισαρίθμων απαντήσεών μου.

Συνεχίζεται...

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΟΥ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 58-96), 1. Αξιωματικοί και στρατιώται., 2. Περί οικονομίας. 3. Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄.

4. Επιτρεπομένη οικονομία 5. Το Παλαιοημερολογιτικόν. 6. Η χειροτονία των επισκόπων εν Αμερική. 7.Αντικανονικότητες του παρελθόντος και σύγχρονοι αιρετικοί.  Μ Ε Ρ Ο Σ Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Ο Ν 1.Περί του ΙΕ’ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. 2.Τα δικαιώματα του μικρού ποιμνίου.  3.Πως αντέδρων οι παλαιοί άγιοι.  4.Η καλή οικονομία.  1.Περί οικονομίας. 2.Οι φιλαθηναγορικοί Επίσκοποι.  3.Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄.4.Και πάλιν περί Μ. Φωτίου.
 5.Αι Κανονικαί σχέσεις.  §§ 6-13 και 18. Περί του Παλαιοημερολογιακού  16.Η «δυνητικότης» του ΙΕ΄Κανόνος.  20.Ο άγιος Κύριλλος και οι σύγχρονοι φιλοπαπικοί Επίσκοποι.

 22.Οι ποιμένες και το ποίμνιον.  Α΄ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΖΗΛΟΝ»… Αναίρεσις του άρθρου: «Εκρήξεις ακρίτου ζηλωτισμού». (Βλ. ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 166-168). ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ» ΖΗΛΟΝ… Β’ «ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ…»,  ΤΟ ΚΑΤΑΚΡΙΤΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ*,  ΓΕΡΟΝΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ;  ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

Πάτερ, με αντιπαθούν και δεν με αγαπάνε…

Ο Άγιος Στάρετσ Ζωσιμάς 

Μία αδελφή παραπονέθηκε κάποτε στον π. Ζωσιμά για κάποιαν άλλη.

-Πάτερ, γιατί η τάδε με αντιπαθεί; Τι της έκανα;

-Ποιος σου είπε ότι σε αντιπαθεί; Αντέδρασε εκείνος. Λάθος κάνεις! Από τον πονηρό είν’ αυτός ο λογισμός. Μη τον δέχεσαι!

-Όχι, γέροντα, κάτι έχει μαζί μου. Το δείχνουν και τα λόγια της και το φέρσιμό της. Αλλά και η καρδιά μου το πληροφορείται καθαρά.

-Καλά, ας υποθέσουμε πως έχεις δίκιο. Αλλά βγές στο δάσος και φώναξε: «Αγαπημένη μου αδελφή…!». Η ηχώ θα σου απαντήσει το ίδιο. Ύστερα ξαναφώναξε: «Τρελλή! Τιποτένια!...». Τις ίδιες λέξεις θα επαναλάβει και η ηχώ. Πίστεψέ με, στη σχέση δύο ψυχών, στην αμοιβαία τους επικοινωνία, συμβαίνει ότι και με την ηχώ. Κοίταξε λοιπόν πρώτα μέσα στην καρδιά σου. Θα διαπιστώσεις ότι είναι πράγματι αρνητικά προκατειλημμάνη απέναντι στην αδελφή. Επομένως, πρώτα-πρώτα γέμισε τη δική σου καρδιά με ειρήνη και αγάπη γι’ αυτή. Και να είσαι βέβαιη, πως θα σου ανταποδώσει τα ίδια αισθήματα.

-Τι να κάνω, γέροντα; Είμαι κι εγώ δυστυχισμένη που δεν έχω μέσα στην καρδιά μου αγάπη για την αδελφή μου.

-Δεν έχεις αγάπη; Κάνε τουλάχιστο εξωτερικά έργα αγάπης. Έμαθες ότι χρειάζεται κάτι; Πρόσφερέ της το. Διαφωνήσατε σ’ ένα ζήτημα; Υποχώρησε. Σε μάλωσε; Καταδίκασε τον εαυτό σου και ζήτησέ της συγχώρηση. Μα πάνω απ’ όλα, να προσεύχεσαι αδιάλειπτα γι’ αυτή, λέγοντας: «Σώσε την, Κύριε, και με τις άγιες προσευχές της ελέησε κι εμένα!». Τότε οπωσδήποτε ο Θεός θ’ αλλοιώσει την καρδιά σου. Αλλά κι αν εκείνη, μετά απ’ όλα αυτά δεν ειρηνεύσει μαζί σου, εσύ πάντως θα έχεις τη συνείδησή σου αναπαυμένη.

ΠΗΓΗ: «ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ» τόμος Α΄

Πέτρου Μπότση

Γιατί οἱ Προκαθήμενοι ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στίς Βόρειες Χῶρες φοροῦν «λευκό ἐπανωκαλύμμαυχο».

Ναυπάκτου Ιερόθεος: ''Ο μύθος του «λευκού καμηλαυκίου»''

Του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

---

Ἀπό πολλά χρόνια ἀποροῦσα γιατί ὁ Πατριάρχης τῆς Μόσχας στίς καθημερινές ἐμφανίσεις του φοροῦσε ἕνα λευκό ἰδιαίτερο ἐπανωκαλύμμαυχο, καθώς ἐπίσης οἱ Ρῶσοι Μητροπολίτες, ὅπως καί οἱ Προκαθήμενοι ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στίς Βόρειες Χῶρες φοροῦσαν «λευκό ἐπανωκαλύμμαυχο».

Σέ ἐρωτήσεις πού ὑπέβαλα τότε σέ διαφόρους μοῦ δόθηκε ἡ ἀπάντηση ὅτι στούς Ὀρθοδόξους Σλάβους ἐπικρατοῦσε ἡ συνήθεια ὅσοι Ἀρχιερεῖς προέρχονται ἀπό τόν ἔγγαμο Κλῆρο νά φοροῦν λευκό ἐπανωκαλύμμαυχο, πρός διάκριση ἀπό τούς Ἐπισκόπους πού προέρχονται ἀπό τόν μοναχισμό καί ἔτσι ἐπικράτησε γιά ὅλους τούς προκαθημένους διακεκριμένους Μητροπολίτες.

Ἡ ἀπάντηση ὅμως αὐτή δέν ἔλυνε τόν προβληματισμό μου γιά τό θέμα αὐτό, ὁπότε ἀναζήτησα πιό συγκεκριμένες ἀπαντήσεις.

Μελετώντας τό θέμα κατά καιρούς, διαπίστωσα ὅτι ὁ μύθος τοῦ «λευκοῦ καμηλαυκίου» ἤ «λευκοῦ ἐπανωκαλυμμαύχου» προέρχεται ἀπό τό ἀπώτερο παρελθόν καί συνδέεται μέ τήν θεωρία ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Μόσχας εἶναι ἡ «Τρίτη Ρώμη».

Ἡ λέξη «καμελαύκιον» σημαίνει εἶδος καλύμματος τῆς κεφαλῆς, ἡ δέ λέξη «καλυμμαύχιον» εἶναι λέξη νεώτερης ἐπινόησης, πού προέρχεται ἀπό τήν λέξη κάλυξ -υκος καί ἀπό τό ρῆμα καλύπτω, πού σημαίνει κάλυμμα, σκέπασμα (Λεξικό Liddell-Scott). Πρόκειται γιά τό κάλυμμα τῆς κεφαλῆς τῶν Κληρικῶν καί ὅταν τίθεται πάνω σέ αὐτό ἐπιρριπτάριον τότε αὐτό λέγεται ἐπανωκαλύμμαυχον.

Ἀναφερόμενος στόν μύθο τοῦ «λευκοῦ καμηλαυκίου» ἔχουμε ὑπ' ὄψιν ὅτι τόν 8ο αἰώνα μ.Χ. οἱ θεοκρατικές ἰδέες τοῦ Καρλομάγνου καί τῶν διαδόχων του ἦλθαν σέ σύγκρουση μέ τίς θεοκρατικές ἰδέες τῶν Παπῶν. Ἀπό τόν ἀγώνα αὐτόν ἐμφανίσθηκαν οἱ «ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις» καί ἡ «ψευδοκωνσταντίνειος δωρεά».

Πρόκειται γιά πλαστά κείμενα «πλάσματα τῆς φαντασίας», πού γράφηκαν μεταξύ 752-778 καί ἦταν μιά μεγάλη νοθεία μέ μεγάλα ἀποτελέσματα.

Σὐμφωνα μέ τήν ψευδοκωνσταντίνεια δωρεά, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ὅταν ἀναχωροῦσε ἀπό τήν Δύση παρεχώρησε στόν Πάπα τήν διοίκηση τοῦ δυτικοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, αὐτοκρατορική ἐξουσία, αὐτοκρατορικές τιμές καί αὐτοκρατορικά διάσημα, δηλαδή πορφύρα, ἐρυθρά πέδιλα, σκήπτρο, στέμμα καί Λατερανό ἀνάκτορο.

Τήν νοθεία τῆς Κωνσταντινείου δωρεᾶς ἀπέδειξε ὁ Λαυρέντιος Βάλλας (+1457) τόν 15ο αἰώνα μ.Χ. (Ἀρχιμ. Βασίλειος Στεφανίδης).

Γι' αὐτό τό θέμα ἔχουν γραφεῖ πολλά σχετικά κείμενα, ἐδῶ θά ἀναφερθῶ σέ τρία ἀπό αὐτά.

Κατ' ἀρχάς διάβασα τό ἐμπεριστατωμένο λῆμμα τοῦ Α. Ὀστάπωφ, Πρωτοπρεσβυτέρου καί Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας Μόσχας, στήν Θρησκευτική καί Ἠθική Ἐγκυκλοπαίδεια (1966) γιά τήν Ρωσική Ἐκκλησία, ὅπου ἀναφέρονται τά σχετικά μέ τήν θεωρία περί τῆς Τρίτης Ρώμης, σέ συνδυασμό μέ τήν «λευκή μίτρα» τοῦ Μόσχας.

Συγκεκριμένα γράφεται ὅτι ὀ μοναχός Πσκώφ Φιλόθεος σέ ἐπιστολή του πού ἀπέστειλε στόν Βασίλειο Ἰβάνοβιτς τόνιζε ὅτι «ἡ ἀρχαία Ρώμη ἐξέπεσεν εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Ἀπολιναρισμοῦ. Οἱ Ἀγαρηνοί ἔσπασαν τάς θύρας τῆς δευτέρας Ρώμης διά τῶν πελἐκεών των, ἀλλ' ἡ τρίτη Ρώμη, ἡ σύγχρονος... λάμπει ὡς ὁ ἥλιος». Ἔπειτα ὁ ἡγεμών τονίζει ὅτι «δύο Ρῶμαι ἔπεσαν, ἡ τρίτη ἵσταται ὀρθή καί δέν θά ὑπάρξη τετάρτη».

Στήν συνέχεια ὁ Ὀστάπωφ στό κείμενό του αὐτό γράφει:

«Ἡ θεωρία αὕτη ἀπετέλεσε τό ὑπόβαθρον τῆς ρωσικῆς ὑπερηφανείας, ἐνῶ πολλαί παράλληλοι παραδόσεις παρουσιάζουν ἀνάλογον πνεῦμα, ὡς ἡ παράδοσις περί τῆς εἰκόνος τῆς Παναγίας τοῦ Τιχβίν, ἥτις, κατά τόν σχετικόν θρύλον, φιλοτεχνηθεῖσα κατ' ἐντολήν τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γερμανοῦ, ἐστάλη ὑπ' αὐτοῦ εἰς Ρώμην κατά τήν εἰκονομαχίαν, μετά ἑκατόν καί τριάκοντα ἔτη ἐπεστράφη εἰς Κωνστανινούπολιν καί 60 ἔτη πρό τῆς πτώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως μετέβη κατά θαυμαστόν τρόπον εἰς Τιχβίν. Σαφεστέρα εἶναι ἡ παράδοσις περί τῆς λευκῆς μίτρας ἤ ἐπανωκαλυμμαύχου, ἥτις ἀποτελεῖ σλαβικήν τροποποίησιν τῆς Ψευδο-Κωνσταντινείου δωρεᾶς. Ἡ λευκή μίτρα ἐδόθη κατά τήν παράδοσιν εἰς τόν πάπαν Σίλβεστρον, ἕνεκα ὅμως τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀπολιναρισμοῦ, εἰς ἥν περιέπεσαν ὁ βασιλεύς Μ. Κάρολος καί ὁ πάπας Φορμόσος, μετέβη κατά θαυμαστόν τρόπον εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἀλλ' ὁ πατριάρχης Φιλόθεος διέταξε νά μεταφερθῇ εἰς Νοβγκορόντ εἰπών: "Εἰς τήν τρίτην Ρώμην ἥτις εἶναι ἡ Ρωσία, ἀστράπτει ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γνώρισον, ὦ Φιλόθεε, ὅτι πᾶσαι αἱ χριστιανικαί αὐτοκρατορίαι φθάνουν εἰς τό τέλος των καί ἑνοῦνται μεταξύ των ἐν τῇ μόνῃ αὐτοκρατορίᾳ τῆς Ρωσίας... Ὁ Κύριος θά ἀνυψώσῃ τόν Ρῶσον τσάρον ὑπεράνω πάντων τῶν ἐθνῶν καί πολλοί τσάροι τῶν ἄλλων ἐθνῶν θά ὑποταγοῦν εἰς τήν αὐτοκρατορίαν του. Τό πατριαρχικόν ἀξίωμα θά μεταφερθῇ ἐν συνεχείᾳ ἐκ τῆς αὐτοκρατορικῆς ταύτης πόλεως εἰς την ρωσικήν γῆν διά νά τεθῇ ὑπό τήν ἐξουσίαν της καί ἠ χώρα θά κληθῇ ἁγία Ρωσία"».

Στό θέμα τοῦ «λευκοῦ καμηλαυκίου» ἀναφέρεται καί ὁ π. John Meyendorff σέ κείμενό του μέ τίτλο «Ὑπῆρξε ποτέ "Τρίτη Ρώμη"; Παρατηρήσεις γιά τήν Βυζαντινή Κληρονομιά στή Ρωσία» (βλ. εἰς Ἡ Βυζαντινή παράδοση μετά τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐκδ. Μορφωτικό Ἵδρυμα Ἐθνικῆς Τραπέζης), τό ὁποῖο συνδέει τό λευκό καμηλαύκιον μέ τήν θεωρία περί τῆς «Τρίτης Ρώμης».

Ὁ John Meyendorff, ἔχοντας ὑπ' ὄψη του αὐτό, ἐπαναλαμβάνει τήν νέα παραλλαγή αὐτῶν τῶν διατάξεων μέ τόν μύθο τοῦ «λευκοῦ ἐπικαλύμμαυκου».

Γράφει: «Κοντά σ' αὐτά, στά χρόνια τοῦ ἀρχιεπισκόπου Γενναδίου (1484-1509), ἐμφανίστηκε στό Νόβγκοροντ μιά περίεργη ρωσική παραλλαγή τῆς Δωρεᾶς τοῦ Κωνσταντίνου, ὁ θρύλος τοῦ λευκοῦ ἐπικαλύμμαυκου. Σύμφωνα μέ αὐτόν τό θρύλο, ἕνα λευκό ἐπικαλύμμαυκο (ρωσ. κλομπούκ) εἶχε δωρηθεῖ ἀπό τόν Μεγάλο Κωνσταντίνο στόν πάπα Σύλβεστρο, ὕστερα ἀπό τό βάπτισμά του. Ὁ τελευταῖος ὀρθόδοξος πάπας, προβλέποντας τήν πτώση τῆς Ρώμης στήν αἵρεση, ἔστειλε τό ἐπικαλύμμαυκο γιά ἀσφαλῆ φύλαξη στόν πατριάρχη Φιλόθεο Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος τελικά (προβλέποντας μέ τή σειρά του τήν προδοσία τῆς Φλωρεντίας) ἔστειλε τό πολύτιμο κειμήλιο στόν ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Νόβγκοροντ. Ἔτσι, ὄχι μόνο ἡ Μόσχα, ἀλλά καί τό Τβέρ καί τό Νόβγκοροντ διεκδικοῦσαν σέ ἕνα βαθμό τό δικαίωμα νά εἶναι κληρονόμοι τῆς "Ρώμης" καί κέντρα τῆς ἀληθινῆς χριστιανικῆς πίστης».

Στό θέμα αὐτό σημαντικές ἐπισημάνσεις κάνει ὁ συμφοιτητής μου στήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Δεληδῆμος, στήν εἰσαγωγή του στήν νέα ἔκδοση «Σύνταγμα τῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων» τῶν Γ. Ράλλη καί Μ. Ποτλῆ (ἐκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 2002).

Στήν ἀρχή ἀναφέρεται στό πλαστό κείμενο τοῦ 8ου αἰῶνος, τῆς λεγομένης «Κωνσταντινείου δωρεᾶς», πού εἴδαμε προηγουμένως γιά τόν «λαμπρόν λευκόν "φρύγιον" σκοῦφον», καί σημειώνει ὅτι αὐτό τό προνόμιο τό εἶχε ἀποδεχθῆ ὁ Βαλσαμών, μέ τήν παρατήρηση ὅτι παρόμοια αὐτοκρατορικά ἐμβλήματα ἔπρεπε νά φέρη καί ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἐπειδή, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τῆς Β' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἔχει τά ἴδια προνόμια μέ τόν Πάπα Ρώμης. Ὅμως, ὅπως παρατηρεῖ ὁ Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Δεληδῆμος, στήν ὀρθόδοξη Χριστιανική Ἀνατολή ὑπῆρχαν ἰσχυρές πνευματικές ἀντιστάσεις «αἱ ὁποῖαι ἀπέτρεψαν τήν διολίσθησιν τοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εἰς τήν ματαιότητα τοῦ ἐγκοσμίου μεγαλείου. Οἱ Πατριάρχαι παρέμειναν πιστοί εἰς τήν ἀποστολικήν ἁπλότητα καί τό ἀσκητικόν ἰδεῶδες. Ἐνίκησαν τόν πειρασμόν καί δέν ἀντέγραψαν τόν αὐτοκρατορικόν τρόπον διαβιώσεως τῶν μεσαιωνικῶν παπῶν τῆς Ρώμης, τόν ὁποῖον ἐξ ἄλλου ἐπέκρινον τότε ἐντόνως ἀκόμη καί κορυφαῖοι ἐκπρόσωποι τοῦ Δυτικοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως ὁ περίφημος μοναχός καί μυστικός θεολόγος Βερνάρδος τοῦ Clairvaux (1090-1153)».

Καί μετά ἀπό αὐτό ὁ Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Δεληδῆμος γράφει ὅτι «ἡ "κωνσταντίνειος δωρεά" ἤσκησε μεγάλην ἐπίδρασιν εἰς τήν ὀρθόδοξον Ρωσίαν. «Ἐκεῖ ἐνεφανίσθη προσέτι μία διασκευή καί ἐπέκτασις τοῦ μύθου, περιλαμβάνουσα τήν ἀνά τούς αἰῶνας ἱστορίαν τοῦ "λευκοῦ καμηλαυκίου" (belyi klobuk), δηλαδή τοῦ λευκοῦ ἐκείνου "φρυγίου" σκούφου, τόν ὁποῖον δῆθεν εἶχε δωρήσει ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος εἰς τόν πάπαν Σίλβεστρον».

Στήν συνέχεια γράφει:

«Φαίνεται ὅτι ἡ μετά τήν ἐκθρόνισιν τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου Καλέκα (Φεβρ. 1347), ἡ προαναφερθεῖσα λευκή καλύπτρα τῆς κεφαλῆς του κατέληξεν (ἴσως ἀγορασθεῖσα ὑπό Ρώσων προσκυνητῶν ἤ ἐμπόρων) εἰς τό Novgorod, κέντρον τότε μιᾶς μεγάλης ἀνεξαρτήτου δημοκρατίας εἰς τήν βόρειον Ρωσίαν. Ὁπωσδήποτε εἶναι βέβαιον ὅτι τήν ἐποχήν ἐκείνην ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Novgorod Βασίλειος (1330-1351) ἤρχισε πρῶτος νά φορῇ "λευκόν καμηλαύκιον"! Τοῦτο κατέστη ἀπό τότε ἀποκλειστικόν προνόμιον τῶν ἀρχιεπισκόπων τοῦ Novgorod, ἕως ὅτου ὁ ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος (1526-1542), ἐκλεγείς μητροπολίτης Μόσχας (1542-1563), μετέφερε μεθ' ἑαυτοῦ εἰς Μόσχαν καί τό προνόμιον τοῦ "λευκοῦ καμηλαυκίου". Τήν ἀλλαγήν ἐπεκύρωσε κατόπιν ἡ ρωσική σύνοδος τοῦ 1564».

Ἡ αἰτιολόγηση τοῦ προνομίου αὐτοῦ γίνεται μέ δύο μορφές. Κατά τήν πρώτη μορφή, πολλούς αἰῶνες μετά τόν Σίλβεστρον Πάπα Ρώμης, τό "λευκόν καμηλαύκιον" ἔφυγε ἀπό τήν Ρώμη καί πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη, λόγῳ τῆς αἱρέσεως τῶν ἀζύμων (τοῦ ἀπολλιναρισμοῦ), στήν ὁποίαν ὑπέπεσαν ὁ αὐτοκράτωρ Κάρολος καί ὁ πάπας Φορμόζος, καί ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τό ἀπέστειλε στόν ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Novgorod Βασίλειο. «Εἰς τήν δευτέραν μορφήν τοῦ κειμένου μάλιστα ἡ Ρωσία ὀνομάζεται "τρίτη Ρώμη", μέ ὑπονοουμένην ἀναφοράν εἰδικῶς εἰς τήν πρωτεύουσαν Μόσχαν. Τοιουτοτρόπως διά τοῦ "λευκοῦ καμηλαυκίου" ἡ Μόσχα, ἡ ὁποία ἀπό τοῦ 1589 ἀνυψώθη εἰς πατριαρχεῖον, ἐνεφανίζετο πλέον ὡς ἡ τρίτη Ρώμη, διάδοχος τῆς πεσούσης εἰς τήν αἵρεσιν παλαιᾶς Ρώμης καί τῆς καταληφθείσης ὑπό τῶν Τούρκων Κωνστατινουπόλεως – νέας Ρώμης. Ἡ μεσαιωνική παπική ἰδεολογία εἶχε μεταφυτευθῆ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ρωσίαν!».

Καί καταλήγει ὁ Ἀρχιμανδρίτης Εἰρηναῖος:

«Μέχρι σήμερον ὁ πατριάρχης Μόσχας ἐξακολουθεῖ νά φορῇ τό "λευκόν καμηλαύκιον"(τό γνωστόν χαρακτηριστικόν λευκόν κάλυμμα τῆς κεφαλῆς του). Τοιουτοτρόπως ὁ παπικός μῦθος τῆς "Κωνσταντινείου δωρεᾶς" ἐπιβιώνει διά τοῦ συμβόλου τούτου ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ρωσίᾳ! Ἀντιθέτως, ἔχει λησμονηθῆ εἰς τόν τόπον τῆς γεννήσεώς του, τήν Ρώμην, ἀφ' ὅτου μάλιστα ὁ πάπας Παῦλος ΣΤ' (1963-1978) κατήργησε καί τήν χρῆσιν τῆς παπικῆς τιάρας, ἡ ὁποία ἀπετέλει τήν τελευταίαν ἀνάμνησιν τοῦ λευκοῦ ἐκείνου "φρυγίου" σκούφου τοῦ μύθου (τοῦ "λευκοῦ καμηλαυκίου", κατά τήν ρωσικήν διασκευήν)».

Ὅλα αὐτά δείχνουν τό πῶς ἡ ἀποστολική ζωή, πού εἶναι ἡ βάση τοῦ ἐπισκοπικοῦ χαρίσματος, ἐκκοσμικεύεται καί συνδέεται μέ ἐγκόσμιες ἐξουσίες καί κοσμικές νοοτροπίες. Φυσικά ὁ μύθος «τοῦ λευκοῦ καμηλαυκίου» δέν εἶναι τό μόνον δεῖγμα τῆς ἐκκοσμικεύσεως τοῦ ἐπισκοπικοῦ χαρίσματος, ἀλλά αὐτό ἦταν τό ἀντικείμενον τοῦ παρόντος ἄρθρου.

Τελικά, τήν «τάξη» πού πρέπει νά ὑπάρχη μέσα στήν Ἐκκλησία πρέπει νά τήν ἑρμηνεύουμε καί νά τήν στηρίζουμε στό κανονικό δίκαιο καί νά μήν τήν ἀναγάγουμε, ὅπως κάνουν μερικοί, στό δόγμα καί στούς μύθους πού δικαιολογοῦν ἐγκόσμιες ἐξουσίες.

ΠΗΓΗ:romfea.gr