Τρίτη 14 Ιουλίου 2020

Με τα λεηλατημένα τιμαλφή της Αγίας Σοφίας στήθηκε η Ευρώπη

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.

“Τούρκοι διαβήκαν, χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα”

Β. Ουγκώ

“Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός, και στεναγμός και λύπη

Θλίψις απαρηγόρητος έπεσε τοις Ρωμαίοις!

Εχάσασιν το σπίτι τους, την Πόλιν την αγίαν,

το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχή τους”.

Είναι οι τέσσερις πρώτοι στίχοι, από ένα κυπριακό “ανακάλημα”, θρηνητικό ποίημα για την Άλωση. Το όνομα του ποιητή δεν είναι γνωστό. Θεωρείται όμως ο καλύτερος θρήνος.

Τότε που τα “άνομα σκυλιά τες ανομιές τους κάναν”. Οδύρεται ο ανώνυμος Ρωμιός:

“Όταν εις νουν θα θυμηθώ της Πόλεως τα κάλλη,

Στενάζω και οδύρομαι και τύπτω εις το στήθος,

κλαίω και χύνω δάκρυα μεθ’ οιμωγής και μόχθου.

Ο κόσμος της αγιάς Σοφιάς, τα πέπλα της τραπέζης,

της Παναγίας της σεπτής τα καθιερωμένα,

τα σκεύη τα πανάγια και πού να καταντήσουν”.

Πολλοί και σήμερα θρηνούν. Τα “άνομα σκυλιά”, οι Τούρκοι, μαγαρίζουν και πάλι την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία. Περιμένουμε από τους Φράγκους, την “διεθνή κοινότητα”, να πάρουν κυρώσεις. Αστεία πράγματα. Τέτοιες ανόητες ελπίδες τρέφουν οι πολιτικοί  της εθελοδουλίας. Οι Φράγκοι εξάλλου είναι αυτοί που πρώτοι κατέστρεψαν και λεηλάτησαν την Αγία Σοφία. Στρώθηκα και ξαναδιάβασα ένα ωραίο βιβλίο για την Αγία Σοφία. (Η Αγία Σοφία στον θρύλο και την ιστορία”, του Π. Σπυρόπουλου, εκδ. Καρδαμίτσα).

Διαβάζω στην σελ. 71: “Κατά την στυγεράν εκείνην άλωσιν του 1204, υπό των Φράγκων, διεπράχθησαν ίσως απεχθέστερα υπό των χριστιανών μαχητών του σταυρού αίσχη, παρ’ όσα έμελλον μετά δύο και ήμισυν αιώνα να διαπραχθούν υπό των οπαδών του κορανίου”.

Μάλιστα ήταν τόση η ποσότητα των τιμαλφών κλοπιμαίων που για έναν χρόνο “πλοία κατάφορτα με πολύτιμα κειμήλια αναχωρούσαν κάθε τόσο από την Πόλη με προορισμό τα λιμάνια της Ευρώπης”. Τότε ιδρύθηκαν και τα πρώτα θησαυροφυλάκια, οι τράπεζες, των κρατών της Δύσης. Χάρις στον χρυσό και τα πολύτιμα σκεύη του ναού και της Πόλης οργάνωσαν οι Δυτικοί τις αποικιοκρατικές τους κατακτήσεις και λεηλασίες και γενοκτονίες. Εκτός από τα ελληνικά, κλασσικά γράμματα – και αυτά παραμορφωμένα, αυτό που ονομάζουν “Αναγέννηση”- οι Ευρωπαίοι…σταυροφθόροι κατέκλεψαν και τα αμύθητα πλούτη της Πόλης και της Αγια-Σοφιάς. Ολόκληρος ο πολιτισμός τους είναι στηριγμένος στο αίμα και στον πνευματικό μόχθο των Ελλήνων της πανωραίας Ρωμανίας. Χαρακτηριστικά ο ναός του αγίου Μάρκου στην Βενετία “ει τι έχη είναι της Αγίας Σοφίας”, έγραφε ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Δωρόθεος.

Πολλά κειμήλια χάθηκαν κατά την διάρκεια της λεγόμενης Γαλλικής Επανάστασης, περίοδο σκότους και φρικτών εγκλημάτων που μας την παρουσιάζουν και στα ημέτερα σχολικά βιβλία ως περίπου παραδεισένια εποχή. Μάλιστα οι λεηλάτες Φράγκοι, ο αφιονισμένος στρατός του Πάπα, άρπαξαν πολλά τίμια λείψανα αγίων που φυλάσσονταν σε χρυσές ή αργυρές θήκες. ” Έδειχναν προτίμηση στα λείψανα αξιόλογων και ευρύτατα γνωστών αγίων και αποστόλων, ιδίως των τιμωμένων στην Δύση. Λόγω όμως συνωνυμίας πολλών μικροτέρων αγίων, συναπεκόμισαν και πλήθος τέτοιων λειψάνων, με συνέπεια να ευρίσκωνται ανά την Ευρώπη απίθανα σε αριθμό τεμάχια λειψάνων (π.χ. τρεις χείρες ή τρία οστά κνήμης) ενός δήθεν και του αυτού αγίου.(σελ. 75). Αυτοί, δηλαδή, γνώριζαν μόνο τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Πού να ξέρουν τον Ελεήμονα, τον Χρυσόστομο, της “Κλίμακος” ή τον “Καλυβίτη”; Γι’ αυτό υπήρξε σύγχυση, διακωμώδηση των αγίων και της εκκλησίας και τελικά κατέληξαν στην περιφρόνηση και στην αθεϊα.

Οι δε βάρβαροι Τούρκοι, μάστιγα της Ασίας; Ίδιοι και απαράλλακτοι εδώ και αιώνες:” Το φρικώδες και ακουόμενον, τις διηγήσεται; “. Ρήμαζαν, έσπαζαν, έσφαζαν,έτρωγαν με τα ιερά σκεύη, διέπρατταν ασχημονίες και προστυχιές πάνω στις ιερές τράπεζες. Με ιερατικές στολές και ενδύματα “εσκέπαζον ίππους και όνους και έτερα

ανοσιουργήματα πλείστα εποίουν, άξια θρήνου”.

Να σημειώσω κάτι: Τον Μάιο του 1346, καταστροφικός σεισμός κατακρημνίζει μέρος του ναού, την ανατολική αψίδα. Διαβάζω: «Όταν πρωί-πρωί εκυκλοφόρησε στην Πόλη, η θλιβερά είδηση», σημειώνει ο Γρηγοράς, «βοή και θρήνος ηγείρετο μείζων». Άδειασαν αμέσως οικίες και η αγορά και όλοι έτρεξαν να ιδούν το θλιβερό συμβάν… όλοι εβάλθηκαν να απομακρύνουν τα συντρίμμια και «ουδ’ην εκεί διακρίνειν πλούσιον εκ πενήτων, ουδ’ αδόξων ένδοξον (δηλ. Δεν μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει επιφανείς πολίτες από τους άσημους), ουδ’ εκ δεσπότου δούλον…», αλλά όλοι είχαν ένα σκοπό… και, καθώς οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπείς στα δάκρυα, «πλούσιοι, δάκρυσι ραίνουσι τας τε πλίνθους και πέτρας», τις έπαιρναν κατόπιν στους ώμους τους, χωρίς να νοιάζονται για τα τυχόν πολυτελή φορέματά τους, που εσχίζοντο και εσκονίζοντο… Αυτό συνεχίστηκε επί τριάντα ολόκληρα μερόνυχτα». (σελ. 40). Ο ναός της του Θεού Αγίας Σοφίας αποκατεστάθη.

Λέω πολλές φορές στους μαθητές μου. Ο μέγας Ιουστινιανός στους 40 κίονες που στήριζαν τον ναό έβαλε λείψανα αγίων. «Εν παντί κιόνι των άνω και των κάτω, εν έκαστον λείψανον έχει ενθρονισμένον». Ακόμη και σήμερα βρίσκονται εκεί. Ενθρονισμένα στην καρδιά των κιόνων. Ο ναός είναι θεοστήρικτος και αγιοστήρικτος. Τα άγια λείψανα των παλληκαριών της πίστης, οι κίονες των αγίων Κωνσταντίνου, Δημητρίου, Γεωργίου, των αγίων Αποστόλων και των μεγαλομαρτύρων Παρασκευής και Βαρβάρας είναι στην θέση τους. Οι κολόνες της Αγιάς-Σοφιάς είναι λειψανοθήκες. Στην Κωνσταντινούπολη συνέβησαν καταστρεπτικοί σεισμοί στο διάβα των αιώνων. Όμως ο ναός ποτέ δεν καταστράφηκε ολοσχερώς. Γιατί; Διότι στους πανέμορφους κίονές του υπάρχουν «ενθρονισμένα» λείψανα αγίων. Αυτό το ξέρουν οι Τούρκοι. Και χίλιους ιμάμηδες και μουεζίνηδες να βάλουν να τσιρίζουν, η Αγία Σοφία είναι, επαναλαμβάνω, “η λειψανοθήκη της Ορθοδοξίας”. Είναι κατόρθωμα των Ελλήνων, μέσω του οποίου εκφράζουν ες αεί την πίστη τους στον Υιό και Λόγο του τριαδικού Θεού, ο οποίος “εξήλθε νικών και ίνα νικήση”.

 Έτσι λέω των παιδιών είναι και η πατρίδα μας. Κατάσπαρτη από λείψανα και οστά αγίων. Η Ελλάδα είναι η Αγιά-Σοφιά της οικουμένης. Δεν πρόκειται ποτέ να πέσει και να χαθεί. «Η Ρωμιοσύνη θα χαθεί όντας ο κόσμος λείψει». Τώρα που κάποια κομμάτια της γκρεμίστηκαν και «ηκρωτηρίασται το κάλλος της», όλοι μαζί-«είμαστε στο εμείς»-ένδοξοι και άδοξοι να τρέξουμε να την αναστυλώσουμε, όπως έπραξαν τότε οι Ρωμιοί πρόγονοί μας.

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

ΠΗΓΗ

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2020

ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

Π ρ ό ς
Την Διεύθυνσιν της εφημερίδος
«Ορθόδοξος Τύπος»

Αναγνώσαντες μετά προσοχής τα γραφέντα άχρι στιγμής εις τον «Ορθόδοξον Τύπον» και την «Φωνήν της Ορθοδοξίας» και συμφωνούντες σχετικώς μεν προς τας απόψεις των δημοσιογραφησάντων Παλαιοημερολογιτών, ουδόλως δε προς τας υμετέρας, αποστέλλομεν την παρούσαν συνεργασίαν «χάριν της αληθείας και της Ορθοδοξίας», ευελπιστούντες ότι ούτως ερμηνεύομεν καλλίτερον αγνώστους και παρεξηγημένας πτυχάς του ημερολογιακού ζητήματος.

Α΄. Το Ιουλιανόν Ημερολόγιον αστρονομικώς και μόνον κρινόμενον δεν αποτελεί παράδοσιν της Εκκλησίας, παρά την προσκτηθείσαν ιερότητά του ένεκα της υπ’ αυτής χρήσεώς του. Συνεπώς παν ημερολόγιον δύναται να χρησιμοποιηθή υπό της Εκκλησίας αρκεί να μη προσβάλη το εορτολόγιον αυτής.

Β΄. Κατ’ ακολουθίαν το Ιουλιανόν Ημερολόγιον κατόπιν  σ υ μ φ ώ ν ο υ   γνώμης των Ορθοδόξων Εκκλησιών δύναται ν’ αλλαγή ή διορθωθή, υπό την προϋπόθεσιν ότι ο επιβάλλων την αλλαγήν ταύτην ποιμαντικός λόγος θα τυγχάνη σοβαρός και η διόρθωσις δεν θα αντιτίθεται εις το γράμμα και πνεύμα του α΄Κανόνος της εν Αντιοχεία συνόδου.

Γ΄. Διά της γενομένης όμως αλλαγής (ή διορθώσεως ως επιθυμείτε) του 1924, απεκαλύφθησαν τα εξής: Διεσαλπίσθη η παντελής απουσία ποιμαντικού αιτίου δικαιούντος την μεταβολήν πράγμα όπερ αποδεικνύουν συνεχώς βοώσαι περί τούτου αι διακρατήσασαι το παλαιόν ημερολόγιον Εκκλησίαι, αι αρνηθείσαι και αυτήν εισέτι την συμμετοχήν των εις το Συνέδριον του 1923, ενώ διά της δημιουργηθείσης διακοπής της εορτολογικής ενότητος της Ορθοδοξίας, απεκαλύπτετο ο πονηρός τε και πικρός καρπός της αλλαγής, ο υπηρετών σκοπούς όλως αλλοτρίους και αντορθοδόξους. Απόδειξις των ανωτέρω έστωσαν: 1)  Τ ο   π α τ ρ ι α ρ χ ι κ ό ν   Δ ι ά γ γ ε λ μ α   τ ο υ   1 9 2 0   «προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», χαρακτηρίσαν ότι επιβάλλεται ίνα αναζωπυρωθή και ενισχυθή προ παντός η αγάπη μεταξύ των Εκκλησιών, μη λογιζομένων αλλήλας ως ξένας και αλλοτρίας, αλλ’ ως  σ υ γ γ ε ν ε ί ς   κ α ι   ο ι κ ε ί α ς   ε ν   Χ ρ ι σ τ ώ   κ α ι   σ υ γ κ λ η ρ ο ν ό μ ο υ ς   κ α ι   σ υ σ σ ώ μ ο υ ς   τ η ς   ε π α γ γ ε λ ί α ς    τ ο υ   Θ ε ο ύ   ε ν   τ ω   Χ ρ ι σ τ ώ»!!! Προς επίτευξιν της ανωτέρω αγάπης προετείνοντο 11 λόγοι, εξ ων πρώτος «η παραδοχή ενιαίου ημερολογίου…» (Ι. Καρμόρη, ΔΣΜΝ, 2, σ. 958-9).

Σημειωτέον ότι υπό των ορθοδόξων Οικουμενιστών το ανωτέρω Διάγγελμα θεωρείται ως «ο μέγας χάρτης του Οικουμενισμού της Ορθοδοξίας» (Ειρηνιποιοί, σ. 25, εκδ. α΄). Το ημερολογιακόν, εν άλλοις λόγοις, εκινήθη υπό της προσπαθείας ενώσεως των Εκκλησιών και μόνον και αποτελεί τα  π ρ ο π ύ λ α ι α   και την εισαγωγήν των επακολουθησάντων θλιβερών, με κατάληξιν τας αντικανονικάς και προδιδούσας την ορθοδοξίαν των πατέρων ημών ποικίλας συμπροσευχάς, άρσεις αναθεμάτων, αιρετικάς δηλώσεις κλπ., πρωτοστατούντος του Οικ. Θρόνου Κων/λεως τη συνεργασία δε των λοιπών ορθοδόξων Εκκλησιών.

2) Τ ο   «α ν τ ο ρ θ ό δ ο ξ ο ν»   (ο χαρακτηρισμός ανήκει εις τον πολύν Ειρηναίον Κασσανδρείας)   Σ υ ν έ δ ρ ι ο ν   τ ο υ   1 9 2 3,   όπερ «συνήλθε με σκοπόν την προϋπόθεσιν της ενότητος» (Πρακτικά, σ. 27). Εν αυτώ απεφασίσθη ου μόνον η «μεταρρύθμισις του ημερολογίου» (σ. 21) αλλά και η αλλαγή του Πασχαλίου και της θεοπαραδότου εβδομάδος (σ. 53, 57), ανεξαρτήτως αν δεν επέτυχε των σκοπών του, λόγω της αντιδράσεως της ορθοδόξου συνειδήσεως.

Εάν δε ληφθή προσέτι υπ’ όψει ότι ο ίδιος ο Μεταξάκης αναφερόμενος εις την σύστασιν του συνεδρίου του 1923 λέγει: «ημείς δεν είμεθα συγκεκροτημένοι εις σύνοδον, ης αι αποφάσεις θα ηξίουν να εφαρμοσθούν ως Κανονικαί Διατάξεις» ( σ. 36, 49), ο δε ολίγον πρό της καινοτομίας διαδεχθείς τούτον εις τον Οικ. Θρόνον Γρηγόριος ο Ζ΄ «δ ι ε τ ά χ θ η»   υπό του Αθηνών Χρυσοστόμου να δεχθή την αλλαγήν όστις μονομερώς και παρά τον δισταγμόν και φόβον του Γρηγορίου απεφάσισε την αλλαγήν του ημερολογίου, τη βοηθεία του Υπ. Εξωτερικών (Ευστρατιάδου, «Η πραγματική αλήθεια περί του εκκλησιαστικού ημερολογίου», σ. 53-6), τότε αντιλαμβάνεται πας τις πόσον μικράν σημασίαν και σοβαρότητα δύναται να έχη ο ισχυρισμός του «Ορθ. Τύπου»: «Η Εκκλησία μας με την σύφωνον γνώμην του πρωτοθρόνου Οικ. Πατριαρχείου απεδέχθη ταυτοχρόνως με εκείνο την διόρθωσιν του Ιουλιανού Ημερολογίου».

Και ποίαν σημασίαν έχει εάν, έστω και εκ συμφώνου, δύο τοπικαί εκκλησίαι απεφάσισαν και ενήργησαν την ανωτέρω διόρθωσιν; Η αντίδρασις των λοιπών εκκλησιών παρά την συνεχισθείσαν κοινωνίαν εκ μιάς ου καλής πάντως οικονομίας προς αποφυγήν και μόνον σχίσματος, αποδεικνύει περιτράνως  τ ο   α τ ι κ α ν ο ν ι κ ό ν   της ανωτέρω πράξεως. Συνεπώς ενώ επιτρέπεται η αλλαγή ή διόρθωσις του Ημερολογίου, εφ’ όσον βεβαίως επιβάλλει τούτο ποιμαντικός λόγος, ως προείπομεν, ακριβώς λόγω της απουσίας του ανωτέρω ποιμαντικού λόγου   π ά ν τ α   τα της διορθώσεως εκείνης εγένοντο   κ α κ ώ ς,  διό και η εισήγησις της Εκκλησίας της Ελλάδος επί του Ημερολογιακού ζητήματος, η υποβληθείσα από του έτους 1971 εις την σχετικήν επιτροπήν της μελλούσης να συνέλθη Πανορθοδόξου Συνόδου μεταξύ των άλλων εσημείου και τα εξής σημαντικά: «Μεταξύ των ακολουθουσών το π. ημερολόγιον και των ακολουθουσών το νέον υπάρχει μόνιμος διαφορά 13 ημερών ως προς την τέλεσιν όλων ανεξαιρέτως των ακινήτων λεγομένων εορτών. Τούτο αποτελεί  γ ε γ ο ν ό ς   π ρ ω τ ο φ α ν έ ς   εις τα χρονικά της Εκκλησίας, καθ’ όσον παρά την κατά τους πρώτους χρόνους ποικιλίαν ημερολογίων και το ακαθόριστον του εορτολογίου, ουδέποτε παρουσιάσθη χρονική διαφορά εορτασμού ενός και του αυτού γεγονότος (π.χ. κοιμήσεως αγίου) ως συμβαίνει σήμερον. Η διαφωνία καθίσταται εντονωτέρα κατά τας μεγάλας εορτάς των Χριστουγένων, Θεοφανείων, της Κοιμήσεως Θεοτόκου. Οι μεν νηστεύουν, οι δε πανηγυρίζουν. Η διαφορά αύτη οδηγεί εις το ερώτημα: «Τις εορτάζει, ημείς ή η Εκκλησία;». Η απάντησις ημείς, αίρει την ιερότητα των εορτών, καθιστώσα αυτάς ατομικήν εκάστου υπόθεσιν. Η απάντησις η Εκκλησία, απαιτεί  έ ν α   εορτασμόν ως μία είναι η Εκκλησία» (σ. 10). Και ενώ και ο Οικ. Πατριάρχης Ιωακείμ το 1901 εχαρακτήρισε την διόρθωσιν 13 ημερών «ανόητον και άσκοπον» -καίτοι ενόει ταύτην ομόφωνον παρά ταις ορθοδόξοις Εκκλησίαις- εν τούτοις εγένετο, και δη μονομερώς, με αποτέλεσμα την γένεσιν των ανωτέρω τραγικών. Η εισήγησις της Εκκλησίας της Ελλάδος αξιολογούσα τους λόγους του Ιωακείμ έγραψε: «Ατυχώς η φωνή αύτη της συνέσεως ηγνοήθη και   μ η δ ε ν ό ς   ε κ κ λ η σ ι α σ τ ι κ ο ύ   λ ό γ ο υ   σ υ ν ω θ ο ύ ν τ ο ς   διωρθώθη το Ιουλιανόν Ημερολόγιον και η Εκκλησία διηρέθη εις δεχομένας την διόρθωσιν και απορριπτούσας αυτήν»! Και μετά τινας σκέψεις καθ’ ας η Εκκλησία έχει εξουσίαν να ρυθμίζη τινάς ανωμαλίας εις τας μνήμας των αγίων «προς το συμφέρον του πληρώματος της Εκκλησίας» καταλήγει: «Ασφαλώς όμως ουδέν είναι δυνατόν να λεχθή ότι γίνεται προς ωφέλειαν, εφ’ όσον συνδυάζεται με σκανδαλισμόν της συνειδήσεως των πιστών»! (σ.32).

Τα ανωτέρω   κ α τ α δ ι κ ά ζ ο υ ν   σαφώς τας θέσεις του «Ορθ. Τύπου» ότι δήθεν είναι πλάνη των Παλ/των η επιμονή των εις το να δέχωνται ότι αι εορταί πρέπει να τελώνται υφ’ όλων των Ορθοδόξων εκ συμφώνου. (Όρα σχετικώς και 56ον Κανόνα της Στ’ Οικουμ.)

Τα ιάσιμα ζητήματα της Εκκλησίας.

Εξετάζοντες βαθύτερον και προσεκτικώτερον τον περί σχισμάτων ορισμόν του Μ. Βασιλείου «σχίσματα δε (καλούμεν) τους δι’ αιτίας τινάς εκκλησιαστικάς και ζητήματα ιάσιμα προς αλλήλους διενεχθέντας», παρατηρούμεν τα εξής:

Α) Τα ιάσιμα ζητήματα είναι δυνατόν να προέρχωνται εκ μέρους των αποσχιζομένων, ως έχομεν εις την περίπτωσιν των Ευσταθιανών, οι οποίοι απέρριπτον τον γάμον και την κρεωφαγίαν. Εις την περίπτωσιν αυτήν το ιάσιμον ζήτημα προεκλήθη καθαρώς εξ αυτών και μόνον, εκ παρερμηνείας και ανυπακοής προς την διδαχήν της Εκκλησίας, ενώ ο «προς ους διηνέχθησαν», ήτοι ο επίσοπος, Σύνοδος κλπ. Τυγχάνει αμέτοχος πάσης ευθύνης και διά την γένεσιν του ιασίμου ζητήματος και διά την εν συνεχεία ένεκα τούτου απόσχισιν των Ευσταθιανών εκ της ενότητος της Εκκλησίας.

Β)Έχομεν όμως περίπτωσιν όπου το ιάσιμον ζήτημα το δημιουργεί ο επίσκοπος (σύνοδος), βεβαίως ουχί ακρίτως ή αντικανονικώς ενεργών, αλλά διά ποιμαντικής προνοίας επαινετής επιχειρών να διασώση τμήμα ασθενές του ποιμνίου του, ότε πιστοί τινες μη ερμηνεύοντες ορθώς την ανωτέρω ενέργειάν του (η οποία πιθανόν γράμματι και τύπω να φαίνεται καινοτόμος και αντιπαραδοσιακή, τη δε ουσία να ευρίσκεται ανένοχος και επαινετή) αποσχίζονται της κοινωνίας του.

Τοιαύτην περίπτωσιν κλασικήν έχομεν εκ μεν της αρχαίας Εκκλησίας το σχίσμα των Καθαρών, οι οποίοι δεν εδέχοντο εις κοινωνίαν τους διγάμους και πεπτωκότας, εκ δε της νεωτέρας το σχίσμα των Παλαιοπίστων της Ρωσίας, αρνηθέντων ορθάς και επιβαλλομένας λειτουργικάς μεταρρυθμίσεις της Εκκλησίας των. Αμφότεροι, Καθαροί και Παλαιόπιστοι, καίτοι επεθύμουν την διακράτησιν των παραδεδομένων εν τούτοις κατεδικάσθησαν, καθ’ όσον επρόκειτο περί αναγκαίας και επιβαλλομένης ανανεώσεως και ουχί καινοτόμου και αξιοκατακρίτου ενεργείας της Εκκλησίας των. Εννοείται ότι προ της αλλαγής θα πρέπη να έχουν εξαντληθή όλα τα μέσα προς σχετικήν προετοιμασίαν του Ποιμνίου και αποφυγήν  ούτω σκανδαλισμού του. Δυστυχώς εις την περίπτωσιν των Παλαιοπίστων δεν ετηρήθη η ανωτέρω  ποιμαντική πρόνοια.

Γ)Υπάρχει όμως και ετέρα περίπτωσις καθ’ ήν το ιάσιμον ζήτημα δημιουργεί και πάλιν ο επίσκοπος (η Εκκλησία), αλλά τυγχάνει όντως μικρόν και δυνάμενον να θεραπευθή. Έχομεν δηλ. την περίπτωσιν των προσωπικών αμαρτιών και παραβάσεων του επισκόπου ( «εγκληματικαί αιτιάσεις» ) δια τας οποίας δεν επιτρέπεται ο πιστός να αποσχίζεται, αλλά να ενεργή σεμνώς και ιεραρχικώς, εις τρόπον ώστε να προληφθή το μείζον σκάνδαλον. Ήτοι εις την παρούσαν περίπτωσιν καίτοι ο επίσκοπος τυγχάνει η πηγή και το αίτιον του ιασίμου ζητήματος, εν τούτοις λόγω της ιδιωτικής φύσεως της παραβάσεως ο απσχιζόμενος τούτου αν και ο δημιουργός του ιασίμου ζητήματος θα δώση λόγον φοβερόν εις τον Θεόν.

Κατόπιν των ανωτέρω προκειμένου όπως κατατάξωμεν εις την ορθήν αυτού θέσιν το δημιουργηθέν ντε φάκτο σχίσμα μεταξύ Γ.Ο.Χ. και Νεοημερολογιτών, ανάγκη όπως γνωρίσωμεν πλην των ανωτέρω και την σχετικήν περί σχισμάτων διδαχήν των ιερών Κανόνων και της Παραδόσεως γενικώς της Ορθοδοξίας, ώστε η τελική ημών κρίσις να είναι το δυνατόν πλέον σύμφωνος προς την σεβασμίαν πράξιν της αρχαιότητος.

Τα επιβαλλόμενα και επαινετά σχίσματα

Κατόπιν των όσων ελέχθησαν ανωτέρω, γεννάται το ερώτημα: μόνον ιάσιμα ζητήματα είναι δυνατόν να προκαλέση ο επίσκοπος, σύνοδος κ.λ.π.; Ασφαλώς όχι, όπως και οι ποιμενόμενοι πολλάκις δεν δημιουργούν μόνον ιάσιμα αλλά και δεινάς αιρέσεις. Τίνι τρόπω λοιπόν είναι δυνατόν ο επίσκοπος να γίνη δημιουργός μη ιασίμου ζητήματος εν τη Εκκλησία; Απλούστατα, όταν κηρύξη ή πράξη τι δημοσία το οποίον προσβάλλει καιρίως την  ε υ σ έ β ε ι α ν   και   δ ι κ α ι ο σ ύ ν η ν,   συμφώνως προς τον 31ον Αποστολικόν, γράφοντα: «Εί τις πρεσβύτερος, καταφρονήσας του ιδίου επισκόπου, χωρίς συναγάγει, και θυσιαστήριον έτερον πήξει, μηδέν κατεγνωκώς του επισκόπου εν ευσεβεία και δικαιοσύνη («ταυτόν ειπείν, χωρίς να γνωρίση αυτόν πως είναι φανερά αιρετικός ή άδικος», κατά την φράσιν του Πηδαλίου), καθαιρείσθω ως φίλαρχος…».

Ερμηνεύων ο Ζωναράς τον όρον «δικαιοσύνην» γράφει: «παρά το καθήκον και δίκαιον» (Σ, Στ, 213). Συνεπώς ου μόνον δι’ αίρεσιν, αλλά και διά πάσαν «παρά το καθήκον και το δίκαιον» πράξιν του επισκόπου ο υπ’ αυτόν κλήρος και λαός δύναται να διακόψη την μετ’ αυτού κοινωνίαν, συμφώνως προς τον ανωτέρω Κανόνα. Διά τας προσωπικάς του επισκόπου αμαρτίας, ως επίσης και τας των Κανόνων ιδιωτικάς αθετήσεις εδέχθημεν ότι δεν πρέπει να δημιουργώνται σχίσματα. Ενταύθα όμως ο Κανών αναφέρεται εις αίρεσιν και αδικίαν, ήτοι πτώσεις μη περιοριζομένας εις τον αμαρτάνοντα επίσκοπον αλλά προσβαλλούσας, αφ’ ενός μεν την διδασκαλίαν της Εκκλησίας, αφ’ ετέρου δε το δίκαιον του υπ’ αυτόν ποιμαινομένου λαού. Και το μεν γράμμα του Κανόνος τελευτά ενταύθα, το πνεύμα όμως αυτού προχωρεί περαιτέρω. Διότι εάν το δίκαιον του ποιμνίου προσβαλλόμενον δημιουργεί λόγον διαστάσεως προς τον ποιμένα του, πως δεν θα συμβή το αυτό, όταν ο επίσκοπος δημοσία κηρύττη λόγω ή έργω ενάντια προς τας ι. παραδόσεις; Μήπως δεν περιέρχεται εις το καθήκον του και τας αναληφθείσας κατά την επισκοπικήν του ορκωμοσίαν υποχρεώσεις το τηρείν πάσας τας Αποστολικάς και Εκκλησιαστικάς Διατάξεις και Κανόνας, εγγράφους και αγράφους κατά το Αποστολικόν: «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις» όπερ συμπληρούσα αργότερον η Εκκλησία μετεποίησεν εις το: «Ει τις πάσαν έγγραφον ή άγραφον παράδοσιν αθετεί ανάθεμα»;

Το αυτό προς τον 31ον Απ. Καν. Παρατηρούμεν να διαγράφεται και υπό των ΙΓ’ και ΙΔ’ Κανόνων της Πρωτοδευτέρας Συνόδου του 861. Κατ’ αυτούς πάσα διακοπή κοινωνίας του κατωτέρω κληρικού προς τον ανώτερόν του τιμωρείται αυστηρώς, υπό την προϋπόθεσιν βεβαίως ότι οι προϊστάμενοι δεν τυγχάνουν «ασεβείς ή άδικοι» κατά τον λα’ Απ. Κανόνα, η δε απόσχισις των υφισταμένων εγένετο «διά μόνον το λαληθήναί τινα ίσως εγκληματικά κατ’ αυτών» (Βαλσαμών, Σ, Β, 690). Εγκληματικά δε αιτιάματα ή αιτιάσεις θεωρούν και ο Ζωναράς και ο Βαλσαμών «την ιεροσυλίαν, σιμωνίαν, πορνείαν» και γενικώτερον τας των «Κανόνων αθετήσεις», αίτινες δέον να νοούνται πάντοτε ως προσωπικαί παραβάσεις και ουχί ως επ’ Εκκλησίας αθέτησις ή καταφρόνησις των Κανονικών Διατάξεων και Παραδόσεων της Εκκλησίας.

Συμπληρούσα δε η ανωτέρω σύνοδος τους ΙΓ’ και ΙΔ’ Κανόνας αυτής έρχεται διά του ΙΕ’ Κανόνος της ν’ αναφέρη  σ α φ ώ ς   κ α ι   θ ε τ ι κ ώ ς   (καθόσον τα ανωτέρω λεχθέντα περί «εγκληματικών αιτιαμάτων» τυγχάνουν φράσεις των ερμηνευτών και ουχί των Κανόνων) εις ποίαν περίπτωσιν ο αποσχιζόμενος ου μόνον δεν τιμωρείται, αλλ’ αντιθέτως τυγχάνει και επαίνου άξιος. Ως τοιαύτην δε θεωρεί την περίπτωσιν κηρύξεως αιρέσεως υπό του επισκόπου γυμνή τη κεφαλή, ήτοι φανερώς και δημοσία.

Οι πατέρες όμως της ΑΒ’ Συνόδου λέγοντες αίρεσιν εις τον ανωτέρω ΙΕ’ Κανόνα ενόουν την κυρίως ένιαν του όρου, ήτοι την διαστροφήν των δογμάτων και μόνον, ή κάτι ευρύτερον; Προς τούτο δύναται να μας βοηθήση πολύ ο Δ’ Κανών της αυτής Συνόδου ένθα δις αναφέρεται η λέξις αίρεσις, δηλούσα την εικονομαχίαν. Εάν όμως αναλογισθώμεν ότι η εικονομαχία, εις την πρώτην αυτής τουλάχιστον φάσιν, ήτο ανατροπή των τύπων της ευσεβείας τε και λατρείας, ως επίσης και του της Εκκλησίας πολιτεύματος, τα οποία διασώζονται και εκφράζονται εις τους ιερούς Κανόνας και την Παράδοσιν γενικώς της Ορθοδοξίας, γίνεται ευκόλως αντιληπτόν, ότι οι πατέρες της Συννόδου την λέξιν αίρεσιν ενοούν με την ευρυτέραν της σημασίαν, συμπεριλαμβάνοντες και την αθέτησιν των εκκλησιαστικών παραδόσεων. Διά τούτο άλλως τε  η Εκκλησία παραπέμπει εις το ανάθεμα παρομοίως αιρετικούς και καταφρονητάς των Παραδόσεων της, γνωρίζουσα καλώς ότι πάσα αθέτησις ή καταφρόνησις αυτών προσβάλλει εις τα καίρια το κήρυγμα της σωτηρίας, το ευαγγέλιον της Χάριτος. «Τους ουν τολμώντας ετέρως φρονείν ή διδάσκειν», λέγει η Ζ’ Οικουμενική, «ή κατά τους εναγείς αιρετικούς τας εκκλησιαστικάς παραδόσεις αθετείν και καινοτομίαν τινά επινοείν… καθαιρείσθαι προστάσσομεν» (Όρος Ζ’ Οικ.) Ήτοι υπό της Συνόδου παραλληλίζονται οι καταφρονηταί των ιερών Παραδόσεων με τους «αιρετικούς»! και υπόκεινται εις την αυτήν ποινήν.

Και διά μεν τας Αποστολικάς Παραδόσεις ουδείς ασφαλώς θ’ αντέλεγεν, ότι αθετούμεναι προκαλούν δίκαιον λόγον διακοπής κοινωνίας του ποιμνίου προς τους καταφρονητάς αυτών∙ θα ηδυνάμεθα όμως να ισχυρισθώμεν το αυτό και διά τας λοιπάς, ήτοι τας Εκκλησιαστικάς παραδόσεις; Ασφαλώς ναι, καθότι πάσα αθέτησίς των συνιστά αίρεσιν εν γενικωτέρα εννοία.

Συνεπώς αυτό που ηθέλησε να είπη ο 31ος Απ. Κανών διά του όρου: «ευσέβεια και δικαιοσύνη» δυνάμεθα λάλλιστα να ισχυρισθώμεν ότι περιέχεται εις την λέξιν αίρεσις του ΙΕ’ Κανόνος της ΑΒ’ Συνόδου, συμφώνως προς τ’ ανωτέρω. Δεν πρέπει άλλως τε να λησμονώμεν ότι «Οι ιεροί Κανόνες δεν αποτελούν αυθύπαρκτον, ανεξάρτητον και αύταρκες τμήμα των πηγών της Αποκαλύψεως, αλλ’ εντάσσονται οργανικώς εις την καθ’ όλου Ιεράν Παράδοσιν της Εκκλησίας, ερμηνεύουν την Αγίαν Γραφήν και ερμηνεύονται δι’ αυτής και διά της αναφοράς εις την καθ’ όλου Ιεράν Παράδοσιν». Και η εν προκειμένω πράξις της Εκκλησίας μας διδάσκει ότι τα πιστά τέκνα αυτής (Εκκλησίας) ηγωνίσθησαν ου μόνον υπέρ δογμάτων αλλ’ εξ ίσου και υπέρ των Παραδόσεων οσάκις αύται καταφρονούντο υπό των ποικίλων ασεβών διά μέσου των αιώνων.

Ο άγιος Νικόδημος είναι σαφέστατος εν προκειμένω. «Ο χρόνος δεν θέλει με φθάσει, γράφει, εις το να απαριθμώ μύρια παραδείγματα τόσων και τόσων αγίων οίτινες εκακοπάθησαν και απέθανον διά τους εκκλησιαστικούς Θεσμούς και Κανόνας». (Περί της συνεχούς Μεταλήψεως, σελ. 108, εκδ. 1962).

Κατόπιν των ανωτέρω πάσα εμμονή εις μίαν του γράμματος και μόνην ερμηνείαν της λέξεως αίρεσις του ΙΕ’ Κανόνος της ΑΒ’ Συνόδου εν αδιαφορία προς το πνεύμα αυτού και την καθόλου πράξιν της Εκκλησίας, θα μας ωδήγει εις το σημείον να δεχθώμεν, ότι διά πάσαν καταφρόνησιν και αθέτησιν των ιερών Παραδόσεων υπό του επισκόπου, ο υπ’ αυτόν κλήρος και λαός δεν δύναται να διακόψη την μετ’ αυτού κοινωνίαν, έστω και αν ούτος κατεφρόνει και ενεωτέριζεν αναφορικώς προς τας ιεράς εικόνας, τα κωλύματα του γάμου, τον Μοναχισμόν, τας νηστείας, το της λατρείας κοινόν και ωρισμένον, κ.λ.π. Ποίος όμως θα ηδύνατο να ισχυρισθή ταύτα χωρίς να καταντήση Προτεστάντης;…

Τελικαί κρίσεις.

Μετά από τα ανωτέρω γεννάται το τελικόν ερώτημα: Τα αποτελέσματα που προεκλήθησαν διά της ημερολογιακής καινοτομίας δύνανται να θεωρηθούν ως ιάσιμόν τι ζήτημα και συνεπώς μη επιτρέπον την απόσχισιν του ποιμνίου εκ των δημιουργών του, ή αντιθέτως επεβάλλετο η απόσχισις αύτη συμφώνως προς τα αναφερθέντα; Επιθυμούντες να μηδενίσετε τα απότελέσματα ταύτα γράφετε: «Το εορτολόγιό μας, το έχομεν τονίσει, είναι μία παράδοσις εκκλησιαστική. Είναι όρια ά έθεντο οι Πατέρες, που δεν πρέπει να μεταίρωνται, και δεν μεταίρονται. Και εις επιβεβαίωσιν ερωτώμεν: με τόλμην, θάρρος και θράσσος: Ποία, έστω και μία εορτή μετήρθη; Ποία κατηργήθη; Ποία έπαυσε υπάρχουσα; Ουδεμία, ουδέποτε».

Οι ανωτέρω λόγοι σας αποτελούν κατάκριτον μετάθεσιν του θέματος, καθόσον σκοπός του εορτολογίου δεν είναι μόνον να υποδεικνύη τοις πιστοίς τας εορτάς του ενιαυσίου κύκλου της Εκκλησίας, ρυθμίζον ούτω και τας συναφείς προς αυτάς νηστείας και λοιπάς εκδηλώσεις των πιστών, αλλά να επιτυγχάνεται δι’ αυτού και η ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ επιτέλεσις πάντων των ανωτέρω πράξεων, ως σαφώς υπεστήριξε και η Εισήγησις της Ελλαδικής Εκκλησίας! Μη επιτυγχανομένου τούτου, ήτοι ο εκ συμφώνου εορτασμός, έχομεν καθαράν αθέτησιν κατά 50% τουλάχιστον, της ιεράς παραδόσεως του εορτολογίου! Διότι, όταν αυτό το   ε κ   σ υ μ φ ώ ν ο υ   δεν κατορθούται, και μάλιστα κατά τας μεγάλας εορτάς, τότε τα εξωτερικά γνωρίσματα της Μιάς αγίας Εκκλησίας καταστρέφονται, και η Εκκλησία ο τύπος της άνω Βασιλείας, εμφανίζει την εικόνα ακαταστασίας και αταξίας, όπερ ουκ έστιν από Θεού, και συνεπώς ουδέ ευάρεστον εις αυτόν και την θριαμβεύουσαν Εκκλησίαν, την θεσμοθετήσασαν και βιώσασαν την ανωτέρω ευταξίαν.

Διά τούτο ακριβώς η ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τυγχάνει ενέργεια λίαν συγγενής προς την εικονομαχικήν μεταρρύθμισιν, η οποία προφάσει μιάς καθαρωτέρας – πνευματικωτέρας λατρείας επεχείρησε την κατάλυσιν των παραδεδομένων! Ούτω και ενταύθα προφάσει μιάς ακριβεστέρας χρονομετρικής ακριβείας των αιρετικών της Δύσεως, τους οποίους μόλις προ τριετίας επισήμως εχαρακτήρισαν «συγκληρονόμους της βασιλείας του Θεού» αναγνωρίσαντες και τας χειροτονίας των Αγγλικανών ακριβώς ολίγον προ του συνεδρίου (1922), και ότε ο ελληνικός κόσμος εθρήνει διά την Μικρασιατικήν καταστροφήν, το Οικ. Πατριαρχείον τη πρωτοβουλία της ελλαδικής Εκκλησίας κατέλυε αιωνόβιον τάξιν εν τω ιερώ θεσμώ της λατρείας επί πανορθοδόξου πεδίου!!

Και μόνον τον συνεορτασμόν μιάς εορτής εάν κατέλυε το ανωτέρω κακόδοξον συνέδριον και πάλιν δεν έπρεπε να γίνη τούτο ασπαστόν υπό των πιστών (και κατά κύριον λόγον τον πιστών του Ελλαδικού κλίματος ως και του Πατριαρχικού τοιούτου, αφού πρωταγωνιστής της καινοτομίας ετύγχανεν η ξυνωρίς Μεταξάκη-Παπαδοπούλου) ένεκα των αμαρτωλών προθέσεών του. Συνεπώς η αντίδρασις της ορθοδόξου συνειδήσεως ένεκα των εν έτει 1924 καινοτομηθέντων τυγχάνει   λ ί α ν   ε π α ι ν ε τ ή   κ α ι   υ π ό   τ ω ν   ι ε ρ ώ ν   Κ α ν ό ν ω ν   κ α ι   τ η ς   π ρ ά ξ ε ω ς   τ η ς   Ε κ κ λ η σ ί α ς   π λ ή ρ ω ς   κ α λ υ π τ ο μ έ ν η.

Και διά να γίνωμεν πιο συγκεκριμένοι αναφορικώς προς τους καταχθονίους σκοπούς του δήθεν «πανορθοδόξου» συνεδρίου του 1923 αναφέρομεν τα εξής εκ των Πρακτικών του. Κατά μίαν των συνεδριών του ενεφανίσθη όλως ξαφνικώς ο αγγλικανός επίσκοπος CORE, ειδικός επί των θεμάτων των ανατολικών Εκκλησιών, όστις είπε τα εξής φοβερά μεταξύ των άλλων: «… το δεύτερο βήμα (προς την ένωσιν) θα μας κάμη το ημερολογιακόν ζήτημα, το οποιόν θα μας φέρη εις τον συνεορτασμόν των εορτών… Χθες επέδωκα εις την Υμετέρα Παναγιότητα δύο έγγραφα: το εν φέρει υπογραφάς 5 χιλιάδων αγγλικανών ιερέων δηλούντων ότι δεν ευρίσκουσι δυσκολίαν εις την πλήρη ένωσιν… το δεύτερον έγγραφον είναι εισήγησις περί των όρων της ενώσεως» (σ. 87).

Ε ρ ω τ ώ μ ε ν:  π ό τ ε   συνεκεντρώθησαν αι ανωτέρω υπογραφαί και διατί; Ουχί προ χρόνου ικανού και μάλιστα μετά την αναγνώρισιν αμέσως της ιερωσύνης των υπογραψάντων με σκοπόν την ένωσιν μετά των ως καταλλήλου οργάνου προς επιτυχίαν του ανοσίου σκοπού; Και μόνον το ανωτέρω απόσπασμα είναι ικανόν να δικαιώση τον λαόν του Θεού, ο οποίος προφητική φωνή διεσάλπισε επί τη αλλαγή του ημερολογίου «μας εφράγκεψαν», αντιδράσας όση αυτώ δύναμις κατά των εξωτερικών εχθρών της Ορθοδοξίας, ως και των εσωτερικών δικτατόρων και καινοτόμων ποιμένων του.

Ελπίζομεν ότι δεν θα τολμήσετε να χαρακτηρίσετε τα ανωτέρω περιγραφέντα ως «εξ υστέρου άλλοθι», καθ’ όσον εγένοντο ΠΡΟ της ημερολογιακής καινοτομίας, ούτε πάλιν θα τα παραλληλίσετε με μονομερείς αντικανονικάς ενεργείας του πρό του 1920 παρελθόντος, καθόσον αύται εστερούντο πάσης πανορθοδόξου προβολής και αποδοχής των, ούσαι εντλώς περιωρισμέναι και προσωπικαί, του δε λαού αγνοούντος ταύτας και συνεπώς ουδόλως ευθυνομένου διά την μη αντίδρασίν του.

Βεβαίως κατά την αντίδρασιν των Παλ/των εσημειώθησαν και τινες εκτροπαί εκ του Κανονικού δέοντος, οφειλόμεναι ιδίως εις τους πρωταγωνιστάς ιερομονάχους και μοναχούς του κινήματος και ουχί εις την Ιεραρχίαν αυτού, ήτις παρασυρόμενη, κακώς βεβαίως, συνεφώνει ενίοτε μετ’ αυτών, σπουδαιοτέρα των οποίων τυγχάνει η διακήρυξις της απωλείας της Χάριτος εκ της καινοτομησάσης Εκκλησίας. Η θεωρουμένη υφ’ υμών ως Δευτέρα σοβαρά εκτροπή των, ήτοι η μη κοινωνία των μετά των διακρατησασών το παλαιόν ημερολόγιον Εκκλησιών, δεν ευσταθεί, διότι, ως καλώς αναφέρεται εν τη ιστορία του κινήματός των, πολλάκις εζήτησαν την μετ’ αυτών κοινωνίαν -ώστε συγκροτούντες σύνοδον να διευθετηθή η γεννηθείσα ανωμαλία και αντικανονικότης- χωρίς όμως να το επιτύχουν, μια και αύται προετίμων την μετά των καινοτόμων κοινωνίαν και ουχί την των αδυνάτων κατά κόσμον Παλ/των!

Σ υ ν ε π ώ ς   ε ν   σ υ μ π ε ρ ά σ μ α τ ι   σ η μ ε ι ο ύ μ ε ν,   ότι ο ιερός αγών των Παλαιοημερολογιτών της μονομερούς αλλαγής του ημερολογίου, αφ’ ετέρου δε των σφόδρα αντικανονικών προθέσεων του συνεδρίου του 1923, δι’ ου αι αντορθόδοξοι δυνάμεις, -εσωτερικαί και εξωτερικαί- ηθέλησαν να επιτύχουν ή μάλλον ν’ αρχίσουν την ένωσιν του ψεύδους μετά της αληθείας! Διά τούτο ακριβώς και χαρακτηρίζομεν το δημιουργηθέν σχίσμα ως   ε π α ι ν ε τ ό ν,   συμφώνως προς τον ΙΕ’ της ΑΒ’ συνόδου και το πατερικόν: «Έστι σχισθήναι καλώς», την δε Ελλαδικήν Εκκλησίαν ως κυρίως υπεύθυνον διά την δημιουργίαν, ου μόνον του ανωτέρω σχίσματος, αλλά και της διασπάσεως της λειτουργικής ενότητος της καθόλου Ορθοδοξίας, πράγμα όπερ κατέστησε ταύτην «δυνάμει σχισματική» απέναντι των διακρατησασών το παλαιόν ημερολόγιον Εκκλησιών.

Ούτως οι ταπεινοί ομολογηταί των πατρώων Παραδόσεων, φανέντες πιστοί εις τα ολίγα, ευρέθησαν πιστοί και εις τα πολλά, την σημερινήν δηλαδή κατάληξιν της καινοτομίας του 1923, ήτις ουδέν έτερον είναι παρά απροκάλυπτος κακοδοξία και αίρεσις.

Θεοδώρητος Μοναχός
Σκήτη Αγ. Άννης
Ιούνιος 1976.
Συνεχίζεται...
4. Επιτρεπομένη οικονομία 5. Το Παλαιοημερολογιτικόν. 6. Η χειροτονία των επισκόπων εν Αμερική. 7.Αντικανονικότητες του παρελθόντος και σύγχρονοι αιρετικοί.  Μ Ε Ρ Ο Σ Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Ο Ν 1.Περί του ΙΕ’ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. 2.Τα δικαιώματα του μικρού ποιμνίου.  3.Πως αντέδρων οι παλαιοί άγιοι.  4.Η καλή οικονομία. ΖΗΛΩΤΙΚΩΝ ΑΚΡΟΤΗΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΣ (ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σς. 97-121) 1.Περί οικονομίας. 2.Οι φιλαθηναγορικοί Επίσκοποι. 3.Ο Μ. Φώτιος και ο πάπας Ιωάννης Η΄..4.Και πάλιν περί Μ. Φωτίου. 5.Αι Κανονικαί σχέσεις. §§ 6-13 και 18. Περί του Παλαιοημερολογιακού 16.Η «δυνητικότης» του ΙΕ΄Κανόνος. 20.Ο άγιος Κύριλλος και οι σύγχρονοι φιλοπαπικοί Επίσκοποι. 22.Οι ποιμένες και το ποίμνιον. Α΄ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΖΗΛΟΝ»… Αναίρεσις του άρθρου: «Εκρήξεις ακρίτου ζηλωτισμού». (Βλ. ΔΥΟ ΑΚΡΑ, σ σ. 166-168). ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΜΕ «ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ» ΖΗΛΟΝ… Β’
«ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ…», ΤΟ ΚΑΤΑΚΡΙΤΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ* ΓΕΡΟΝΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ;

Παρασκευή 10 Ιουλίου 2020

Αγιά Σοφιά και Εσφιγμένου...


Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί! Πριν δυό μέρες  ο Άρειος Πάγος καταδίκασε τους πραγματικούς εσφιγμενίτες πατέρες και δικαίωσε τους πατριαρχικούς ψευτοεσφιγμενίτες. Σήμερα  το ΣτΕ της Τουρκίας έδωσε το ελεύθερο να γίνει η Αγία Σοφία τζαμί! Πόσο πιο άμεση παραχώρηση από τον Θεό περιμένουν για να καταλάβουν την αδικία που διαπράττουν η ιερά κοινότητα του Αγίου Όρους και ο Πατριάρχης; Βέβαια και ο Φαραώ σκληρόκαρδος ήταν και έπρεπε να υποστεί αυτός και ο λαός του τις 10 πληγές για να πειστεί!



Τρίτη 7 Ιουλίου 2020

Περί της "Σιωπής"



Αρχή φόρμας
Πρέπει να είσαι σιωπηλός.

ΣΤ'. Η σειρά του λόγου μας αναγκάζει τώρα να πούμε για το έκτο, δηλαδή τη σιωπή. Λέει λοιπόν και για τούτο ο άγιος Ισαάκ: «Όποιος εμποδίζει το στόμα του από την καταλαλιά, φυλάει την καρδιά του από τα πάθη. Και όποιος καθαρίζει την καρδιά του από τα πάθη, σε κάθε στιγμή βλέπει τον Κύριο. Όταν βάλεις όλα τα έργα της ησυχίας από το ένα μέρος και από το άλλο βάλεις τη σιωπή, θα βρεις ότι βαρύτερη είναι η σιωπή. Περισσότερο απ' όλα αγάπησε τη σιωπή, γιατί σε πλησιάζει στον καρπό, ενώ η γλώσσα αδυνατεί να τον εξηγήσει.

Πρώτα λοιπόν ας βιάσομε τον εαυτό μας να σωπαίνει. Και τότε από τη σιωπή γεννιέται μέσα μας κάτι που μας οδηγεί στην ίδια τη σιωπή. Είθε να σου δώσει ο Θεός να αισθανθείς κάτι που γεννιέται από τη σιωπή. Κι αν αρχίσεις αυτόν τον τρόπο ζωής, δεν γνωρίζω ποιο φως θ' ανατείλει μέσα σου». Και πάλι: «Η σιωπή είναι μυστήριο του μέλλοντος αιώνος, ενώ οι λόγοι είναι όργανο του κόσμου τούτου». Και στον άγιο Αρσένιο αυτό διέταξε τη δεύτερη φορά η θεία φωνή: «Αρσένιε, φεύγε, σώπα, ησύχαζε και θα σωθείς».
  Κάλλιστος και Ιγνάτιος οι Ξανθόπουλοι (Άγιοι)
79. Διώχνε μακριά σου το πνεύμα της πολυλογίας. Γιατί σ' αυτή βρίσκονται φοβερότατα πάθη, το ψεύδος, η θρασύτητα, οι αστειότητες, η αισχρότητα, η μωρολογία και γενικώς όπως έχει λεχθεί: «από την πολυλογία δεν θα ξεφύγεις την αμαρτία». Ο σιωπηλός όμως άνθρωπος είναι θρόνος της επιγνώσεως. Αλλά και λόγο θα δώσομε για κάθε λόγο περιττό και ανωφελή, είπε ο Κύριος. Επομένως η σιωπή είναι πολύ αναγκαία και ωφέλιμη.
 Θεόδωρος Εδέσσης
Μαζί με αυτή (την ησυχία), είναι πραγματοποιήσιμο και ωφέλιμο να θυμάται κανείς το Θεό και να θεωρεί το Θεό. Χωρίς τη νοερή αίσθηση η μνήμη του Θεού είναι μάλλον λήθη Θεού, και η θεωρία και η γνώση Του είναι μάλλον άγνοια και αβλεψία Θεού. Εκείνος που με τη χάρη του Θεού βρήκε αυτή τη θεία αίσθηση, μπορεί να πει κανείς ότι βρήκε το Θεό. Δε χρειάζεται λόγια, αφού διάλεξε να στέκεται κοντά στο Θεό και να τον λατρεύει. 

Εκλέγει τη σιωπή, ή μάλλον σωπαίνει και χωρίς να θέλει. Μέσα του κατοικεί πνεύμα θεϊκό· αγάπη και ειρήνη και χαρά πνευματική πηγάζει από αυτόν. Ζει μια ζωή διαφορετική από τη συνηθισμένη και κοινή. Ευφραίνεται εξαιτίας του Θεού και τα νοερά μάτια του βλέπουν φως νοερό. Μέσα η καρδιά του έχει φωτιά. Απλότητα, ατρεψία, απειρία, απεριοριστία, αναρχότητα και αιωνιότητα συνυπάρχουν μέσα του μαζί με έκπληξη. Συνεχή δάκρυα τρέχουν από τα μάτια του, και ακόμη αναβλύζει και από την καρδιά του πηγή ζωντανού πνευματικού νερού. 
  Κάλλιστος Αγγελικούδης (Άγιος)
Να αποφεύγεις να μιλάς για την αρετή και την ευσέβεια στους πολλούς. Δεν το λέω αυτό από φθόνο, αλλά γιατί κατά την γνώμη μου θα φανείς γελοίος στους ανόητους. Το όμοιο χαίρεται με το όμοιό του. Οι λόγοι για την αρετή και την ευσέβεια έχουν λίγους ακροατές και ίσως εντελώς μετρημένους. Καλύτερα να μην μιλάς, παρεκτός μόνο εκείνα που θέλει ο Θεός για την σωτηρία του ανθρώπου.
Αντώνιος ο Μέγας (Άγιος)
Πώς θα κατορθώσομε την πραότητα. Τα τρία μέρη της ψυχής, το θυμικό, το επιθυμητικό και το λογιστικό.

78. Τούτο θα το κατορθώσεις εύκολα, όταν τα αποφεύγεις όλα και ταυτόχρονα παρακινείς την ψυχή σου στην αγάπη, όταν κρατάς τις περισσότερες φορές σιωπή, τρως με μέτρο και πάντοτε προσεύχεσαι, όπως είπαν οι Πατέρες: «Στο θυμικό μέρος της ψυχής βάλε το χαλινό της αγάπης, το επιθυμητικό μάρανέ το με την εγκράτεια και στο λογιστικό της ψυχής δώσε φτερά με την προσευχή· κι έτσι το φως του νου δε σκοτεινιάζει ποτέ». «Χαλινός του θυμού είναι η σιωπή που γίνεται στην ώρα της· της άλογης επιθυμίας, η μετρημένη τροφή· του δυσκολοκράτητου λογισμού, η μονολόγιστη προσευχή».
 Κάλλιστος και Ιγνάτιος οι Ξανθόπουλοι (Άγιοι)

Πέμπτη 2 Ιουλίου 2020

Ἀπό τό Ἱστορικόν Μεγαλεῖον εἰς τήν Παροῦσαν Δουλοπρέπειαν

Ἀπό τό Ἱστορικόν Μεγαλεῖον εἰς τήν Παροῦσαν Δουλοπρέπειαν

ὑπό

Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου

Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

 

«Μηδείς ὑμᾶς ἀπατάτω κενοῖς λόγοις˙

       διά ταῦτα γάρ ἔρχεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ

            ἐπί τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας.»

                                                            Ἐφεσ. ε΄ 6

            Ἡ μακραίων Ἱστορία τῆς Ἑλλάδος ἀριθμεῖ πλείστας χιλιετίας ἀκμῆς, περιωπῆς, κύδεος, δόξης καί μεγαλείου. Ἀρχῆς γενομένης έκ τῶν εὑρημάτων εἰς τό σπήλαιον τῶν Πετραλώνων Χαλκιδικῆς (620.000 ἐτῶν κρανίον, ἀρχάνθρωπος)˙[1] ἐπίσης, ὁ Μυκηναϊκός (1600-1100 π.Χ.) καί Μινωϊκός[2] (3000-1000 π.Χ.) Πολιτισμός, ὁ Τροϊκός Πόλεμος (13ος ἤ 12ος π.Χ. αἰών), οἱ Περσικοί Πόλεμοι (499-480 π.Χ.), ὁ Χρυσοῦς Αἰών τῶν Ἀθηνῶν (5ος π.Χ. αἰών), ἡ Ἐκστρατεία τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου (334-323 π.Χ.) καί ἡ μεγαλυτέρα πασῶν αὐτοῦ Αὐτοκρατορία˙[3] κατόπιν, οἱ Ἐπίγονοι τούτου (323-30 π.Χ.) οἱ ἀποδεχθέντες τήν ἀναμενομένην ἀποκάλυψιν[4] τοῦ «Ἀγνώστου» Θεοῦ.

            Ἀκολουθεῖ ἡ Μεσαιωνική (Βυζαντινή) Ἑλληνική Αὐτοκρατορία[5] (11 Μαΐου 330 - 29 Μαΐου 1453). Ἡ πτῶσις ταύτης καί ἡ ἅλωσις τῆς Πόλεως, κατόπιν τῆς ἐξασθενήσεώς της λόγῳ τῶν Σταυροφοριῶν τῆς αἱρετικῆς καί βαρβάρου Δύσεως,[6] τῶν διενέξεων μετά τῶν Ἑβραίων τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς προδοσίας τῆς πίστεως διά τῆς ψευδο-ἑνώσεως μετά τῶν αἱρετικῶν παπικῶν (Φερράρα-Φλωρεντία, 1438-1442) ἀποτελεῖ τήν ἀποφράδα ἡμέραν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ τετρακοσιοετής δουλεία ὑπό τῶν βαρβάρων Μογγόλων καί Μουσουλμάνων Ὀθωμανῶν καί ἡ ἀνάκτησις τῆς ἐλευθερίας τῆς χώρας, κατόπιν μετανοίας, βαθείας πίστεως, μαρτύρων καί ἁγίων πνευματικῶν καί στρατιωτικῶν, ἀλλά καί ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ, θά πρέπει νά μᾶς νουθετοῦν εἰς τό διηνεκές. Αἱ προσδοκίαι τοῦ Νέου Ἑλλαδικοῦ κράτους ἀνεπτερώθησαν μέ τόν Ἑλληνορθόδοξον Κυβερνήτην τῆς Ἑλλάδος, Ἰωάννην Καποδίστριαν[7] (1827-1831), ἀλλά μέ τήν δολοφονίαν τούτου καί τήν ἀντικατάστασίν του μέ τόν Βαυαρόν ἀντι-Ὀρθόδοξον καί ἀνθέλληνα Ὄθωνα[8] (1832-1862) ὡδηγήθημεν καί πάλιν εἰς νέαν παρακμήν.

Tό 1920, ἀρχίζει ἡ παναίρεσις τοῦ οἰκουμενισμοῦ μέ τόν Μασόνον Ἰωακείμ εἰς τό Πατριαρχεῖον καί συνεχίζεται μέ τόν ἕτερον Μασόνον ψευδο-πατριάρχην Μελέτιον Μεταξάκην κατόπιν, ὁ ὁποῖος παρέσυρε τόν ἕτερον Μασόνον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τόν ψευδο-ἀρχιεπίσκοπον Χρυσόστομον Παπαδόπουλον[9] καί διαιωνίζεται αὕτη ἕως τῆς σήμερον. Πῶς εἶναι δυνατόν τοιούτου εἴδους ψευδο-ἱεράχαι νά εἶναι ἐπικεφαλεῖς τῆς Μητέρας τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς περιουσίου Ἑλλάδος καί τοῦ λαοῦ εἰς περιωπήν, τοῦ θεοσεβοῦς Ὀρθοδόξου Ἕλληνος; Σκοπός τοῦ Μεταξάκη ἦτο μέ τήν ἀποδοχήν τοῦ παπικοῦ ἡμερολογίου (1924) νά ὑπάρξῃ συντόμως καί ἡ ἕνωσις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μετά τῶν ψευδο-ἐκκλησιῶν. Ἐν συνεχείᾳ, τῆς  πνευματικῆς  ταύτης κρίσεως τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ σχίσματός του μέ τάς ἄλλας Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας καί τῆς ἀρνητικῆς ἐπιρροῆς του εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος˙ ἔλαβε χώραν καί ἡ Μικρασιατική καταστροφή, ὡς ἐπιστέγασμα ὅλων αὐτῶν τῶν καταπτώσεων, καθ’ ὅτι Ὀρθοδοξία σημαίνει καί Ὀρθοπραξία.

Τήν δεκαετίαν τοῦ 1940, αἱ μυστικαί ὑπηρεσίαι τῆς Ἀμερικῆς (CIA) διά νά ἐνθρονίσουν τόν Μασόνον Ἀθηναγόραν ἐξεδίωξαν τόν Πατριάρχην Μάξιμον Ε΄, τόν ὁποῖον κατηγόρησαν ὡς φιλορῶσον καί ψυχοπαθῆ.[10] Τό μέν 2016, οἱ αἱρετικοί οὗτοι ἀπόγονοι τῶν πρώτων, ἐκάλεσαν μονομερῶς καί «οἰκουμενικήν σύνοδον» (τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμβαρίου)[11] ὥστε νά ἀναγνωρίσουν καί ἐπισήμως, ἁπάσας τάς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίας. Ἡ ἑκατονταετής αὕτη παρακμή τοῦ Πατριαρχείου, ὡδήγησεν τούς ἱεράρχας του εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τήν ἐκδίωξίν των καί ἀποκήρυξίν των ἐκ τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τό 2019, καθ’ ὅτι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀναγνωρίζει τούς σχισματικούς τοῦ Φιλαρέτου τῆς Οὐκρανίας ὡς ἀνεξάρτητον ἐκκλησίαν, μέ τόν ψευδο-ἐπίσκοπον Ἐπιφάνιον, ὡς ἀρχιεπίσκοπόν της (Παράνομος Αὐτοκεφαλία).[12]

Δυστυχῶς, ἡ «πνευματική» ἡγεσία τῆς χώρας μας, ἀπό κοινοῦ μέ τάς προδοσίας τῶν ἀνθελλήνων πολιτικῶν, κατόπιν τοῦ 1974, ἐχειραγώγησαν τόν πνευματικόν, παραδοσιακόν καί πολιτισμένον λαόν μας, ὥστε νά φθάσῃ εἰς τήν χειρίστην κρίσιν ὅλων τῶν ἐποχῶν. Αὕτη ἐπετεύχθη μέ τήν ἐγκατάλειψιν, τήν ἐπιβαλλομένην ἀποστασίαν, τούς νεωτερισμούς, τήν παραπαιδείαν, τήν κοσμικοποίησιν, τόν ἀποπροσανατολισμόν, τήν ὑποταγήν εἰς τούς «βαρβάρους» τῆς Δύσεως, μέ τήν πτωχοποίησίν μας καί τήν ἐκποίησιν τῆς Ἐθνικῆς καί ἀτομικῆς ἰδιοκτησίας τοῦ λαοῦ μας, τήν προδοσίαν τῆς Μακεδονίας, τήν ἀλλοίωσιν τῆς ὁμοιογενείας τῆς χώρας μέ τά ἑκατομμύρια τῶν Μουσουλμάνων ἐποίκων[13] ἐπί τόσα ἔτη καί προσφάτως, μέ τήν διάσπασιν καί ἀπόρριψίν μας ὑπό τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν-λαῶν τέκνων τῆς μητρός Ἑλλάδος. Κατέστημεν ὄντως «ἀνάδελφον» ἔθνος ἀπό μητέρα καί τροφός τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων λαῶν.

             Τό μοναδικόν, πρωτοφανές καί ἀνεπανόρθωτον γεγονός, τό ὁποῖον ἐπιβεβαιοῦται εἰς τήν Ἑλληνικήν Ἱστορίαν τῶν 6 χιλιάδων χρόνων της εἶναι ἡ τρέχουσα προδοσία τῆς Ἑλλάδος εἰς ἅπαντας τούς τομεῖς ἀπό τούς ἀνθέλληνας πολιτικούς της ἀπό τό 1974 ἕως σήμερον. Ἅπαντες οὗτοι οἱ ψευδο-πολιτικοί θά πρέπει νά εἶναι ξένοι πράκτορες ἤ μέ μηδενικήν γνῶσιν τοῦ πολιτισμοῦ μας, τῆς Ἱστορίας μας, τοῦ μεγαλείου μας, τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, τῆς παιδείας μας, τῆς γλώσσης μας, τῆς προσφορᾶς μας, τοῦ ρόλου μας εἰς τήν ἀνθρωπότητα καί τόν θεῖον προορισμόν τῆς χώρας. Ὁ ἄθεος (ἀντίχριστος) πρῲην-πρωθυπουργός Τσίπρας ἀπέρριψε τήν ἐπιταγήν τῶν Ἑλλήνων καί ἐπρόδωσε τήν Μακεδονίαν μας. Ὁ ἀχαρακτήριστος πρωθυπουργός Μητσοτάκης, πανευτυχής διά τήν ἀπαλλαγήν του, ὥστε νά πραγματοποιήσῃ ἰδίοις χερσί τοῦτο, ἠγνόησε πλήρως τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος καί ἔλαβε μόνος του τήν πρωτοβουλίαν νά προσκαλέσῃ τόν αἱρεσιάρχην Πάπαν Φραγκῖσκον δι’ ἐπίσημον ἐπίσκεψιν εἰς τήν Ἑλλάδα τό 2021.[14] Αὐτά, τά ὁποῖα ἐπραξαν τήν δεκατίαν τοῦ 1920 καί ἀργότερα, οἱ ἰθύνοντες τῶν «δημοκρατικῶν» κυβερνήσεων ἐναντίον μιᾶς μερίδος Ὀρθοδόξων, εἶναι ἀποφασισμένοι νά τά κάμουν καί σήμερον οἱ ἐπίγονοί των. Ἅπαντες οἱ ἀληθινοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει νά κατανοήσωμεν ὅτι ὁ λεγόμενος «Φιλελευθερισμός» (liberalism, μασονία, καπιταλισμός, διεθνισμός, ἀστική κοινοβουλευτική δημοκρατία) εἶναι ἐξίσου ἐπικίνδυνος, μέ τόν πάλαι ποτέ «Ὑπαρκτόν Σοσιαλισμόν», ἐχθρός τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Χριστιανῶν.[15] Συνεπῶς, οἱ πολιτικοί οὗτοι εἶναι ἀνίκανοι νά ἐκροσωποῦν τήν Ἑλλάδα καί διά τάς προδοσίας των θά πρέπει νά καταψηφισθοῦν, νά καταδικαστοῦν καί νά φυλακισθοῦν.

Ἐπίσης, ἡ ἀδιαφορία τῶν ψευδο-πολιτικῶν μας διά πᾶν Ἐθνικόν θέμα εἶναι μοναδική εἰς τήν Ἱστορίαν μας. Ἡ Ἀποκλειστική Οἰκονομική Ζώνη (ΑΟΖ), ἡ ὑφαλοκρηπίδα, ἡ αἰγιαλίτιδα ζώνη, ἡ συνορεύουσα ζώνη εἶναι ἅπαντα Ἑλληνικόν ἔδαφος καί θά ἔπρεπε νά εἶχον σχεδιασθῆ οἱ χάρται τῆς χώρας καί νά εἶχον ὑποβληθῆ ἀπό τό 1982 εἰς τόν Ο.Η.Ε.[16] Τό Καστελλόρριζον, ἡ Μεγίστη, ἡ Ρώ καί ἡ Στρογγύλη εἶναι τά νησιά μας καί δέν παραχωροῦμεν τίποτε εἰς τούς βαρβάρους γείτονάς μας (Τούρκους, Ἀλβανούς, ὡς καί Σκοπιανούς). Ἀντιθέτως, διεκδικοῦμε τά μέρη μας (τήν πατρογονικήν γῆν τῶν Ἑλλήνων ἀπό τόν 11ον αἰῶνα π.Χ.), τά ὁποῖα εὑρίσκονται ὑπό τήν κατοχήν τῶν κατακτητῶν τούτων ἀπό τόν 15ον αἰῶνα μ.Χ.[17] Γνωρίζουν οὗτοι ὅτι κατέχουν παρανόμως ξένα ἐδάφη καί διά τοῦτο φωνάζουν καί διεκδικοῦν συνεχῶς καί κάτι ἄλλο, διότι τρομάζουν μέ τήν ἀλήθειαν καί τό δίκαιον, τά ὁποῖα καταπατοῦν καί παρ’ ὅλην τήν πλάνην των (ψευδο-πιστεύω), τούς ἐλέγχει ἡ συνείδησίς των.

Ὁ νέος πρωθυπουργός (ἀπό τόν Ἰούλιον 2019) τῆς χώρας, Κυριάκος Μητσοτάκης προέτεινε (τήν 15ην Ἰανουαρίου 2020) διά τήν θέσιν τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας (ἀπό τάς 22 Ἰανουαρίου 2020) τήν Πρόεδρον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τήν φιλελεύθερον κ. Αἰκατερίνην Σακελλαροπούλου.[18] Ἔχει δέ αὕτη καί κοινά χαρακτηριστικά μέ τόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον˙ μεγάλην εὐαισθησίαν ἀμφότεροι εἰς τήν προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος («πράσινοι ἡγέται»).[19] Ἐπίσης, ἀγαπᾷ αὕτη πάρα πολύ καί τά ζῷα καί εἰδικότερα τίς γάτες (τάς γαλᾶς).[20] Δυστυχῶς, δέν ἔχει αὕτη γνώσεις τῆς Ἑλληνορθοδόξου Παιδείας καί ἀρχῶν μας[21] καί βεβαίως, καμμίαν ἐμπειρίαν εἰς τήν πολιτικήν καί γεωπολιτικήν σφαῖραν, ὡς ἀμύητος (εἰδωλολάτρις) τοῦ Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ μας, ἀλλά καί οἱ προηγούμενοι, παρ’ ὅλην τήν γνῶσίν των, τί προσέφεραν εἰς τήν χώραν; Ἐκτός ἀπό τό ὅτι, «ἀνήκομεν εἰς τήν δύσιν καί τά σύνορα τῆς Ἑλλάδος εἶναι καί σύνορα τῆς Εὐρώπης»,[22] (Sic), τίποτε ἄλλον. Ἡ νέα Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἔχει καί ἄλλα μείζονα προσόντα˙ ἀπέσυρε τὴν ἑλληνικὴν σημαίαν καὶ τάς ἱεράς εἰκόνας, τὰ ἐθνικὰ καὶ θρησκευτικὰ σύμβολα τῆς χώρας μας, ἀπὸ τὸ γραφεῖόν της καί ἐτοποθέτησε τό ἄγαλμα τῆς «θεᾶς» τῆς μαγείας Ἴσιδος.[23]

Ἐν τέλει, οἱ διακονηταί «ἡγέται» μας κατέλυσαν τά πάντα καί ἀπό τό Ἱστορικόν μεγαλεῖον τῆς χώρας μᾶς ὡδήγησαν εἰς τήν κρίσιν τῆς σήμερον, ἐξ οὗ καί ὁ αἰών τῆς ἀποστασίας, τοῦ ἐκπεσμοῦ καί τῆς δουλοπρεπείας. Ἀπομένει, μετά τοῦ κλεισίματος τῶν ἐκκλησιῶν ἐν μέσῳ Τεσσαρακοστῆς καί Πάσχα καί τήν ἐγκατάλειψιν τῆς πίστεώς μας, ἡ Ἐθνική ὑποταγή εἰς τούς βαρβάρους τῆς Ἀνατολῆς, κατόπιν τῆς μακροχρονίου οἰκονομικῆς καί πολιτικῆς ὑποταγῆς εἰς τούς «βαρβάρους» τῆς Γερμανο-Εὐρώπης. Τήν Ἑλληνικήν κρίσιν καί τάς ἐπιπτώσεις της εἰς τόν λαόν μας, τοῦ Χριστοῦ τό ποίμνιον, τήν ὁποίαν ἐδημιούργησαν οἱ ψευδο-πνευματικοί ἡγέται της καί οἱ ψευδο-πολιτικοί ἀκόλουθοι τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων (τῶν Illuminati) τῆς Δύσεως, τήν περιγράφει ἀκόμη καί ὁ Ψαλμός.[24]  Μετάνοια καί προσευχή, ἀδελφοί μας, ἵνα εὕρωμεν εὔνοιαν παρά Θεῷ.

 

 



[1] Τό 2012 ἡ κυβέρνησις (Συναπισμοῦ Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ καί ΠΑΣΟΚ) ἀκύρωσε τάς ἀνασκαφάς τοῦ σπηλαίου, ὥστε νά μήν ἀποκαλυφθῇ ἡ ἀλήθεια τῆς Ἱστορικότητος τῆς Ἑλλάδος. Ὅρα, https://thesecretrealtruth.blogspot.com/2019/03/blog-post_146.html  .

Ἐπίσης,  https://en.wikipedia.org/wiki/Petralona_cave . Ἀκόμη, "Greek Archaeologist: Government Suppressing Truth, Destroying Evidence Europeans Evolved Separately". Jason Colavito. February 20, 2014. Ὅρα ἐπίσης, https://en.wikipedia.org/wiki/May_2012_Greek_government_formation

[2] Η πρωιμότερη εγκατάσταση στην Κρήτη έχει εντοπιστεί στις περιοχές Πλακιάς και Πρέβελη. Πρόκειται για παλαιολιθικά και μεσολιθικά ευρήματα, τα παλαιότερα αναγόμενα στα 130.000 χρόνια πριν από σήμερα.
Η νεολιθική κατοίκηση, η οποία μέχρι το 2010 πιστευόταν ότι ήταν η παλαιότερη, αρχίζει με την Ακεραμική περίοδο, περί το
7000 π.Χ. Μετά από αυτή την περίοδο ακολούθησε μια μακρά περίοδος σχετικής σταθερότητας, έως την έναρξη της Εποχής του Χαλκού, περί το 3000 π.Χ. Οι χρονολογικές παράμετροι που ορίζουν την Μινωική περίοδο της εποχής του Χαλκού αφορούν κυρίως στο χρονικό διάστημα 3000 έως 1000 π.Χ.. με κυρίαρχα γεγονότα την οικοδόμηση της Κνωσού 1900 π.Χ., την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας περ. 1500 π.Χ. και την καταστροφή της Κνωσού 1375 π.Χ. Στην Κρήτη άκμασαν περί τις 100 Μινωικές πόλεις. Ὅρα,  Wilford, J.N., On Crete, New Evidence of Very Ancient Mariners The New York Times, 15 February 2010. Ἀκόμη,  Bowner, B., Hominids Went Out of Africa on Rafts Wired, 8 January 2010. Ἐπίσης,  P. Tomkins, "Time, Space and the Reinvention of the Cretan Neolithic", στο: V. Isaakidou - P. Tomkins (επιμ.), Escaping the Labyrinth. The Cretan Neolithic in Context, Sheffield Studies in Aegean Archaeology 8, Oxford 2008, 21-48.

[3] Ὅρα, John N. Kallianiotis, Political History and Economic Policy of the Greek Civilizer Alexander the Great, N.Y.: Nova Science Publishers, 2020.

[4] «Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. Οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ ... λέγοντες˙ κύριε, θέλομεν τόν Ἰησοῦν ἰδεῖν... ὁ δέ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων˙ ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ [ὑπό τῶν Ἑλλήνων] ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου.» (Ἰωάν. ιβ΄ 20-23).   

[5] Ἡ ὁρολογία αὐτή, ὡστόσο, δέν ἐχρησιμοποιεῖτο κατά τήν διάρκειαν ὑπάρξεως τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας. Οἱ κάτοικοί της ὠνόμαζον τούς ἑαυτούς τωνς Ρωμαίους, τό κράτος των ὠνομάζετο «Ρωμανία», «Ρωμαΐς», «Ρωμαίων κράτος» ή «Ρωμαίων πολιτεία», ὁ ἑκάστοτε αὐτοκράτορας, ὡς Βασιλεύς Ῥωμαίων, ἐνῷ ἡ πρωτεύουσά των (Κωνσταντινούπολις) ἦτο γνωστή καί ὡς Νέα Ρώμη. Ὅρα, Βυζαντινή Αὐτοκρατορία,

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE_%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1#cite_note-Kaldellis42-16

Ἐπίσης, ἡ γιαγιά μου, τήν δεκαετίαν τοῦ 1950, μᾶς ἔλεγεν ὅτι «εἴμαστε Ρωμιοί καί ἡ γλῶσσά μας εἶναι τά Ρωμαίικα, νά μή μιλᾶτε ἄλλη γλῶσσα».

[6] Αἱ Σταυροφορίαι αὗται ἔγιναν ἀπό τήν αἱρετικήν Δύσιν κατά τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ Βυζαντίου τόν 11ον, 12ον καί 13ον αἰῶνα. Ὅρα, https://en.wikipedia.org/wiki/Crusades

[9] Αἱ διώξεις τοῦτο κατά τῶν Παραδοσιακῶν Ὀρθοδόξων πρωτοφανεῖς, καθ’ ὡς καί κατά τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ὅρα, Σώτου Χονδροπούλου, Ὁ Ἅγιος τοῦ Αἰώνα μας (Ὁ Ὅσιος Νεκτάριος Κεφαλᾶς), Ἐκδόσεις Καινούργια Γῆ, Ἀθήνα 1995.

[10] Αὐτά τά φοβερά γεγονότα δέν ἔχουν γίνει ποτέ καί εἰς καμμίαν ἄλλην Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, παρά μόνον εἰς τό Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως. Ἄρα, δέν ἠμπορεῖ τοῦτο νά ἀποκαλῆται Ὀρθόδοξον καί Ἑλληνικόν. Ὅρα, «Ὁ Ἕλλην Ἀρχιεπίσκοπος εἰς τόν προ- τῆς CIA: “Οἱ ὁδηγίες σας θά ἐκτελεσθοῦν πιστῶς”.» Μετεμορφώθης, December 27, 2019, pp. 1-4. http://metemorfothis.blogspot.com/2019/12/cia.html. Ἐπίσης, «Ἡ Ἀποπομπή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου:  Ἡ Ἀπομάκρυνσις τοῦ Μαξίμου Ε΄ συμφώνως τῶν στοιχείων τῆς CIA», Μέρος Α΄,  Μετεμορφώθης, 13 Φεβρουαρίου 2020, σσ. 1-4. http://metemorfothis.blogspot.com/2020/02/cia.html. Ἀκόμη, «Ἡ Ἀποπομπή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου:  Ἡ Ἀπομάκρυνσις τοῦ Μαξίμου Ε΄ συμφώνως τῶν στοιχείων τῆς CIA», Μέρος Β΄,  Μετεμορφώθης, 17 Φεβρουαρίου 2020, σσ. 1-6.

 http://metemorfothis.blogspot.com/2020/02/cia1.html . Περαιτέρω, «Ἡ Ἀποπομπή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου:  Ἡ Ἀπομάκρυνσις τοῦ Μαξίμου Ε΄ συμφώνως τῶν στοιχείων τῆς CIA», Μέρος Γ΄,  Μετεμορφώθης, 20 Φεβρουαρίου 2020, σσ. 1-6.  http://metemorfothis.blogspot.com/

[11] Ἡ ψευδο-σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, Κρήτης ἦτο μεγάλη ἀπάτη καί προωθήθη καί ἠλέγχετο ἀπό τάς ξένας μυστικάς ὑπηρεσίας, αἱ ὁποῖαι κατευθύνονται ὑπό τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων (Bilderberg Club καί Illuminati). Ὅρα, «Πανορθόδοξη Σύνοδος».

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%B7_%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82

[13]  Συμφώνως πρὸς τὴν «Κοινὴ Ὑπουργικὴ Ἀπόφαση Ἀριθμ. 2945/2020 ΦΕΚ 1016/Β/24-3-2020» ἱδρύονται 28 νέα κέντρα διὰ τοὺς μετανάστας παν­ελλαδικῶς. Ἡ διαχειρίστρια ψευδο-κυβέρνησίς μας, ἐνῶ κλείνει τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν εἰς τὰ σπίτια του, ἐγκαθιστᾶ χιλιάδες πρόσφυγες, εἰς τὴν πλειονοψηφίαν τους μουσουλμάνους, εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα: 28 νέα κέντρα προσφύγων! Ὅρα, http://orthodoxostypos.gr/28-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%ce%ba%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%86%cf%8d%ce%b3%cf%89%ce%bd/ . Ἐσχάτως, βλέπομεν τό πρόβλημα, τό ὁποῖον ἔχει δημιουργήσει ἀπό τό 2016 ὁ ΣΥΡΙΖΑ μέ τήν δομήν εἰς τό ξενοδοχεῖον Galaxy εἰς τήν Ἑρμιονίδα μέ τούς 500 λαθρομετανάστας. (TV News ANTENNA, 31/5/2020).  Ἀκόμη, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης εἶπεν ὁ ἄσχετος: «Χαίρομαι ὅταν πηγαίνω σέ παρελάσεις καί βλέπω μία κοινωνία νά μετατρέπεται σέ πολυπολιτισμική». (Ὅρα, Δημήτριος Νατσιός, «Μαθήματα Ἑλληνικῶν καί Φιλοπατρίας ἀπό Κινέζους», https://www.pentapostagma.gr/apopseis/6920310_dimitris-natsios-mathimata-ellinikon-kai-filopatrias-apo-kinezoys.). Ἀλλά, δέν ἠρώτησεν ὁ ταλαίπωρος ἐάν οἱ Ἕλληνες χαίρονται μέ τήν πολυπολιτισμικότητα καί μέ τήν ἀποδοχήν ταύτης ὑπό τῶν ψευδο-ἡγετῶν μας. Οἱ Νεο-ἐποχῖται ψευδο-πολιτικοί μας, οἱ ὁποῖοι κατέστεψαν τήν ὁμοιογένειαν τῶν Ἑλλήνων, μᾶς τονίζουν ὅτι «Δέν εἴμαστε ρατσιστές οὔτε ξενοφοβικοί», ἀλλ’ εἰς ὀλίγα ἔτη δέν θά εἴμαστε οὔτε Ἕλληνες οὔτε Ὀρθόδοξοι, ἀλλ’ ὑπό κατοχήν καί δουλείαν τῶν σημερινῶν Μουσουλμάνων λαθρομεταναστῶν. Ἡ εἰσβολή καί ὁ ἐποικισμός τῆς πατρίδος μας ἀπό τούς βαρβάρους Μουσουλμάνους εἶναι οὐσιαστικῶς, ἄνευ ἀντιστάσεως ὑποταγή τῆς χώρας καί οἱ ΣΥΡΙΖο-Κεντρῷοι καθεύδουν εἰς βάρος τῆς χώρας καί τῶν πτωχῶν ψηφοφόρων των, τούς ὁποίους ἐξηπάτησαν καί ἔκαμνον τό λάθος καί τούς ψηφίζουν ἐπί τόσα ἔτη.

 

[14] Ὅρα, Κυριάκου Κυριαζόπουλου, Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΝΑΡΜΟΔΙΩΣ ΝΑ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, 19 Μαΐου 2020,  https://orthodoxostypos.gr/%ce%bf-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%84%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%83-%cf%86%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%bc%ce%bf%ce%b4%ce%b9%cf%89%cf%83-%ce%bd%ce%b1-%cf%80/

[15] Ὅρα, Νικολάου Μάννη, “Διώξεις Ορθοδόξων σε «δημοκρατικά» καθεστώτα”, https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2020/05/blog-post_24.html

[16] Ὅρα, Θεοδώρου Καρυώτη, «Να ανακηρυχθεί άμεσα η Ελληνική ΑΟΖ»: Ιστορική επιστολή-πρόκληση του ειδικού επιστήμονα Θεόδωρου Καρυώτη προς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, https://europost.gr/na-anakirychthei-amesa-i-elliniki-aoz-istoriki-epistoli-proklisi-toy-eidikoy-epistimona-theodoroy-karyoti-pros-tin-proedro-tis-dimokratias/

[17] Αὕτη ἦτο ἡ περίοδος ἀποστασίας τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Αὐτοκράτορος, κατόπιν τῆς ψευδο-συνόδου Φερράρας καί Φλωρεντίας (1438/9) καί τῆς ἀναμονῆς βοηθείας, ἀπό τήν αἱρετικήν Δύσιν μέ τήν ψευδο-ἕνωσίν των, ἡ ὁποία δέν ἦλθε ποτέ, ἀλλά τούς εἶχε ἐγκαταλείψει καί ὁ Θεός διά τήν ἀπόσχισίν των ταύτην ἀπό τήν Ὀρθοδοξίαν. Μήπως, σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς παρομοίαν κατάστασιν;  Βοήθεια δέν πρόκειται νά ὑπάρξῃ ἀπό τήν δύσιν˙ ἡ μόνη ἐλπίς μας εἶναι ἡ Ἁγία Σκέπη καί αἱ Ἑλληνικαί ἔνοπλοι δυνάμεις. Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, . «Ἡ Ἁγία Σκέπη: Ἡ Προστάτις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», Ἅγιος Ἀγαθάγγελος Ἐσφιγμενίτης, Ἔτος Ν΄, Τεῦχος 295, Σεπτέμβριος-Ὀκτώβριος 2019, σσ. 24-35.

[19] Ὅρα, Η Απάτη της «Κλιματικὴς Αλλαγής», https://terrapapers.com/i-apati-tis-klimatik%E1%BD%B4s-allagis/

[20] Ἐν ᾧ οἱ προηγούμενοι Πρόεδροι κατέστησαν τούς Ἕλληνας ἄβουλα ζῷα καί ὑπέγραφαν οὗτοι ὅτι τούς προσέφεραν οἱ ἀνθέλληνες καί ἄθεοι νομοθέται, αὕτη ὡς προστάτις τῶν ζῲων, θά ἠμπορέσῃ νά τούς λύσῃ τά πάμπολλα συνεσωρευμένα ἐπί 45 ἔτη προβλήματά τους; Ἀδύνατον, μέ τί προσόντα;   

[21] “Το δικό της μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Oμοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας έστειλε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, σημειώνοντας πως «υποστηρίζουμε το δικαίωμα καθενός στην ελεύθερη έκφραση, την ασφάλεια, τον αυτοκαθορισμό και την ίση μεταχείριση». Σε ανάρτησή της στο Twitter, η ΠτΔ έγραψε: «Με αφορμή την #IDAHOBIT2020, καταδικάζουμε τις διακρίσεις λόγω ταυτότητας φύλου, γενετήσιου προσανατολισμού ή οποιασδήποτε άλλης αιτίας. Υποστηρίζουμε το δικαίωμα καθενός στην ελεύθερη έκφραση, την ασφάλεια, τον αυτοκαθορισμό και την ίση μεταχείριση». Ὁρα, «Όχι» στις διακρίσεις - Στηρίζουμε το δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό. https://www.liberal.gr/news/upostirizoume-to-dikaioma-stin-isi-metacheirisi-kai-ton-autokathorismo/302675 (Sic). Χάλια ἀδιόρθωτα, ἀπό τό χεῖρον εἰς τό χείριστον ἀπό τήν μίαν ἐκλογήν εἰς τήν ἑτέραν. Κατιοῦσα καί κατωφερής ἡ πορεία τῶν ψευδο-ἡγετῶν μας.

[22] Οἱ Εὐρωπαῖοι καί οἱ Τοῦρκοι, οἱ ὁποῖοι ἤκουον τάς δηλώσεις ταύτας  ἐτρόμαζον˙ οἱ μέν πρῶτοι μέ τήν πλάνην μας καί οἱ δέ δεύτεροι μέ τήν ἄγνοιάν μας. Ὅρα, Δημήτρης Νατσιὸς, ΑΠΕΙΛEΣ ΟΙ ΤΟYΡΚΟΙ; «ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΣΤΗ ΜΑΜA ΜΟΥ» (ΤΗΝ ΔΙΕΘΝH ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ), ΤΟ ΥΠΕΞ,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2020/06/05/%e1%bc%80%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bb%e1%bd%b2%cf%82-%ce%bf%e1%bc%b1-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6%cf%81%ce%ba%ce%bf%ce%b9-%ce%b8%e1%bd%b0-%cf%84%e1%bd%b8-%cf%80%e1%bf%b6-%cf%83%cf%84%e1%bd%b4-%ce%bc%ce%b1/

[23] Ὅρα, «Ἐρωτηματικά διά τόν «διάκοσμον» τοῦ γραφείου τῆς Προέδρου τῆς Δημοκρατίας», https://orthodoxostypos.gr/%e1%bc%90%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%84%cf%8c%ce%bd-%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%bd-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6/

[24] «... Νυνί δέ ἀπώσω καί κατῂσχυνας ἡμᾶς καί οὐκ ἐξελεύσῃ, ὁ Θεός, ἐν ταῖς δυνάμεσιν ἡμῶν. Ἀπέστρεψας ἡμᾶς εἰς τά ὀπίσω παρά τούς ἐχθρούς ἡμῶν, καί οἱ μισοῦντες ἡμᾶς διήρπαζον ἑαυτοῖς ... ἔθου ἡμᾶς ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, μυκτηρισμόν καί χλευασμόν τοῖς κύκλῳ ἡμῶν ... ὅλην τήν ἡμέραν ἡ ἐντροπή μου κατεναντίον μού ἐστι, καί ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου μου ἐκάλυψέ με ... ἱνατί τό πρόσωπόν σου ἀποστρέφεις; ἐπιλανθάνη τῆς πτωχείας ἡμῶν καί τῆς θλίψεως ἡμῶν; ... ἀνάστα, Κύριε, βοήθησον ἡμῖν καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου. Ψαλμ. ΜΓ΄(43).