Το «να ‘σαι ο εαυτός σου»

Το «να ‘σαι ο εαυτός σου», που ακούμε συχνά από πολλούς συνανθρώπους μας, πρέπει να μας προβληματίζει. Διότι πρέπει να ξέρει κανείς καλά τον άνθρωπο για να λέει τι πρέπει να είναι και τι μπορεί να γίνει. Συνήθως οι πολλοί που το προτείνουν έχουν στο μυαλό τους τον άνθρωπο που κέντρο του έχει το εγώ του και τα πάθη του. Με αποτέλεσμα βεβαίως την καλλιέργεια του εγωισμού και του πνεύματος χωρισμού και διάσπασης των ανθρώπων. Διότι «όπου ο εγωισμός, κι ο χωρισμός». Κατά τη χριστιανική πίστη το να ‘μαστε ο εαυτός μας σημαίνει ότι τον κατανοούμε ως κατ’ εικόνα Θεού δημιουργημένο, που θα πει κατ’ εικόνα Χριστού – Εκείνος είναι ο αληθινός τύπος του ανθρώπου – συνεπώς είμαστε ο εαυτός μας όταν προσπαθούμε με τη χάρη Του να είμαστε Εκείνος, ζώντας τη ζωή Του ως δική μας. Κι ακόμη· ότι ακριβώς γι’ αυτό, τον εαυτό μας τον βρίσκουμε στα πρόσωπα των άλλων συνανθρώπων μας, κατά την εντολή μάλιστα του Δημιουργού «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». Είμαστε λοιπόν ο εαυτός μας όταν τον άλλον, τον κάθε άλλον, τον θεωρούμε κομμάτι μας και δικό μας, οπότε τότε, κατά την υπόσχεση του Κυρίου, βρίσκουμε πράγματι τον αληθινό εαυτό μας και κυρίως τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό αναπαυόμενο στην ύπαρξή μας.

ΠΗΓΗ:pgdorbas.blogspot.com

Είπε γέρων. Λόγοι για την Μετάνοια

  

v  Αμαρτία είναι η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό. Είναι βαρειά προσβολή, κατά του Θεού Δημιουργού. Και αυτό που κάνει τον άνθρωπο να θέλει να απομακρυνθεί από την πηγή της Ζωής, τον Θεό, είναι ο εγωισμός του. Είναι η θέληση του ανθρώπου να αυτονομηθεί από τον Θεό, πιστεύοντας ότι μπορεί να ζήσει μόνος του.

v  Τι είναι η κακία; Είναι η στρέβλωση της ψυχής, είναι η πονηριά της ψυχής.

v  Ο άνθρωπος με την πτώση του, έχασε το κριτήριο της ιεραρχήσεως των αξιών. Δεν μπορεί να ιεραρχήσει και έπαθε σύγχυση, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κρίνει, τί έχει περισσότερη αξία και τι λιγότερη. Στην σύγχυσή του αυτή, έπαθε και κάτι χειρότερο. Άρχισε να απολυτοποιεί, ότι είναι σχετικό και να σχετικοποιεί, ότι είναι απόλυτο.

v  Η κακή επιθυμία είναι η πηγή όλων των κακιών. Όλες οι αμαρτίες, έχουν κοινή ρίζα, την επιθυμία. Όταν δεν υπάρχει αυτή η επιθυμία, δεν είναι δυνατόν να αναπτυχθεί η αμαρτία, όπως δεν είναι δυνατόν να αναπτυχθεί το φυτό, εάν δεν έχει ρίζα.

v  Όλοι οι πονηροί άνθρωποι είναι παιδιά του διαβόλου, γιατί ο πάτρωνάς τους, ο δάβολος είναι πονηρός. Είναι δηλαδή πονηρός ο διάβολος και επομένως πονηρά είναι και τα όργανά του Γι’ αυτό και πίσω από κάθε πονηρό άνθρωπο, κρύβεται και ενεργεί εκ του ασφαλούς ο διάβολος.

v  Δεν υπάρχουν μικρές και μεγάλες αμαρτίες. Όλες έχουν το μέγεθος «ταλάντου», δηλαδή είναι μεγάλες αμαρτίες. Βέβαια θα μου πείτε, ότι υπάρχουν μικρές και μεγάλες αμαρτίες, γιατί το ίδιο πράγμα είναι να σκοτώσεις και το ίδιο να πείς ένα μικρό ψεματάκι; Αγαπητοί προσέξτε…! Οπωσδήποτε στην Αγία Γραφή βλέπουμε μία κλιμάκωση των αμαρτιών, αλλά πουθενά στην Γραφή δεν υπάρχει ο χαρακτηρισμός «μικρή» και «μεγάλη» αμαρτία. Και όσο αγιότερος γίνεται ο άνθρωπος, τόσο βλέπει και την πιο «μικρή» αμαρτία σαν μεγάλη. Συνεπώς ο χαρακτηρισμός μικρής και μεγάλης αμαρτίας, είναι θέμα πνευματικής οράσεως, το πως βλέπει κανείς τον εαυτόν του και τις αμαρτίες του… Όταν ο Απόστολος Παύλος έλεγε, ότι είναι αμαρτωλότερος πάντων των ανθρώπων, ήταν τεράστια ανοιχτά τα πνευματικά του μάτια, για να μπορούσε να το λέει αυτό. Και δεν ήταν κάτι που έτσι απλά το έλεγε, αλλά πραγματικά το έβλεπε και το ένοιωθε.

v  Κάθε φορά που αμαρτάνω, προσβάλλω (χαστουκίζω) τον Κύριο, και επειδή ο Θεός είναι Άπειρος και Αιώνιος, η αμαρτία μου παίρνει διαστάσεις άπειρες και αιώνιες. Γι’ αυτό και η τιμωρία της αμαρτίας είναι φοβερά μεγάλη και αμοίβεται με αιώνια κόλαση. Το αντίστοιχο συμβαίνει και με το καλό (αρετή), το οποίο αν και έλαβε χώρα εν στιγμή χρόνου, επειδή και αυτό στρέφεται προς τον Θεό, παίρνει τις διαστάσεις του απείρου και του αιωνίου. Γι’ αυτό και η Βασιλεία του Θεού είναι άπειρος αιώνιος.

v  Είτε αμαρτάνω στον εαυτόν μου, είτε αμαρτάνω απέναντι στον άλλον, οι αμαρτίες μου στον  Θεό αποτείνονται και Αυτόν προσβάλλω.

v  Η αμαρτία, ενώ φαίνεται ότι είναι ελευθερία, όμως στην πραγματικότητα είναι αιχμαλωσία… και κάτι χειρότερο. Η αμαρτία, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, αποφέρει τον θάνατο: «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» ( Ρωμ.6, 23). Αφού λοιπόν η αμαρτία είναι το έσχατο κακό, μόνο αυτήν να φοβόμαστε και τίποτε άλλο! Ούτε τις απειλές να φοβόμαστε, ούτε τις αδικίες, ούτε την αφαίρεση της ζωής μας, όσο την αμαρτία. Ο Ιερός Χρυσόστομος μόνο αυτήν φοβόταν, γι’ αυτό και ήταν γενναίος σε όλες τις περιπέτειες της ζωής του.

v  Η αμαρτία ξεκινάει από την ψυχή. Πρώτα πορνεύει η ψυχή και ακολουθεί το σώμα. Με την πορνεία, προσφέρω θυσία στον διάβολο, ενώ με την αγνότητα προσφέρω θυσία στον Θεό. Γι’ αυτό το λέει ο Απόστολος Παύλος, να προσφέρετε θυσία ζωντανή τα σώματά σας. Δεν είπε τις καρδιές σας, αλλά τα σώματά σας… Δεν μπορώ να πηγαίνω στην Εκκλησία και να πέφτω στην πορνεία. Διότι προσφέρω θυσία στον διάβολο και δεν το καταλαβαίνω.

v  Η μετάνοια δεν είναι δυνατή στον διάβολο, αλλά είναι δυνατή στον άνθρωπο, διότι ο διάβολος επινόησε το κακό και την αμαρτία, ενώ ο άνθρωπος πλανήθηκε από το κακό.

v  Πραγματικά έξυπνος άνθρωπος είναι εκείνος που αποφεύγει την αμαρτία.

v  Ποιος σας είπε, ότι το να πεις το «όχι» ιδίως στους σαρκικούς πειρασμούς, ότι αυτό δεν αποτελεί ένα μαρτύριο και μάλιστα μαρτύριο ισότιμο με εκείνο των Μαρτύρων;

v  Αποφασίζεις να μετανοήσης, αδερφέ μου, αποφασίζεις να ζήσης μία πνευματική ζωή. Ξεκινάς λοιπόν. Αρχίζεις να πηγαίνης στην Εκκλησία. Αρχίζεις να εξομολογήσαι. Αρχίζεις να συγκεντρώνης τον εαυτό σου, για να γνωρίσης τον Ιησούν Χριστόν. Δεν μετέχεις στα ιερά Μυστήρια κατά ένα τυπικόν τρόπον, αλλά νιώθεις ότι είναι δίαυλοι, που μας οδηγούν στη ζωή. Είναι κανάλια που μας οδηγούν στη ζωή, στον Θεό.

v  Ο καλύτερος τρόπος διατηρήσεως της πνευματικής καταστάεως είναι η άνοδος.

 Θέλεις να διατηρής την πνευματικότητά σου; Φρόντιζε να ανεβαίνης.

 Θέλεις να διατηρήσαι; Φρόντιζε να ανεβαίνης!

 Γι’ αυτό τον λόγο, χρειάζεται μία διαρκής επαγρύπνησις επί του εαυτού μας, και ακόμη μία διαρκής αυτοκριτική.

v  Δεν μπορείς να γνωρίσης τον πλησίον, εάν δεν έχεις γνωρίσει τον εαυτόν σου. Δεν μπορείς να βοηθήσης τον πλησίον, εάν δεν έχεις κάνει κάθαρση του εαυτού σου. Και για να κάνης κάθαρση του εαυτού σου, πρέπει να έχης γνωρίσει τον Θεό. Επομένως η Θεογνωσία οδηγεί στην αυτογνωσία και αυτή με την σειρά της οδηγεί στην αδελφογνωσία.

v  Αν η αγάπη μας προς τον πλησίον, δεν περνάει πρώτα από την αγάπη μας προς τον Χριστό δεν είναι αγάπη πραγματική, αλλά υποκριτική. Αν εξορίσαμε ή αγνοήσαμε την αγάπη μας προς τον Χριστό, τότε η αγάπη μας προς τον πλησίον είναι μία ουτοπία… για να μην πω, ότι επιφέρει ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Την αγάπη προς τον Χριστό πρέπει πρώτα να καλλιεργούμε και μετά έρχεται η αγάπη προς τον πλησίον.

«ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ» π. Αθανασίου Μυτιληναίου Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Γιατί στης 7 Ιανουαρίου είναι κλειστά τα σχολεία;

Έχει ακουστεί  αυτό το ερώτημα κάποιες φορές. Γιατί στης 7 Ιανουαρίου είναι κλειστά τα σχολεία; Είναι τόσο μεγάλη εορτή η σύναξης του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου; Μάλιστα πρίν κάποια χρόνια το είχαμε ακούσει από τον κ. Πορτοσάλτε δημοσιογράφο του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ.

Επειδή αρκετοί δεν το γνωρίζουν, να τους ενημερώσουμε ότι  7 Ιανουαρίου με το νέο ημερολόγιο (Γρηγοριανό), αντιστοιχεί με της 25 Δεκεμβρίου του παλαιού ημερολογίου (Ιουλιανό). Δηλαδή εκατομμύρια Ορθόδοξοι Χριστιανοί που ζούνε στην Ρωσία, Σερβία, Γεωργία, Ιεροσόλυμα, αλλά και πλήθος ανθρώπων που ζούνε στην Αμερική, στη Βουλγαρία, στην Ρουμανία αλλά και στην Ελλάδα γιορτάζουν τα Χριστούγεννα!

 Από το 1924 που άλλαξε η Εκκλησία της Ελλάδος το ημερολόγιο, οι αργίες  των  Χριστουγέννων, Περιτομής Του Κυρίου και Θεοφανίων  άρχιζαν στα σχολεία από της 24 Δεκεμβρίου ν.η. έως της 8 Ιανουαρίου ν.η. που ξανά πήγαιναν τα παιδιά στο σχολείο. Έτσι και τα παιδιά που ακολουθούσαν το παλαιό ημερολόγιο προλάβαιναν και γιόρταζαν τουλάχιστον Χριστούγεννα.

Το 1981 η τότε κυβέρνηση μείωσε την περίοδο των εορτών κατά μία μέρα, έτσι τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο στης 7 Ιανουαρίου ν.η., με αποτέλεσμα τα παιδιά που ακολουθούσαν το παλαιό ημερολόγιο να αναγκάζονται να μην πηγαίνουν στα μαθήματά τους και να χρεώνονται απουσίες, για να μπορέσουν να εορτάσουν μαζί με τις οικογένειές τους τα Χριστούγεννα.

Το 1992 στης 7 Ιανουαρίου με το νέο ημερολόγιο, 25 Δεκεμβρίου με το παλαιό ημερολόγιο Χριστούγεννα, επισκέφτηκε τον Ι.Ν. Ευαγγελισμός της Θεοτόκου παλαιοημερολογιτών  Χαλκίδος, ο τότε βουλευτής Ευβοίας κ. Ιωάννης Σπανός για να χαιρετήσει τους εκεί πιστούς που εόρταζαν. Μετά τον εκκλησιασμό οι πιστοί προσέφεραν κέρασμα στην διπλανή αίθουσα από τον ναό και στην συζήτηση που ανοίχτηκε  ρώτησαν οι εντόπιοι ενορίτες μεταξύ άλλων:

-Γιατί κύριε Σπανέ τα παιδιά μας να παίρνουν απουσία από το σχολείο για να εορτάσουν τα Χριστούγεννα; κλπ.προβλήματα.

Ο κύριος Βουλευτής κατανόησε το πρόβλημα και την επόμενη ημέρα 8 Ιανουαρίου 1992 με το νέο ημερολόγιο κατέθεσε ερώτηση στην Βουλή στον αρμόδιο υπουργό. Την ερώτηση υπέγραψε και ο Βουλευτής Σερρών Θεόδωρος Παπαδόπουλος.

Παραθέτουμε και την φωτοτυπία της ερώτησης που κατατέθηκε στην βουλή και η οποία βρίσκετε  στα αρχεία του Ι.Ν. Ευαγγελισμός της Θεοτόκου παλαιοημερολογιτών Χαλκίδος , από όπου και την προμηθευτήκαμε.

Βέβαια παραμένουν  πλήθος άλλες αδικίες κατά των γνησίων ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος, αλλά μιάς και ασχοληθήκαμε για της αργίες των σχολείων ας παραμείνουμε σε αυτές. Ας κάνει κάτι το υπουργείο παιδείας και για της αργίες της πρωτοχρονιάς* και των Θεοφανίων με το παλαιό ημερολόγιο όπου εορτάζονται από τους πιστούς στις 14 και 19 Ιανουαρίου ν.η. αντίστοιχα.

Επειδή κάποια στιγμή έπεσε στην αντίληψή μας, ότι η πολιτεία για λόγους οικονομίας θέλει να διευρύνει την τουριστική περίοδο του χειμώνα, σαν πρόταση λέμε ότι θα μπορούσε  να συνεχίσει την εορταστική περίοδο έως και την 19 Ιανουαρίου ν.η. Έτσι θα είχε μία παρατεινόμενη εορταστική περίοδο που θα άγγιζε σχεδόν τον ένα μήνα. Και το έλλειμμα χρόνου στην διδακτέα ύλη στα σχολεία θα μπορούσε να καλυφτεί ανοίγοντας τα σχολεία μία εβδομάδα πιο νωρίς τον Σεπτέμβριο και να κλείνουν μία εβδομάδα αργότερα τον Μάιο ή τον Ιούνιο.


*Εννοούμε την εορτή της περιτομής του Κυρίου και την εορτή του Αγίου Βασιλείου. (για την αποφυγή παρεξηγήσεων)  Γενικότερα την εορτή όλου του Αγίου Δωδεκαημέρου.  

7.Αντικανονικότητες του παρελθόντος και σύγχρονοι αιρετικοί.

7.Αντικανονικότητες του παρελθόντος και σύγχρονοι αιρετικοί.

Εις την σελ.(69), ερωτά: «Τι λοιπόν να πράξωμεν τότε; Θα με ερωτήσης: Που θα πορευθώμεν; Ποίου θα μνημονεύσωμεν;»

Αυτά δηλ. π. Νέστορ, που απήτουν απάντησιν από την πρώτην σελίδα, επί τέλους, μετά από διαδρομήν ένδεκα σελίδων και ένδεκα αιώνων ιστορίας της Εκκλησίας, έρχεται τώρα να απαντήση. Σου παραθέτω αυτολεξεί το πιστεύω του.

«Ευχής έργον θα ήτο να υπήρχον ποιμένες εις ούς η υποταγή μόνον ‘’μετά χαράς’’ θα εγίνετο. Αλλ’ όταν τούτο δεν είναι εφικτόν, ας υποτασσώμεθα ‘’στενάζοντες’’. Λέγων, υποταγήν, δεν εννοώ βεβαίως -πολού γε και δει- να επικροτώμεν πάσαν ενέργειαν αυτών και να φρονώμεν εν παντί ότι φρονούσι και αυτοί. Όχι! Εννοώ, απλώς να μη αποσπώμεθα απ’ αυτών, να μη διαρρηγνύωμεν την απ’ αυτών κανονικήν εξάρτησιν. Κατά τα λοιπά και θα διαφωνήσωμεν και θα διαμαρτυρηθώμεν και θα αντιταχθώμεν. Εφ’ όσον όμως η Εκκλησία δεν προέβη εις καθαίρεσιν αυτών, ημείς δεν πρέπει να αποκηρύξωμεν αυτούς και να παύσωμεν το μνημόσυνον αυτών».

Ιδού π. Νέστορ, το αντιπαραδοσιακόν συμπέρασμα του π. Επιφανίου. Διά την ανασκευήν του όρα τα λεγόμενα κατωτέρω εις την Ερμηνείαν του ΙΕ’ της Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

Παραπέμπων εν συνεχεία εις το Εβρ. 13, 17 όπου ο λόγος περί των ηγουμένων, ελησμόνησε να ίδη ανωτέρω, εις τον στίχον 8, ένθα αναφέρονται τα εξής: «… ων αναθεωρούντες την έκβασιν μιμείσθε την πίστιν».

Και εξηγεί ο χρυσούς την γλώτταν Ι. Χρυσόστομος: «Πως ουν Παύλος φησίν πείθεσθε τοις ηγουμένοις ημών και υπείκετε; Ανωτέρω ειπών ων αναθεωρούντες την έκβασιν της  α ν α σ τ ρ ο φ ή ς, τότε είπε πείθεσθε τοις ηγουμένοις ημών και υπείκετε. Τι ουν φησίν, όταν πονηρός ή και μη πειθώμεθα; Πονηρός πως λέγεις;  Ε ι   μ ε ν   π ί σ τ ε ω ς   έ ν ε κ ε ν  φ ε ύ γ ε   και παραίτησαι, μη μόνον αν άνθρωπος η, αλλά καν άγγελος εξ ουρανού κατιών». (Ομιλ. Λς΄ προς Εβρ.).

Τώρα σε ερωτώ π. Νέστορ, ποίων αγίων θέλει ο π. Επ. να θεωρήσωμεν τον αποστολικόν βίον, των 8 πρώτων αιώνων, των επί Τουρκοκρατίας αγίων ψυχών, ή των «αγίων» του 20^ου αιώνος;

Αναλόγησαι συ μόνος και μιμήθητι, εγώ δεν βλέπω ουδεμίαν δυσκολίαν περί την εκλογήν. Εν τη σελίδι (70) θα παρετήρησες ότι αρχίζει νέος χορός επιχειρημάτων με την εξής βαρύγδουπον εισαγωγήν. «Ας μη σπεύδωμεν, αδελφέ. Τα θέματα ταύτα άπτονται της αιωνίου ζωής και χρήζουσι μεγάλης περισκέψεως».

Εν άλλοις λόγοις ο π. Επ. επιθυμεί τα θέματα ταύτα που «άπτονται της αιωνίου ζωής» να τα λύωμεν ακολουθούντες μόνον την εαυτού διδασκαλίαν και πλέον ουδέν!  Διότι, ως θα επρόσεξε η οσιότης σου, ουδεμία αγωνία τον διακρίνει, ως πάντα διδάσκαλον τοιαύτης φύσεως θεμάτων, αλλ’ αυτοπεποίθησις και  δ ι α λ ε κ τ ι κ ό ς,  θα έλεγον, ναρκισσισμός, όστις τον καθιστά αφεύκτως   δ ι α λ λ α κ τ ι κ ό ν   αντίπαλον, με βέβαιον το επόμενον βήμα της  σ υ ν α λ λ α γ ή ς   των τιμίων έναντι αβροφροσυνών τινων παρά των «μεγάλων» της σήμερον.

Συνεχίζω, π. Νέστορ, με το παράδειγμα που τοποθετεί εν τη σελίδι (70), την οικουμενιστικήν συμπροσευχήν που έλαβε χώραν εν Καΐρω τω 1934. Το συμπέρασμα που εξάγει εξ αυτού είναι τελείως ανιστόρητον και αβαθές.

Διότι γράφει: «Ενώ δε η ενέργεια εκείνη του Πατριάρχου εις ουδεμίαν ένωσιν ωδήγησεν, συν τη παρόδω δε του χρόνου ελησμονήθη τελείως, το σχίσμα όμως θα υπήρχε μέχρι σήμερον και θα συνεκλόνιζε την Εκκλησίαν Αλεξανδρείας». Εύγε των συμπερασμάτων του Πανοσιολογιωτάτου! Πόθεν συνάγει το ότι «συν τη παρόδω του χρόνου ελησμονήθη  τ ε λ ε ί ω ς; διατί α π ο μ ο ν ώ ν ε ι   τόσον εγκληματικώς τα γεγονότα τα λαμβάνοντα χώραν εις τον ζώντα οργανισμόν της Εκκλησίας;  Αυτό και τα παρόμοια τούτω  δ ε ν   ε γ έ ν ν η σ α ν   τ ο   τ έ ρ α ς   της σημερινής καταστάσεως; Άρα ήτο αδιάφορον και τελείως «ελησμονήθη» το γεγονός του 1934; Δυστυχώς όχι, μυριάκις όχι!

Και εάν εγίνετο, ποιος τον βεβαιοί ότι θα συνεκλόνιζεν μέχρι σήμερον την Εκκλησίαν των Αλεξανδρέων, αλλ’ εξ αντιθέτου δεν θα εγίνετο ευλογημήνη απαρχή διακοπής όλων των επαράτων μίξεων και συμπροσευχών και δεν θα εκαθήλουν τον σημερινόν «Προφηταπόστολον», όστις τα πάντα ισοπέδωσε;

Και όμως, έχει την απαίτησιν, π. Νέστορ, ο τοιούτος ερμηνευτής των Εκκλ. Γεγονότων να του έχωμεν εμπιστοσύνην και τυφλοίς όμμασι να υπείκωμεν εις τα «θέσφατα» του! Δυστυχώς όμως, δεν δυνάμεθα να του κάμωμεν  αυτήν την «αβροφροσύνην», ότι εγγύς της αφροσύνης ήθελε είναι και αρνήσεως των τιμίων.

Τα λοιπά παραδείγματα μέχρι την απαρχήν της σελίδος (74) ευρισκόμενα, ερμηνεύονται από ορθοδόξου επόψεως με βάσιν τας ανωτέρω παρατηρήσεις περί της συμπροσευχής του 1934 εν Καΐρω συν τας κάτωθι παρατηρήσεις και συμπληρώσεις.

1)Όλα εγένοντο «μεμονωμένως», ήτοι υπό ιερέως ή επισκόπου τινός, ουδέν δε υπό ολοκλήρου Εκκλησίας, εν επισήμοις τελεταίς, ως σήμερον. (όρα Συμπροσευχήν εν Ρώμη και άρσιν αναθέματος 1054, με προγράμματα και ανακοινώσεις παγκοσμίου κλίμακος).

Άρα, διαφέρει σφόδρα, το «ανάλογον» των ανωτέρω επιχειρημάτων και των της σήμερον.

Διότι με την ανωτέρω λογικήν θα καταλήξωμεν ότι, όταν δύο κληρικοί δύο οιωνδήποτε Εκκλησιών  τ η   ι δ ί α   α υ τ ώ ν  πρωτοβουλία συμπράτουν, άνευ επισήμου εντολής της Εκκλησίας των, είναι το  ί δ ι ο ν  ωσεί να συμπράττουν αι Εκκλησίαι των!!

Δηλαδή, εάν εγώ αύριον συγκοινωνήσω με αιρετικούς, θα καταστήσω αιρερικήν την Εκκλησίαν μου;

Εις τον Άγιον Πέτρον, δύναται να μας είπη ο Πανοσιολογιώτατος, π ο ί ο ς  συνεπροσευχήθη με τον Πάπαν, ο Αθηναγόρας ή η Ορθόδοξος Εκκλησία;

2)Τα κηρυχθέντα, τότε, ή πραχθέντα, διότι πράξεις μόνον σχεδόν μας μνημονεύει, με τα της σήμερον τελούμενα, διαφέρουν όσον το βάρος πτηνού και βουβάλου!

Και όμως, παρ’ όλας τας τραγικάς αντιθέσεις που είχε ν’ αντιμετωπίση υπερασπίζοντας οίαν θέσιν υπερασπίζει, πεποιθώς τη διαλεκτική του εχώρησε, πλην εβυθίσθη και κατεποντίσθη εν τω πελάγει της των πατέρων διδασκαλίας, οίτινες ανέτρεψαν άρδην την σχεδίαν μεθ’ ής έπλεεν, χρώμενος ως κώπας τον νούν και την στρεψόδικον ερμηνευτικήν του!

Ο γνωστός σου π. Βασίλειος, αναφερόμενος εις τα παρόντα γράφει τα εξής:

… «Και όμως πάτερ, έτσι που παρουσιάζετε τα πράγματα, είναι σαν να μας λέτε: «σ υ ν η θ ι σ μ έ ν α   π ρ ά γ μ α τ α». Μήπως και θα θέλατε όλα αυτά τα ατοπήματα να τα δεχθούμε τάχα ως δευτέραν παράδοσιν της Εκκλησίας μας δορυφορούσαν την πρώτην; Και τις ισχυρίσθη ποτέ ότι τάχα η  ε π α ν ά λ η ψ ι ς   και το  μ α κ ρ ο χ ρ ό ν ι ο ν   της παρανομίας και της αποστασίας τας καθιστούν νομίμους; Και τις σας είπε ότι τάχα διαμαρτυρόμεθα μόνον διά τας τωρινάς παρανομίας; Διαμαρτυρόμεθα και χωρίζομεν τας ευθύνας μας με πάσαν παρανομίαν, οπουδήποτε, οποτεδήποτε και υφ’ οιουδήποτε και αν διεπράχθη. Ούτε ο χρόνος ούτε η συνήθεια αλλάζουν ποτέ το ψεύδος εις αλήθειαν!

Και πως θα θεραπευθούν τα τοιαύτα; Προτείνετε να ερωτηθούν εγγράφως οι αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας περί της ομολογίας της πέστεως των. Και τι θα τους κοστίση, πάτερ, να μας δώσουν μίαν ομολογίαν πίστεως ορθοδοξοτάτην, κατά τους τύπους και την διατύπωσιν; Παρήλθεν ο καιρός όπου οι αιρετικοί ήσαν συνεπείς με τας αιρέσεις των και τας εκήρυττον αυτάς «γυμνή τη κεφαλή» εν μέσω της Εκκλησίας και υπερασπίζοντο αυτάς ως έκφρασιν αληθείας, λέγοντες τουλάχιστον «τα σύκα σύκα και την σκάφην σκάφην». Παρήλθεν ο καιρός που οι αιρέσεις ξεφύτρωναν δίκην  μ α ν ι τ α ρ ί ω ν  ποικιλοχρώμων, ερεθίζοντα τους οφθαλμούς και τα αισθητήρια των πιστών. Οι νέες αιρέσεις του σκεπτικισμού, ορθολογισμού, συγκρητισμού και οικουμενισμού δεν αρέσκονται εις ωρισμένα σχήματα και αποφεύγουν  όσον το δυνατόν τας διατυπώσεις. Δεν είναι, επαναλαμβάνω, αιρέσεις μανιτάρια, είναι αιρέσεις  χ α μ α ι λ έ ο ν τ ε ς  που δύνανται να προσαρμοσθούν σε οποιαδήποτε δογματική διατύπωση ακόμη και την πλέον ορθόδοξον! Οι νέες αιρέσεις οικουμενιστικού χαρακτήρος οι οποίες προετοιμάζουν την έλευση του Αντιχρίστου, αποσκοπούν να επιβληθούν επί των μαζών  δ ι α β ρ ω τ ι κ ώ ς  και αφανώς, είτε διά της οδού της συγχύσεως και των διφορουμένων διατυπώσεων τύπου Πυθείας, αποφεύγουσαι τον σκανδαλισμόν του όχλου, ελισσόμεναι κατά τρόπον θαυμαστόν, ώστε να διατηρηθή ανέπαφος η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΝΟΤΗΣ και η συνοχή των μαζών, πράγμα το οποίον κατέστη πλέον αυτοσκοπός. Έτσι λοιπόν πολλάκις θα διατηρηθούν σχεδόν ανέπαφοι οι εξωτερικοί θεσμοί, τα έθιμα και οι διατυπώσεις, αρκεί μόνον «ν α   ε ξ ο υ θ ε ν ω θ ή   η   π ρ ο φ η τ ε ί α   κ α ι    ν α    σ β ε σ  θ ή   τ ο   Π ν ε ύ μ α». Οι νέες αιρέσεις διαβάζονται ανάμεσα στις γραμμές, με άυλα και ασχημάτιστα γράμματα των κειμένων των επισήμων ομολογιών πίστεως. Διδάσκονται και διαδίδονται πολλάκις με κλειστό το στόμα, χωρίς γραφίδα, χωρίς ν’ αφήνουν ίχνη που να προδίδουν και να ενοχοποιούν τους αιρεσιάρχας. Δυστυχώς αναρίθμητοι ιεράρχαι της σήμερον παίζουν  δ ι π λ ό    π α ι χ ν ί δ ι   εις τον τομέα αυτόν. Δεν θα χάσουν «ούτε τσόχα ούτε ραπτικά» διά να υπογράψουν ομολογίας πίστεως κατ’ αντιγραφήν του Μ. Φωτίου και του αγίου Μάρκου Ευγενικού, πράγμα το οποίον ουδόλως θα τους εμποδίση αλλού και εις άλλους να κηρύξουν ακριβώς τα αντίθετα! Ιδού διατί αι ομολογίαι μόναι δεν μας αρκούν. Θέλομεν βεβαίως και τας τυπικάς ομολογίας, αλλά μόνον υπό τον όρον να φέρουν την σφραγίδα της ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ». (σ.11-12).

Πριν πλησιάση εις την εξέτασιν του περιφήμου ΙΕ΄της Πρωτοδευτέρας Συνόδου θέτει άλλα τρία επιχειρήματα – διλήμματα, ή άλλως  π ρ ο τ ά σ ε ι ς  -  ν ά ρ κ α ς   ενώπιον του π. Νικοδήμου.

Τα συνοψίζω:

Α) «Αγών συνεχής και ακατάπαυστος κατά των ενεργειών του Πατριάρχου, ΝΑΙ! Σχίσμα όμως, ΟΧΙ»!

Β) Το χωρίον του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου «Τι σεαυτόν ποιείς ποιμένα, πρόβατον ών,» κλπ.

Και γ) Την στάσιν του π. Ιουστ. Πόποβιτς έναντι των τελουμένων σήμερον εις βάρος της Ορθοδοξίας (σελ.74-5).

Αφήνω τα δύο πρώτα να τα εξετάσω στο Β΄Μέρος της απαντήσεώς μου, μαζί με όλα εκείνα που έχω φυλάξει διά την ερμηνείαν του ΙΕ΄ της Πρωτοδευτέρας και σου γράφω ολίγα περί του γ) παραδείγματος:

Τι σημασία έχει δι’ ημάς, εις την προκειμένην περίπτωσιν, το παράδειγμα ενός αρχιμανδρίτου ή μάλλον η στάσις του, έστω λογίου και ευσεβούς, ενώπιον των παραγγελμάτων Οικουμενικών Συνόδων, διδαγμάτων Εκκλ. Ιστορίας και αγίων Πατέρων, οίτινες κατηγορηματικώς βοούν:

«Π α ς   ο   λ έ γ ω ν   π α ρ ά   τ α   δ ι α τ ε τ α γ μ έ ν α,   κ α ν   ν η σ τ ε ύ η,   κ α ι   π α ρ θ ε ν ε ύ η,   κ α ν   π ρ ο φ η τ ε ύ η,   κ α ν   σ η μ ε ί α   π ο ι ή,   λ ύ κ ο ς   σ ο ι   φ α ι ν έ σ θ ω   ε ν   π ρ ο β ά τ ο υ   δ ο ρ ά   φ θ ο ρ ά ν   π ρ ο β ά τ ω ν   κ α τ ε ρ γ α ζ ό μ ε ν ο ς».

Αφήνω την περίπτωσιν της υπό κατοχήν τελούσης πατρίδος του, στεναζούσης υπό το Κομουνιστικόν πέλμα και ασφαλώς και της Σερβικής Εκκλησίας μη δυναμένης να δράση ελευθέρως, άρα και ο π. Ιουστίνος, ως και το γεγονός ότι ηκολούθει το παλαιόν ημερολόγιον!

Αλλ’ ανεξαρτήτως των ανωτέρω, τι σημαίνει το παράδειγμα  ε ν ό ς   ανθρώπου εις την προκειμένην περίπτωσιν, όταν και πάλι το τονίζω, κηρύσσεται η φοβερά αίρεσις του «Ο ι κ ο υ μ ε ν ι σ μ ο ύ» και πάντες υποχρεούμεθα ν’ αντιδράσωνεν έως θανάτου;

«Ακούσατε, πάτερ», γράφει ο π. Βασίλειος: «Πολλοί ως ο Πόποβιτς, εσείς, ο άγιος Φλωρίνης, γίνεσθε δυστυχώς οι θεωρητικοί της ημετέρας παρατάξεως», κηρύττοντες και αδοκιμούντες», πλην σκορπίζοντες πολλήν μεγαλυτέραν σύγχυσιν εις το πλήρωμα από τους καθ’ αυτό ενωτικούς! Διότι εφεύρατε παράδοξον εκκλησιολογίαν, ότι δηλ. δυνάμεθα να ομολογούμεν ότι ένας Πατριάρχης είναι  α ι ρ ε τ ι κ ό ς  και ταυτόχρονα να τον μνημονεύουμε στα δίπτυχα ως ορθοτομούντα!.. για ν’ αποφύγωμε τα σχίσματα». Διαμαρτυρία ναι, σχίσμα όμως όχι»! Και ερωτώμεν: Που ευρήκατε αυτήν την στάσιν; Τις των Πατέρων εδίδαξε ποτέ ότι χωριζόμενοι των αιρετικών δημιουργούμε σχίσμα;» (σ.37).

Ταύτα όμως ουδόλως υπολογίζει ο π. Επ. διό και καταλήγει με το μορμολύκειον της απειλής άμα και αυθεντίας: «Αδερφέ, Νικόδημε, προσοχή μη κολασθώμεν»!

Αλλά μη φοβού, π. Νέστορ, διότι ο μέν π. Νικόδημος βεβαιότερον είναι ότι ζαλισθείς από την δοκησισοφίαν κινδυνεύει μάλλον από δύσπνοιαν, παρά να κολασθή εμμένων ταις αρχαίς και παραδόσεσι των Αγίων Πατέρων, ιδιαίτατα δε των αγιορειτών ηρώων και Ομολογητών! (Μνήσθητι αγιορειτών Μαρτύρων επί Βέκκου, και των απ’ εναντίας τυμπανιαίων της Μ. Λαύρας!).

Διότι είναι γνωστόν τοις πάσι ότι,  ο ι   μ η   υ π α κ ο ύ σ α ν τ ε ς   εις τον φιλενωτικόν Πατριάρχην, επροτίμησαν να πνιγούν υπό των διωκτών τους, να καούν ζώντες ή να κρεμασθούν, παρά να  σ υ λ λ ε ι τ ο υ ρ γ ή σ ο υ ν  με τους απεσταλμένους του Βέκου. Οι δε άλλοι, υποχωρήσαντες από δειλίαν ή ανθρωπαρέσκειαν, κείνται πτώμα δεινόν και εξαίσιον ομού με τα λοιπά δεινά της Ι. Μονής Ξηροποτάμου, άτινα η οσιότης σου γνωρίζει καλλίτερον εμού.

Αλλά καιρός πλέον, αγαπητέ μου αδελφέ, να εισέλθωμεν εις το κρίσιμον ερώτημα: Τι λέγουσι οι Κανόνες διά παρομοίας περιπτώσεις; Τι λέγουσι οι άγιοι Πατέρες; Και να αφήσωμεν τας νοητικάς ακροβασίας, τας πλήρεις «προτεσταντικού υποκειμενισμού».

Αυτό δηλ. που έπρεπε να συζητήση εξ υπαρχής ο π. Επ. με τον π. Νικόδημον, έρχεται εν τω τέλει της πραγματείας του να το είπη.

Το  π ω ς  δε το λέει, θα το ίδη σαφώς η οσιότης σου, και κατανοήσασα ευκόλως την διαστροφήν, θα θαυμάση τας παγίδας και πτώσεις του νού του απατεώνος!  

Συνεχίζεται...

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΟΥ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 58-96) 1. Αξιωματικοί και στρατιώται. 2. Περί οικονομίας. 3. Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄. 4. Επιτρεπομένη οικονομία 5. Το Παλαιοημερολογιτικόν.  6. Η χειροτονία των επισκόπων εν Αμερική.  Μ Ε Ρ Ο Σ Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Ο Ν 1.Περί του ΙΕ’ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. 2.Τα δικαιώματα του μικρού ποιμνίου.  3.Πως αντέδρων οι παλαιοί άγιοι.  4.Η καλή οικονομία. ΖΗΛΩΤΙΚΩΝ ΑΚΡΟΤΗΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΣ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σς. 97-121)  1.Περί οικονομίας. 2.Οι φιλαθηναγορικοί Επίσκοποι.  3.Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄.4.Και πάλιν περί Μ. Φωτίου.  5.Αι Κανονικαί σχέσεις.  §§ 6-13 και 18. Περί του Παλαιοημερολογιακού  16.Η «δυνητικότης» του ΙΕ΄Κανόνος.  20.Ο άγιος Κύριλλος και οι σύγχρονοι φιλοπαπικοί Επίσκοποι.  22.Οι ποιμένες και το ποίμνιον.  Α΄ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΖΗΛΟΝ»… Αναίρεσις του άρθρου: «Εκρήξεις ακρίτου ζηλωτισμού». (Βλ. ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 166-168). ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ» ΖΗΛΟΝ… Β’ «ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ…»,  ΤΟ ΚΑΤΑΚΡΙΤΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ*,  ΓΕΡΟΝΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ;  ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

Το κελλάκι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Εν χαριέστατον θαύμα των Αγίων Μαρτύρων Ευστρατίου, Αυξεντίου,Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστη

Δεν δύναμαι να σιωπήσω εδώ (λέγει ο Όσιος Νικόδημος), το χαριέστατον θαύμα, το οποίον ενήργησαν ούτοι οι Άγιοι πέντε Μάρτυρες εις εν μετόχιον της εν Χίω Νέας Μονής, τιμώμενον επ’ ονόματι των πέντε τούτων Αγίων Μαρτύρων, καθώς τούτο διηγείται ο ευλαβής εκείνος Νικόλαος ο Μαλαξός, ο πρωτοπαπάς Ναυπλίου. Όθεν συντόμως αναφέρω τούτο εδώ χάριν των φιλοχρίστων. Το μετόχιον αυτό προμηθεύεται και κυβερνάται εις όλα τα χρειώδη, επομένως και αυτής της ετησίου μνήμης των Αγίων, από το διαληφθέν Μοναστήριον της Αγίας Μονής. Συνέβη λοιπόν να γίνη ποτέ σφοδρότατος χειμών κατά τον καιρόν της εορτής των Αγίων, ώστε εκ της πεσούσης υπερβολικής χιόνος, όχι μόνον δεν ηδυνήθησαν να καταβώσιν οι Πατέρες του Μοναστηρίου, διά να φέρωσι τα χρειαζόμενα εις την εορτήν κατά την συνήθειαν, αλλ’ ούτε οι πολίται ημπόρεσαν να έλθωσιν εις την Εκκλησίαν εκ του υπερβολικού ψύχους. Και εις μεν τον Εσπερινόν εκκλησιάσθησαν ολίγοι τινές, εις δε τον Όρθρον μόνος ο Εφημέριος επήγεν εις την Εκκλησίαν και ανάψας τας κανδήλας έκρουσε το σήμαντρον και εποίησεν ευλογητόν διά να αναγνώση την Ακολουθίαν.

Τότε πάραυτα βλέπει πέντε ανθρώπους ευπρεπείς και ευτάκτους εισελθόντας ευλαβώς εις τον Ναόν, οι οποίοι εκ μεν του ήθους και του σχήματος εφαίνοντο ότι είναι ξένοι άνθρωποι, εκ δε του προσώπου εφαίνοντο κατά πάντα όμοιοι με τους πέντε ενδόξους τούτους Μάρτυρας, Ευστράτιον, Αυξέντιον, Ευγένιον, Μαρδάριον και Ορέστην, καθώς φαίνονται εζωγραφισμένοι εις τας αγίας εικόνας των. Αφού δε εισήλθον εις την Εκκλησίαν, οι μεν δύο εστάθησαν εις τον δεξιόν χορόν, οι δε άλλοι δύο εις τον αριστερόν και ο πέμπτος, ο οποίος ωμοίαζε με τον Άγιον Ορέστην, εστάθη εις το αναλογείον. Όταν δε ήλθεν η ώρα, αυτός μεν εκανονάρχει και ανεγίνωσκε με λαμπράν και καθαράν φωνήν, οι δε άλλοι τέσσαρες, οι ιστάμενοι εις τον δεξιόν και αριστερόν χορόν, ως είπομεν, έψαλλον με φωνήν γλυκυτάτην και λιγυράν τα ιερά άσματα.

Ταύτα βλέπων και ακούων ο Ιερεύς, έχαιρε μεν και ηγάλλετο καθ’ εαυτόν δοξάζων τον Θεόν, όστις έστειλε τοιούτους βοηθούς διά την τέλεσιν της Ακολουθίας, καθ’ όν μάλιστα χρόνον δεν υπήρχεν εκεί ουδείς άλλος βοηθός. Εξίστατο δε και εθαύμαζεν, αφ’ ενός μεν διά την ομοιότητα την οποίαν είχον και οι πέντε ούτοι με τους Αγίους της εικόνος, αφ’ ετέρου δε διά την ευπρέπειαν, την ορθότητα και την χάριν της αναγνώσεώς των, ως και διά την γλυκυτάτην  μελωδίαν της φωνής των. Όθεν ευρίσκετο εις απορίαν ποιοι να ήσαν οι φαινόμενοι και δεν ήξευρε τι να πράξη, διότι εβιάζετο μεν να τους ερωτήση πρό του Όρθρου ποίοι ήσαν, βλέπων όμως την σεμνοπρέπειαν και προθυμίαν, την οποίαν είχον εις την Ακολουθίαν, απεφάσισε να τους ερωτήση μετά το τέλος.

Όταν δε ήλθεν η ώρα, κατά την οποίαν έπρεπε να γίνη η ανάγνωσις του Μαρτυρίου των Αγίων, εστάθη εις το μέσον και ανέγνωσεν εκείνος, ο οποίος εφαίνετο όμοιος με τον Άγιον Ορέστην. Και αυτός μεν με πολλήν παρρησίαν και λαμπράν φωνήν ανεγίνωσκεν, οι δε άλλοι τέσσαρες με πολλήν ηδονήν και προσοχήν μεγάλην ήκουον τα αναγινωσκόμενα. Ότε δε έφθασεν ο αναγινώσκων εκεί όπου λέγει, ότι προσέταξεν ο Αγρικόλας να φερθή κλίνη σιδηρά πεπυρωμένη και επ’ αυτής να απλωθή ο Άγιος Ορέστης και ότι ούτος φερόμενος εις την κλίνην εδειλίασε, δεν ανέγνωσε καθώς ήτο γεγραμμένον, ότι εδειλίασεν,  αλλ’ ήλλαξε το ρήμα και αντί του εδειλίασεν είπεν εμειδίασεν.

Τούτο ακούσας εκείνος, ο οποίος ωμοίαζε με τον Άγιον Ευστράτιον, ύψωσε τα βλέμματα του και ατενίζων με πολλήν προσοχήν τον όμοιον του Αγίου Ορέστου, λέγει προς αυτόν: «Διατί μεταβάλλεις το ρήμα και δεν το λέγεις καθώς είναι γεγραμμένον; Ανάγνωσον και πάλιν αυτό εκ δευτέρου καθώς είναι». Ο δε, αναγνώσας και δεύτερον, πάλιν ήλλαξε το ρήμα, εντρεπόμενος τρόπον τινά να είπη, ότι εδειλίασε. Τότε ο Άγιος Ευστράτιος, διότι αυτός ήτο, είπε με μεγαλυτέραν φωνήν: «Ανάγνωσον το γεγραμμένον καθώς το έπαθες, διότι δεν εμειδίασας βλέπων την κλίνην, αλλ’ εδειλίασας». Και ομού με τον λόγον ευθύς και οι πέντε έγιναν άφαντοι. Ο δε Ιερεύς, βλέπων το παράδοξον τούτο,έμεινεν άφωνος επί ώραν πολλήν. Συνελθών δε εις εαυτόν, ετελείωσε την Ακολουθίαν ως ηδυνήθη. Μετά δε την θείαν Λειτουργίαν διηγήθη εις τους προσελθόντας εν τω μεταξύ Χριστιανούς την φανεράν οπτασίαν ταύτην και άπαντες εδόξασαν τον Θεόν, τον θαυμαστούς ποιούντας τους Αγίους, Αυτού.

ΠΗΓΗ: Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ ΙΒ΄

6. Η χειροτονία των επισκόπων εν Αμερική.

6.    Η χειροτονία των επισκόπων εν Αμερική.

Τα εν συνεχεία αναφερόμενα διά την χειροτονίαν του Ακακίου, τυγχάνουν ευκόλου αναιρέσεως, διότι αγνοών ίσως έγραψε ότι έγραψε ο π. Επ., αφού «εν καιρώ ανάγκης» και «μετάθεσις νόμου γίνεται», χωρίς τούτο να χαρακτηρισθή ως ανομία, ή ασέβεια προς τους ι. κανόνας.

Διατρέχων τα εν σελ. (64-67), λεγόμενα, καταλήγω εις την συμπερασματικήν πρότασίν του, η οποία περιέχει τα ανωτέρω άπαντα, και άτινα ετέθησαν προς εκφοβισμόν του δυστυχούς π. Νικδήμου.

«Ως βλάπεις το έγγραφον υπογράφει ΄΄Σεραφείμ Επίσκοπος Ντητρόιτ΄΄,  ήτοι Επίσκοπος Αμερικής. Οι δε επίσκοποι της Αμερικής ή της Ρωσίας ουδεμίαν κατά τους ιερούς κανόνας δικαιοδοσίαν έχουσιν εν τη Εκκλησία της Ελλάδος. Υποτεθείσθω λοιπόν ότι ο Ακάκιος εχειροτονήθη ουχί υπό δύο επισκόπων (και μάλιστα του ενός όντως αγνώστου), αλλ’ υπό ολοκλήρου της Συνόδου εις ην ανήκει ο Σεραφείμ, προεξάρχοντος του Προέδρου αυτής. Θα ήτο τότε κανονική η χειροτονία αυτού;

Και πάλιν όχι. Τούτο δε, διότι οι ιεροί Κανόνες απαγορεύουν απολύτως τας «υπερορίους χειροτονίας…». Και εν σελ. (66): «Χειροτονίαι επισκόπου υπό δύο επισκόπων είναι αντικανονική».

Δηλ. ως θα παρηκολούθησεν η οσιότης σου, και ενταύθα εφαρμόζεται υπό του Πανοσιολογιωτάτου η  ι δ ί α   πορεία της ερμηνευτικής  τ ο υ   γ ρ ά μ μ α τ ο ς. Δια τα ανωτέρω ισχύει ότι είπομεν και περί των δύο Επισκόπων των Γ.Ο.Χ. με τας εξής συμπληρωματικάς εξηγήσεις.

α) Ό ν τ ω ς  εχειροτονήθη υπό δύο επισκόπων, χωρίς να βλασφημίσουν «αντικανονική» την Στ΄Οικουμενικήν Σύνοδον, η οποία εκύρωσε τον Α΄Αποστολικόν Κανόνα, όστις επιτρέπει χειροτονίαν υπό δύο Επισκόπων!

Β) Ουδεμία σημασία είχε το «υπερόριον», αφού ελειτούργει ο «Νόμος» της ανάγκης. Εξηγούμαι πλατύτερον. Η διαμαρτυρία των Νεοημερολογιτών διά το υπερόριον των χειροτονιών των Παλ/των ομοιάζει με εκείνην του δολοφονούντος εν Σαββάτω κάποιον Ισραηλίτην και επειδή το θύμα  π ρ ο β ά λ λ ε ι   α ν τ ί σ τ α σ ι ν   ο δολοφόνος διαμαρτύρεται, ότι αυτό που κάνει είναι  π α ρ ά  Ν ό μ ο ν,  αφού απαγορεύονται τέτοιες ενέργειες εν Σαββάτω!! Το δε αναφερόμενον εν τω χειροτονικώ «άνευ γνώσεως της ιδίας ημών Αρχιεπισκοπικής αρχής» τυγχάνει  ε ρ μ η ν ε υ τ ι κ ό ν, αυτονόητον και ο μ ό τ ρ ο π ο ν  της νυν αναγνωρίσεως των χειροτονιών υπό του Πανεριωτάτου Μητροπολίτου Φιλαρέτου, και της πλήρους κοινωνίας Αυτού μετά των Γ.Ο.Χ. του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου.

Η συγγένεια βλέπεις του Ορθοδόξου φρονήματος και «πιστεύω», ου μην αλλά και ο σεβασμός προς τας αγίας της Εκκλησίας μας Διατάξεις και παραδόσεις, ηδυνήθη να υπερπηδήση εμπόδια ψυχολογικά, φυλετικά και τροπικά και να τους ενώση εν τω συνδέμω της Αληθείας αμφοτέρους, παρά τη  φ α ι ν ο μ ε ν ι κ ή   «παρανομία» των χειροτονιών.

Ιδού πως βλέπει ο π. Βασίλειος την χειροτονίαν του Ακακίου εν Αμερική.

«Τα σφάλματα και οι παρατυπίες των Παλαιοημερολογιτικών χειροτονιών, το περιωρισμένον δηλοί της ανθρωπίνης φύσεως και τοις πάσιν τυγχάνουσιν εξώφθαλμα, έχοντα   ι σ χ υ ρ ά ν   και   ι κ α ν ο π ο ι η τ ι κ ή ν    δ ι κ α ι ο λ ο γ ί α ν   το εμπερίστατον της Παλ/κής Εκκλησίας…  Ιδού διατί και την ασυνέπειαν του Θεοφ. Ακακίου, όσον αφορά την συμμετοχήν εις την χειροτονίαν του Ρουμάνου Επισκόπου Θεοφίλου Ιονέσκου (κι’ αν ακόμη υποθέσωμεν τα άκρα, ότι δηλ. ο Ακάκιος εγνώριζε ότι ο Θεόφιλος ηκολούθει το νέον), πάλιν με πολλήν συγκατάβασιν θα θεωρούσαμε αυτήν την υπόθεσιν. Διότι, δι’ ημάς επαναλαμβάνω, το ζήτημα της χειροτονίας του Ακακίου, δεν είναι ζήτημα μεμονωμένον ούτε ζήτημα προσωπικόν, αλλ’ εξετάζεται εν τω πλαισίω του δικαίου και της νομιμότητος του αγώνος των Ελλήνων Παλ/των και της σημασίας αυτού διά την ζωήν της Εκκλησίας. Προσθέτοντες εις τούτο και τους διωγμούς τους οποίους ενήργησεν η υμετέρα Κρατική Εκκλησία, διά της βίας και του χωροφύλακος, διωγμούς οι οποίοι έφθασαν μέχρι   ι ε ρ ο σ υ λ ί α ς,  ότεεισήλθατε εις το άγιον Βήμα και τελουμένης της φρικτής ιερουργίας ερρίψατε επί του εδάφους τα Τίμια Δώρα και καταπατήσατε το Σώμα το Δεσποτικόν! Και ανατινάξατε Εκκλησίαν δια δυναμίτιδος, και ιερείς διά της βίας απεσχηματίσατε και εκακοποιήσατε εις τα υπίγεια της υμετέρας αρχιεπισκοπής, και καλογραίας διεκωμωδήσατε, ενώ οι ιερείς σας διά πελέκεων συνέτριβον δίκην νέων Ισαύρων και απέσπων τας εικόνας των Παλ/κών Ναών και συνετρίβατε τους επιταφίους, και εβεβηλώσατε του ενταφιασθέντος Χριστού το ομοίωμα, «επισσωρεύοντες εαυτοίς οργήν εν ημέρα οργής και δικαιοκρισίας του Σωτήρος Χριστού»!! Ουαί υμίν, ότι κόπτεσθε διά τας επιθέσεις των Ουνιτών Τσεχοσλοβάκων κατά των Ορθοδόξων και υμείς, υποτιθέμενοι ορθόδοξοι, εκακοποιήσατε ορθοδόξους λευίτας και τα άγια των αγίων εβεβηλώσατε! Και έρχεσθε σήμερον, πάτερ, να μας πήτε ότι χειροτονηθήκαμε από δύο ή από τρείς, και σας σκανδαλίζει το χειροτονητήριον του Σεβ. Σεραφείμ αρχιεπ. Σικάγου, λέγοντες ειρωνικώς: «ο Θεός να το κάμη τοιούτον». Ναι πάτερ, δυνατός ο Θεός να το κάμη τοιούτον, και η πείρα των πραγμάτων αποδεικνύει καθημερινώς ότι ο άγιος Θεός το έκαμε «τοιούτον» και καθημερινώς αναδεικνύει την Αγιωτάτην  των Παλ/των Εκκλησίαν «άμπελον ευκληματούσαν και δένδρον ευσκιόφυλλον». Τας ανομίας όμως και κακοδαιμονίας της υμετέρας εκκλησίας, τις Θεός ήθελε ποτέ νομιμοποιήσει;

Μας λέτε ότι η επίσημος Ιεραρχία είχεν αφορίσει τους παλ/τας επισκόπους. Και ερωτώ, πάτερ, τι με τούτο; Η Σύνοδος που αφώρισε, αναθεμάτισεν, καθήρεσεν και εξώρισε τον Χρυσορρήμονα Ιωάννην ήτο «κανονική» ή δεν ήτο; Μήπως εκείνοι τάχα οι αναθεματισμοί του Θεοφίλου και της φατρίας της τόσο «κανονικής» και «επισήμου» είναι αιτία που δεν… έλυωσε το σκήνωμα του μεγάλου Πατρός; Η επίσημος και «κανονική» ιεραρχία της Ελλάδος αναθεμάτισε και τον Ελευθέριον Βενιζέλον εις Πεδίον του Άρεως και εκοινοποίησε το ανάθεμα και στον… πάπα!, ενώ εδίωξε τους κληρικούς που δεν έλαβον μέρος εις το ανάθεμα! Τι με τούτο; Εν συνεχεία δεν καθηρέθη επισήμως ο Αθηνών Θεόκλητος ο Α΄ το 1917. Το 1920 όμως ο επισήμως «καθηρημένος» Θεόκλητος επανέκτησε τον Θρόνον του διά Βασιλικού Διατάγματος!.. Τούτο όμως ουδόλως ημπόδισε τον Μέγιστον Ποντίφηκα της Πολιτείας το 1922 να θεωρήση εκ νέου τον αρχιεπίσκοπον ως καθηρημένον. Αργότερον δε έτερον εκκλ. Δικαστήριον τον αποκατέστησε και πάλιν!..

Είναι πάτερ μου, επιχειρήματα αυτά διά να αποφανθώμεν κατά πόσον η Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. είναι νόμιμος εις την συνείδησιν της Εκκλησίας; (σελ.28).

Αποθαύμασον τώρα, π. Νέστωρ, και έτερον δικολαβικόν συλλογισμόν, εν συνεχεία των εκτεθέντων, αναφερόμενον εν σελ.(69).

«Μέχρις εσχάτων η Σύνοδος του Φιλαρέτου είχε κανονικάς σχέσεις μετά του Οικ. Πατριαρχείου και των εν Αμερική επισκόπων αυτού. Άρα και οι επίσκοποι του Φιλαρέτου είχον αποβή σχισματικοί… Συνεπώς και αυτοί χρήζουν καθάρσεως…». Διαβλέπει δε, συνεχίζων ο π. Επ., αντινομίας και αντιφάσεις φοβεράς και εν απορία διερωτάται, τις θα άρη τον ασφυκτικόν τούτον κλοιόν…

Ας μη αγωνιά όμως, ως δεν εταράχθη ο δίκαιος Δαυΐδ, ο «εισελθών εις τον οίκον του Θεού… και τους άρτους της προθέσεως φαγών, ους ουκ έξεστι φαγείν ει μη τοις ιερεύσι…» (Μαρκ.2, 27).

Η Σύνοδος του Φιλαρέτου ουδεμιάς χρήζει καθάρσεως! Η προοδευτική απομάκρυνσίς της από τους καινοτομήσαντας Νεοημερολογίτας το κατ’ αρχάς και τους κακοδοξήσαντας εν συνεχεία, την ωδήγησεν εις εκουσίαν απομόνωσιν προκειμένου να διαφυλάξη αμόλυντον την πατρώαν κληρονομίαν.

Περί της Συνόδου αυτής ο γνωστός αρχιμ. π. Σπυρ. Μπιλάλης έγραφε εις το έργον του «Ορθοδοξία και Παπισμός» ήδη από το 1969, όταν ακόμη αι σχέσεις της προς τους Νεοημερολογίτας ήσαν σχεδόν καλαί.

«Εις Ρωσικήν Μονήν των Ηνωμένων Πολιτειών εδρεύει ο μαχητικός Ρώσος Μητροπολίτης Φιλάρετος, ο ελέγχων δι’ εμπνευσμένων εγκυκλίων του τον Οικ. Πατριάρχην Αθηναγόραν μετά λεπτότητος και δυνάμεως διά τας απαραδέκτους φιλοπαπικάς εκδηλώσεις του» (Τομ.Β΄σ. 90).

Συνεπώς αι πράξεις της ανωτέρω Συνόδου που σχετίζονται με τους Γ.Ο.Χ. Ελλάδος απέβλεπον πάντοτε εις τηνθεραπείαν του «μυστικού σώματος» της αγιωτάτης Ορθοδοξίας, πόρω απέχουσαι των… «γκαγκστερικών» μεθόδων αθετήσεως της πολιάς Παραδόσεως, ως εγένετο το 1924 επί τη αντικανονική εισαγωγή του Νέου Ημερολογίου.

Περί του επιθέτου «γκαγκστερικός» ίνα μη φανώμεν ότι υπερβάλλομεν, παραθέτομεν απόσπασμα λόγου του αντιπροσώπου της Ελλαδικής Εκκλησίας εν τω «Πανορθοδόξω» Συνεδρίω της Κωνσταντινουπόλεως:

«Η Σύνοδος των Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφασίζει: Αποδέχεται το συμπέρασμα του υπομνήματος του Μακαριωτάτου Προέδρου Αυτής, καθ’ ο εις το Ιουλιανόν Ημερολόγιον, προστίθενται 13 ημέραι, χωρίς να μεταβληθή απολύτως το Πασχάλιον. Εάν όμως συμβή ώστε το εν Κωνσταντινουπόλει Πανορθόδοξον Συνέδριον να λάβη απόφασιν περί αλλοίας λύσεως διά τον εορτασμόν του Πάσχα, η  Ε κ κ λ η σ ί α   τ η ς   Ε λ λ ά δ ο ς    α π ο δ έ χ ε τ α ι   α υ τ ή ν». Και όμως ο ίδιος ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ολίγα έτη ενωρίτερον, χαρακτηρίζων την πράξιν της εισαγωγής του νέου ημερολογίου από την Ρωμαϊκήν Εκκλησίαν έγραφε ότι αποτελεί  «π α γ κ ό σ μ ι ο ν   σ κ ά ν δ α λ ο ν   κ α ι    α υ θ α ί ρ ε τ ο ν   τ ω ν    Ε κ κ λ η σ ι α σ τ ι κ ώ ν    π α ρ α δ ό σ ε ω ν   κ α τ α π ά τ η σ ι ν»!

Ουδεμία α ντίρρησις ετονίσθη υπό του αντιπροσώπου της Ελλάδος. Ουδεμία αντίθετος γνώμη ανεπτύχθη υπ’ αυτού. Άμεσος αποδοχή πάσης μεταβολής και αυτού ακόμη του Πασχαλίου! Αλλά περί τούτων αρκετά αδελφέ μου.

Όσον αφορά δε την περιώνυμον εγκύκλιον του 1950 όπισθεν της οποίας οχυρωθείς ο π. Επ. πειράται να αμαυρώση την σύνολον θεωρητικήν θέσιν του Παλαιοημερολογιτισμού, έχω να σοί είπω τα εξής:

Εν πρώτοις  ε ν   τ η   π ρ ά ξ ε ι   δεν εύρεν ουδέποτε εφαρμογήν και έκφρασιν,  πλην εν λόγοις και προς αντίδρασιν των αναχειροτονιών και ετέρων ποικίλων βιαιοτήτων, ας ενήργησε πρώτη η Επίσημος Εκκλησία. Παράβαλε τας κυκλοφορούσας   σ ή μ ε ρ ο ν   εγκυκλίους της Συνόδου και λοιπών Ιεραρχών της επισήμου Εκκλησίας, αι οποίαι αποκαλούν γενικώς και αδιαντρόπως τους Γ.Ο.Χ. Ελλάδος «ψευδοεπισκόπους, ψευδο-ιερείς, ψευδομοναχούς»!!! Ερωτώμεν τον Πανοσιολογιώτατον:

Τα ανωτέρω δεν αποτελούν βλασφημίαν και μόνον η εγκύκλιος του 1950 τον εξοργίζει;  Δ ε ν   σ υ μ φ ω ν ώ   μ ε   τ ο   π ι σ τ ε ύ ω   τ η ς, αλλά εις αγώνας τοιούτου είδους τις δύναται να μη εκτραπή;

Από το σημείον όμως αυτό της  ο ρ θ ή ς   ερμηνείας των γεγονότων μέχρι του σημείου να τυφλώττωμεν εθελοκάκως εις πάντα τα λοιπά  ό σ ι α   κ α ι   ά γ ι α  και να επιμένωμεν εις την πράξιν αυτήν του 1950, η απόστασις είναι αβυσσαλέα. Διότι αν αρχίσωμεν ερωτώντες και ημείς με την σειράν μας:

Τις κανών υποστηρίζει την αριστίνδην Σύνοδον; Τις κανών ή ποια Σύνοδος υφηγείται  την ημερολογιακήν μεταρρύθμισιν  ω ς   εγένετο; Τις κανών ομιλεί περί της θανασίμου οικονομίας  «άχρι καιρού», ήτις εφαρμόζεται σήμερον; Τις κανών υφηγείται τας «αβροφροσύνας» προς αιρετικούς; Δεν γνωρίζομεν, εάν ερωτώντες τα ανωτέρω, θα δυνηθή να μας απαντήση τι ο π. Επ., και αν θα δικαιούται να καλήται «ορθόδοξος» θεολόγος, υποστηρίζων ταύτα. Αλλά καιρός να «φύγωμεν τας νομικάς μάχας» και τας αγόνους κανονολογίας δια να επαναφέρωμεν το θέμα εκεί που του  α ν ή κ ε ι   και όχι να «πλαγιάζωμε», ενώ επιθυμούμεν να  υ π ο δ ε ί ξ ω μ ε ν   στάθμην και κανόνα ορθοδόξου πορείας! Ασύμφορον σφόδρα το «διπλούν ζύγιον», η προκατάληψις και το εις «πρόσωπα βλέπειν». 

Συνεχίζεται...

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΟΥ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 58-96) 1. Αξιωματικοί και στρατιώται. 2. Περί οικονομίας. 3. Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄. 4. Επιτρεπομένη οικονομία 5. Το Παλαιοημερολογιτικόν. 7.Αντικανονικότητες του παρελθόντος και σύγχρονοι αιρετικοί.  Μ Ε Ρ Ο Σ Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Ο Ν 1.Περί του ΙΕ’ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. 2.Τα δικαιώματα του μικρού ποιμνίου. 3.Πως αντέδρων οι παλαιοί άγιοι.  4.Η καλή οικονομία. ΖΗΛΩΤΙΚΩΝ ΑΚΡΟΤΗΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΣ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σς. 97-121)  1.Περί οικονομίας. 2.Οι φιλαθηναγορικοί Επίσκοποι.  3.Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄.4.Και πάλιν περί Μ. Φωτίου. 5.Αι Κανονικαί σχέσεις.  §§ 6-13 και 18. Περί του Παλαιοημερολογιακού  16.Η «δυνητικότης» του ΙΕ΄Κανόνος.
 20.Ο άγιος Κύριλλος και οι σύγχρονοι φιλοπαπικοί Επίσκοποι.  22.Οι ποιμένες και το ποίμνιον.  Α΄ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΖΗΛΟΝ»… Αναίρεσις του άρθρου: «Εκρήξεις ακρίτου ζηλωτισμού». (Βλ. ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 166-168). ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ» ΖΗΛΟΝ… Β’ «ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ…»,  ΤΟ ΚΑΤΑΚΡΙΤΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ*,  ΓΕΡΟΝΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ;  ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ